Παρακαλούμε απενεργοποιήστε το Adblocker για να έχετε πλήρη πρόσβαση στο περιεχόμενο και τις υπηρεσίες μας. Δείτε πώς.
Βρήκατε κάποιο λάθος ή παράλειψη;     Επικοινωνήστε μαζί μας  »
Όλοι έχουμε πράγματα που θέλουμε να τα βγάλουμε από μέσα μας. Αλλά διστάζουμε να τα παραδεχτούμε ακόμα και στους πιο κοντινούς μας ανθρώπους. Όμως, αμαρτία εξομολογημένη, αμαρτία δεν είναι...
ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΟΥ
13.3.2016 | 16:52

τοπικο παχος

κοριτσια θελω τα φωτα σας! εχω σωματοτυπο αχλασι δηλαδη ειμαι αδυνατη απο πανω και εχω περιφεραια-τοπικο παχος απο κατω. μου χουν πει πως η διατροφη μονο δεν φτανει για να φυγουν τα ψωμακια, και θελει και το καταλληλο ειδος γυμναστικης. ισχυει αυτο? κι αν ναι , τοτε τι ειδους γυμναστικη? βεβαια ας μην ξεχναμε πως οσο και να αδυνατισουμε τα κοκκαλα της λεκανης παραμενουν, οποτε παντα θα χουμε περιφερεια. καμια ιδεα?
13.3.2016 | 16:32

"Ανοιχτη προσκληση"

Αν σε λενε Ι. τότε παντα θα ειναι καρδούλα μου :)
ΑΝΤΕ ΒΙΑΣΟΥ...ΦΕΥΓΩ ΑΥΡΙΟ !!!
13.3.2016 | 16:29

Δε θα γίνω ποτέ "καλή νοικοκυρά",

είμαι τεμπέλα, ονειροπόλα και αδρανώ συνέχεια...Όλη μέρα μπορώ να κάθομαι και να ονειρεύομαι με τις ώρες, να πλάθω συζητήσεις και σκηνικά στο μυαλό μου για όλα όσα θέλω να γίνουν ή φοβάμαι μη γίνουν στη ζωή μου. Έναν ολόκληρο χειμώνα μπορεί να ονειρεύομαι το καλοκαίρι και, όταν αυτό έρχεται, να είμαι πάλι δυστυχισμένη. Δε ζω τη στιγμή, ανατρέχω στο παρελθόν ή προτρέχω στο μέλλον. Ζω στη φαντασία μου. Είμαι με λίγα λόγια φαντασιόπληκτη. Δεν είμαι άνθρωπος της δράσης, δε ζω, μόνο ονειρεύομαι, άλλοτε όνειρα και άλλοτε εφιάλτες...
13.3.2016 | 16:19

οταν...

γνωριζεις καποιον και υπαρχει το ερωτικο ενδιαφερον κ απο τις 2 πλευρες... κ ξεκιναει κατι μεταξυ μας, και υπαρχει μια δυσκολια στο να συναντηθουμε ,στο να κλεισουμε ραντεβου ας πουμε με τον κλασικο τροπο.. δηλ να σε παρει τηλ, σε μια ασχετη στιγμη κ να σου πεi: θελω να σε δω απλα. κ αντι αυτου περιμενει να σε δει on line στο φβ για να σου το πει κ συν αυτο σου το ζηταει κ την ιδια στιγμη να βρεθουμε πχ, σε 1-2 ωρες, ενω βλεπει ο τι εσυ δυσανασχετεις με αυτον τον τροπο, γιατι λογικα μπορει να εχεις δουλεια να μην προλαβενεις κ λπ κ να το συνεχιζει ετσι σχεδον παντα με την ιδια τακτικη κ ρωταω εγω: γιατι πιστευετε οτι το κανει, επειδη δισταζει να σε παρει τηλ να σου το πει , κ εκεινη τη στιγμη που σε βλεπει στο φβ κ μιλατε του ερχεται πιο ευκολο? η επειδη ειναι του στυλ, τωρα μου καυλωσε ας πουμε κ τωρα θελω να σε δω... αγορια παρακαλω λυστε μου αυτη την απορια,αν επαιζε κατι τετοιο για πιο λογο θα το κανατε?
13.3.2016 | 16:16

Οχι και στον υπνο μου ρε φιλε...

Ουτε στο ονειρο δε μ αφηνεις ρε γαμημενε..φυγε..παρε πουλο αφου δε γουσταρεις, αφου δε στελνεις ενα μηνυμα..φυγε απτο μυαλο μου.
13.3.2016 | 16:14

Room

Σημερα είδα την ταινια "room". Πραγματικα οσο πιεσμενοι και αν ειστε, ο, τι υποχρεώσεις και να εχετε, ξεκλεψτε ενα 2ωρο απο το χρονο σας και δειτε τη. Ίσως να αναθεωρησετε πολλα πραγματα σχετικα με τις ζωές σας...
13.3.2016 | 16:05

Τι να κανω;

Γνωριζόμαστε 3-4 χρονια, σεβόμαστε κ εκτιμούμε πολύ ο ενας τον άλλο. Πάντα όταν βρισκόμαστε υπάρχουν τα ερωτικά υπονοούμενα σε μεγαλο βαθμό.μια εχω ργω γκομενο κ μια αυτός.τώρα έχει αυτός γκόμενα κ την ξέρω..κ νιώθω άσχημα μόνο που μιλαμε έτσι.. αλλά μονο αυτός μου φτιαχνει τη μέρα..
13.3.2016 | 15:45

Φοβάμαι τις αλλαγές …

Πολλοί είναι αυτοί που λένε ότι όταν η ζωή σου φτάσει σε ένα τέλμα καλό είναι να γυρίζεις σελίδα, να πετάξεις από πάνω σου τα κομμάτια της παλιάς σκισμένης σελίδας να ανασηκωθείς και να αλλάξεις μελανί στην πένα σου για να δώσεις νέο νόημα σε αυτά που γραφείς, την ιστορία του εαυτού σου.
Πάντα ήμουν περιτριγυρισμένη από άτομα που εγώ επέλεγα να μπουν στην ζωή μου ποτέ κάποιος δεν επιβλήθηκε σε αυτήν ούτε καν συγγενείς έστω και αν αυτό με κάνει κακό άνθρωπο, ένα διεφθαρμένο τέρας της ελληνικής κοινωνίας. Όμως ο καιρός περνά και δυστυχώς όταν είσαι χαρούμενος και ευτυχισμένος περνά τόσο γρήγορα, μαθαίνεις να συνηθίζεις στην ρουτίνα της και να μην παρατηρείς μικρές λεπτομερείς που ίσως και να αλλάξουν αυτόν τον κόσμο που είχες συνηθίσει να ζεις. Φίλοι έρχονται και φεύγουν γεμίζοντας και αδειάζοντας τα μικρά κενά της κοινωνικής ικανοποίησης του εγώ σου. Όταν όμως έρχεσαι αντιμέτωπος με κάτι που δεν μπορείς να αλλάξεις, κάτι όπως ο θάνατος τότε αντιλαμβάνεσαι ποσό μικρός είσαι ποσά ψέματα ευτυχίας είχες ταΐσει τον εαυτό σου. Γίνεσαι ένας υπαρξιακός φιλόσοφος μέχρι το σημείο να χάσεις το νόημα του εαυτού σου να μην ξέρεις πια ποιος είσαι τι είσαι, δημιούργημα της φαντασίας κάποιου αρρωστημένου αστείου ή μια πιθανότητα σε έναν κόσμο καταδικασμένο για αποτυχίες. Έπρεπε να θάψω από διπλά μου τέσσερις φίλους για να καταλάβω ότι δεν ζούμε σε έναν κόσμο που υπάρχει ακόμα η φαντασία , κάπου εκεί κάπου στην μέση είμαι εγώ και αναρωτιέμαι αν θα αντέξω να παλέψω για να βγω και να ζήσω μια ζωή μέσα στον ρεαλισμό και την εξαθλίωση της απώλειας η όποια δυστυχώς ή ευτυχώς έχει διαμορφώσει το ποια είμαι και το πώς σκέφτομαι. Με αποτέλεσμα να διώξω αρκετά άτομα από διπλά μου, έτσι όλοι αυτοί που έμειναν ήταν οι μονοί που ανέχτηκαν τα μανιοκαταθλιπτικά μου επεισόδια και τις πολυάριθμες διαγνώσεις των ψυχολόγων. Όλα είναι καλύτερα με τον καιρό οι ουλές επουλώνονται αλλά το κενό παραμένει. Αλλά όλα παραμένουν το ίδιο επιλέγω να κάνω φίλιες ανούσιες επιφανειακές όπως και σχέσεις, κάνεις δεν πρόκειται να δει τον πραγματικό μου εαυτό, δεν το επιτρέπω. Αλλά φτάνεις σε κάποιο σημείο όπου ο καιρός σε κάνει να σκέφτεσαι την μονοτονία έτσι λοιπόν αποφάσισα να την σπάσω και να φύγω μακριά, αποφάσισα ότι ίσως έπρεπε να αλλάξω περιβάλλον. Πάντα μου άρεσε να ταξιδεύω έτσι λοιπόν πήρα την ευκαιρία και γύρισα όλη την Ευρώπη έκανα πολλούς φίλους αλλά πάλι το ίδιο, βαρέθηκα να στοιχειώνει το φάντασμα του καταθλιπτικού εγώ μου. Αποφάσισα να μείνω στην Νορβηγία για μερικά χρόνια εκεί έκανα μερικές σχέσεις, κυρίως ερωτικές κάποιοι από αυτούς ήθελαν να μείνω μαζί τους, να ξεκινήσουμε κάτι καινούργιο μαζί, αλλά επέλεξα να μην το κάνω όχι ακόμα παρόλο που ενδιαφερόμουν για αυτούς όσο για τον εαυτό μου. Δεν ένιωθα δυνατή να βάλω κάποιον στην ζωή μου σε τέτοιο επίπεδο φοβάμαι την απώλεια, φοβάμαι ότι αν συμβεί πάλι κάτι σε αυτόν τον άνθρωπο που θα επιλέξω να δώσω ένα μέρος του εαυτού μου θα καταλήξω να χαθώ ξανά και δεν θα το αντέξω. Ναι, είμαι αδύναμη και φοβάμαι τις αλλαγές ίσως να μείνω για πάντα μονή μου στον πόλεμο μεταξύ φαντασίας και ρεαλισμού που από μικρή προσπαθούσα να το αποτυπώσω. Δεν θεωρώ ότι έχω κάποιο ιδιαίτερο χάρισμα, απλά μια υποψία κατεστραμμένης και αλλοιωμένης φαντασίας, έτσι λοιπόν τουλάχιστον θα κάνω αυτό που με γεμίζει θα αποτυπώνω τα συναισθήματα και τις σκέψεις στον λευκό από προβληματισμούς καμβά και ίσως και να αφήσω κάτι αξιόλογο πίσω μου κάτι που ίσως να αποτελέσει την αλλαγή για κάποιον άλλο που θα είναι στην ιδία κατάσταση με έμενα…

ΕΙΔΗΣΕΙΣ/ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΘΕΜΑΤΑ/ΔΗΜΟΦΙΛΗ

CITY GUIDE/ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ/ΠΡΟΣΦΑΤΑ