Σχετικά με την ανεργία

Παρασκευή 8 Ιανουαρίου: Ο Λουκάς Παπαναστασίου, ιδιοκτήτης καφενείου στην οδό Σπύρου Μερκούρη στο Παγκράτι, ψάχνει εσπευσμένα για υπάλληλο, αφού ο 50χρονος Βαγγέλης –δεξί χέρι του Λουκά επί χρόνια– για λόγους υγείας δεν μπορεί να συνεχίσει. «Μήπως ξέρεις κάποιον που να ενδιαφέρεται για δουλειά;», ρωτούσε τους πελάτες του, θεωρώντας το σχεδόν σίγουρο ότι θα έχουν υπ’ όψιν κάποιον που να ψάχνει δουλειά εν μέσω οικονομικής κρίσης...

Δευτέρα 18 Ιανουαρίου: «Μη με ξεχνάς, εάν γνωρίζεις κάποιον που να θέλει δουλειά…» άκουσα να λέει ξανά ο Λουκάς σε κάποιον από τους γνώριμους πρωινούς θαμώνες του καφενείου. «Μα, δεν υπάρχει ενδιαφέρον;», διέκοψα την κουβέντα, νιώθοντας έκπληξη που έως τότε δεν είχε καλυφθεί η θέση. «Πήρα τηλέφωνο στον ΟΑΕΔ και μου είπαν ότι θα υπάρχουν επιδοτούμενα προγράμματα από τις 5 Μαΐου. Μετά από αυτό, δεν θέλησα να τους ρωτήσω λεπτομέρειες. Γιατί να το κάνω; Ψάχνω κάποιον που να μπορεί να καλύψει τη θέση άμεσα», απάντησε. Σκέφτηκα ότι ίσως κάτι δεν πήγαινε καλά και ότι ο ιδιοκτήτης του καφενείου δεν θα ήταν συνεπής στις μισθολογικές και ασφαλιστικές υποχρεώσεις του. «Εύλογο, αλλά δεν ισχύει. Μάλλον ο κόσμος δεν θέλει τις δουλειές με δύσκολο ωράριο…» μου απάντησε ο ίδιος.

«Ηθελαν τη βολή τους»

Δευτέρα 25 Ιανουαρίου: Τελικά η θέση καλύφθηκε από την 27χρονη Δήμητρα, η οποία πήγε συστημένη από πελάτη του ιδιοκτήτη. «Την ξέρω τη δουλειά. Εργαζόμουν σε ανάλογη θέση πριν από εδώ, όμως αναγκάστηκα να φύγω για προσωπικούς λόγους. Αφησα να περάσουν οι διακοπές των Χριστουγέννων για να ξεκουραστώ. Τώρα μπορώ να ξαναρχίσω», ανέφερε στην «Κ» η Δήμητρα.

Χρειάστηκαν πάνω από 15 ημέρες αναζήτησης για να καλυφθεί η θέση. Πιθανότατα το διάστημα να είναι λογικό, εάν σκεφτούμε ότι μπορεί οι απαιτήσεις του ιδιοκτήτη να μην ταιριάζουν με αυτές των υποψηφίων για τη δουλειά. Ομως, είναι απορίας άξιο πόσοι υποψήφιοι πέρασαν από το παραδοσιακό καφενείο, ενδιαφερόμενοι για τη θέση, και το τι ακριβώς ζήτησαν: λίγοι πήγαν και κανείς δεν ενδιαφέρθηκε ουσιαστικά. Αντίθετα, η στάση όσων σκέφτηκαν να ρωτήσουν, μάλλον έδειχνε ανθρώπους που ήθελαν τη... βολή τους και όχι δουλειά.

Τους κόπηκε η διάθεση

Κατ’ αρχάς, σύμφωνα με τον ιδιοκτήτη, ενδιαφέρθηκαν δύο - τρεις γυναίκες μέσης ηλικίας (από 30 έως 50 ετών). Παρότι ο κ. Παπαναστασίου τις διαβεβαίωσε ότι θα τηρηθούν όσα προβλέπονται από την εργασιακή νομοθεσία, το «αγκάθι» ήταν κυρίως το ωράριο. Το πρόβλημα ενός καφενείου είναι ότι το ωράριό του είναι εναλλασσόμενο (ο υπάλληλος θα μοιράζεται τις ώρες εργασίας με τον ιδιοκτήτη) ενώ απαιτεί δουλειά και τα Σαββατοκύριακα με ένα ρεπό εβδομαδιαίως. Ενδιαφέρθηκαν, επίσης, και τρία νεαρά παιδιά, γύρω στα 25, αλλά η διάθεσή τους κόπηκε όταν διαπίστωσαν ότι δεν είναι τόσο εύκολο να κρατάς μαγαζί φτιάχνοντας καφέδες, ψήνοντας τοστ και παραλαμβάνοντας τις παραγγελίες από τους προμηθευτές από νωρίς το πρωί. Μάλιστα, οι δύο από τους τρεις είδαν τη θέση ως προσωρινή απασχόληση, προσβλέποντας σε κάποιο διαγωνισμό του Δημοσίου...

Η περίπτωση του καφενείου στο Παγκράτι δείχνει ότι πρέπει να είμαστε επιφυλακτικοί σε σχέση με την πρώτη ανάγνωση των αριθμών για την ανεργία, ενώ αποτυπώνει και την αδυναμία των κρατικών φορέων να παρέμβουν, κατευθύνοντας τους ενδιαφερόμενους προς τις κενές θέσεις εργασίας.

9,1% ανεργία

Με βάση τα τελευταία στοιχεία της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας, οι άνεργοι στην Ελλάδα προσεγγίζουν τις 500.000, με το ποσοστό να φτάνει στο 9,1%, ένα από τα υψηλότερα στην Ευρωζώνη, όπου επίσης η ανεργία έχει «χτυπήσει κόκκινο». Φαίνεται, όμως, πως στην Ελλάδα υπάρχουν άνεργοι πολλών ταχυτήτων. Είναι εκείνοι που επιζητούν μια δουλειά με… χαλαρές απαιτήσεις και εξασφάλιση, και είναι και οι υπόλοιποι που αντέχουν το χαμαλίκι. Δεν είναι, λοιπόν, παράξενο που, στις περισσότερες περιπτώσεις, οι μετανάστες τρέχουν να καλύψουν τα κενά. Μόνο που σε αυτή την περίπτωση δεν πρέπει να τους κατηγορούμε ότι «μας τρώνε τις δουλειές».

[Του κ. Απόστολου Λακασά, Καθημερινή, 26/1/10]

Είναι γεγονός πως ούτε εγώ ούτε κανείς μας γνωρίζει ολόκληρη την πραγματικότητα, όμως προσυπογράφω το άρθρο του κ. Λακασά, επειδή, όχι μόνο την τελευταία διετία, αλλά ειδικότερα την τελευταία τριμηνία, έχω διαπιστώσει τού λόγου του το αληθές.