A Guide to getting lost

ΜKULTRA
A Guide to getting lost
perfomance
Μια performance στο Bios
Παραγωγή Bios

Η καλλιτεχνική ομάδα Mkultra μετά από μια σειρά παραστάσεων με την F2 Performance unit (Restricted Area, Secret Location, 100 Μικρά μυστικά, 22 Δωμάτια, Dark room) παρουσιάζει τη νέα της παραγωγή με τίτλο "Α guide to getting lost".

Ένα ταξίδι στις σύγχρονες Terrae Ιncognitae, σε ότι μένει να ανακαλυφθεί, σε ότι παραμένει άγνωστο αλλά και σε όσα γνωρίζουμε, σε σταθερές και μεταβλητές συντεταγμένες.

Ένα ταξίδι σε ένα περίεργο κόσμο.

10. Προσπάθησε να πας πίσω στο μέρος που ξέρεις
09. Δεξιά ή Αριστερά;
08. 1+1=1
07. Η κορυφή να αγγίζει τον ουρανό
06. Πρώτα ο νερόμυλος μετά η ατμομηχανή
05. Ότι σταθερό διαλύεται στον αέρα
04. Η αλλαγή έρχεται! γίνε μέρος της
03. Αυτό είναι νερό! Αυτό είναι νερό!
02. Εδώ και τώρα
01. 10 λεπτά αρκούν, 10 λεπτά μόνο
00. Ήμουν, Είμαι, Θα είμαι

Ένα ταξίδι σε ένα κόσμο όπου θα υπάρχουν εκρήξεις και πυροτεχνήματα στη μέση της νύχτας. Θα υπάρχουν σούπερ ήρωες και μαγικά ταξίδια και ένα τελευταίο πάρτυ. Θα υπάρχει μια στιγμή όπου όλα θα είναι εκτός ελέγχου. Θα υπάρχουν επαναστάσεις και συγκρούσεις και πολλές πολλές καθημερινές στιγμές αλλαγής. Θα υπάρχει ένα ευτυχισμένο τέλος μετά από όλα αυτά και πολλά νέα ξεκινήματα ή μάλλον ένα ευτυχισμένο ξεκίνημα και πολλές διαφορετικές καταλήξεις.

Θα υπάρχουν αφίξεις και αναχωρήσεις και μπλακ ουτ. Θα υπάρχουν έκτακτες καταστάσεις και στιγμές που ο χρόνος δεν υπάρχει

Για πόσο; για πάντα

Δεν θα βρεις το δρόμο πίσω στο σπίτι αλλά ίσως ξυπνήσεις σε ένα μέρος που αναγνωρίζεις μόνο από ταινίες.

MKULTRA
Δημιουργούμε παραστάσεις σε θέατρα, χώρους τέχνης και πραγματικούς/καθημερινούς χώρους. Χρησιμοποιούμε την αρχιτεκτονική δομή, την ατμόσφαιρα και κοινωνική χρήση του κάθε χώρου και κάνουμε παραστάσεις αποκλειστικά για το συγκεκριμένο χώρο στον οποίο παρουσιάζονται. Ο τρόπος δουλειάς εντάσσεται στα πλαίσια του devised theatre αλλά ακολουθεί και μια προσωπική μεθοδολογία και αισθητική. Παραστάσεις έχουν παρουσιαστεί σε Αγγλία, Ιταλία και Ευρώπη σε φεστιβάλ, θέατρα και εξωθεατρικούς χώρους. Στην Ελλάδα, η MKULTRA συνεργάστηκε με την F2 Performance Unit (επιχορηγούμενη από το ΕΚΕΘΕΧ-ΥΠΠΟ για τη περίοδο 2007-2008) σε όλες τις παραγωγές από το 2002 μέχρι το 2007.

Ιδέα/Δημιουργία: Mkultra
Performers: Βασιλική Δήμου, Μαίρη Λούση, Στέλιος Παρρής, Νατάσσα Πασχάλη, Νίκος Σάμπαλης, Ευαγγελή Φίλη, Φαίδρα Χατζηκωσταντή
Σκηνοθεσία: Γκίγκη Αργυροπούλου
Δραματουργία: Peader Kirk
Σκηνικό/Χώρος: Κατερίνα Ποιμενίδου
Κίνηση: Ξένια Θεμελή
Φωτισμοί: Ευγένιος Τζαφέστας
Βοηθός Παραγωγής: Καρολίνα Καλλικούρδη

Παραστάσεις: Πέμπτη - Κυριακή

από 26 Μαρτίου 2009 - 12 Απριλίου 2009
Είσοδος: 15 €, 12€ (φοιτητικό)
Ώρα έναρξης: 21.30

Χρειάστηκε μία ανθρώπινη τραγωδία (θάνατος της κρατουμένης Κατερίνας Γκουλιώνη) και μία εξέγερση για να αποκαλυφθεί μια «κατάσταση - ντροπή» (κολπική και πρωκτική εξέταση στις γυναικείες φυλακές) και να εκφραστεί η αναγκαία πολιτική βούληση ώστε να δοθεί τέλος στους ενδοσκοπικούς ελέγχους.

Ο γ. γ. του υπουργείου Δικαιοσύνης κ. Αθ. Ανδρεουλάκος δεσμεύτηκε για την κατάργηση των κολπικών εξετάσεων ύστερα από πολύωρες διαπραγματεύσεις κατά τη διάρκεια στάσης στις φυλακές Ελαιώνα την περασμένη Κυριακή, με αφορμή τον θάνατο της 41χρονης κρατουμένης Κατερίνας Γκουλιώνη. H κατάσταση στον Ελαιώνα ήταν εκρηκτική, καθώς οι κρατούμενες έσπαγαν, έκαιγαν και φώναζαν μέχρι τη στιγμή που στο σημείο έφτασε ο κ. Ανδρεουλάκος και άρχισε να συζητεί με αντιπροσωπεία των γυναικών, αλλά και της Πρωτοβουλίας για τα Δικαιώματα των Κρατουμένων. Οι κρατούμενες του περιέγραψαν τον ιδιότυπο κολπικό έλεγχο ως μορφή βιασμού και ο γ. γ. του υπουργείου Δικαιοσύνης παραδέχτηκε ότι είναι εξευτελιστικός για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και επομένως πρέπει να σταματήσει.

Σοκαριστική είναι, πάντως, η περιγραφή της Κατερίνας Γκουλιώνη, σε επιστολή της προς τον Συνήγορο του Πολίτη, λίγες ημέρες πριν από τον θάνατό της...

«Η δεσμοφύλακας με υποχρεώνει να βγάλω όλα μου τα ρούχα, με βάζει να σκύψω, να ανοίξω τους γλουτούς, να βήξω και παρατηρεί τον πρωκτό μου. Πολλές φορές βρίσκει ευκαιρία να παρατηρήσει το γυμνό σώμα και μου φέρεται προσβλητικά, ειρωνικά, θρασύτατα, σαν να 'μαι το τελευταίο σκουπίδι... Εκτός του ότι είμαι αναγκασμένη να κάνω την ανάγκη μου μπροστά σε δεσμοφύλακα, είμαι υποχρεωμένη να κάνω 8 αφοδεύσεις για να με βγάλουν από την απομόνωση, αλλά και αυτό, πάλι, εξαρτάται από τις διαθέσεις τους»... «Προσφάτως που αρνήθηκα την κολπική έρευνα και από τον γυναικολόγο, διότι ανεξαρτήτως μορφώσεως, ειδικεύσεως και μορφωτικού επιπέδου το να σου χώνει ο καθείς τα δάχτυλά του είναι τουλάχιστον "απρεπές" και ζητούσα υπερηχογράφημα, με απείλησαν ότι θα με δέσουν όλη νύχτα με τη χειροπέδα στο κάγκελο»...

Στο μεταξύ, σε κινητοποίηση βρίσκονται από το μεσημέρι του περασμένου Σαββάτου οι 157 κρατούμενοι της Δικαστικής Φυλακής Χανίων διαμαρτυρόμενοι για τις συνθήκες κράτησής τους. Οι κρατούμενοι αρνούνται να γυρίσουν στα κελιά τους διαμαρτυρόμενοι για τις πολλές μεταγωγές που πραγματοποιήθηκαν πρόσφατα στη φυλακή, η οποία είναι 70 θέσεων και διαθέτει 118 κρεβάτια. «Στοιβαζόμαστε 57 άτομα σε θάλαμο των 20, χρησιμοποιούμε μία τουαλέτα, δεν έχουμε ζεστό νερό». Χθες τα ξημερώματα ανώτερο στέλεχος του υπ. Δικαιοσύνης πραγματοποίησε αιφνιδιαστικό έλεγχο στο σωφρονιστικό κατάστημα.

[της κας Έλενας Καρανάτση και του κ. Παντελή Χουλάκη, καθημερινή, 24/3/2009]

Κέλομαί σε Γογγύλα πέφανθι

λάβοισα μα γλακτίναν σε δηῦτε πόθος

τεαυτός ἀμφιπόταται * τάν κάλαν

ά γάρ κατάγωγις αὔτα ἐπτόαισ'

ἴδοισαν᾿  ἐγώ δέ χαιρω᾿ καί γάρ αὔτα

δή τόδε μέμφεταί σοι Κυπρογένηα

* τᾶς ἄράμαι τοῦτο τω βόλλομαι

* Γογγύλα κατθάνην δ' ἴμερός τις

ἔχει με και λωτίνοις δροσόεντας

ὄχθοις ἴδην Ἀχέρ.

γύρνα πάλι κοντά μου σ' εξορκίζω Γογγύλα

το χιτώνα φορώντας το λευκό σα γάλα

πάλι φανερώσου᾿ όμορφη᾿ νά 'ξερες τί λαχτάρες

μου γεννάς έτσι ντυμένη! 

καί πώς νιώθω χαρούμενη που οχι εγώ μα η θεά μας

η ίδια σου το λέει᾿ σά νά μέ μαλώνει᾿ 

που τόσα χρόνια την παρακαλώ και την παρακαλώ

Γογγύλα᾿ λές κι ένας πόθος με πιάνει να πεθάνω

και τις όχθες όπου ανθεί ο λωτός μέσα στη δρόσο

ν' αντικρίσω του Αχέροντα.

[Σαπφώ/Οδυσσέας Ελύτης, εκδ. Ίκαρος]

έκανε την παρακάτω καταγγελία προς τον συνήγορο του πολίτη

Ελεώνας Θηβών (20-02-09),

Είμαι 41 ετών σήμερα, εξαρτημένη από την ηρωίνη από τα 17 μου. Τόσα χρόνια αρρώστια και εξάρτηση από μία ουσία που αν δεν την είχα δε θα μπορούσα να είμαι όρθια για να δύναμαι να εργαστώ, για να μπορέσω να ζήσω.

Τον χειρότερο εφιάλτη, όμως, που οι περισσότεροι άνθρωποι θεωρούν αυτονόητο συνεπακόλουθο της εξάρτησης, δεν είχα ποτέ φανταστεί ότι θα τον ζήσω έτσι όπως τον ζω και όπως καθημερινώς απειλούμαι ότι μπορεί ανά πάσα στιγμή να υποστώ.

Αυτό το «αυτονόητο συνεπακόλουθο της εξάρτησης», λοιπόν, είναι η φυλάκιση η οποία, ουσιαστικά σημαίνει την αιχμαλωσία και την ομηρία μου από τους δεσμοφύλακες που ελέγχουν κι επεμβαίνουν ακόμη και στα γεννητικά μου όργανα και στ' απόκρυφα σημεία του σώματός μου.

Όποτε μπαίνω στην φυλακή είτε γιατί εισάγομαι πρώτη φορά είτε γιατί επιστρέφω από δικαστήριο είτε γιατί πήγα νοσοκομείο δέχομαι την εξής επίθεση, η οποία ονομάζεται «έρευνα»:

Η δεσμοφύλακας με υποχρεώνει να βγάλω όλα μου τα ρούχα, με βάζει να σκύψω, ν' ανοίξω τους γλουτούς, να βήξω και παρατηρεί τον πρωκτό μου. Πολλές φορές βρίσκει ευκαιρία να παρατηρήσει γυμνό σώμα και με κοιτάει καλά καλά, μου φέρεται προσβλητικά, ειρωνικά, θρασύτατα, σα να' μαι το τελευταίο σκουπίδι.

Μετά μου δίνουν άλλα ρούχα, από την αποθήκη τους, παράτερα και εξευτελιστικά, μου παίρνουν το σουτιέν γιατί, λέει, «απαγορεύεται» να το φοράω στην απομόνωση γιατί λέει, δήθεν μπορεί να...αυτοκτονήσω μ' αυτό, μου δίνουν παπούτσια μεγαλύτερο μέγεθος απ' το δικό μου και περπατάω σαν παλιάτσος και με οδηγούν στο φαρμακείο. Εκεί, με βάζουν να καθίσω σε γυναικολογική καρέκλα και η δεσμοφύλακας βάζει το δάχτυλό της στο αιδοίο μου μέσα στον κόλπο. Στην συνέχεια υποχρεούμαι να ουρήσω μπροστά στην δεσμοφύλακα για να κάνουν το ναρκωτέστ.

Μια φορά, στο χαρτί που ήταν τοποθετημένο στην γυναικολογική καρέκλα όπου μ' έβαλαν να κάτσω είδα μία τρίχα από προηγούμενη ερευνηθείσα. Η αποστείρωση στα εργαλεία τους είναι κάτι που ενίοτε θυμούνται. Σε άλλες βάζουν διαστολείς και σκουριασμένους, πολλές φορές, τους βάζουν το δάχτυλό τους και συγχρόνως πιέζουν προς τον ορθό ή και από επάνω στη βουβωνική χώρα σε σημείο που η κρατούμενη να πονάει. Τα ειρωνικά σχόλια και τα σόκιν «αστειάκια» των δεσμοφυλάκων δεν λείπουν από το «ρεπερτόριό» τους...

Προσφάτως που αρνήθηκα την κολπική έρευνα και από τον γυναικολόγο, διότι ανεξαρτήτου μορφώσεως, ειδικεύσεως και μορφωτικού επιπέδου το να σου χώνει ο καθείς τα δάχτυλά του είναι τουλάχιστον «απρεπές», θα έλεγα, και ζητούσα υπερηχογράφημα, με απείλησαν ότι θα με δέσουν όλη νύχτα με τη χειροπέδα στο κάγκελο και αυτή την απειλή συγκεκριμένα την ξεστόμισε η δεσμοφύλακας που τελεί χρέη...νοσοκόμας στο Κατάστημα Κράτησης Γυναικών Ελεώνα Θηβών (Κ.Κ.Γ.Ε.Θ.) Γκαβάνα Στέλα παρουσία της υπαρχιφύλακα Σαμπάνη Σωτηρίας, μου είπε πως αφού είμαι κρατούμενη πρέπει να δεχτώ την κολπική κι αυτή που δεν είναι, είναι «άλλο πράμα». Εν ολίγοις αυτό που μου είπαν και λένε είναι ότι αφού είμαι κρατούμενη πρέπει να μου κάνουν ότι θέλουν και να μην αντιδράω.

Με οδήγησαν στην υποδιευθύντρια Καφρίτσα Αγλαϊα, η οποία μου είπε πως αφού αρνούμαι την κολπική έρευνα ότι βρεθεί από ναρκωτικά στην φυλακή θα το χρεώσει σ' εμένα και πως θα με κρατήσει πολλές ημέρες στην απομόνωση. Όταν της ζήτησα να μου κάνει υπερηχογράφημα διότι δεν αντέχω άλλο αυτόν τον βιασμό της κολπικής μου είπε πως δεν έχει αυτή τη δυνατότητα. Της απάντησα ότι δεν είμαι υποχρεωμένη να πληρώνω εγώ τη δική τους ανεπάρκεια και με οδήγησαν στην απομόνωση όπου ούτως ή άλλως θα με οδηγούσαν, κάνοντας κολπική ή μη.

Στην απομόνωση με έκλεισαν σ' εάν κελί όπου έπρεπε να χτυπάω το κουδούνι για να' ρθει η δεσμοφύλακας να μου ανοίξει να πάω στην μία τουαλέτα που είναι κοινή για όλες τις κρατούμενες στον χώρο αυτόν και παρακολουθούμενη από κάμερα.

Την ώρα της αφόδευσης σε παρακολουθεί η δεσμοφύλακας από την κάμερα κι όταν δει τα περιττώματά σου τότε της ζητάς την άδεια να τραβήξεις καζανάκι.

Εκτός του ότι είμαι αναγκασμένη να κάνω την ανάγκη μου μπροστά σε δεσμοφύλακα είμαι υποχρεωμένη να κάνω 8 αφοδεύσεις για να με βγάλουν από την απομόνωση αλλά κι αυτό, πάλι, εξαρτάται από τις διαθέσεις τους.

Οι περισσότερες κρατούμενες αναγκάζονται να παίρνουν καθαρτικό για να επιτύχουν αυτές τις κενώσεις και αρκετές φορές είτε δεν έρχεται η δεσμοφύλακας να τους ανοίξει την πόρτα είτε είναι άλλη κρατούμενη στην τουαλέτα και στην κυριολεξία ενεργούνται επάνω τους. Δεν είναι λίγες οι φορές που κάποιες δεσμοφύλακες τις εξευτελίζουν γιατί ενεργήθηκαν επάνω τους ή τους λένε απειλητικά ότι «εδώ είναι Θήβα και το κουδούνι για να πας τουαλέτα θα το χτυπάς όταν έχεις μεγάλη ανάγκη», την όποια «μεγάλη ανάγκη» την κρίνει η δεσμοφύλακας ή της λένε με δυσφορία «πάλι τουαλέτα θέλεις;» και άλαλ τέτοια με ανείπωτη απανθρωπιά και σαδισμό.

Μου έχει συμβεί να μη μου ανοίγει η δεσμοφύλακας την πόρτα του κελιού για να πάω στην τουαλέτα και αναγκαζόμουν να ουρώ σε πλαστικό μπουκάλι νερού και αργότερα να έχω πρόβλημα με το έντερό μου από την συγκράτηση των κοπράνων. Στο τέλος, έφτασα στο σημείο να κλωτσάω την πόρτα του κελιού για να μου ανοίξει, να μου φέρεται προκλητικά και υποτιμητικά και επειδή την αποκάλεσα «κότα» έγραψε μία ψευδή αναφορά (η κα Δανιηλίδου Χαρίκλεια ει΄ναι η εν λόγω δεσμοφύλακας) σε συνεργασία με τον αρχιφύλακα Γαλάνη Ιωάννη που ήταν υπηρεσία εκείνη την ημέρα και σε αυτόν αναφερόταν η κα Δανιηλίδου, με πέρασα πειθαρχικό κι ο υποτελής σε αυτούς, εισαγγελέας Πρασσάς Γεώργιος με τιμώρησε με πειθαρχική ποινή εγκλεισμού σε κελί της απομόνωσης για πέντε μέρες με, επιπροσθέτως παράνομη, στέρηση καφέ, τσιγάρου και τηλεφώνου.

Πειθαρχικό το οποίο παραγράφεται σε δυο χρόνια πράγμα που σημαίνει πως εκτός του μαρτυρίου που υπέστην δεν θα αποφυλακισθώ με υφ' όρων απόλυση, δεν θα πάρω άδεια και οι άρρωστοι γονείς μου και η 21χρονη κόρη μου θα περιμένουν πολύ για να με δουν και να τους στηρίξω.

Όλα αυτά συνέβησαν στη γυναικεία φυλακή Κορυδαλλού, αλλά αυτοί οι κύριοι υπηρετούν σήμερα στη Θήβα όπως και ο αρχιφυλακεύων Κοράκης Παναγιώτης, ο οποίος στην εδώ απομόνωση της Θήβας μου είπε πως παρ' όλες τις 8 κενώσεις κλπ δικαιούται «βάσει του εσωτερικού κανονισμού» να με κρατήσει έξι ημέρες στην απομόνωση. Ο εσωτερικός κανονισμός δεν γράφει κάτι τέτοιο, αντίθετα λέει πως η τριήμερη κράτηση στην απομόνωση γίνεται μ' εντολή εισαγγελέα και παρατείνεται εφόσον έχουν βρεθεί απαγορευμένες ουσίες στο σώμα του κρατούμενου και δεν μπορούν να αφαιρεθούν...

Μπάνιο δεν μπορείς να κάνεις στην απομόνωση -ειδικό χώρο κράτησης τον ονομάζουν λες και αλλάζοντας όνομα σε κάτι παύει και η φρίκη- γιατί όταν τύχει να έχει ζεστό νερό δεν είναι εκεί η δεσμοφύλακας και όταν είναι εκεί μπορεί να σε βγάλει από το κελί για να κάνεις μπάνιο, το νερό να είναι κρύο και να επιμένει πως είναι ζεστό βγάζοντάς σε τρελή.

Όταν και αν κάνεις μπάνιο σε παρατηρεί. Έτσι, μένουμε χωρίς μπάνιο για 7 μέρες και άνω. Καφέ, νερό υποχρεούσαι να παραγγείλεις μόνο από το καφενείο της φυλακής το οποίο λειτουργεί για τους δεσμοφύλακες και δουλεύουν σε αυτό κρατούμενες. Την τελευταία φορά που κρατήθηκα στην απομόνωση πλήρωσα 20 ευρώ στο καφενείο. Με αυτά τα χρήματα μπορούσα να περάσω περίπου είκοσι μέρες αγοράζοντας καφέ, ζάχαρη κλπ ενώ τα πλήρωσα μέσα σε πέντε μέρες. Αλλά εδώ η διαχείριση των χρημάτων μας εξαρτάται από τις ορέξεις της υπηρεσίας του Κ.Κ.Γ.Ε.Θ.

Όταν λοιπόν, αποφασίσουν οι ασύδοτοι βασανιστές μας να μας βγάλουν από την απομόνωση πρέπει να περάσουμε το ίδιο μαρτύριο της σωματικής έρευνας και της κολπικής εισβολής. Αυτό το ίδιο μαρτύριο της έρευνας μπορεί ανά πάσα στιγμή να μου το κάνουν και στο θάλαμο, όπου μένω, όταν υπάρχει υπόνοια για ύπαρξη απαγορευμένων ουσιών. Μπαίνουν μέσα στο θάλαμο, μας ξυπνάνε, μας κάνουν σωματική και κολπική έρευνα, μας βγάζουν έξω από τον θάλαμο και ανακατεύουν όλα μας τα πράγματα πετώντας τα κάτω. Μετά χάνουμε πράγματα μας γιατί τα πετάνε ή τα παίρνουν και πρέπει να τακτοποιήσουμε ολόκληρο το θάλαμο για να μπορέσουμε να κοιμηθούμε...

Κάποτε ήμουν άνθρωπος με όνειρα, με όρεξη για μάθηση, με κερδοφόρα επιχείρηση, με όρεξη για δημιουργία.

Σήμερα, όλος αυτός ο πόνος, η κακοποίηση, ο βιασμό του σώματος και της ψυχής που έχω υποστεί με κάνουν να ονειρεύομαι πως τους σκοτώνω όλους αυτούς που πληρώνονται για να βασανίζουν αδύναμους ανθρώπους.

Σφίγγοντας τα δόντια σιγοψιθυρίζω «και για το πείσμα σας, γουρούνια, θα αντέχω» ελπίζοντας να έρθει κάποια μέρα που θα σταμτήσουν να απλώνουν τα βρώμικα, διεστραμμένα χέρια τουw επάνω σε αδύναμους ανθρώπους. Το ξέρω πως ο κόσμος δεν αλλάζει, ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΖΕΤΑΙ, όμως, φτάνει να μην αδιαφορούμε.

Ποτέ δεν πρόκειται να ξεπεράσω τα όσα υπέστην και υπόκειμαι μέσα στη φυλακή.

Γκουλιώνη Κατερίνα

Η Κατερίνα Γκουλιώνη βρέθηκε μυστηριωδώς νεκρή κατά τη διάρκεια της μεταφοράς της σε άλλη φυλακή, δεμένη χειροπόδαρα και κακοποιημένη. 

[Συμπληρώνοντας τήν ἀνάρτηση, ἀναφέρω γιά ὅσους δέν τό πληροφορήθηκαν, ὅτι ὁ θάνατος τῆς Γκουλιώνη προκλήθηκε ἀπό ἡρωΐνη, ὅπως ἔδειξε ἡ εἰσαγγελική ἔρευνα. Ἡ εἴδηση δημοσιεύτηκε στήν Καθημερινή τῆς 10/4/2009]

Οι τοπικοί άρχοντες, σε όποια γωνιά της χώρας μας κι αν βρίσκονται, ας διαβάσουν προσεκτικά. Από ένα ορεινό χωριό κτηνοτρόφων της Μαγνησίας, την Ανάβρα, κάποιος έχει κάτι να τους πει: «Δεν υπάρχουν άλλοθι. Δεν δικαιολογείται κανένας δήμαρχος να μην παράγει έργο επειδή δεν έχει χρήματα. Δεν λέμε να μην είσαι διεκδικητικός, αλλά όταν υπάρχουν ευρωπαϊκά κονδύλια και παραμένουν αδιάθετα, τότε κάτι κάνεις εσύ λάθος. Γράψτο σε παρακαλώ όπως το λέω: δεν σε εκλέγουν για να λύσεις τα προσωπικά σου προβλήματα, ούτε να ασχολείσαι με την κομματική πολιτική, ούτε να κάνεις λαδιές, ούτε για να χρησιμοποιείς την εξουσία για την εξουσία».

Λόγια του αέρα; Κάθε άλλο. Στην άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής βρίσκεται ο πρόεδρος της Κοινότητας Ανάβρας, κ. Δημήτρης Τσουκαλάς, ο οποίος μπορεί να είναι υπερήφανος ότι από τότε που ανέλαβε καθήκοντα, όχι μόνο έχουν αυξηθεί οι δουλειές (η ανεργία βρίσκεται στο 0%) και το κύμα φυγής από το χωριό έχει ανακοπεί (τα τελευταία 15 χρόνια, ο πληθυσμός έχει διπλασιαστεί, φτάνοντας τους 700, με μέσο όρο ηλικίας τα 40), αλλά η Ανάβρα έγινε χωριό-πρότυπο, συγκρινόμενη ακόμη και με εύρωστες βορειοευρωπαϊκές κωμοπόλεις. Κι όλα αυτά με τα πενιχρά οικονομικά μέσα μιας επαρχιακής κοινότητας.

Προσπάθειες χρόνων

Η ιστορία ξεκίνησε όταν, στις αρχές της δεκαετίας του '90, ο κ. Τσουκαλάς πήρε τη μεγάλη απόφαση να αφήσει τη δουλειά του στη ΔΕΗ (ήταν ανώτερο στέλεχος) και, μαζί με τη σύζυγό του, Μάχη Καραλή, καθηγήτρια στο ΕΜΠ, να αναζητήσουν μια καλύτερη ζωή στη ιδιαίτερη πατρίδα του. Οι δρόμοι ήταν ακόμη χωμάτινοι, το δίκτυο ύδρευσης κατεστραμμένο, σχολεία δεν υπήρχαν, ενώ άνθρωποι και ζώα σχεδόν συμβίωναν σε καλύβες μέσα στο χωριό. Αποφάσισε να «κατέβει» για πρόεδρος.

Κάπου εδώ, οι δήμαρχοι της χώρας ας πάρουν μολύβι και χαρτί, γιατί ο κ. Τσουκαλάς παραδίδει... απλά μαθήματα τοπικής αυτοδιοίκησης. Το πρώτο πράγμα που έκανε ήταν να πείσει τους κτηνοτρόφους, μέσα από εξαντλητικές λαϊκές συνελεύσεις, για την ανάγκη να εκσυγχρονιστούν και να στραφούν στην ποιοτική παραγωγή. «Εφερα ειδικούς να ενημερώσουν για τα ευρωπαϊκά προγράμματα βιολογικής κτηνοτροφίας. Αρχισαν οι πρώτοι, πέτυχαν, ακολούθησαν όλοι», λέει στην «Κ» ο ίδιος. Δημιουργήθηκαν τρία κτηνοτροφικά πάρκα, στήθηκαν φάρμες, έγιναν δρόμοι με ποτίστρες, «ανάσαναν» οι άνθρωποι. Στη συνέχεια, κατασκευάστηκε ένα υπερσύγχρονο δημόσιο σφαγείο, με τη μία «γραμμή» πιστοποιημένη βιολογική - το πρώτο και μοναδικό στη χώρα!

Ταυτόχρονα, έγιναν δύο σχολεία, δημοτικό και νηπιαγωγείο. «Κατορθώσαμε το δημοτικό να γίνει και κατοικία δασκάλων. Διαφορετικά έπρεπε να πηγαινοέρχονται στον Βόλο. Δεν θα 'χαναν έτσι όλη την ενέργειά τους;». Το ίδιο συνέβη και με το αγροτικό ιατρείο - ο γιατρός έχει δωρεάν φως, νερό, τηλέφωνο, όλα πληρωμένα από την κοινότητα. «Να θέλει να μείνει εδώ ο άνθρωπος».

Τα έσοδα του χωριού

Τα έσοδα από πού προέρχονται; Η Ανάβρα ανήκει στους ΟΤΑ με τη μεγαλύτερη απορρόφηση ευρωπαϊκών κονδυλίων, ωστόσο σημαντική οικονομική ανάσα στο χωριό δίνει και το πρότυπο αιολικό πάρκο που έχει στηθεί στις πλαγιές της Οθρυος (στα 1.650 μ.), ισχύος 17,5 MW. Πουλώντας το ρεύμα, η κοινότητα λαμβάνει περί τα 80.000 ευρώ τον χρόνο. Για να πειστούν βέβαια οι κάτοικοι ότι δεν βλάπτει την υγεία τους, χρειάστηκε να γίνουν μαραθώνιες ενημερωτικές συναντήσεις. «Τώρα είναι το καμάρι τους» Αλλά και πόλος έλξης τουριστών - όχι όμως όσο το Περιβαλλοντικό Πάρκο Ανάβρας, έκτασης 240 στρεμμάτων, που απλώνεται κατά μήκος του ποταμού Ενιππέα και δέχεται χιλιάδες επισκέπτες από όλη τη χώρα. «Είναι πανέμορφο», λέει ο κ. Τσουκαλάς με καμάρι. «Οπου να 'ναι, το ηλεκτρονικό ενημερωτικό κιόσκι θα συνδεθεί με μουσεία από όλη τη χώρα». Υπό δημοπράτηση βρίσκεται και ένα μικρό υδροηλεκτρικό εργοστάσιο, που επίσης θα αποφέρει σημαντικά έσοδα στο χωριό, ενώ έτοιμη είναι ήδη η μελέτη του ΤΕΙ Κοζάνης για την εγκατάσταση συστήματος τηλεθέρμανσης από βιομάζα! «Σκέψου: θέρμανση και ζεστό νερό όλο το χειμώνα από τις κοπριές των ζώων και τα υπολείμματα της υλοτομίας!»

Τα έργα μοιάζει να μην έχουν τελειωμό. Διαισθάνεται την απορία μας: «Οπως νοιάζεσαι και "κουμαντάρεις" το νοικοκυριό σου, έτσι πρέπει και οι δήμαρχοι να δουλεύουν για τον τόπο τους».

[της κας Λίνας Γιάνναρου, καθημερινή, 17/3/09]

[η πρώτη φωτογραφία τῆς ἀνάρτησης εἶναι ἀπό τό διαδίκτυο, καί προέρχεται από τόν "τύπο τῆς Κυριακῆς"]

Η διπλωματική εργασία χρειάζεται κόπο, σωστά; Και βέβαια χρόνο, πολύ χρόνο. Ε, λοιπόν, λάθος. Τη σήμερον ημέρα χρειάζεται μόνο χρήμα. Με ένα κλικ στα site των επονομαζόμενων «εταιρειών φοιτητικής υποστήριξης» -των νέων, δυναμικών «παικτών» στην αγορά της Παιδείας στη χώρα μας- κάθε φοιτητής μπορεί να έχει στην πόρτα του την πτυχιακή του εργασία έτοιμη να παραδοθεί προς αξιολόγηση στον υπεύθυνο καθηγητή. Το κόστος της υπηρεσίας τσουχτερό, από 700 έως και 1.200 ευρώ, αλλά... μπρος στο πτυχίο τι είναι ο πόνος;

Στους κόλπους των φοιτητών, είναι εδώ και καιρό γνωστό. Τα τελευταία χρόνια, έχουν αναπτυχθεί εταιρείες που αναλαμβάνουν την εκπόνηση κάθε είδους εργασιών (και μεταπτυχιακές διατριβές), χρεώνοντας τον φοιτητή ανάλογα με τη δυσκολία του εγχειρήματος, τον χρόνο παράδοσης κ. λπ. Οι περισσότερες από αυτές τις εταιρείες έχουν μόνο ηλεκτρονικό «πρόσωπο» και δίνουν τη δυνατότητα επικοινωνίας μόνο μέσω email ή τηλεφώνου.

Συχνά, το μόνο που απαιτείται από τον φοιτητή είναι να σημειώσει σε ένα email το όνομά του, σε ποιο πανεπιστήμιο και σε ποιο τμήμα φοιτά, το είδος της εργασίας που τον ενδιαφέρει να εκπονηθεί (προπτυχιακή, πτυχιακή, διπλωματική, μεταπτυχιακή, διδακτορική διατριβή) και φυσικά κάποιες λεπτομέρειες σχετικές με αυτήν (τίτλος, αντικείμενο, ιδιαίτερες απαιτήσεις). Σε λίγες ημέρες (εάν πρόκειται για προπτυχιακές εργασίες) ή σε λίγους μήνες, το πακέτο με την εργασία εκτυπωμένη θα φτάσει με κούριερ «στον επιθυμητό τόπο παράδοσης».

Μέσω πιστωτικής κάρτας

Οι πληρωμές των εργασιών γίνονται μέσω πιστωτικής κάρτας ή με κατάθεση σε τραπεζικό λογαριασμό, ωστόσο σε πολλές περιπτώσεις ζητείται προκαταβολή έως και 50%. Οι ενδιαφερόμενοι διαβεβαιώνονται, πάντως, ότι οι εργασίες τους δεν θα είναι προϊόν λογοκλοπής και ότι εκπονούνται «από το μηδέν» από «πολύπειρους εξειδικευμένους συνεργάτες».

«Πρόκειται για άλλο ένα δείγμα της κρίσης στα ΑΕΙ και της ανάγκης για πραγματική μεταρρύθμιση», σημειώνει στην «Κ» η αναπληρώτρια καθηγήτρια Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο Αθηνών κ. Ευγενία Μπουρνόβα. Οπως διευκρινίζει πάντως η ίδια, δεν πρόκειται για νέο φαινόμενο, μιας και είναι γνωστό ότι πολλοί μεταπτυχιακοί φοιτητές «βγάζουν χαρτζιλίκι» αναλαμβάνοντας την εκπόνηση εργασιών για λογαριασμό άλλων φοιτητών. «Απλώς, αυτό που πριν γινόταν από στόμα σε στόμα τώρα γίνεται πιο οργανωμένα - κάποιος προφανώς αντιλήφθηκε την ύπαρξη "αγοράς" σε αυτόν τον τομέα. Σε κάθε περίπτωση, πρόκειται για άλλη μια ένδειξη της παθογένειας των ΑΕΙ και εν γένει του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος. Τα παιδιά φθάνουν στο πανεπιστήμιο και δεν ξέρουν να γράφουν εργασίες. Αλλά και μετά, η εκπόνηση μιας εργασίας απαιτεί τη στενή συνεργασία φοιτητών και καθηγητών. Με τέτοιες αναλογίες διδασκόντων - διδασκομένων, ωστόσο, αυτό είναι αδύνατο. Οταν μπαίνεις σε ένα αμφιθέατρο με 200 άτομα, πώς είναι δυνατόν να αποκτήσεις επαφή με όλους; Ολα αυτά δείχνουν ότι περνάμε μια μεγάλη κρίση», καταλήγει η κ. Μπουρνόβα.

[της κας Λίνας Γιάνναρου, Καθημερινή, 14/3/09]

Πρώτες στιγμές του «Years of Refusal», η κιθάρα μπαίνει αγριεμένη, τα τύμπανα ξεσπούν αμέσως, ο Morrissey με περίσσιο λυρισμό τραγουδάει «I'm Doing Very Well...» και από τα πρώτα λίγα λεπτά του δίσκου γίνεται αισθητή η διάθεση του Irish Blood, English Heart καλλιτέχνη να αποδώσει με φρέσκο ύφος έναν μοντέρνο δίσκο που να διατηρεί τις μνήμες του παρελθόντος χωρίς όμως να το αναμασά. Το «Years of Refusal» είναι το 10ο σόλο άλμπουμ του Morrissey που φαίνεται πως τον πνίγει το άδικο, πως ζει ξανά τα θυελλώδη του νιάτα και έχει όρεξη να φωνάξει.

Ο Μοζ ακολουθεί την ίδια, πολυμαγειρεμένη συνταγή στην οποία ορκίστηκαν οι φαν του και βάση της οποίας έγινε σύμβολο και παντιέρα.

Γρήγορες και σκληρές κιθάρες, δυνατά τύμπανα και σπαραχτικοί λυγμοί σε περιποιημένα, δραματικά στιχάκια, κάπως περισσότερη οργή και θυμός και βέβαια πολλή ζωντάνια και πάθος όπως τότε στην εποχή των Smiths που εμφανιζόταν επί σκηνής με γλαδιόλες στην πίσω τσέπη. Οι Smiths ήταν οι ουσιαστικά ο Στίβεν Πάτρικ Μόρισεϊ και ο Τζόνι Μαρ. Ο Morrissey στους στίχους και ο Marr στις κιθάρες ήταν ένα από τα πιο παραγωγικά δίδυμα που η μεταξύ τους χημεία είχε σαν αποτέλεσμα ένα μουσικό «μπαμ» που αποτέλεσε τη μαγιά για τη μετέπειτα άνθηση της βρετανικής κιθαριστικής ποπ ροκ.

Οι λογοτεχνικοί, ποιητικοί στίχοι του Morrissey έσφαζαν με το μπαμπάκι. Με χιούμορ, οξυδέρκεια και μια γερή δόση από τον ρομαντικό λυρισμό του Oscar Wilde, μία από τις μεγαλύτερες επιρροές του Morrissey, η κοινωνική αποξένωση, οι σκιαγραφήσεις ολέθριων σχέσεων, τα σπίτια σαν φυλακή, οι μοναχικές βραδιές σε μίζερα club και η αντιπάθεια για την ανιαρή ντίσκο μουσική αποτυπώνονταν στα τραγούδια των Smiths που ο Marr φρόντιζε να ντύσει με στυλάτες κιθάρες και ποπ ορέξεις.

Το 1983 κυκλοφόρησε το πρώτο single της μπάντας «Hand In Glove», ένα ερωτικό τραγούδι με έμμεσες αναφορές για την ομοφυλοφιλία που προκάλεσε αίσθηση στην underground σκηνή της Αγγλίας και το 1984 το ντεμπούτο άλμπουμ τους με τίτλο το όνομα της μπάντας. Οι στίχοι άγγιζαν τους νέους και οι περίτεχνες κιθαριστικές ενορχηστρώσεις της μπάντας κέρδισαν το κοινό που είχε αρχίσει να μπουχτίζει από τα συνθεσάιζερ των '80s. Η πορεία των Smiths ήταν εκρηκτική αλλά μικρή. Η μπάντα κέρδιζε συνεχώς πιστούς και έγινε σύμβολο μιας γενιάς.

Η εναντίωση του Morrissey κατά της Θάτσερ, η επιμονή του για τη χορτοφαγία, η εμμονή του για τα δικαιώματα των ζώων (από εκεί ο τίτλος του δίσκου «meat is murder» του 1985) και η απορία του κόσμου για τις σεξουαλικές του προτιμήσεις, τράβηξε τα βλέμματα των ΜΜΕ πάνω του τα οποία φάνηκε να χειρίζεται με δεξιοτεχνία, θέτοντας ένα πέπλο μυστηρίου στο image του και πετυχαίνοντας δημοτικότητα για την μπάντα. Ομως οι σχέσεις Marr και Morrissey χάλασαν και το 1987, αφού ηχογράφησαν το «Stran-geways Here, Here We Come», τα κεφάλια Smiths πήραν διαζύγιο αφήνοντας όμως μια βαρυσήμαντη μουσική κληρονομιά στα χνάρια της οποίας πάτησε πολύ κόσμος (Blur, Oasis, Suede, Pulp κ.ά.)

Ο Morrissey συνεχίζει σόλο με το «Viva Hate» του 1988, τίτλος αναφορά στο διαζύγιο των Smiths. Τη δεκαετία του '90, στον απόηχο των Smiths και της παλιάς του αίγλης, κερδίζει δημοτικότητα στην Αμερική και βγάζει καλούς δίσκους, με καλύτερή του στιγμή το «Yours Arsenal» του 1992.

Μετά όμως το «Maladjusted» του 1997 εξαφανίζεται για να επιστρέψει 7 χρόνια αργότερα σε νέο label και με ύφος βασιλιά που ήρθε να σηκώσει ξανά το σκήπτρο που του έλειψε και να κάτσει ξανά στον θρόνο που του ανήκει. Από το 2004 μέχρι σήμερα μετράει τρεις ενδιαφέροντες στούντιο δίσκους (συμπεριλαμβανομένου του «Years of Refusal»), έναν live δίσκο ηχογραφημένο στο Earl's Court του Λονδίνου και το περσινό best of.

Η αρχή στο δημιουργικό κρεσέντο που βρίσκεται ο Morrissey τα τελευταία χρόνια ήταν το «You Are The Quarry» του 2004, όπου χωρίς πολλές φανφάρες και τυμπανοκρουσίες υπενθύμισε ότι δεν ξέχασε την τέχνη του και είναι ακόμη ικανός να κάνει καλή μουσική. Το 2006 στο «Ringleader of the Tornado» συνεχίζει το καλό του σερί, με έναν καλοδουλεμένο δίσκο όπου ο Tony Visconti, γνωστός για τη δουλειά του με τον David Bowie, συμμετείχε στην παραγωγή του και ο Ennio Morricone στην ενορχήστρωση του επικού «Dear God Please Help Me».

Περιοδεία το καλοκαίρι

Τώρα ο Morrissey αγριεύει. Στο καινούργιο «Years of Refusal» τρίζει τα δόντια του και σκληραίνει το ύφος του. Το καλοκαίρι που θα περιοδεύει προωθώντας τον δίσκο του θα έχει πατήσει τα 50, στο μικρόφωνο όμως θα φωνάζει σαν τα νέα εφήμερα συγκροτήματα, στην προσπάθεια (ίσως) να συμβαδίσει με την εποχή. Οπως και να 'χει, οι απανταχού πάρα πολλοί φαν του, θα καταναλώσουν μανιωδώς τα νέα του τραγούδια, θα αποστηθίσουν τους στίχους του, θα τρέξουν να βρεθούν πρώτη σειρά στις συναυλίες του και θα του πετούν γλαδιόλες. Γι' αυτό που θυμίζει.

[Του κ. Σπύρου Γιαννακόπουλου, Καθημερινή, 28/2/2009]