Παρακαλούμε απενεργοποιήστε το Adblocker για να έχετε πλήρη πρόσβαση στο περιεχόμενο και τις υπηρεσίες μας. Δείτε πώς.
Βρήκατε κάποιο λάθος ή παράλειψη;     Επικοινωνήστε μαζί μας  »
Όλοι έχουμε πράγματα που θέλουμε να τα βγάλουμε από μέσα μας. Αλλά διστάζουμε να τα παραδεχτούμε ακόμα και στους πιο κοντινούς μας ανθρώπους. Όμως, αμαρτία εξομολογημένη, αμαρτία δεν είναι...
ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΟΥ
29.3.2016 | 05:41

ΕΝΗΜΕΡΩΘΕΙΤΕ ΓΙΑ ΤΗ ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ!

Μην τους παρατάτε, μην τους παρεξηγείτε, διαβάστε τα συμπτώματα και τι αλλαγες μπορεί να έχει στη διάθεσή του ένα καταθλιπτικό άτομο!
Έχασα όλους μου τους φίλους... Στην ουσία χωρίς λόγο και αιτία. Απλά αντί να με κατανοήσουν, όταν τους ζήτησα να με καταλάβουν, γύρισαν το κεφάλι και όχι μόνο εξαφανίστηκαν, αλλά δε μου μιλάνε πια...
Ένα απο τα πολλά συμπτώματα της κατάθλιψης ήταν πως δεν είχα όρεξη να βγω, προσπαθούσα αλλά δεν ήμουν ο ίδιος, δεν ήμουν εγώ, δε μπορούσα να γελάσω πια, έβλεπαν αλλαγή, παρόλα αυτά τους εξήγησα μερικές φορές τι νιώθω, αλλά δεν με άκουγαν, τα έβλεπαν χαζά όλα αυτά, βαρέθηκαν, δεν θέλησαν να καταλάβουν, δεν θέλησαν να μάθουν. Για ένα διάστημα ήμουν ράκκος, έκλαιγα και είχα σαν μόνη σκέψη να κάνω κακό στον εαυτό μου και πολλά άλλα που όσοι τα περάσατε με καταλαβαίνετε. Όταν άρχισα να νιώθω καλύτερα μετά απο πολύ καιρό, ήθελα να αποκτήσουμε ξανά επαφές, έπαιρνα τηλέφωνο να βγούμε. Δυστυχώς όλοι με είχαν διαγράψει απο τη ζωή τους. Μετά απο κάποιο διάστημα άρχισα να συνέρχομαι, πέρασαν πλέον λίγα χρόνια και βρήκα τον παλιό μου εαυτό! Ήθελα να είμαι ο ίδιος στους φίλους μου, να κάνω και πάλι πλάκες και αστεία, να λέμε και πάλι τις χαζομάρες μας, δυστυχώς όμως δεν έχω πια φίλους. Δυστυχώς ούτε ένας δεν ήταν εκεί... Δεν μου στάθηκε κανένας. Μου γύρισαν την πλάτη και όχι μόνο, αλλά με βλέπουν και αλλάζουν δρόμο. Γιατί;
Νομίζουν πως τους κορόιδευα, Κάποιος κοινός γνωστός μου μετέφερε πως δεν τα πιστεύουν αυτά, τι πα να πει κατάθλιψη; Α παράτα μας ρε φίλε που έπαθες κατάθλιψη, απλά δεν μας γούσταρες πια... Μαχαιριά στη καρδιά μου. Έπαιρνα αντικαταθλιπτικά για 12 μήνες, πήγαινα στο γιατρό, το πάλεψα, πέρασα πολύ δύσκολα αντιμετωπίζοντας την πιο βαριά μορφή κατάθλιψης, και επιστρέφοντας βλέπω πως τελικά νόμιζα, αλλά δεν είχα φίλους.
Ενημερωθείτε για την κατάθλιψη, μην απορρίψετε κι εσείς τους φίλους σας και τους δικούς σας ανθρώπους... Εαν δεν βγαίνουν πια, δεν σας παίρνουν τηλέφωνο όπως πριν, ρωτήστε τους, προσπαθήστε να μάθετε, πείτε τους απλά "θα είμαι δίπλα σου ότι χρειαστείς" μπορεί να είναι η ρημάδα η κατάθλιψη, δε βγαίνουν, δε πάνε πουθενά, δεν είναι καλά, δεν το βλέπετε; Δεν βγαίνουν με άλλους και απλά σας φτύνουν, δε βγαίνουν πια με κανέναν, κλείνονται στο σπίτι. Δεν παράτησα κανέναν, έμεινα μήνες ολόκληρους στο σπίτι, όχι γιατί το ήθελα αλλά γιατί δε γινόταν αλλιώς.
Θα προσπαθήσω να κάνω καινούριους φίλους, αυτή τη φορά μπορεί να μην είναι παιδικοί, αλλά θα είναι πραγματικοί. Ίσως ήταν και ένα καλό μάθημα πως έπρεπε να φύγουν απο τη ζωή μας άνθρωποι που δεν νοιαζόταν ποτέ πραγματικά για εμάς.
29.3.2016 | 05:40

Baby face!!!

Eιμαι 20 και δεν εχω πολλα και πυκνα γενια για να αφησω και ετσι τα ξυριζω απο φετος μερα παρα μερα για να αγριεψουν.Πολλοι που με βλεπουν πρωτη φορα με κανουν για 17-18,στο περιπτερο μου εχουν ζητησει ταυτοτητα 2 φορες φετος για να παρω τσιγαρα....αν ειναι δυνατον!!! Το μονο καλο ειναι οτι φετος που ξυριστηκα εχω κατακτησεις σε σχεση με περυσι που ημουν αξυριστος για
2 χρονια και ειχε πεσει μπακουρια,ισως ελκυει περισσοτερο πανω μου το baby face :P
29.3.2016 | 05:20

Η φαντασιωση μου!

Θελω να κανουμε σεξ ακουγοντας :The Neighbourhood!!!
Μετα ενα τσιγαρο...συζητηση με πολλα γελια μεχρι να σε παρει ο υπνος στην αγκαλια μου και να μεινω λιγο να σε χαζευω...!!! :)
(Το πρωι θα με χαζευεις εσυ γιατι ξυπναω αργα και κοιμαμαι σαν βοδι ) χΔ

Θελω να τα ζησω μαζι σου και πολυ συντομα... :)
29.3.2016 | 03:46

Κάθε φορά που δε μου μιλάς,

που δε με παίρνεις τηλέφωνο, που δε μου δίνεις σημασία, με μαθαίνεις να ζω χωρίς εσένα στη ζωή μου. Σταμάτα να παίζεις μαζί μου παιχνίδια. Ο ίδιος μου είπες ότι το έχετε σκηνοθετήσει όλο αυτό. Με κουράσατε και δε με νοιάζουν οι άλλοι, ας υποκρίνονται όσο θέλουν, μαζί σου όμως, αν δεν μπορώ να σε εμπιστευθώ, δεν μπορώ να κάνω τίποτα...
29.3.2016 | 03:40

Ειμαι εκεινη που ανεβασα για depeche mode

Βρε παιδια μην συνδεετε εξομολογησεις, μπερδευεστε.Δεν λεει για τη σχεση σας κοριτσι μου και δεν στο αφιερωνει γιατι εγω το εγραψα.Κοπελα ειμαι.
29.3.2016 | 03:02

Απομονωση-Κοινωνικος Ρατσισμος

Καλησπερα σας,
Ειμαι 19 χρονων και νοιωθω οτι σε αυτον κοσμο ειμαι απολυτως μονος.Αλλα ας παρουμε τα πραγματα απο την αρχη.
Οταν ημουν μικροτερος σε ηλικια (απο τοτε που θυμαμαι τον εαυτο μου μεχρι και το 14 ετος της ηλικιας μου) ισως και να ημουν το πιο κοινωνικο παιδι της περιοχης μου, με ηξεραν και τους ηξερα ολους (χωρις υπερβολη).Αυτο ομως αλλαξε απο την δευτερα γυμνασιου και μετα..Ολοι οι ''φιλοι'' που ειχα αρχισαν σιγα σιγα να με απομονωνουν απο ολες τις παρεες.Δεν μου ελεγαν οτι θα πανε για μπαλα-μπασκετ,βολτα κτλπ.Τους εποιανα να μου λενε ψεματα για το τι θα κανουν π.χ θα μεινω σπιτι και μετα τους εβλεπα να ειναι εξω ολοι μαζι και να διασκεδαζουν.Δεν ξερω τι αλλαξε την σχεση μεταξυ μας αλλα αφου ημουν ανεπιθυμτος αποφασισα να μην τους ξαναενοχλησω και σιγα σιγα κοψαμε τα παρε-δωσε...
Αυτο ειχε συνεπως σαν αποτελεσμα να περασω την εφηβεια μου κλεισμενος στο σπιτι με ενα pc, με χωρις φιλους.
Οπως καταλαβαινετε αρχισα να κλεινομαι στον εαυτο μου και να επιδιωκω την απομονωση μου.
Εφτασα 3η λυκειου περασα σε μια σχολη και ειχα πει στον εαυτο μου θα κανω μια νεα αρχη....Η αρχη αυτη δεν εγινε ποτε.Την πρωτη μερα στην σχολη που πλησιασα καποια για να γνωριστουμε μου κανανε μια απλη-ψυχρη χειραψια και ενα ξερο 'γεια' και εκει τελειωσαν ολα..Ειπα μην απογοητευεσαι μπορει να επεσες σε λαθος ατομα ετσι ξαναπροσπαθησα και ξαναπροσπαθησα και ξαναπροσπαθησα αλλα το αποτελεσμα ηταν το ιδιο!!
Με απεριπταν χωρις καν να με γνωριζουν.Δεν ξερω τι φταιει...Η μαλλον ξερω τι φταει η τουλαχιστον ετσι διχνουν τα πραγματα..
Εχω καποια κιλα παραπανω απο το φυσιολογικο δεν με βλεπεις και λες κοιτα ενα ''τερας'' αλλα με λες παχυ και μαλλον για αυτο βιωνω ολο αυτο το σκηνικο...
Εχω φτασει σε σημεια να μισω την ζωη μου να θελω να πεθανω να ευχομαι να μην εχω γεννηθει ακομα και να ψανχω τροπους για να αυτοκτωνησω...

Τωρα θα μου πειτε κανε κατι να χασεις αυτα τα περιτα κιλα και ισως δεις διαφορα στην αντιμετοπιση των γυρω σου...
Η απαντηση μου ειναι ΟΧΙ δεν θελω να με κανει καποιος ''φιλο'' επειδη ειμαι αδυνατος, ομορφος, γυμνασμενος...
Δεν ξερω αν θα ταυτιστει καποιος μαζι μου και εχει κατι παραπανω να πει...Αλλα αυτο που θελω να ''περασω'' μεσα απο αυτη την εξομολογηση ειναι το εξης:

Γιατι πρεπει να γινομαστε τοσο μεγαλα αρχιδια; (συγνωμμη για την εκφραση)
Γιατι πρπει να απομονωνουμε εναν ανθρωπο απο το δικαιωμα του να ζησει οπως οιλοι οι αλλοι;
Γιατι;


29.3.2016 | 02:56

χριστίνα

Πρόσεχε.Κακά στοιχεία έχουν αρχίσει να σε αναπολούν και αναζητούν.alert
29.3.2016 | 02:48

What goes around

Όταν με κεράτωσε και παράτησε ο πρώην μου, πέρασα μια από τις πιο δύσκολες περιόδους της όχι και τόσο μικρής, πια, ζωής μου. Έλεγα στον εαυτό μου πως θα 'ρθει η μέρα που θα περάσει κι αυτός τα ίδια, και αναρωτιόμουν αν θα ένιωθα τύψεις, αν τελικά συνέβαινε. Και συνέβη! Και μαθαίνω πως είναι κομμάτια, κλαίει και χτυπιέται, όπως εγώ τότε. Η αίσθηση δικαίωσης και έμμεσης εκδίκησης που έχω τώρα είναι η πιο βίαιη και άγρια χαρά που έχω νιώσει ποτέ. Κι ας είμαι κακιά, δεν πειράζει..
29.3.2016 | 02:42

Χρόνια πολλά σε πρωην

Χωρίσαμε κάπως άδοξα.. στη ζωή μου έχω προχωρήσει και είμαι πολύ καλα (απο οτι μαθαίνω κι αυτός). Το θέμα μου είναι οτι ειμασταν μαζί 2μισι χρόνια και χωρισμένοι 7 μηνες χωρίς να έχουμε μιλήσει καθολου.. να στειλω χρόνια πολλά σαν υπεράνω που είμαι και επειδή αυτό θεωρώ εγώ σωστο? ή μονο την ησυχία μας θα χαλασω ?
29.3.2016 | 02:41

Μερικοι ανθρωποι γεννηθηκαν για να πονουν

Απο την κοιλιά της μανας μου ένιωσα την απόρριψη. Στο τσακ γλιτωσα την εκτρωση γιατι στο χωρο αναμονης μετανιωσε, εβαλε τα κλαματα και με κρατησε. Στον παιδικό χωρίς λόγο κάποια παιδιά με έριξαν κάτω. Οι κοροϊδίες, τα πειραγματα και οι χειρονομιες καμια φορα συνεχιστηκαν, κατορθωνα να κάνω κάποιες φιλιες αλλά κατέληγαν ψεύτικες. Οι δυσκολίες ηταν πολλές -κάποιες φορες δεν υπηρχαν πολλα να φάω. Παιχνίδια δεν είχα, έπαιζα με λουλούδια, με γατάκια που μάζευα, με κομμάτια ύφασμα που ήταν "φόρεμα πριγκηπισσας", διαβαζα οτι έπεφτε στα χέρια μου. Με κρατούσαν δυο πράγματα, οτι ήμουν ένα πολυ πνευματικό παιδί και εδινα απο μικρή ένα νόημα στη ζωή μου, θεωρώντας οτι ο Θεός με αγαπάει και η ζωή ειναι δρόμος και θα μεγαλώσω και θα ζήσω καλύτερες μέρες και η μελέτη -εκείνος ο δάσκαλος που με ενθάρρυνε τόσο πολύ και μου τόνισε οτι είχα δυνατότητες, ηταν ο ήρωας μου! Ριχτηκα στο διάβασμα, συγκυριακά βρέθηκαν δυο ρουχακια καλύτερα για μένα και βελτιώθηκε η διατροφή μας. Ετσι ανέβηκε η αυτοπεποίθηση μου, έκανα φίλιες που όμως πάντα με πλήγωναν. Γιατι; Ποτε δε θα καταλάβω. Ίσως να μη μπορούσαν και οι γονείς τους να χωνέψουν οτι ένα φτωχαδάκι τα πήγαινε καλα στο σχολείο, ηταν χαμογελαστό και είχε τρόπους. Στην εφηβεία δεν άντεξα, πολλές αντίξοες συνθήκες πολλα προβλήματα των μεγάλων να επισκιαζουν τις ανάγκες μου. Άρχισα να κουράζομαι, να αμφισβητώ, να θυμώνω με το Θεό. Προσκολληθηκα σε φιλιες που μου έδιναν μια επιφανειακή αποδοχη αλλα με πολυ έντεχνο τρόπο με μείωναν και με εκμεταλλεύονταν, δηλαδή με είχαν για οποτε είχαν ανάγκη αλλα κατά τ'αλλα μου γυρνοσαν την πλάτη. Ενωθα οτι αξιζα αυτή τη συμπεριφορά, οτι κάτι έκανα λάθος και πασχιζα να βρω ΤΙ. Οποτε έμπαινα σε ένα φαύλο κύκλο υπέρ προσπάθειας απο την πλευρά μου να ειμαι η τελεια φίλη, νσ τρέχω να προσπαθώ, να δίνω. Τόσο περισσότερα έδινα, τόσο περισσότερο πονούσα όταν μου γυρνούσαν την πλάτη. Γρήγορη μετακίνηση στο παρόν, 10 χρόνια μετά, εχω σπουδασει, εχω φυγει, εχω ξαναγυρισει, εχω απογοητευτεί με την ανεργία, εχω βρει πάλι τον Θεό αλλα όχι όλες τις απαντήσεις. Πίστεψα για άλλη μια φορά οτι αν τρέξω, αν δώσω θα με αποδεχτούν έστω και αργοπορημένα. Αλλα όχι. Γίνομαι πάλι αποδεκτης της διωπηλης μεταχείρισης: απλά με αγνοούν στα μούτρα μου. Στεναχωρήθηκα μα δε με νοιάζει πια. Ξαφνικά βλέπω στις αληθινές διαστάσεις αυτά τα άτομα: δε ξέρουν να αγαπούν. Αυτο το κεφάλαιο έκλεισε για μένα. Αλλα πιο πολύ στεναχωριέμαι για τα "δικά" μου άτομα που όσο με ενθάρρυναν σαν παιδί τόσο με πληγωσαν αργότερα με λόγια και πράξεις. Θα ήμουν καμμενο χαρτί αν δεν είχε βρεθεί το μοναδικό άτομο που με αγάπησε αληθινά πέρα απο τους γονείς μου. Θα μείνω στο πλάι του. Θα το βρω το νόημα πάλι και μαζί του θα ξεπεράσω ολα τα άσχημα. Δε ξέρω αν όλα είναι ρόδα και γυρίζουν και αν κάποιοι κάποτε καταλάβουν οτι ζητούσα μόνο λίγη αγάπη και μετανιώσουν. Είμαι ευγνώμων που κανω πάλι όνειρα και γνώρισα την αληθινή αγάπη.
29.3.2016 | 02:19

.....

Με χωρισε για αλλη, με εβλεπε στο δρομο και εκανε οτι δεν με εβλεπε. Στο τριμηνο χωρισαν και τωρα μου στελνει ολη μερα μηνυματα. Δεν απανταω και μου ζηταει και εξηγησεις κιολας.
29.3.2016 | 02:17

τα κονδυλώματα,ο φόβος και η νέα απόπειρα σχέσης...

Είμαι ένας γκέι άντρας 27 ετών με ελάχιστες επαφές ανα χρόνο αφού είμαι κυρίως άτομο των σχέσων. Πριν 2 μήνες τυχαία ο γιατρός μου διέγνωσε κονδυλώματα εξωτερικά του πρωκτού αλλά όχι εσωτερικά. Έπεσα από τα σύννεφα αφού οι επαφές μου είναι ελάχιστες και όλες με προφύλαξη και γενικά είμαι αρρωστοφοβικός, εκτός από μια σχέση που είχα και το κάναμε ελεύθερα πριν δύο χρόνια (ομολογώ μεγάλο λάθος μου γιατί μετά έμαθα ότι ο τότε σύντροφος μου είχε hiv και δεν μου το είχε πει αλλά βλέπεις με έφαγε ο τρελός έρωτας). Ελέχθηκα και για άλλα σεξουαλικός μεταδιδόμενα και ευτυχώς δεν έχω κάτι και τα κονδυλώματα που είχα έφυγαν μετά από θεραπεία με κρέμα. Τώρα πρέπει να κάνω πάλι εξέταση για τυχόν εσωτερικά και όπως έμαθα πρέπει να είναι πιο εξιδεικευμένη από την πρώτη. Έχω χεστεί επάνω μου! Δεν ξέρω σε ποιον γιατρό να πάω γιατί νιώθω ότι κάποιοι από αυτοί μόνο να τα αρπάξουν θέλουν. Φοβάμαι μη βρεθεί και κάτι εσωτερικά και μπω σε άλλες περιπέτειες. Φοβάμαι και τι μπορεί να δείξει φοβάμαι και το κόστος. Και όλα αυτά ενώ γουστάρω κάποιον γκέι πολύ καιρό και θέλω να του το πω αλλά φοβάμαι πώς θα πάρει το θέμα ότι κάποτε είχα κονδυλώματα. Και γενικότερα φοβάμαι πώς μπορεί να το πάρει η κάθε υποψήφια σχέση. Και αν δεν το πω θα σκάσω γιατί είμαι και άτομο ενοχικό. Αλλά και πότε το λες; Πριν γίνει το πρώτο σεξ; Εσείς θα πηγαίνατε με κάποιον που κάποτε είχε κονδυλώματα και σας το λέει ανοιχτά; θα κάνατε σχέση μαζί του; Πείτε καμιά γνώμη παιδιά!!!!

ΕΙΔΗΣΕΙΣ/ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΘΕΜΑΤΑ/ΔΗΜΟΦΙΛΗ

CITY GUIDE/ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ/ΠΡΟΣΦΑΤΑ