Παρακαλούμε απενεργοποιήστε το Adblocker για να έχετε πλήρη πρόσβαση στο περιεχόμενο και τις υπηρεσίες μας. Δείτε πώς.
HOME
Naked City
Τουρίστες στην Αθήνα από τη Νάντη της Γαλλίας. Φωτογραφήθηκαν την Παρασκευή 24 Ιουλίου, στον λόφο του Αρδηττού.
όλοι εσείς που το παίζεται επαναστάτες και ελληναράδες
και απόγονοι του λεωνίδα που το πιο κοντινό σε ιστορία
που γνωρίζετε οφείλεται στην ταινία 300!
οι ψεκασμένη συνωμοσιολόγοι που παντού γύρο τους
βλεπουν νεφελιμ και τυράννους εβραίους που κρυβονται
πίσω από ότι μαλακια πετάξει ο λιακόπουλος!
οι φανατικοί χριστιανοί που το μονο που κάνουν
είναι να μισούν τα πάντα γύρο τους!
όλη εμείς που το παίζουμε επαναστάτες πολιτική
οικονομολόγοι και κάνουμε θεωριες για την κρίση ξύνοντας
τα αρχίδια μας στον καναπέ βλέποντας τουρκικα σίριαλ.
θα μπορούσα να γράφω για ώρες αλλα τα υπόλοιπα τα αφήνω
στην φαντασία σας.
πάρτε το χαμπάρι, το μονο που πρέπει να κάνουμε είναι αυτοκριτική.
οτι ήμουν στο σπίτι μου ετοιμαζόμουν για να βγω. Μπήκα στο ασανσερ αλλα επειδή ήμουν πολυ κουρασμένη ξέχασα να ανοιξω την πόρτα του ασανσερ οταν κατέβηκε και κάποιος το κάλεσε και ξαναανέβηκα. ξαναπήγα σπίτι μου και πριν ανοίξω την πόρτα εμφανίζεται μια συνάδελφος μου και μου λεει "ευτυχώς που ήρθες βγαίνει καπνός". Μπαίνω στο σπίτι μου και βλέπω ανοιχτη την μπαλκονόπορτα και στο μπαλκόνι να γίνει χαμός, περνούσαν καμηλοπαρδάλεις, κοάλα, αλεπούδες, ουραγκοτάγκοι, χαμός και είδα οτι είχαν ανέβει όλοι οι ένοικοι τις πολυκατοικίας και παίζαν "τα μήλα" με 2 κοάλα.....



τοσο κοντα ..;)

18.3.2013 | 09:25
καλημερες

ο τολμων ζει..
ελπιζω ο φοβος να μη γινει ανικητος..
και για μενα ειναι πρωτογνωρο..
ελα να πεταξουμε πιο ψηλα..
σε περιμενω "εκει"που ξερεις..

Ούτε

18.3.2013 | 09:15
απόψε σε είδα στο όνειρο μου. Ούτε εκεί δε μπόρεσα να σε έχω!

Poker Face

18.3.2013 | 06:32
Can't read my, can't read my, no he can't read my poker face
..........
I want to roll with him
a hard pair we will be
a little gambling is fun
when you're with me

Russian Roulette is not
the same without a gun
and babe when it's love
if it's not rough, it isn't fun

εμα

18.3.2013 | 05:43
αλλα οχι οταν μετα εγω ειμαι καθαρη και σ λεω πως ηταν απλα μια φαση-γεγονος που σου 'πα κι εκεινη την στιγμη- μ λες με σοβαρο υφος αντι τησ συνηθους ειρωνιας οκ ηταν κ καποια συναισθηματα πριν απ αυτο.. ποτε ρε φιλε? ναι εγω εν μερει τα δειξα ! εσυ ή ψεματα ειπες οτι ενιωθες και ηθελεσ την επιβεβαιωση του ανδρισμου σου ακομη κι απο μενα..ή οντως ενιωσες κατι και μου ζαλιζεις τους ορχεις!

υ.γ.
απλα θελω να μ νοιαζεσαι
Το να μην εισαι κοντα στους φιλους σου δεν ειναι ευκολο.Το να εισαι μονος σε μια 'πολιτισμενη' χωρα δεν ειναι απλο.
Ευκολα θα δακρυσεις,για τον φιλο που αφησες,για εκεινα τα δυο γυναικεια ματια που σου λειπουν,για τα σουβλακια που θα ετρωγες στην πλατεια με τους κολλητους σου.
Και με τον πονο στην καρδια βλεπεις παχυδερμους πολιτικους να λενε πως οι νεοι του εξωτερικου ΤΑ ΠΑΡΑΤΗΣΑΝ και εφυγαν,προδωσαν την πατριδα.Και τα περιττα κιλα τους να να σου φερνουν αναγουλα-να θυμασαι πως ΑΥΤΟΙ διοριζαν και τωρα ειναι χαλαροι κριτες.
Να θυμασαι πως εχουν γυρω τους στρατο να τους φυλανε και το κεντρο της Αθηνας να ειναι απροσπελαστο..

και ενω επρεπε να ειμαστε ολοι ΕΝΑ και να μην χωριζομαστε,κανουμε στρατοπεδα δεξιων και αριστερων.
Λες και οταν παιζαμε στην αλανα δεν ειχαμε ενα χαζουλη που θα εκανε βλακειες.
Και το θεμα μας ειναι ενας ανεγκεφαλος ποδοσφαιριστης,που να ναι καλα αλλα λεφτα εχει.
Το θεμα μας ειναι τι κανουν οι αλλοι και οχι εμεις.
Μπραβο μας-ισως να μας αξιζει..

χαιρετισμους απο Αγγλια.

υγ. πειτε στον σουβλατζη της γειτονια σας οτι μου λειπει..ΙΣΩΣ πιο πολυ και απο τους φιλους μου..

καλα περασαμε

18.3.2013 | 04:17
παντως σημερα περασα πολυ ωραια.βρηκα και τα ροζ γυαλια που μου εκλεψαν.δεν ηπια πολυ ομως γιατι βρωμουσε καπως η ρετσινα,ειχαν πεσει και κομφετι μεσα.
αυτος ο φιλος μας ηπιε πολυ παλι και τον στειλαμε σπιτι με ταξι.
τελικα φορεσα περουκα γιατι κρυωναν τα αυτια μου,δεν ιδρωσα τοσο οσο νομιζα.
με εσπρωξε ενας καγκουρας και τον εβρισα.ηταν πιωμενος και πηγε να με χτυπησει αλλα τον προλαβαν οι φιλοι μου και τον εδιωξαν.ευτυχως.
ειδα πολλους ντυμενους σουλειμαν κι ετσι φαση.πολυ της μοδας αυτος ο μουσατος.αν κι εμενα δεν μου αρεσουν τα γενια στους αντρες.προτιμω κοντρα.
αυριο με καλεσαν για πεταγμα χαρταετου και πικνικ.ενα παιδι θα με παρει απο το σπιτι να παμε με τη μηχανη του.δεν εχει δευτερο κρανος ομως και θα μας γραψουν οι μπατσοι.οποτε πρεπει να βρω καποιον με αυτοκινητο καλυτερα.
σημερα κουραστηκα πολυ.αυτα


Στεφ@νί@


πως γινεται..

18.3.2013 | 04:07
οταν σκευτομαι οτι θα ξαναγινοταν κατι μεταξυ.μας να αηδιαζω να μην μπορω να το φανταστω καν απ τη σιχαμαρα κ ομως να μη σεχω βγαλει απτο μυαλο μου εδω κ δυο μηνες κ να μεπηρεαζει τοσο πολτ το γεγονος πως σε ειδα κ κατα βαθος να περιμενω να κανεις κινηση???

forever fat

18.3.2013 | 04:02
ειχα καποια παραπανω κιλα το μεγαλυτερο μερος της ζωης μου (φαση 60-65 για 1.60).θεωρουσα οτι το 50 πχ ηταν ενα σχεδον εξωπραγματικο νουμερο κι αν εφτανα ποτε εκει θα ειχα καμμια ιδανικη κορμαρα.αυτη τη στιγμη ειμαι 48 αλλα το σωμα μου εξακολουθει να ειναι ψιλοαθλιο.χαρη στην υπεροχη μανα φυση ακομα και στα τοπ κιλα μου το στηθος ηταν ανυπαρκτο ποσο μαλλον τωρα.κατα τα αλλα νομιζα οτι το μαγικο νουμερ 4 μπροστα στη ζυγαρια θα συνεπαγοταν αυτο που λεμε 'αδυνατη',αλλα οχι.εξακολουθω να εχω ενα σωμα που ειναι οκ με τα καταλληλα ρουχα αλλα σιγουρα θα ντρεπομουν να παρουσιασω.τα μπρατσα μου κρεμονται,τα μπουτια μου εχουν κυτταριτιδα,η περιφερεια και η μεση μου ειναι ακομα πολυ μεγαλυτερες απ οσο ειχα στο μυαλο μου ως εικονα για αυτα τα κιλα.επισης γυμναζομαι δυο χρονια τωρα,δεν ειναι αυτο το προβλημα,βοηθα η γυμναστικη αλλα δεν κανει και θαυματα.η ερωτηση ειναι¨φτανω στην πηγη και νερο δε βλεπω.ποσο πρεπει να χασω ακομα για να φορεσω ενα σορτσακι η ενα τιραντακι και να νιωθω σεξυ αντι για σουργελο-που-θαπρεπε-να-ντρεπεται-για-το-σωμα-του-αλλα-δεν-εχει-αρκετο common sense-για-να-το-βαλει-μεσα?μπορει να ακουγεται ματαιοδοξη αυτη η επιθυμια να νιωσω περηφανη,αλλα το εχω αναγκη.πριν αρχισετε να αναρωτιεστε σε ποιον πλανητη μου δημιουργηθηκαν τετοιες παραλογες αντιληψεις,σκεφτειτε λιγο καλοκαιρι ερχεται,καιρος να ταυτιζεστε 100-100 με τις εξομολογησεις που διαμαρτυρονται για την αφαιρετικη ενδυμασια υπερβαρων που τους προσβαλλει την αισθητικη.
πληγώθηκα.

(διαβάζεις εξομολογήσεις ε?)
να ξέρεις ότι σε σκέφτομαι..

σε ειδα....

18.3.2013 | 03:46
... σ ερωτευτηκα και τωρα θέλω να σε ξαναδω και κυρίως να με θες και συ. Ας συνωμοτήσει μια φορά το γαμημένο το σύμπαν και για μας!
Μεταμεσονύχτιοι παραλογισμοί... Κάπου στη μέση της απόστασης...Ψάχνοντας την αρχή, λίγο μετά το τέλος, λίγο πριν το τίποτα, κρατώντας για μια στιγμή στη χούφτα μου τα πάντα, πάνω απ' το χρόνο, κάτω απ' την επιφάνεια, το νερό να γεμίζει τα πνευμόνια μου κι η συνείδηση (χα, η συνείδηση!) να νεκρώνει...Λένε πως ο πνιγμός είναι από τους πιο βασανιστικούς θανάτους, κι αν ολόκληρη η ζωή ήταν ένα ναυάγιο, τότε; τότε μάλλον θα ευχόσουν να σου βρισκόταν μια σφαίρα...
Ο δρόμος απροσπέλαστος, βουτηγμένος στα βάτα, τα βράχια κακοτράχαλα, μόνο για ελεύθερες ψυχές, μόνο για τ' αγριοκάτσικα...
Δε με "ξέρεις", γι' αυτό και συγχέεις τη φωνή μου με άλλες...Τα λόγια μου καθάριο νερό, μην ανακατεύεις το ποτήρι, μπορεί να πιάσεις βυθό και να ξεχυθούν Μαύρες θάλασσες...
Δεν έχω μορφή, φωνή, άρωμα, δεν έχω βλέμμα, άγγιγμα, ψίθυρο...είμαι για σένα αυτό που θέλεις να δεις, να μυρίσεις και να νιώσεις, το φύσημά μου βουβό σαν μια σταγόνα που νοτίζει το χώμα, θέλει να έχεις ασκημένο αυτί για ν' ακούσεις...
Πρόσεξε, μπορεί να είναι η ακόρεστη δίψα που σου φέρνει οάσεις... Σε λάθος χώρα ψάχνεις την άνοιξη, εδώ είναι φθινόπωρο, σε λάθος γη ψάχνεις τη ζωή, εδώ είναι θάνατος.
Έτσι είναι η τέχνη...σου πρόσφερα τις μπογιές, να πλάσεις τη μορφή μου...το πορτρέτο μου το κρέμασα στον τοίχο μου και το χαζεύω,μα κάποια άλλη είναι στη θέση μου, μου προκαλεί ρίγη, πάντα έτσι θα είναι, είμαι μια ακόμη περαστική απ' το σαλόνι της, βγαίνω στο χολάκι αθόρυβα, στρίβω το πόμολο και φεύγω...
Η μορφή σου στοιχειώνει τους καμβάδες μου, μα τα πινέλα μου στραβά κι η προσπάθεια προδικασμένη... Και γιατί να νοιαστώ τάχα να σε μάθω, σάμπως μαθαίνει κανείς κανέναν, δεν υπάρχει χρόνος...οι δείκτες μετρούν αμείλικτα, ίσα που προλαβαίνουμε για μια φευγαλέα ματιά κι έναν καφέ στο πόδι, ό,τι είδαμε είδαμε, δεν υπάρχει χρόνος...τα μάτια κουράζονται όταν κοιτούν επίμονα, μα πιο πολύ κουράζεται η ψυχή, να κοιτάει γη και να βλέπει ουρανούς...
Έρωτες, Μοίρα, Μοιραίοι Έρωτες...χα! πράγματα αστεία, να τα γράψεις σ' ένα στρατσόχαρτο και να τυλίξεις τα ζωντανά κρέατα, γελοίο να προσπαθείς να πουλήσεις τις λέξεις με το κιλό... Είμαι ιδεαλίστρια, έχω αρχές και αξίες, χα! Μα είναι εποχή ανανέωσης του εμπορεύματος, γενικό ξεπούλημα λοιπόν, γιατί κλείνουμε. Τιμές ευκαιρίας!
Μη δίνεις σημασία στο παραλήρημα, μη δίνεις σημασία σε τίποτα, η ζωή είναι μικρή σαν κουμπότρυπα, τα μεγάλα πράγματα δε χωράνε αν δε σπάσουν σε κομματάκια.
Σε ποιόν μιλάω άραγε...Μονολογώ...Α ναι, μιλάω σε σένα...Χα! Τί αστείο κι αυτό πάλι...σε Σένα, Εσύ, Εγώ, Εκείνος, κανείς, Κανείς δεν είναι Κανένας, όλοι πατάμε τις ίδιες λάσπες, νόμισες πως βαδίζεις ξέχωρα, μα ο δρόμος κοινός, το κατάλαβες αργά, όταν σε ξέβρασε στην ίδια ακτή με τους άλλους...εκεί μόνο βρίσκεται η συγχώρεση,η συμπόνοια, η λύτρωση, στην κοινή μοίρα..κι εκεί μόνο θα βρεις παρέα, τα ελάχιστα εκείνα κλάσματα του δευτερολέπτου λίγο πριν το φως βυθιστεί στο έρεβος, εκεί ίσως να επανενωθείς με την ανθρωπιά σου...στο θάνατο...εκεί που δεν υπάρχει φως για να προκαλεί αντανακλάσεις, εκεί που τα ουράνια τόξα σβήνουν και τ' αστέρια βγαίνουν απ' την πρίζα και παύουν τα ξεγελούν τις αισθήσεις, εκεί που δεν υπάρχουν αισθήσεις για να ξεγελιούνται..Τί ποταπό!Να μην μπορείς να βρεις δικαίωση παρά μόνο στην ανυπαρξία...Ο αποθανών δεδικαίωται! Κι όλοι εμείς; Τί γίνεται με όλους εμάς, τους ζωντανούς νεκρούς;
Όπως κατάλαβες, άλλη μια αιματηρή θυσία στο βωμό της παγωμένης νύχτας, είναι πολύ νωρίς για να σκεφτώ το ξημέρωμα...κι όταν έρθει, θα είναι πολύ αργά και ήδη θα νοσταλγώ τη νύχτα, γιατί στο σκοτάδι μπορείς να φαντάζεσαι τον κόσμο, τα πάρκα και τους ανθρώπους αλλιώτικους, παράξενους, μπορείς ακόμη και να φαντάζεσαι το φως...και η φαντασία είναι πάντα πιο θελκτική, πιο φωτεινή, πιο αληθινή από την πραγματικότητα...
Νόμιζα πως σου εξήγησα, μα δε με κατάλαβες...σάμπως να καταλάβαινε ποτέ κανείς κανέναν...
Εξομολογήσου!
Αφιέρωσε!
Αναζήτησε!