Παρακαλούμε απενεργοποιήστε το Adblocker για να έχετε πλήρη πρόσβαση στο περιεχόμενο και τις υπηρεσίες μας. Δείτε πώς.
Βρήκατε κάποιο λάθος ή παράλειψη;     Επικοινωνήστε μαζί μας  »
Όλοι έχουμε πράγματα που θέλουμε να τα βγάλουμε από μέσα μας. Αλλά διστάζουμε να τα παραδεχτούμε ακόμα και στους πιο κοντινούς μας ανθρώπους. Όμως, αμαρτία εξομολογημένη, αμαρτία δεν είναι...
ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΟΥ
19.10.2017 | 22:57

Αισθάνομαι ότι είμαι βάρος στους γονείς μου..

Πρόσφατα τελείωσα με τις σπουδές μου στα οικονομικά. Είμαι από ένα επαρχιακό μέρος και διέμενα στη Θεσσαλονίκη κατά τη διάρκεια των σπουδών μου. Οι σπουδές στα οικονομικά δεν είναι κάτι που μου αρέσει πολύ, παρόλα αυτά το τελείωσα στην ώρα του - λίγο η ανεξαρτησία μου με έκανε να θέλω να κάτσω, λίγο η επιμονή των γονειών μου να θέλουν να δούν τον γιόκα τους πτυχιοφόρο, ενώ ήξεραν ότι δεν το γουστάρω εξαρχής, το τελείωσα -. Τώρα θέλω να ασχοληθώ με κάτι άλλο. Το τελευταίο βρίσκει αντίθετους τους γονείς μου. Το επιχείρημα τους είναι ότι τόσα χρόνια με σπούδαζαν και τώρα πρέπει να κάνω καμια δουλειά - να βγάλω τα πρός το ζήν -. Βαρέθηκαν να με θρέφουν λένε, σκασίλα τους μεγάλη εάν θέλω να σπουδάσω κάτι άλλο, εάν θέλω να μάθω κάποια ξένη γλώσσα ή να αποκτήσω κάποιο άλλο εφόδιο.. Θέλουν να με στείλουν σε μια εταιρεία όπου θα με απασχολεί 6 ώρες για δουλειά χαμάλη δίνοντας μου 2,5 ευρώ την ώρα. Μάλιστα οι ίδιοι το θεωρούν μεγάλη ευκαιρεία καθώς στις μέρες μας δεν υπάρχουν δουλειές - παρεμπιπτόντως οι ίδιοι κάνουν δουλείες γραφείου έχοντας μηνιαίες απολαβές τουλάχιστον 1.500 ευρώ για εξάωρη απασχόλιση -. Δεν θέλω να επιβαρύνω τους γονείς μου οικονομικά, αλλά από την άλλη δεν θέλω να κάνω στη ζωή μου ότι να'ναι. Δεν ξέρω, πολλές εντάσεις δημιουργούνται μεταξύ μας τις τελευταίες μέρες και με ρίχνει πολύ ψυχολογικά, τόσο οι βλέψεις που έχουν οι γονείς μου για μένα, όσο και οι σκέψεις που κάνω για το μέλλον μου. Δεν θέλω να ζώ μια ζωή μέσα στην καταπίεση..
19.10.2017 | 22:41

Ανακούφιση....

Έχω πει ότι πλέον στην ζωή μου δεν θα αφήσω να υπάρχουν άτομα, που εκφράζονται με μισόλογα. Δεν ξέρω και πως να τα χαρακτηρίσω, πάντως σίγουρα δεν στέκουν καλά. Έτσι και η πρώην κοπέλα μου πριν κανα μήνα μου είχε πει ότι ήθελε λίγο το χρόνο της. Όταν της είπα ότι θέλει να μην ξαναμιλήσουμε μου είπε όχι, απλά ήθελε λίγο χρόνο γιατί ένιωθε πιεσμενη. Τεσπα από τα λόγια της κάτι άλλο συνέβη που δεν θα το μάθω ποτέ μάλλον. Αλλά σήμερα πήρα τηλ και της είπα οτι ξεκαθαρίζουμε τώρα που πάει το πράγμα. Μου είπε τέλος, της είπα οκ και έληξε εκεί. Νομίζω μου έκανε καλό. Δύο προηγούμενες σχέσεις που έληξαν αλλά με σκοτεινά σημεία, ακόμη μου έρχονται στο μυαλό κάποια βραδια. Νομίζω ότι έπραξα σωστά. Δεν ξέρω πως θα πάει τις επόμενες μέρες αλλά ήδη αισθάνομαι καλύτερα. Τουλάχιστον έχει κλείσει κάτι οριστικά,και η περίοδος που είχα παρατήσει τα πάντα και ένιωθα εξαντλημένος κράτησε μόνο κανα 20ημερο. Πλέον δεν έχω ούτε το τηλ της. Πιστεύω αρχής γενομένης από το ΣΚ θα χαρίσω και λίγο χρόνο στον εαυτό μου...Το αξίζει.
19.10.2017 | 22:34

ΚΡΙΤΙΚΗ

Πηρα το πτυχιο μου στο 8ο ετος,λογω καποιον προσωπικων δυσκολιων και καταστασεων.Τοσο κακο ειναι? Οπου και να το πω,σχολιαζεται!Και εννοειται πως δεν μπαινω στη διαδικασια να δικαιολογηθω ή να δωσω λεπτομερειες...
Αλλα γιατι αντιδρουν ετσι οι ανθρωποι?Γιατι κρινουν με τοση ευκολια?Γενικα, πώς και γιατι να κρινουμε καποιον για οτιδηποτε, αφου τα κριτηρια μας ειναι επιφανειακα?Δεν μπορουμε να γνωριζουμε ουσιαστικα,γιατι εδρασε οπως εδρασε,αφου ολοι μας ειμαστε διαφορετικοι,εχουμε διαφορετικα βιωματα,οποτε αντιδρουμε και διαφορετικα!
Συμφωνειτε?Η κριτικη ειναι θεμιτη μονο οταν γνωριζουμε λεπτομερειες.
19.10.2017 | 22:24

Ηλικία

Είμαι 26 χρονών και πρόσφατα είχα αρχίσει να βγαίνω με έναν άντρα που γνωριστηκαμε κάπως μέσω της δουλειάς!Πολύ ωραίος ψηλος μελαχροινος με ωραίο πρόσωπο ευγενικός μορφωμενος,ευκαταστατος,με χιούμορ κτλ!Εγώ για κάποιον λόγο δε ξέρω γιατί νόμιζα ότι είναι 32 χρονών,δε τον είχα ρωτήσει και ποτέ,νόμιζα ότι ήξερα!Και ξαφνικά μαθαίνω ότι είναι 41!!Η αλήθεια είναι ότι ξενέρωσα πολύ γιατί μου φάνηκε πολύ μεγαλος!Ναι οκ θα μου πείτε τι σημασία έχει πόσο είναι,ένας αριθμός είναι,αφού φαίνεται και μικρότερος!Αλλά εμένα μου χτυπάει άσχημα δε μ αρέσει η τόση διαφορά,γούστα είναι αυτά!Και στο μέλλον πχ στα 45 μου δε θ μ αρεσει να έχω άντρα 60 χρονών,αλλά και τώρα μου φαίνεται μεγάλος για μένα!Τελως πάντων εγώ απομάκρυνθηκα αλλά αυτός επιμένει!Να του πω ότι δε θέλω να προχωρήσω λόγω της ηλικίας του ή να βρω άλλη δικαιολογία και τι να πω που έτσι ξαφνικά ξεκοψα;
19.10.2017 | 22:18

Εε

Ρε παιδια πως γίνεται να σταματήσω να αγχωνομαι για τα παντα;; καιβκυριως για την υγεια κου φαντάζομαι παντα τα χειροτερα.. πφφ
19.10.2017 | 22:04

Αύριο

έχω την πρώτη μου συνεδρία σε ψυχολόγο....
19.10.2017 | 21:52

Ερωτας στη δουλεια

Ξεκινησα τις κλινικες μου ως φυσικοθεραπευτρια και στο χωρο που ειμαι περναμε παρα πολυ ομορφα, εχει δεσει ολο το συνολο του χωρου (εκπαιδευομενοι και μη φυσικοθεραπευτες) και καθε μερα νιωθω υπεροχα που βρισκομαι σε αυτο το χωρο. Εκει βρισκεται και ενας κυριος ο οποιος δειχνει συμπαθεια προς το προσωπο μου οπως π.χ. παιρνει εμενα για να παμε στα κρεβατια να παρουμε τους ασθενεις με κοιταει και χαμογελαει στους διαδρομους, μεχρι να φτασουμε στο δωματιο που βρισκεται ο ασθενης, μου πιανει τη κουβεντα και κανει αρκετα αστεια ενω εαν βρισκονται και αλλοι γυρω ειναι αρκετα τυπικος και μαζεμενος... εχθες ειδα οτι φορουσε βερα, δεν θελω να κανω καμια κινηση απο τη στιγμη που ειδα τη βερα... Αλλα ειλικρινα νιωθω ασχημα να ειμαι τοσο χαρουμενη μονο που βρισκομαστε στον ιδιο χωρο...
Αυτο.
19.10.2017 | 21:42

25 και χωρίς πτυχίο.

Σπούδαζα 4-5 χρόνια σε περιφερειακή πόλη αλλά αναγκάστηκα να την παρατήσω και να γυρίσω Αθήνα λόγω οικογενειακών προβλημάτων.

Χρωστούσα ακόμα αρκετά μαθήματα επειδή δούλευα παράλληλα και τώρα πια έχω χάσει επαφή και ούτε μπορώ ούτε θέλω να γυρίσω να την τελειώσω.

Όμως έμεινα στα 25 χωρίς πτυχίο και χωρίς σοβαρή εμπειρία. Τί κάνω τώρα;
19.10.2017 | 21:42

Άγχος για τη δουλειά ...

εσείς πώς καταφέρνετε να το αντιμετωπίσετε;
19.10.2017 | 21:10

άδικο...

ειναι πολύ άδικο να πεθαίνουν νέοι άνθρωποι. Πάλευες 1 χρόνο την λευχαιμία και τα κατάφερες να βγεις νικητής. Πέρασαν 6 μήνες απο την νικη σου...σε βρήκε ομως μια λοίμωξη στα πνευμόνια σου. Αυτή η λοίμωξη σου αποτελείωσε τον ταλαιπωρημενο σου οργανισμό. Οι γιατροί ενημέρωσαν την οικογενειά σου οτι δύσκολα θα τα καταφέρεις... σε εχουν σε καταστολή. Ξέρουν και ξερουμε οτι δεν θα βγεις ζωντανος απο εκει. Ειναι θέμα ωρών. Κουράστηκες , το ξέρω. Εισαι μόνο 34 χρόνων. Που θα πας και θα αφήσεις την γυναίκα σου και το 6χρονο παιδί σου. ? Ειναι πολύ άδικο ... δυστυχώς η ζωή ειναι σκλήρη.
19.10.2017 | 21:01

Όμορφες μέρες...

Αυτές που είμαστε μόνοι σπίτι σου και που μοιραζόμαστε για λίγο την καθημερινότητα. Όλα τα μικρά μαγικα τελετουργικά μας..! Αυτό είναι η απόσταση, κάνει τα πιο απλά πράγματα τόσο σημαντικα και μεγαλα. Τόση χαρά στο να πλένω τα πιάτα όσο παίζεις ηλεκτρονικά, τόση χαρά στο να σηκώνεσαι μες το βράδυ για να μου φέρεις νερό! Αααχχχ
19.10.2017 | 20:33

Ευχη...

Το μονο δωρο που θα θελα αυριο για τα γενέθλια μου είναι ενα χρόνια πολλα.κι ενα συγνωμη απο σενα ρε Τακη...
19.10.2017 | 20:20

  Η στιγμή που  βγάζεις στους ώμους σου φτερά


 
Συχνά πυκνά άκουγες μεγαλώνοντας απο ειδικούς η μη, οτι οι παιδικές εμπειρίες σχεδιάζουν τον ιδιαίτερο μας προσωπικό χάρτη του κόσμου: μια ιδιότυπη, μοναδική αναπαράσταση του κόσμου, η οποία έχει τόση δύναμη που υποβάλλει την ιδέα ότι αυτή η αναπαράσταση είναι ο αυτονόητος κόσμος.
 
Εσύ απαντούσες με την άρνηση, δεν έδινες σημασία,  στους άλλους αναφέρεται, έλεγες.

Άρνηση λοιπόν απέναντι στην αλήθεια της ζωής, ότι τα δικά σοπυ τραύματα και καθηλώσεις— διαμορφώσαν την ιδιαίτερη αίσθηση του κόσμου που συγκροτεί τον τρόπο και το ύφος σου και σε ακολουθούν μια ζωή.
 
Πρόκειται για καίρια ίχνη της προσωπικής σου ιστορίας, στα οποία όλως ιδιαιτέρως αγνωρίζεσαι ως προσωπικότητα— γι’ αυτό και τα ξεδιαλέγεις από το πλήθος της εμπειρίας σου και τα καταγράφεις στις “Αναμνήσεις” του.
 
Έτσι εάν έχεις ζήσει απο παιδί μέσα σε βία, ένταση, συγκρούσεις, καταλήγεις στο συμπέρασμα ότι ο κόσμος που θα ζήσεις είναι απρόβλεπτος συναισθηματικά ( αγάπη, παραδοχή ανα πάσα στιγμή μετατρέπονται σε απόρριψη και αποστροφή) επιφυλάσει συχνά πόνο, ματαίωση, εγκατάλειψη (ο κόσμος είναι απρόβλεπτος, ασυνεπής, τρομακτικός και γεμάτος αδικία άρα πρέπει να είσαι σε επιφυλακή, να τα κάνεις όλα σωστά για να προλάβεις τα χειρότερα και να μετριάσεις τις επιπτώσεις)
 
 
Βλέπεις οι γονείς που σου χάρισαν την ζωή, ήταν σημαδεμένοι  από μια καίρια έλλειψη. Ήθελαν αλλά δεν είχαν τον τρόπο και την ικανότητα να σου δώσουν  αγάπη, ασφάλεια και παραδοχή , δηλάδη συναισθηματική και ψυχική επένδυση για να τα καταφέρεις στην ζωή σου.
 
Η αίσθηση αυτή καταγράφεται ως ακατανόητη, άμεση, τραυματική εμπειρία.
 
Οι πρώτες μνημονικές εγγραφές  της συγκεχυμένης, πιθανότατα αγωνιώδους, “ταλαιπωρίας των γονέων” ( ξύλο, ένταση, συγκρούσεις , φτώχεια)  μεταδόθηκαν στην ψυχή σου με τρόπους ίσως σκοτεινούς κι απρόσιτους στην όποια ρεαλιστική ανάκληση.
 
Βιώνεις μια τραυματική εμπειρία και είσαι πλέον σημαδεμένος από αυτή στην καθημερινότητά σου, δημιουργώντας μια ουσιαστική δυσκολία για το «ξέχασμα» αυτής της εμπειρίας.
 
Όσο δυνατό παιδί και να είσαι,  οι  καταπονήσεις και δοκιμασίες σε ακολουθούν.
 
Βιώνεις  την απομόνωση στο σχολείο, παιχνίδι, τον διάχυτο φόβο,  αίσθηση αδυναμίας ελέγχου, και βασικά την απώλεια του αισθήματος εμπιστοσύνης στους γονείς αλλά και στον υπόλοιπο κόσμο.
 
Στην συνέχεια με τα χρόνια και βγαίνοντας στο «παιχνίδι» της ζωής,  προσπαθείς με αντιπερισπασμούς ( εργασία, κοινωνικές – ερωτικές σχέσεις) να μετατρέψεις αυτές τις αρνητικές διεργασίες σε εμπειρίες ζωής και να ξεφύγεις απο τραυματα και καθηλώσεις που σε «δένουν» και δεν σου επιτρέπουν να πετάξεις.  
 
Δεν εξαφανίζονται οι πρώτες «πλήγες- απώλειες» αλλά μένουν στο ψυχικό και συναισθηματικό σώμα και οδηγούν τα όνειρά σου ( εφιάλτες και σχετικά ) και μετατρέπουν τις αγωνίες σου σε τρόμους και πανικούς.
Το χειρότερο σου υποβάλλουν, εκδήλως ή αδήλως, την αίσθηση ενός προσωπικού πεπρωμένου ( δεν αξίζεις και τόσο, δεν είσαι και τόσο σημαντικός άνθρωπος)  — την πυξίδα της πορείας σου μέσα στον κόσμο ( να προφυλαχθείς, να αυτοπεριορίζεσε γιατί δεν αξίζεις και τόσο και θα το εισπράξεις εάν ανοιχτείς)  και τοτέ ακολούθεις ένα τρόπο ζωής.
 
Σε κατευθύνουν βλέπεις  η μειονεξία και η ντροπή που αισθάνεσαι σε σχέση με τα άλλα παιδιά ( ξαδέρφια και γείτονες) βούτας με τα μούτρα σε λανθασμένες εξαρτητικές - συμβιωτικές σχέσεις που εκτίμας ότι αρχικά θα σε στηρίξουν ( αίσθημα ασφάλειας και εμπιστοσύνης) και στην συνέχεια θα σου δώσουν να ακολουθήσεις ένα έτοιμο σχέδιο ζωής .
 
Έχεις σταθέρα την πεποίθηση ότι δεν μπορείς να κουμαντάρεις το «πλοιάριο΄» της ζωής σου και εάν δεν έχεις «διασωστές» θα βουλιάξεις στα ρηχά.
 
Με τον καιρό χάνεις το δικαίωμα της αυτονομής υπαρξέως σου και αρχίζεις να ανταποκρίνεσαι στις προσδοκίες αρχικά των γονέων και αργότερα των υπόλοιπων σημαντικών άλλων ( φίλοι,ερωτικές –εργασιακές σχέσεις).
 
Αποτέλεσμα να μαθαίνεις ότι δεν έχεις το δικαιωμα για δικές σου επιθυμίες και ευθύνες αλλά πρέπει να σύρεσαι πίσω απο τις φιλοδοξίες και ανάγκες των άλλων, για να είσαι ασφαλής.
 
Έχοντας αποκτήσει αυτές « ικανότητες» συχνά νιώθεις εγκλωβισμένος, μόνος και αβοήθητος απο τις απειλές και τις αγωνίες που σε περιστοιχίζουν ( γονέων, φιλών, συντρόφων) και αργότερα πλέον απο εμπειρία και διαίσθηση αναπτύσεις  άμυνες και συμπεριφορές για να προφυλαχθείς και να σώζεσαι.  
 
( Σε ξεγελαέι η τακτική, είναι για λίγο και λίγους ,  γιατί οι φόβοι σου με την πρώτη ένταση βγαίνουν παρέλαση μπροστά στον άλλον)
 
Η καθημερινότητα αυτή κάποια στιγμή σε εξαντλεί, καταλαβαίνεις ότι κάτι «σάπιο έχει το βασίλειο» και προσπάθεις σπασμωδικά και ασύντακτα να αλλάξεις ορίζοντες. Να ξεφύγεις απο την «λαβή» με την οποία έχεις δέσει ο ίδιος τον εαυτό σου.  
 
Η αδυναμία αυτόνομης παρουσίας που να δίνει νόημα στην ύπαρξη σου και η έλλειψη ορίων σε σχέση με τους άλλους, σε αναγκάζουν απο άμυνα να  προσπαθήσεις αρχικά να περιορίζεις τους αλλούς απο την ζωή σου και να αποσσύρεσαι σε μια δική σου νησίδα ζωής που εσφαλμένα νομίζεις ότι είσαι κυριαρχός.
 
Αρχικά  λοιπόν προσπαθείς να αναχαιτίζεις κάθε απαίτηση και αίτημα που σου ζητούν οι αλλοί και θεωρείς ότι ειναι απειλιτικά για την ψυχική ηρεμία και συνοχή σου αλλά οι συνθήκες στην οικογένεια και όσα έχεις διδαχθεί συναισθηματικά  σε έχουν μετατρέψει απο μικρό σ΄ενα συμορφούμενο, και φοβισμένο άνθρωπο που στο τέλος σύρεται πισω απο τις ανάγκες και υποχρεώσεις των άλλων.
 
Η κατάσταση αυτή δημιουργεί εσωτερική σύγκρουση γιατί απο την μία επιθυμείς το πλησίασμα ( μοναξία, ανάγκη αγάπης, να σχετισθείς) απο την αλλή η σκέψη αυτή, σε τρομάζει ( θα με εγκλωβίσουν και πάλι στις επιθυμίες τους)
 
Βλέπεις και στην ενήλικη ζωή σε υπονομέυει η ανάγκη για στοργή και επιδοκιμασία, να αγαπιέσαι  και να επιδοκιμάζεσαι  απο το κοινωνικο περιβάλλον.
 
Οτι δηλαδή δεν έζησες μέσα στην οικογένεια και το αναζητάς επίμονα απο τους άλλους. Και για να πετύχεις στο παρελθόν «έδινες» συναισθηματικά, υλικά ( ακόμη και τον εαυτό σου)  
 
Όταν το συνειδητοποιείς κάποια στιγμή αισθάνεσαι δυσφορία και επιθετικότητα και με αυτόν τον τρόπο εγκαταλείπεις για τα καλά την σχέση σου με τους άλλους ανθρώπους.
 
Σε κάθε ευκαιρία αναχαιτίζεις καθε αίτημα αγάπης και εικοινωνίας των άλλων και θεωρείς οτί ειναι απειλητικό για την ψυχική ηρεμία και συνοχή σου  και παραβιαση του εσωτερικού κόσμου.
Όταν όμως βρίσκεσαι μόνος αισθάνεσαι τρόμο και ένα μεγάλο κενό. Δεν ξέρεις να ζείς σαν ενήλικας, με δικές σου επιθυμίες και ανάγκες.
 
Δεν δείχνεις την παραμικρή κατανόηση οτί θέλει χρόνο και κόπο για να αλλάξεις σταδιάκα τον τρόπο που ζείς.
 
Είσαι στην αρχή και δεν θέλεις να εγκαταλείψεις, να επιστρέψεις σε μια ζωή που δεν αντέχεις και σε αυτό το σημείο ζητάς βοήθεια.
 
Αυτός κύκλος ζωής κάποια στιγμή ολοκληρώνεται με μια πράξη, απόφαση σημαδιακή και καθοριστική για όλη τη μετέπειτα πορεία ζωή σου : Είναι η στιγμή που έστω και με καθυστέρηση χρόνων προσπαθείς να αυτονομήσεις  τα θέλω σου από τις προσδοκίες του οικογενειακού και κοινωνικού σου περιβάλλοντος.
 
Να πείς όχι σ’ ένα στρέβλο πλαίσιο οικογενειακής συνέχειας,κοινωνικής και οικονομικής: δεν θα γίνεις η συνέχεια των αρνητικών προτύπων σου και δεν θα αναπαράγεις τα οικογενειακά τράυματα σου.
 
Μια επίμονη προσπάθεια άρνησης της θεμελιώδους αίσθησης που έγραψε αρνητικά και θετικά στην ψυχή σου η  πρωιμότερη εμπειρία σου ( να εγκαταλείπεις στα δύσκολα, να αποσύρεσαι με την πρώτη στραβή)  και έρχεται σιγά σιγά η αφοσίωση και η πρόθεση να προσφέρεις  όποιες δυνάμεις έχεις σ΄ένα στόχο ζωής.
 
Οι  αλλαγές αυτές μπορούν να προέλθουν  μέσα από την είσοδο στην ζωή σου  ανθρώπων που θα επιδράσουν  θετικά στην ατομική σου ψυχολογία, θα σου δείξουν άλλες αντιλίψεις και συμπεριφορές.
 
Εάν δεν βρείς τέτοιες θετικές επιρροές οι αμυντικές τάσεις θα παραμείνουν και θα κυκλώσουν πιο αποπνυκτικά την προσωπικότητα του.
 
Είναι μονόδρομος να πιστέψεις στον εαυτό σου και στο ότι ανεξάρτητα απο τις επιδόσεις και τα επιτεύγματα που ντύνουν την ύπαρξη,ακόμη και εάν οι άλλοι σου είπαν λανθασμένα το αντίθετο, εσύ αξίξεις.
 
19.10.2017 | 20:15

Μήνυμα Αγαπης

Ειρήνη μου σε λατρεύω. Μην στεναχωριέσαι. Θα ειμαι για πάντα μαζι σου στα καλά και στα δύσκολα.Η φίλη σου από Γλυφάδα Γ. Α
19.10.2017 | 19:57

Περι δουλειας

Πώς περνάει το χρόνο της μια αναπληρώτρια δασκαλα???δώστε μου ιδεες...εδω στη ξενιτια..παρεες γιοκ ακομα...νιώθω μόνη και βαριέμαι

ΕΙΔΗΣΕΙΣ/ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΘΕΜΑΤΑ/ΔΗΜΟΦΙΛΗ

VIDEOS/ΔΗΜΟΦΙΛΗ

CITY GUIDE/ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ/ΠΡΟΣΦΑΤΑ