Το Μουσείο Άλεξ Μυλωνά-Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης παρουσιάζει ταυτόχρονα με την έκθεση ex-pats μια εγκατάσταση τριών γλυπτών που έρχονται σε συνομιλία με το περιβάλλον ιστορικό αρχαιολογικό κέντρο της Αθήνας. Τα εγκαίνια της εγκατάστασης των τριών γλυπτών έργων στη ταράτσα του μουσείου θα γίνουν την Παρασκευή, 5 Μαίου, 20:00, παράλληλα με τα εγκαίνια της έκθεσης ex-pats. Τα έργα Sham (Συρία) του Μάρκου Χατζηπατέρα και Omega του Cris Gianakos, φιλοξενούνται σε μακροχρόνιο δανεισμό, ενώ τα δύο έργα της Άλεξ Μυλωνά Κούρος και Κόρη μεταφέρονται από τους εσωτερικούς εκθεσιακούς χώρους σε μόνιμη εγκατάσταση στη ταράτσα.

 

Ο Cris Gianakos αναφέρει για το έργο του: «Το OMEGA είναι ένα αντικείμενο που προσομοιάζει ένα stealth, και μοιάζει να έχει προσγειωθεί σαν αρπακτικό από άλλο πλανήτη στη ταράτσα του Μουσείου Άλεξ Μυλωνά. Επίσης θυμίζει τα κατασκοπικά αεροπλάνα της ψυχροπολεμικής περιόδου, που είναι ανά πάσα στιγμή αναμενόμενα και στη σημερινή εποχή και που, τελικά, εκπέμπουν μια δυσοίωνη μυστηριώδη αύρα. Κινούμενος γύρω από το Omega, αντιλαμβάνεσαι ότι οι κομψές επίπεδες φόρμες του αποπνέουν ειρήνη και καλοσύνη, κρύβοντας καταλυτικές αλλαγές που ξεδιπλώνονται από κάθε γωνία, αποκαλύπτοντας έτσι τη διαχρονικότητά του. Το φινίρισμα του χάλυβα απωθεί, αλλά και προσελκύει. Όσο για την επόμενη κίνηση, αυτή παραμένει άγνωστη.»

 

Γράφει σχετικά με το έργο του ο Μαρκ Χατζηπατέρας: «SHAM είναι η ονομασία στα αραβικά για την περιοχή του Λεβάντε, τη σημερινή Συρία, επίσης ‘Sham’ στα αγγλικά σημαίνει απάτη, προσποίηση, κοροϊδία. Ο Δυτικός Κόσμος, ισχυρίζεται ότι διαφυλάττει τη δημοκρατία, την ελευθερία και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Με αυτό το πρόσχημα, παρεμβαίνει και ανατρέπει καθεστώτα. Η στάση της όμως απέναντι στον πόλεμο στη Συρία φανερώνει ότι οι ισχυρισμοί αυτοί της Δύσης είναι μια κοροϊδία εφόσον δεν έχει κάνει τίποτα ουσιαστικό για να βοηθήσει τους ανθρώπους της Συρίας και να αποτρέψει την ανθρωπιστική αυτή τραγωδία. Στο SHAM βλέπουμε μια Σύρια μητέρα που κρατάει το νεκρό αγόρι της και κοιτάει τον Παρθενώνα, το λίκνο του Δυτικού Πολιτισμού και της ελευθερίας, και αναρωτιέται πού είναι αυτός ο «θαυμάσιος» Δυτικός πολιτισμός και τί έχουν γίνει όλες εκείνες οι αξίες που πρεσβεύει.»

 

Γράφει η Claudette Labrosse για το έργο της Άλεξ Μυλωνά: «Κλείνω τον κύκλο» - Κούρος και Κόρη (1998). Κοιτάζοντας πίσω, στα χρόνια που πέρασαν, στις ώρες ακάματης εργασίας, στις εμπειρίες, στις ιδέες που μπόρεσε να εξελίξει, θεωρεί αυτή την αναζήτηση και τις διάφορες στιγμές της ως ένα πλήρες, αυτόνομο έργο, το οποίο πρέπει να περατωθεί, και αυτή η περάτωση μοιάζει να οδηγεί στο ξεκίνημα. Όμως, η εικόνα του κύκλου που κλείνει σίγουρα, δεν εκφράζει μία επιστροφή στο σημείο εκκίνησης σαν να μην έχει συμβεί τίποτα ενδιάμεσα. Σε τούτο τον κύκλο εμπερικλείεται όλη η προσπάθεια, η οποία κατά κάποιο τρόπο συνοψίζεται στα δύο αυτά έργα, όπου συνδυάζονται με άνεση η αισθησιακή πλαστικότητα της αναπαραστατικής απόδοσης και η γεωμετρική πνευματικότητα – το παλιό και το καινούργιο συνυπάρχουν με ελευθερία.»