Γιώργος Γαμπρίτσος, Ηλεκτρολόγος Μηχανικός (πρόεδρος – διευθύνων σύμβουλος)

Θανάσης Παπαγεωργίου, Δικηγόρος

Χρήστος Αβραάμ, Εμπειρογνώμων Α’ στο Υπουργείο Εξωτερικών

Λένα Διβάνη, Καθηγήτρια Νομικής Σχολής Αθηνών, Συγγραφέας

Γεωργανδρέας Ζάννος, Δικηγόρος

Στέλιος Κούλογλου, Δημοσιογράφος

Ηλίας Μοσχονάς, Σύμβουλος Διαχείρισης Ανθρωπίνων Πόρων

Στέλιος Στεφάνου, Οικονομολόγος

Να μάθουμε και τις αμοιβές τους κ. Γερουλάνε;

"Δηλώνουμε κατηγορηματικά αντιθετοι και δεν θα σταθούμε απλοί θεατές απέναντι στις όποιες στοχεύσεις διάφορων εξωθεσμικών κέντρων περί μείωσης των αποδοχών μας... Δεν θα επιτρέψουμε σε κανέναν, εντός και εκτός Κοινοβουλίου, την καθημερινή απαξίωση και υποτίμηση του έργου και της πολύτιμης προσφοράς μας για τη λειτουργία του Κοινοβουλίου... Η υφή της εργασίας μας, που είναι άμεσα συναρτώμενη με τη λειτουργία του κοινοβουλευτικού συστηματος, αποτέλεσε και αποτελεί στόχο κάποιων που ή δεν γνωρίζουν ή θέλουν πραγματικά να πλήξουν την αξιοπιστία των θεσμών της Δημοκρατίας".

Μετά από 21 χρόνια η Λένα Πλάτωνος επιστρέφει στη Θεσσαλονίκη με δύο συναυλίες στις 10 και 11 Φεβρουαρίου, που θα πραγματοποιηθούν στη σκηνή του "Stage".

Μαζί της θα είναι ξανά η Σαββίνα Γιαννάτου και ο Γιάννης Παλαμήδας, οι βασικοί ερμηνευτές του "Σαμποτάζ".

Φυσικά το πρόγραμμα θα περιλαμβάνει και άλλα τραγούδια-σταθμούς από την έως τώρα πορεία της Λένας Πλάτωνος στη μουσική και τους στίχους.

Γιατί κατεβαίνουν σε απεργία οι Εφοριακοί και οι Τελωνιακοί;

Επειδή η Κυβέρνηση, λόγω της πρότασης της Κομισιόν για περικοπή μισθών κατά 10% ή αντίστοιχη αύξηση της παραγωγικότητας, αποφασίζει να περικόψει τα επιδόματά τους και να τα φορολογήσει με βάση την κλίμακα (όπως συμβαίνει με όλους  μας) και όχι αυτοτελώς (όπως συμβαίνει με τις προνομιούχες κάστες του δημοσίου).

Όταν μιλάμε για επιδόματα και για να ξέρουμε με νούμερα τι ακριβώς εννοούμε, μιλάμε για ποσά που αρχίζουν από 1000 και φτάνουν έως και τις 2100 ευρώ μηνιαίως.

Ίσως αυτό και να εξηγεί το ότι 40000 δημόσιοι υπάλληλοι έχουν καταθέσει αίτηση για τη μετάταξή τους στο υπουργείο Οικονομικών.

Φυσικά δεν τους απασχολεί το γεγονός ότι με την απεργία τους θα υπάρξει καινούργια υστέρηση των δημοσίων εσόδων.

Σημείωση:

Σύμφωνα με τα στοιχεία του Ελεγκτικού Συνεδριου το ποσόν των ανείσπρακτων εσόδων ανέρχεται στα 31,4 δισ. ευρώ στο τέλος του 2007, ποσόν δηλαδή που αντιστοιχεί στο μισό του ποσού που λέγεται από επίσημα χείλη ότι θα δανειστούμε φέτος.

Είναι σημαντικό επίσης να αναφερθεί ότι το 2007 διαγράφηκαν περίπου 3,5 δισ. ευρώ λόγω υστέρησης στην είσπραξη.

Αν σκεφτούμε τους τόκους που θα πληρώσουμε μόνο για το πρόσφατο τοκογλυφικό δάνειο που πήραμε ως Κράτος, μπορεί κανείς να φανταστεί πόσο σημαντική είναι η συνεισφορά του συγκεκριμένου υπαλληλικού κλάδου στα άδεια ταμεία, με την προκλητική και παράλογη σε αιτήματα απεργιακή τους κινητοποίηση, απέναντι σε κάθε άλλο μη προνομιούχο έλληνα πολίτη.

Παρασκευή 8 Ιανουαρίου: Ο Λουκάς Παπαναστασίου, ιδιοκτήτης καφενείου στην οδό Σπύρου Μερκούρη στο Παγκράτι, ψάχνει εσπευσμένα για υπάλληλο, αφού ο 50χρονος Βαγγέλης –δεξί χέρι του Λουκά επί χρόνια– για λόγους υγείας δεν μπορεί να συνεχίσει. «Μήπως ξέρεις κάποιον που να ενδιαφέρεται για δουλειά;», ρωτούσε τους πελάτες του, θεωρώντας το σχεδόν σίγουρο ότι θα έχουν υπ’ όψιν κάποιον που να ψάχνει δουλειά εν μέσω οικονομικής κρίσης...

Δευτέρα 18 Ιανουαρίου: «Μη με ξεχνάς, εάν γνωρίζεις κάποιον που να θέλει δουλειά…» άκουσα να λέει ξανά ο Λουκάς σε κάποιον από τους γνώριμους πρωινούς θαμώνες του καφενείου. «Μα, δεν υπάρχει ενδιαφέρον;», διέκοψα την κουβέντα, νιώθοντας έκπληξη που έως τότε δεν είχε καλυφθεί η θέση. «Πήρα τηλέφωνο στον ΟΑΕΔ και μου είπαν ότι θα υπάρχουν επιδοτούμενα προγράμματα από τις 5 Μαΐου. Μετά από αυτό, δεν θέλησα να τους ρωτήσω λεπτομέρειες. Γιατί να το κάνω; Ψάχνω κάποιον που να μπορεί να καλύψει τη θέση άμεσα», απάντησε. Σκέφτηκα ότι ίσως κάτι δεν πήγαινε καλά και ότι ο ιδιοκτήτης του καφενείου δεν θα ήταν συνεπής στις μισθολογικές και ασφαλιστικές υποχρεώσεις του. «Εύλογο, αλλά δεν ισχύει. Μάλλον ο κόσμος δεν θέλει τις δουλειές με δύσκολο ωράριο…» μου απάντησε ο ίδιος.

«Ηθελαν τη βολή τους»

Δευτέρα 25 Ιανουαρίου: Τελικά η θέση καλύφθηκε από την 27χρονη Δήμητρα, η οποία πήγε συστημένη από πελάτη του ιδιοκτήτη. «Την ξέρω τη δουλειά. Εργαζόμουν σε ανάλογη θέση πριν από εδώ, όμως αναγκάστηκα να φύγω για προσωπικούς λόγους. Αφησα να περάσουν οι διακοπές των Χριστουγέννων για να ξεκουραστώ. Τώρα μπορώ να ξαναρχίσω», ανέφερε στην «Κ» η Δήμητρα.

Χρειάστηκαν πάνω από 15 ημέρες αναζήτησης για να καλυφθεί η θέση. Πιθανότατα το διάστημα να είναι λογικό, εάν σκεφτούμε ότι μπορεί οι απαιτήσεις του ιδιοκτήτη να μην ταιριάζουν με αυτές των υποψηφίων για τη δουλειά. Ομως, είναι απορίας άξιο πόσοι υποψήφιοι πέρασαν από το παραδοσιακό καφενείο, ενδιαφερόμενοι για τη θέση, και το τι ακριβώς ζήτησαν: λίγοι πήγαν και κανείς δεν ενδιαφέρθηκε ουσιαστικά. Αντίθετα, η στάση όσων σκέφτηκαν να ρωτήσουν, μάλλον έδειχνε ανθρώπους που ήθελαν τη... βολή τους και όχι δουλειά.

Τους κόπηκε η διάθεση

Κατ’ αρχάς, σύμφωνα με τον ιδιοκτήτη, ενδιαφέρθηκαν δύο - τρεις γυναίκες μέσης ηλικίας (από 30 έως 50 ετών). Παρότι ο κ. Παπαναστασίου τις διαβεβαίωσε ότι θα τηρηθούν όσα προβλέπονται από την εργασιακή νομοθεσία, το «αγκάθι» ήταν κυρίως το ωράριο. Το πρόβλημα ενός καφενείου είναι ότι το ωράριό του είναι εναλλασσόμενο (ο υπάλληλος θα μοιράζεται τις ώρες εργασίας με τον ιδιοκτήτη) ενώ απαιτεί δουλειά και τα Σαββατοκύριακα με ένα ρεπό εβδομαδιαίως. Ενδιαφέρθηκαν, επίσης, και τρία νεαρά παιδιά, γύρω στα 25, αλλά η διάθεσή τους κόπηκε όταν διαπίστωσαν ότι δεν είναι τόσο εύκολο να κρατάς μαγαζί φτιάχνοντας καφέδες, ψήνοντας τοστ και παραλαμβάνοντας τις παραγγελίες από τους προμηθευτές από νωρίς το πρωί. Μάλιστα, οι δύο από τους τρεις είδαν τη θέση ως προσωρινή απασχόληση, προσβλέποντας σε κάποιο διαγωνισμό του Δημοσίου...

Η περίπτωση του καφενείου στο Παγκράτι δείχνει ότι πρέπει να είμαστε επιφυλακτικοί σε σχέση με την πρώτη ανάγνωση των αριθμών για την ανεργία, ενώ αποτυπώνει και την αδυναμία των κρατικών φορέων να παρέμβουν, κατευθύνοντας τους ενδιαφερόμενους προς τις κενές θέσεις εργασίας.

9,1% ανεργία

Με βάση τα τελευταία στοιχεία της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας, οι άνεργοι στην Ελλάδα προσεγγίζουν τις 500.000, με το ποσοστό να φτάνει στο 9,1%, ένα από τα υψηλότερα στην Ευρωζώνη, όπου επίσης η ανεργία έχει «χτυπήσει κόκκινο». Φαίνεται, όμως, πως στην Ελλάδα υπάρχουν άνεργοι πολλών ταχυτήτων. Είναι εκείνοι που επιζητούν μια δουλειά με… χαλαρές απαιτήσεις και εξασφάλιση, και είναι και οι υπόλοιποι που αντέχουν το χαμαλίκι. Δεν είναι, λοιπόν, παράξενο που, στις περισσότερες περιπτώσεις, οι μετανάστες τρέχουν να καλύψουν τα κενά. Μόνο που σε αυτή την περίπτωση δεν πρέπει να τους κατηγορούμε ότι «μας τρώνε τις δουλειές».

[Του κ. Απόστολου Λακασά, Καθημερινή, 26/1/10]

Είναι γεγονός πως ούτε εγώ ούτε κανείς μας γνωρίζει ολόκληρη την πραγματικότητα, όμως προσυπογράφω το άρθρο του κ. Λακασά, επειδή, όχι μόνο την τελευταία διετία, αλλά ειδικότερα την τελευταία τριμηνία, έχω διαπιστώσει τού λόγου του το αληθές.

Παρά που οι προσφορές για την έκδοση 5ετών ομολόγων ξεπέρασαν τα 25 δισ. ευρώ και οι αγορές μας έδωσαν μιαν ανάσα ζωής, το κόστος ήταν πολύ ακριβό.

Για τα 8 δισ. ευρώ που άντλησε το υπουργείο Οικονομικών κατέβαλε "καπέλο" 3,5% πάνω από το μέσο κόστος δανεισμού των χωρών της Ευρωζώνης στην περίπτωση που εκδίδουν τίτλους 5ετούς διάρκειας.

Αυτό σημαίνει ότι το επιτόκιο έφτασε το 6,2%, που μεταφράζεται σε ετήσιους τόκους 496.000.000 €, δηλαδή στην 5ετία θα έχουν καταβηληθεί 2,48 δισεκατομμύρια ευρώ, σαν να λέμε το 1/3 του ποσού που δανειστήκαμε.

Εν τω μεταξύ, το δάνειο, το κάθε δάνειο που παίρνουμε, αφορά στην πραγματικότητα κάλυψη των ελλειμμάτων, χωρίς παράλληλα να καταργούνται ή να εκριζώνονται οι αιτίες που τα δημιούργησαν ή και τα συντηρούν.

Ας σκεφτούμε, παράλληλα, το οικονομικό αδιέξοδο που προκαλούν αυτές τις μέρες τα αγροτικά μπλόκα στην αγορά, τις ακάλυπτες επιταγές, την πτώση των λιανικών πωλήσεων, τις μειωμένες εξαγωγές, την πτώση των εσόδων από τον τουρισμό και τη ναυτιλία, τις οικονομικές απαιτήσεις των διαφόρων προνομιούχων δημοσίων υπαλλήλων, οι οποίες ετοιμάζονται για απεργιακές κινητοποιήσεις (με πρώτους τους εφοριακούς), τις προσλήψεις με καθεστώς μονιμότητας κ.λ.π., το "μαύρο" εισόδημα που ο καθένας έχει (για όσους έχουν), τη φοροδιαφυγή, τις προνομιακές εθελουσίες, την ατολμία και την αναποφασιστικότητα της Κυβέρνησης, τη στείρα και ψηφοθηρική μαχητικότητα της αντιπολίτευσης, κι ας καταλάβουμε επιτέλους, όχι μόνο ποιός θα πληρώσει το "πάπλωμα", αλλά και γιατί έχουμε φτάσει εδώ ως χώρα.

"... Ποτέ μου δεν είχα δει κάτι τόσο όμορφο, απλό και δυνατό, όσο ο Παρθενώνας. Ολόκληρη η Ακρόπολη είναι εκπληκτική, σου κόβει την ανάσα, και μπροστά της όλα τα άλλα δημιουργήματα της ανθρώπινης έκφρασης είναι χυδαία, μέτρια και γεμάτα σύγχυση. Τι άνθρωποι ήταν αυτοί οι λίγοι υπέροχοι Έλληνες τότε! Πρέπει να τον δει κανείς για να καταλάβει ότι κάθετι άλλο που δεν βαδίζει στο δρόμο της αιωνιότητας είναι ασήμαντο, γελοίο και ανόητο".

Επιστολή στη λαίδη Έμιλυ, Αθήνα, 1930

**

"Μοιάζει με την Καλιφόρνια αλλά είναι πιό όμορφη, πιό ώριμη, ο αέρας είναι απαλός και οι άνθρωποι τρομερά φιλικοί. Υπέροχος τόπος για να μείνει κανείς. Βιολετί λόφοι, γεμάτοι με λουλούδια, αμπελώνες, κυπαρίσσια, ελιές και άγρια θυμάρια με πορφυρά άνθη. Τι τόπος! Η Ακρόπολη δεν έχει το ταίρι της και είμαι ερωτευμένος με μια κυρία που δυστυχώς είναι από μάρμαρο. Η τύχη μου, βλέπετε! Είναι η θεά της Δικαιοσύνης, η Θέμις. Είναι πραγματικά υπέροχη και μου έκλεψε το μυαλό και την καρδιά"..."

Αθήνα, 1933

**

"... Ο ναός έβλεπε τη γαλανή Μεσόγειο. Ήταν ερειπωμένος και το μόνο που απόμενε απ' αυτόν ήταν οι μαρμάρινες κολόνες. Είχε καταστραφεί σε κάποιο πόλεμο, αλλά ήταν ακόμα ιερό καταφύγιο. Κάποιο σούρουπο, με το χρυσό ήλιο να πέφτει στα μάρμαρα, ένιωσες την ιερή ατμόσφαιρα. Ήσουν μόνος, χωρίς τους επισκέπτες και την ατέλειωτη φλυαρία τους γύρω σου. Οι κολόνες έπαιρναν ένα καθαρό χρυσαφί χρώμα και η θάλασσα κάτω μακριά ήταν έντονα γαλάζια. Υπήρχε ένα διατηρημένο άγαλμα της Θεάς, αλλά ήταν κλειδωμένο. Μπορούσες να τη δεις μόνο σε ορισμένες ώρες κι έτσι έχανε την ομορφιά τής ιερότητας. Η θάλασσα παρέμενε γαλάζια..."

Το Ημερολόγιο, 30 Σεπτεμβρίου 1973

["Ο Κρισναμούρτι στην Ελλάδα", Νίκος Πιλάβιος, εκδ. Καστανιώτης, Αθήνα 1998]

Η υπουργός κα Τίνα Μπιρμπίλη και η καινούργια διοίκηση της ΔΕΗ υπακούοντας τις εντολές της πανίσχυρης ΓΕΝΟΠ προσλαμβάνουν τελικώς τους 2035 νέους εργαζόμενους της επιχείρησης με το καθεστώς μόνιμου προσωπικού και όχι με τον Ν.3029 "που δίνει τη δυνατότητα στις εισηγμένες ΔΕΚΟ να προσλαμβάνουν προσωπικό με συμβάσεις Ιδιωτικού Τομέα."

Εύγε κα Μπιρμπίλη, εύγε κε Πάγκαλε, εύγε κε Παπακωνσταντίνου, εύγε κε Πρωθυπουργέ!

Ειδικό επίδομα 11 εκατ. ετησίως σε υπαλλήλους, αστυνομικούς και συνεργάτες βουλευτών

Τι κρύβει ο «μυστηριώδης» κωδικός του προϋπολογισμού της Βουλής με τα διακριτικά «ΚΑ 0515», τον ασαφή τίτλο «Αποζημίωση μελών συλλογικών οργάνων» και τα περισσότερα των δέκα εκατομμυρίων ευρώ που εμπεριέχει προς διάθεση σε ετήσια βάση; Τον χαρακτηρισμό «μυστηριώδη» απολαμβάνει δικαιωματικά ο εν λόγω κωδικός, δεδομένου ότι παρά τις συζητήσεις που έχει προκαλέσει για το ασαφές του περιεχομένου του, επίσημη ενημέρωση δεν έχει υπάρξει μέχρι τώρα.

Και σαφέστατα εντυπωσιάζει αρνητικά το γεγονός ότι η έρευνα για την αποσαφήνιση των χαρακτηριστικών του, οδηγεί στην πληροφορία ότι τα ποσά αυτά, σε ποσοστό 97,5%... δεν αφορούν καταβολή αποζημιώσεων στα μέλη των «συλλογικών οργάνων», όπως ο τίτλος μαρτυρά. Αλλά στην καταβολή ενός (ακόμα…) ειδικού επιδόματος –«έξοδα κίνησης»- στους υπαλλήλους της Βουλής, τους αστυνομικούς που εργάζονται στο Κοινοβούλιο και τους συνεργάτες των βουλευτών. Ερχεται δε να προσδώσει μια νέα διάσταση στο κύμα της έντονης, από το εξωτερικό και το εσωτερικό, αμφισβήτησης αναφορικά με την εγκυρότητα και ειλικρίνεια των στοιχείων που τηρούνται για τις δαπάνες του Δημοσίου.

Και αυτό, δεδομένου ότι σύμφωνα με πηγή που φέρεται να έχει καλή γνώση του τρόπου με τον οποίο συντάσσεται ο προϋπολογισμός του ελληνικού Κοινοβουλίου, «η ίδια μέθοδος ακολουθείται και σε άλλες δημόσιες υπηρεσίες, βάσει σχετικής πρόβλεψης του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους»...

Σε κάθε περίπτωση, πάντως, ξεχωριστό ενδιαφέρον έχει πως στην ιστοσελίδα του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους και ειδικότερα στην «Ανάλυση Κωδικών Αριθμών Εξόδων», οι κωδικοί που αρχίζουν από «05» αφορούν «Πρόσθετες και παρεπόμενες παροχές» (όπως υπερωριακή απασχόληση κ.ά), ενώ για κινήσεις και μετακινήσεις υπάρχουν οι κωδικοί «07+». Για τα «Λοιπά έξοδα κίνησης» υπάρχει συγκεκριμένα ο κωδικός «0719».

Στον προϋπολογισμό του 2010 έχει εγγραφεί κονδύλι ύψους 11.527.700 ευρώ. Σημειωνόταν, μάλιστα, ότι είναι λιγότερα από τα 11.927.700 που υπήρχαν στον προϋπολογισμό του 2009, με την επισήμανση ότι η μείωση οφείλεται «στον περιορισμό της δραστηριότητας των εξωυπηρεσιακών επιτροπών». Λεπτομέρεια; Στο επίσημο έντυπο του Κοινοβουλίου, ένα χρόνο νωρίτερα, οι καταγραφείσες πιστώσεις ήταν σαφώς λιγότερες εκείνων που εμφανίζονται στον φετινό, και ανέρχονταν στα 10.462.700 ευρώ...

Υπενθυμίζεται ότι ο συνολικός ετήσιος προϋπολογισμός της Βουλής ανέρχεται στα 218.253.000 ευρώ. Οι πιστώσεις για τη βουλευτική αποζημίωση για το 2010 προϋπολογίστηκαν στα 45.591.600 ευρώ. Οι δε πιστώσεις για τις αποδοχές των πολιτικών υπαλλήλων (με όλες τις μορφές εργασιακών σχέσεων – όπως μόνιμοι, μετακλητοί, εξωτερικοί συνεργάτες κ.ά), για τις εισφορές στα ασφαλιστικά ταμεία τους, καθώς και για «πρόσθετες και παρεπόμενες παροχές» συνολικά είναι: 112.746.600 ευρώ…

Ποια, όμως, τελικά είναι τα περίφημα «συλλογικά όργανα», ή αλλιώς «εξωυπηρεσιακές» επιτροπές, τα μέλη των οποίων –που δεν είναι βουλευτές- μοιράζονται κάθε χρόνο ένα ποσό της τάξης σχεδόν 300 χιλιάδων ευρώ (που αντιστοιχεί στο 2,5% του συνολικού κονδυλίου του ΚΑ 0515)...

Tα στοιχεία

Σύμφωνα με τα στοιχεία, πρόκειται μεταξύ άλλων για:

Α) 11μελή επιτροπή «επιστημονικής εποπτείας της έκδοσης τόμων με τις βιογραφίες βουλευτών από ιδρύσεως του ελληνικού κράτους έως και σήμερα». Η Επιτροπή φαίνεται να συγκροτήθηκε τον (προεκλογικό) μήνα Σεπτέμβριο, με ορίζοντα διετή και με πρόβλεψη τα μέλη της να λαμβάνουν συνολική μηνιαία αμοιβή 8.000 ευρώ. Οι πληροφορίες φέρουν τα μέλη της να δήλωσαν –άγνωστο πότε ακριβώς, πιθανώς μετά τις εκλογές- ότι παραιτούνται από το δικαίωμα λήψης αποζημίωσης.

Β) 5μελή «Συντονιστική Επιτροπή του Ιδρύματος της Βουλής» με αμοιβή για κάθε συνεδρίαση 200 ευρώ. Επίσης μετεκλογικά, φαίνεται να συμφωνήθηκε ότι το ποσό θα μειωθεί στα150 ευρώ, με τον γ.γ. της Βουλής που μετέχει σε αυτή, να δηλώνει ότι παραιτείται της αποζημίωσής του.

Γ) 16μελή «Επιτροπή της Βουλής των Εφήβων» με συνολική ετήσια αμοιβή περίπου 55.000 ευρώ (285 ευρώ το μήνα ανά μέλος, αν το κονδύλι αφορά 12μηνο υπολογισμό)

Δ) 13μελή «Επιστημονική Επιτροπή Εκδόσεων του Ιδρύματος της Βουλής», με συνολική ετήσια αμοιβή περίπου 30.000 ευρώ (192 μηνιαίως ανά μέλος).

Ειδικά για τις δύο τελευταίες, πληροφορίες αναφέρουν ότι η θητεία τους έχει λήξει. Και πως όταν θα επανασυσταθούν θα είναι με λιγότερα μέλη και η αποζημίωσή τους «θα συνδεθεί η αμοιβή με πραγματική συμμετοχή στις συνεδριάσεις».

Αυτό, με άλλα λόγια, σημαίνει ότι διαπιστώθηκε πως τα μέλη τους μέχρι τώρα λάμβαναν μάλλον «πλασματικά» την προβλεπόμενη αποζημίωση, αφού δεν μετείχαν «πραγματικά» σε συνεδριάσεις. Μια μέθοδος γνωστή, πάντως, στο Κοινοβούλιο, εξαιτίας της «συνήθειας» των πρώτων τη τάξει στην εθνική αντιπροσωπεία: των βουλευτών. Είναι «κοινό μυστικό» ότι λαμβάνουν την ειδική αποζημίωση ως μέλη μόνιμων Κοινοβουλευτικών Επιτροπών, ανεξαρτήτως του αν η συμμετοχή τους στις συνεδριάσεις είναι κατά κανόνα «εικονική».

[Του κ. Γ.Μπουρδάρα, Καθημερινή, 24/1/10]

Με αφορμή το κάψιμο της Συναγωγής στα Χανιά, γίνονται έρευνες προκειμένου να διαπιστωθεί αν τα άτομα που συμμετείχαν ανήκουν ή συνιστούν «ομάδα μίσους».

Παρ’ όλο που το θέμα δεν πήρε εκτεταμένη δημοσιότητα, παρ’ όλο που δεν εκφράστηκαν δημοσίως όχι καν έντονες, αλλά έστω και στοιχειώδεις διαμαρτυρίες  για το συμβάν (με εξαίρεση μόνο τον κ. Μητσοτάκη που το καταδίκασε), το γεγονός είναι ένα ακόμη δείγμα της βίας που διατρέχει την ελληνική κοινωνία και ψάχνει ευκαιρίες προκειμένου να εκδηλωθεί.

Οι διωκτικές αρχές των Χανίων έχουν ήδη συλλάβει τρία από τα πέντε άτομα που έκαψαν δυό φορές μέσα σε έντεκα μέρες την εβραϊκή συναγωγή της πόλης. Πρόκειται για δύο Βρεττανούς, 33 και 23 ετών, οι οποίοι εργάζονται ως πορτιέρηδες σε νυκτερινά κέντρα της παλιάς πόλης κι έναν 24χρονο έλληνα, καταγόμενο από το Ηράκλειο. Αναζητούνται ακόμη δύο άτομα, αμερικανοί υπήκοοι, για τους οποίους δεν υπάρχουν επαρκή στοιχεία ταυτότητας.

Την 16^η Ιανουαρίου ο ένας εκ των δύο Βρεττανών πυρπόλησε τη βιβλιοθήκη της συναγωγής κάνοντας στάχτη 2500 σπάνια βιβλία και θρησκευτικά κειμήλια, 2 ηλεκτρονικούς υπολογιστές και 300 ψηφιακούς δίσκους, προξενώντας επίσης σημαντικές ζημιές στον κεντρικό λατρευτικό χώρο.

Τη δράση της ομάδας ομολόγησε ο 24χρονος Κρητικός, ενώ οι Βρεττανοί σιωπούν.

Παράλληλα συνεχίζεται η προανάκριση για να διαπιστωθεί η εμπλοκή ή όχι των φερόμενων ως δραστών και σε ρατσιστικού τύπου επιθέσεις στα Χανιά εναντίον έγχρωμων οικονομικών μεταναστών.

Από τα συμβάντα προκύπτει ένα σοβαρό ζήτημα: αν και η Ελλάδα αποκτάει τις λεγόμενες «ομάδες μίσους», κάτι που είναι διαδεδομένο στις ΗΠΑ.

«Ως «ομάδα μίσους» ορίζεται μια κοινωνική ομάδα που δηλώνει το μίσος της προς κάποια άλλη απλώς και μόνο βάσει του χρώματος του δέρματός της, της θρησκείας της κ.λπ. Να ξεκαθαρίσουμε ότι τέτοιες ομάδες δεν πρέπει να συγχέονται με τρομοκρατικές οργανώσεις: δεν κρύβονται, εκφράζουν δημόσια μια ιδεολογία μίσους (με συγκεντρώσεις και παρουσία στο διαδίκτυο) και συχνά εμπλέκονται σε εγκληματικές πράξεις.»

«Στη χώρα μας πάντως έχουν εμφανιστεί νέες ακροδεξιές οργανώσεις, οι οποίες πληρούν τις προδιαγραφές των ομάδων μίσους».

[πηγή πληρ. Καθημερινή, 23/1/10 κ.Π.Χουλάκης/Η.Μαγκλίνης]

Το θέμα του αντισημιτισμού ταλανίζει μεγάλη μερίδα του ελληνικού πληθυσμού και για πολλούς αιώνες και η Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία έχει συμβάλει με τον τρόπο της υποκινώντας το και διαιωνίζοντάς το.

Είναι κι αυτό ένα ακόμη δείγμα ρατσισμού και εθνοκεντρικότητας.

Σταχυολογώ μερικά αποσπάσματα από άρθρα που δημοσιεύθηκαν στον τύπο τις τελευταίες ημέρες, με αφορμή την πυρπόληση της Συναγωγής των Χανίων.

«…Θυμίζω επίσης ότι, την περασμένη άνοιξη, αρνητής του Ολοκαυτώματος αθωώθηκε από το Εφετείο για ένα βιβλίο του, όπου οι Ισραηλίτες αναφέρονται ως «υπάνθρωποι», επειδή οι δικαστές έκριναν τις απόψεις του... «επιστημονικές»! Πώς είναι δυνατόν; Γιατί να μην είναι, όταν Μητροπόλεις της Εκκλησίας της Ελλάδος τυπώνουν κείμενα, αποδιδόμενα στον Κοσμά τον Αιτωλό, που κηρύττουν το μίσος κατά των Εβραίων; Εκεί μπορείτε να διαβάσετε, λ.χ., πως οι Εβραίοι γιορτάζουν πίνοντας το αίμα χριστιανόπουλων, πώς κρατούν για τους εαυτούς το μπροστινό μέρος του αρνιού, ενώ το πίσω το πωλούν στους Χριστιανούς, αφού προηγουμένως ουρήσουν εντός του και άλλα εξίσου παρανοϊκά.

Το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα του υποδόριου αντισημιτισμού μας είναι στην περίπτωση της Θεσσαλονίκης. Κάθε πολιτικάντης που σέβεται τον εαυτό του φροντίζει –εφόσον το απαιτεί η πολιτική ορθότης– να καταδικάζει την εξόντωση της κάποτε ακμαίας εβραϊκής κοινότητας της πόλης. Δεν έχω ακούσει κανέναν όμως να προσπαθεί να εξηγήσει γιατί εμείς –όχι οι Ναζί– εξαφανίσαμε το εβραϊκό νεκροταφείο της πόλης (ίσως το μεγαλύτερο της Ευρώπης) και χτίσαμε από πάνω τα κτίρια του Αριστοτελείου! Εδώ ακριβώς είναι το σημείο, όπου αντισημιτισμός και εθνική ιδεολογία συναντώνται. Σύμφωνοι, ήταν αποτρόπαιο αυτό που έκαναν οι Ναζί – όλοι το ομολογούμε. Ομως το αποτέλεσμα –ότι οι Εβραίοι έφυγαν από τη μέση– μας βόλεψε. Γιατί έτσι ολοκληρώσαμε τον εξελληνισμό της Θεσσαλονίκης: Της πόλης του Μεγάλου Αλεξάνδρου, όπως την αποκαλούν οι ανιστόρητοι, αγνοώντας ότι ιδρύθηκε πολλά χρόνια μετά τον θάνατό του. Μάλιστα, για να είμαστε και τυπικά εντάξει, μισόν αιώνα αργότερα φτιάξαμε και ένα μνημείο του Ολοκαυτώματος, αφού όμως ισοπεδώσαμε κάθε ίχνος του πλούσιου εβραϊκού παρελθόντος.

Η βαθύτερη αιτία του αντισημιτισμού μας νομίζω ότι πρέπει να αναζητηθεί στην παρωχημένη εθνική ιδεολογία μας. Στο σύνολο των αντιλήψεων, δηλαδή, για την ταυτότητά μας ως Ελληνες. Το ιδεολόγημα της αδιάσπαστης συνέχειας του Ελληνισμού ήταν χρήσιμο και αποτελεσματικό στον αιώνα της δημιουργίας των εθνών–κρατών. Σήμερα, όμως, η προσκόλλησή μας σε αντιλήψεις τις οποίες κανείς δεν συζητεί σοβαρά (εκτός από κάποιους γραφικούς της μεταμεσονύκτιας ζώνης στην τηλεόραση...) αποτελεί εμπόδιο τόσο για την κατανόηση του εαυτού μας, της ιστορίας μας και των επιτευγμάτων μας όσο και για την κατανόηση των άλλων. Αντιδρούμε υστερικά σε κάθε απόπειρα εισαγωγής στην Παιδεία της μελέτης του τρόπου με τον οποίον δημιουργήθηκαν τα έθνη (συνέβη προσφάτως με την περίπτωση της Θάλειας Δραγώνα) και αγκιστρωνόμαστε στην βεβαιότητα της ιστορικής μοναδικότητάς μας.

Σε αυτή τη στάση εντοπίζονται οι ρίζες νοοτροπιών και πεποιθήσεων, οι οποίες διαχέουν ένα αίσθημα μειονεξίας: Ποτέ δεν φταίμε εμείς· μονίμως μας επιβουλεύονται οι ξένες δυνάμεις· θα μεγαλουργούσαμε αν δεν μας περιτριγύριζαν εχθροί κ.λπ. Ετσι καταλήγουμε να κραυγάζουμε ρυθμικά το όνομα του Κεντέρη, ενώ γνωρίζουμε ότι είχε τη φωλιά του λερωμένη. Ετσι καταλήγουμε να ακούμε χωρίς ενόχληση (για να μην πω με ικανοποίηση...) ιεράρχες της Εκκλησίας να αρνούνται την απόδοση της ελληνικής ιθαγενείας σε αλλογενείς, επειδή «ο ελληνικός λαός είναι Γένος και η έννοια του Γένους είναι σύμφυτη με το δίκαιον το αίματος». (Blut und Boden, mein Fuehrer!) Ετσι επίσης καταλήγουμε να αντιλαμβανόμαστε τις ανθρωπιστικές αξίες, λ.χ. τον σεβασμό της αξιοπρέπειας του άλλου, ως ζητήματα ποσότητας και όχι ουσίας. Και τι έγινε, λοιπόν, αν καεί η Συναγωγή των Οβρηών; Ελα τώρα, μωρέ! Δεν είναι δα και πολλοί από αυτούς τριγύρω και, επιπλέον, δεν τολμούν να μιλήσουν. Επομένως, γιατί να εκθέσουμε τον Ελληνισμό, προβάλλοντας με τις καταγγελίες μας τους εμπρησμούς; Δεν βαριέσαι! Κάπως έτσι όμως, πολύ φοβάμαι ότι κινδυνεύουμε να εξελιχθούμε σε ένα έθνος κομπλεξικών...»

[Στέφανος Κασιμάτης, Καθημερινή, 22/1/10]

Και κάτι ακόμη:

"Oι απόγονοι Ελληνοεβραίων επιστρέφουν στη Θεσσαλονίκη

Τέλη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Ενας Γάλλος αξιωματικός επιστρέφοντας στην πατρίδα του πήρε μαζί του μια Εβραία από τη Θεσσαλονίκη. Ο έντονος αντισημιτισμός της περιόδου εκείνης στη Γαλλία και το βαρύ κλίμα για τους Εβραίους ανάγκασε τον αξιωματικό να κρατήσει μυστική την εβραϊκή ταυτότητα της συζύγου του (όπως είχε κάνει ο παππούς του Νικολά Σαρκοζί, Μπενίτο Μαλάχ), εμφανίζοντάς την ως χριστιανή Ελληνίδα. Τα χρόνια πέρασαν, αλλά εκείνη κρατούσε επτασφράγιστο το μυστικό, ακόμη και από τα παιδιά της. Το αποκάλυψε ωστόσο πρόσφατα σε προχωρημένα γηρατειά και πέρυσι, μια από τις εγγονές της, που ζει στην Αμερική, ταξίδεψε ώς τη Θεσσαλονίκη για να αναζητήσει τις ρίζες της γιαγιάς της. Απευθύνθηκε στο Εβραϊκό Μουσείο και από τα διασωθέντα αρχεία του συγκέντρωσε στοιχεία για το γενεαλογικό της δέντρο και γνώρισε τη γενέθλια πόλη της γιαγιάς της.

Η απόγονος Εβραίων από τη Θεσσαλονίκη δεν είναι η μοναδική που αναζητεί τις ρίζες της στο Εβραϊκό Μουσείο Θεσσαλονίκης. Αυξάνονται σταδιακά οι επισκέπτες του στο μέγαρο της οδού Αγίου Μηνά 13 - ένα από τα κτίρια εβραϊκής ιδιοκτησίας που σώθηκαν από την πυρκαγιά του 1917, στέγασε την εβραϊκή εφημεριδα L’ Independent και από το 2001 τις μαρτυρίες και μνήμες του εβραϊκού πληθυσμού.

Τέσσερις αιώνες

Πάνω από 4.000 επισκέπτες πέρασαν το κατώφλι του Μουσείου το 2008, ενώ πέρυσι 4.800 άτομα περιηγήθηκαν τις αίθουσές του. Μαθητές σχολείων είναι πολλοί από αυτούς, αλλά και ερευνητές από πανεπιστήμια της Ευρώπης και του εξωτερικού, που ανατρέχουν στα αρχεία του και στην πλούσια βιβλιοθήκη του, σε κείμενα που έχουν τυπωθεί στη Θεσσαλονίκη από τον 16ο ώς τον 20ό αιώνα και καλύπτουν πτυχές της εβραϊκής ζωής, θρησκευτικής και κοσμικής, εξηγεί η υπεύθυνη του Μουσείου κ. Ερικα Περαχιά Ζεμούρ.

Οι περισσότεροι ωστόσο από τους επισκέπτες είναι δεύτερης και τρίτης γενιάς Εβραίοι ελληνικής καταγωγής, που ζουν σε άλλες χώρες (κυρίως Ισραήλ, ΗΠΑ, Κωνσταντινούπολη, Βραζιλία) και ταξιδεύουν αποκλειστικά στη Θεσσαλονίκη για να γνωρίσουν την πόλη των προγόνων τους. Ειδικά το περασμένο καλοκαίρι, λόγω της απευθείας πτήσης Τελ Αβίβ - Θεσσαλονίκη, ένα γκρουπ από το Ισραήλ κατέφθανε στην πόλη κάθε εβδομάδα.

Το μουσείο είναι ο πρώτος τους σταθμός. Από εκεί ξεκινούν το νήμα για να ξετυλίξουν το κουβάρι του παρελθόντος. Μελετούν την ιστορική διαδρομή των Εβραίων, την καθημερινή, κοινωνική και θρησκευτική τους ζωή στη Θεσσαλονίκη από τον 3ο αιώνα μέχρι τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Στέκονται ώρες πάνω από καθε φωτογραφία με την ελπίδα να αναγνωρίσουν δικά τους πρόσωπα και αναζητούν τα ονόματα στις δηλώσεις περιουσιών που είχαν υποβάλει οι Εβραίοι πριν αναχωρήσουν για τα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Δεν διασώθηκαν όλες οι δηλώσεις, αλλά ο κατάλογος (ηλεκτρονικός πλέον) περιλαμβάνει περίπου 4.000 ονόματα από τους 46.091 Εβραίους που ζούσαν στη Θεσσαλονίκη πριν από το ολοκαύτωμα.

«Ορισμένοι είναι τυχεροί, βρίσκουν το όνομα που αναζητούν και αναχωρούν από το μουσείο συγκινημένοι, παίρνοντας μαζί τους αντίτυπο της δήλωσης. Αλλοι ψάχνουν περισσότερο, στο ληξιαρχείο του δήμου και σε άλλα αρχεία της πόλης. Επισκέπτονται τα σπίτια ή τα καταστήματα που αναφέρονται στα περιουσιακά στοιχεία των δηλώσεων και περιηγούνται τα κτίρια Εβραίων (Βίλα Αλλατίνι - Νομαρχία, Βίλα Φερνάντες ή Κάζα Μπιάνκα, Βίλλα Μορδόχ - Δημοτική Πινακοθήκη, Βίλα Ιακώβ Μοδιάνο, Αγορά Μοδιάνο κ. ά.), τις συναγωγές, το μνημείο θυμάτων για να πάρουν μια γεύση από την πόλη όπου έζησαν οι άνθρωποί τους», αναφέρει η κ. Λούσι Ναχμία που εργάζεται στο Μουσείο.

Πάνω στα ερείπια

Το κινητρό τους είναι καθαρά συναισθηματικό, ανθρώπινο. Ακόμη και εκείνοι που δεν έχουν σχέση με τη Θεσσαλονίκη ευαισθητοποιούνται όταν δουν ένα όνομα ή μια φωτογραφία στα οποία ενδεχομένως ταυτίζουν πρόσωπα που έχουν σχέση με μακρινούς συγγενείς και φίλους. Μέσα στη φωτογραφία ενός μαζικού γάμου αναγνώρισε τους γονείς της μια επισκέπτρια από το Ισραήλ, το περασμένο καλοκαίρι. Την ίδια φωτογραφία έχει κι εκείνη στο σαλόνι της, αλλά η συγκίνησή της όταν την αντίκρισε στο Μουσείο ήταν απερίγραπτη. Οι γονείς της ήταν ένα από τα 17 ζευγάρια που παντρεύτηκαν στις 7 Απριλίου του 1946 στο παραδοσιακό κτίριο της φιλανθρωπικής οργάνωσης «Ματανόθ Λαεβιονίμ», σε μια συμβολική τελετή χαράς και αισιοδοξίας κατά τη συλλογική προσπάθεια των ελάχιστων Εβραίων (1950) που επέστρεψαν στη Θεσσαλονίκη, να οικοδομήσουν μια καινούργια ζωή πάνω στα ερείπια που προκάλεσε το ολοκαύτωμα. Τη ζωή αυτή συνεχίζουν σήμερα περίπου1.000 μέλη της εβραϊκής κοινότητας, διαφυλάσσοντας και προβάλλοντας ένα απο τα σημαντικότερα κομμάτια της ιστορίας της Θεσσαλονίκης.

Τη μνήμη των Ελλήνων Εβραίων θυμάτων και των ομήρων που επέζησαν και επέστρεψαν από τα ναζιστικά στρατόπεδα εξόντωσης τιμούν με εκδηλώσεις οι νομαρχίες και οι ισραηλιτικές κοινότητες Θεσσαλονίκης (Κυριακή, 11 π. μ., Μνημείο Ολοκαυτώματος) και Αθηνών (Τετάρτη 27 Ιανουαρίου, Ιερά Συναγωγή, 7 μ. μ.).

[Γιώτα Μυστριώτη, Καθημερινή, 22/1/10]