- Καλορίζικο, καλορίζικο φώναζε με την τσιριχτή φωνή της η Σάρα την ώρα που το δεξί της πόδι πάταγε το κατώφλι του καινούργιου μου σπιτιού. Είχα πρόσφατα μετακομίσει στη νέα γειτονιά, στον δεύτερο όροφο δίπατης κατοικίας, που αγόρασα μισοτιμής λόγω βιαστικής αναχώρησης των ιδιοκτητών στο εξωτερικό.
Πούλησαν άρον - άρον τον πάνω όροφο και κράτησαν το ισόγειο κλειστό για τον εαυτό τους, κάτι που ιδιαίτερα με εξυπηρετούσε. Είχα βαρεθεί τα κοινόβια , έτσι έλεγα τις πολυκατοικίες, και ευτυχώς τα πράγματα μου ‘ρθαν βολικά και γλίτωσα.
Η Σάρα έμενε στο διπλανό τριώροφο. Γνωριστήκαμε την ημέρα της μετακόμισης , όταν απ' τη χαρά της ανέβαινε και κατέβαινε προσπαθώντας να βοηθήσει.
Πανικοβλήθηκα στη σκέψη ότι η γειτόνισσά μου θα μπορούσε να αντικαταστήσει τους ενοίκους μιας μεγάλης πολυκατοικίας.
Έτσι, ενώ εκείνη πανηγύριζε που το διπλανό της σπίτι θα παρέμενε ανοιχτό , εγώ ετοιμαζόμουν να το βάλω στα πόδια , να γλιτώσω απ' το τσιμπούρι, τη Σάρα, όπως την είχα βαφτίσει .
Τις πρώτες μέρες ωστόσο δε μ' ενόχλησε καθόλου. Ένα καλημέρα ή ένα γεια απ' τις βεράντες . Τη δεύτερη βδομάδα με ρώτησε:
- Πώς πάνε οι δουλειές;
- Σιγά - σιγά, της απάντησα διπλωματικά με ύφος απόλυτα εξουθενωμένο. Καταλάβαινα πως με τη βία συγκρατιόταν να μην έρθει απρόσκλητη και μάλιστα πριν προλάβω να τακτοποιηθώ.
Την τέταρτη βδομάδα δεν κρατήθηκε , και χτύπησε το κουδούνι μου σούρουπο, θριαμβευτικά.
- Είμαι η Σάρα, απάντησε στο θυροτηλέφωνο, ελπίζω να έχετε τακτοποιηθεί και να δεχθείτε τα καλορίζικα. Της άνοιξα κακόκεφα, μα δε φάνηκε να το πρόσεξε καθώς μπήκε ορμητικά, προτείνοντάς μου ένα αρκετά μεγάλο μπλε κουτί.
- Γούρι για το σπίτι, είπε δίνοντάς μου το κουτί.
- Κάθησε Σάρα, της είπα.
- Το αγόρασα, άρχισε βιαστικά να μου εξιστορεί, πριν ακόμα μετακομίσεις, όταν σε είδα για πρώτη φορά τη μέρα που έκλεισες ΤΗ συμφωνία αγοράς του σπιτιού.
Ήταν ένα μεγάλο ανάλαφρο ρόδι , φτιαγμένο από φελλό με λεπτή επικάλυψη ασημιού. Ο φελλός φαινόταν ολοκάθαρα αφού έμενε ακάλυπτος είτε σε μικρότερα τμήματα της επιφάνειάς του, είτε σε μεγαλύτερα , όπως στο μέρος που το ρόδι ετοιμαζόταν , υποτίθεται , να σκάσει. Εκεί τα σπόρια ήταν σκαλισμένα με ιδιαίτερη τέχνη πάνω στο φελλό και στολισμένα με μικρές σταγόνες ασημιού εδώ κι εκεί.
- Σ' ευχαριστώ, σ' ευχαριστώ της απάντησα επιτέλους, θα το βάλω στο τραπέζι του σαλονιού.

Ευτυχώς , κατάφερα να κρύψω την ταραχή που μου προκάλεσε το δώρο της , αλλά μέσα μου είχα ήδη επαναστατήσει για το γούρι από φελλό που διάλεξε να φέρει η Σάρα στο καινούργιο μου σπίτι.

Άρχισε να μ' ενημερώνει για την περιοχή, για τη γειτονιά, ποια καταστήματα ήταν καλά, τι θα ‘πρεπε να προσέχω. Τα σκυλιά του απέναντι σπιτιού δάγκωναν, λέει, και συνέχιζε έτσι σ' έναν κουραστικό ενημερωτικό μονόλογο που με δυσκολία παρακολουθούσα καθώς στο μυαλό μου στριφογύριζε «το γούρι από φελλό».
- Θα τα λέμε συχνά , είπε στο τέλος, αφήνοντάς μου ένα θαλασσί χαρτάκι με το τηλέφωνό της, απ' αυτά, τα αυτοκόλλητα , στην πόρτα της κουζίνας.
- Ναι, βέβαια, της απάντησα με επιφανειακή ζεστασιά.
- Καληνύχτα Χαρά , είπε τονίζοντας με βαθιά φωνή τ' όνομά μου, που για λίγο μ' άφησε απορημένη.
Άφησα το ρόδι στο τραπέζι του σαλονιού, δεν τολμούσα άλλωστε να κάνω διαφορετικά γιατί η Σάρα μπορούσε να 'ρθει απρόσμενα και να δυσαρεστηθεί. Το κοίταζα πρωί , μεσημέρι, βράδυ, το διερευνούσα. Με το ένα μάτι έβλεπα τηλεόραση και με το άλλο το ρόδι.
- Φελλός , έλεγα , και χαμογελούσα τώρα.
Η Σάρα φαινόταν πότε - πότε στην αυλή της , ανταλλάσσαμε λίγες κουβέντες , μα τίποτε πάρα πάνω. Στο τέλος ντράπηκα και την κάλεσα για τσάι με κέικ σοκολάτας που μόλις είχα φτιάξει. Ήρθε τρεχάτη μ' ένα κουτί χουρμάδες για την περίσταση.
- Ω, τι χαρά, Χαρά μου, είπε κι άρχισε τούτη τη φορά το τρομερό της μονόλογο για τις αρρώστιες των φυτών και τη θεραπεία τους, προσπαθώντας να μου πει όσα γνώριζε στις δυο ώρες που κράτησε η επίσκεψή της.
Επιτέλους έφευγε. Κατάφερα να την καληνυχτίσω χαμογελώντας και ανανεώνοντας το ραντεβού μας για την επόμενη βδομάδα.
Οι μέρες περνούσαν και η Σάρα δε φαινόταν πουθενά. Βέβαια το ραντεβού μας ήταν αδύνατον να το ξεχάσει κι αναρωτιόμουν τι θα ‘βρισκε να φέρει τούτη τη φορά, κοκοφοίνικες ή κάποιο άλλο εξωτικό προϊόν.
Κοίταζα το ρόδι περιμένοντας τη Σάρα , έτρεχαν τα σάλια μου απ' τη μυρωδιά του κέικ , ενώ ασυγκράτητη, ρούφαγα την πρώτη κούπα με το αγαπημένο μου βουνίσιο τσάι. Η Σάρα δεν εμφανίστηκε . Ούτε χάρηκα , μα ούτε και λυπήθηκα .
- Σημειώσατε «Χ» είπα στον εαυτό μου κι άφησα τα ερωτηματικά γι' αργότερα , καταβροχθίζοντας το ένα τρίτο περίπου από το κέικ.
Πέρασε σχεδόν ένας μήνας που το τριώροφο έμενε ανησυχητικά κλειστό, ώσπου χτύπησε επίμονα το κουδούνι μου .
- Το τσιμπούρι , είπα κι άνοιξα βιαστικά.
Δεν ρώτησα τίποτε για την απουσία της, ούτε εκείνη μου είπε, μόνο χαιρέτησε ευγενικά με βαθιά ζεστή φωνή.
- Κρίμα που δεν έχω κέικ, βρήκα μόνο να πω .

- Έφερα εγώ, ήταν η κοφτή απάντησή της, το ‘ξερα.
Όση ώρα έφτιαχνα και σερβίριζα το τσάι , μιλούσε ασταμάτητα για τον καιρό που χάλασε απότομα και την ανάγκασε να φορέσει σκουφάκι - ένα όμορφο κίτρινο - την ακρίβεια, το χάλι των νοσοκομείων, την αγένεια των νέων.
Άκουγα και δεν άκουγα.
Επιτέλους σταμάτησε να μιλάει όταν αρχίσαμε ταυτόχρονα να καταπίνουμε με βουλιμία το κέικ ώσπου ένα κρατς απ' το ρόδι μάς κράτησε τη μπουκιά στο λαιμό. Το πήρε γρήγορα στα χέρια της η Σάρα.
- Μάλλον θα σκάει ο φελλός , μουρμούρισε. Ελπίζω να σταματήσει εδώ, να κρατηθεί ακέραιο το ρόδι. Ξέρεις , Χαρά, αυτό το γούρι μ' άρεσε τόσο, που δεν μπόρεσα να μην το αγοράσω. Σκεφτόμουνα, βέβαια, πως ο φελλός θα σάπιζε, αν δεν ήταν τελείως στεγνός όταν τον τύλιγαν στο ασήμι. Ρισκάρισα όμως. Μπορεί ν' αντέξει μια ζωή σκέφθηκα, μπορεί δύο ή μισή και λιγότερη. Τι σημασία έχει, ίσως και να μην τελειώνουν όλα κάποτε, απλά ν' αρχίζουν άλλα, άγνωστα που δεν μπορούμε να τα δούμε.
Απορούσα με τη συγκίνηση που ένιωθε πιάνοντας το ρόδι και ζήλευα πώς, εγώ, αρκετά μεγαλύτερή της δεν κατάφερνα να αισθανθώ κάτι τέτοιο.
- Θα ‘ρχομαι να παρακολουθούμε το ρόδι, είπε συνωμοτικά η Σάρα φεύγοντας.
Το πρωί κοίταξα πάλι το γούρι μου, η σχισμή ήταν ίδια ολόιδια με τη χθεσινή. Η γειτόνισσα μού τηλεφωνούσε καθημερινά για να μαθαίνει την πορεία «της υγείας» του ροδιού και η απάντηση που έπαιρνε ήταν στερεότυπη : «Τα ίδια». Σε μια βδομάδα εμφανίστηκε φορώντας καινούργιο σκουφάκι, ανήσυχη όπως πάντα με το ρόδι.
- Σου ταιριάζουν τα σκουφάκια, της είπα αντί για καλησπέρα, όταν την είδα με το καινούργιο, το λευκό.
-Τι κάνει το ρόδι , Χαρά; με ρώτησε προφέροντας πάλι τ' όνομά μου με βαθιά παλλόμενη από συγκίνηση φωνή.
- Είναι ίδιο, όπως το άφησες εκείνο το βράδυ, της απάντησα κι εγώ συγκινημένη, χωρίς να ξέρω το λόγο.
- Μάλλον θα έχουμε εξελίξεις, είπε και σηκώθηκε απότομα χωρίς άλλη εξήγηση .
Όλο το βράδυ με απασχολούσαν τα τελευταία λόγια της Σάρας, ενώ παράλληλα περίεργοι θόρυβοι από το ρόδι βοήθησαν ώστε να μην κλείσω ούτε λεπτό τα μάτια μου.
To πρωί φεύγοντας προσπάθησα να χαϊδέψω το ρόδι όμοια με τη Σάρα, μα σταμάτησα πριν καλά - καλά ακουμπήσω το χέρι μου , γιατί ένιωσα πως δεν θα τα κατάφερνα. «Το βράδυ σκέφθηκα, το βράδυ θα προσπαθήσω ξανά».
Δεν ήταν μια συνηθισμένη μέρα στο γραφείο , η μια αναποδιά διαδεχόταν την άλλη , τόσο που στο τέλος έφθασα να πιστεύω ότι η επαφή μου με το φελλό τα ‘φερε όλα.
- Αχ Σάρα, Σάρα φώναξα δυνατά κι όλοι έπιασαν τα γέλια.
Τους ανταπόδωσα το γέλιο, χωρίς σχόλια , αφού όλοι μας προσπαθούσαμε να βελτιώσουμε τα στραβά, και περισσότερο εγώ καθώς πίστευα στο αθέλητο φταίξιμό μου.
- Θα το πετάξω το γούρι, θα το πετάξω επαναλάμβανα με μανία μέσα μου, μα το βράδυ μπαίνοντας στο σπίτι τα ξέχασα όλα κι απελπισμένη έψαχνα για το ρόδι που παραδόξως είχε εξαφανιστεί. Παντού υπήρχαν κομματάκια φελλού και το γούρι κομμένο στα δύο κάτω απ' το τραπέζι.
- Είναι άραγε γρουσουζιά ή όχι που διαλύθηκε ο φελλός; Μάλλον το δεύτερο μ' εξυπηρετούσε, κι άλλωστε αυτό πίστευα απ' την αρχή , δεν υπήρχε λόγος ν' αλλάξω τώρα, λόγω Σάρας. Το δύσκολο βέβαια ήταν πως θα το μάθαινε η γειτόνισσά μου. Τη φανταζόμουνα σχεδόν να λιποθυμά κι έπρεπε να είμαι προετοιμασμένη για πρώτες βοήθειες.
Ευτυχώς οι μέρες περνούσαν, κι η Σάρα δε φαινόταν. Το σπίτι της παρέμενε κλειστό, ένα μήνα, δυό μήνες, τόσο που άρχισα ν' ανησυχώ.
- Λες να κατάλαβε πως το ρόδι καταστράφηκε και εξαφανίστηκε; έλεγα και ξανάλεγα. Τι περίεργη γυναίκα, Θεέ μου. Κάποια στιγμή θα εμφανιστεί και θα με ξετινάξει στην πολυλογία , έλεγα κλείνοντας τους συλλογισμούς μου, μια και τίποτε άλλο δεν μπορούσα να κάνω.
Στο τέλος του τρίτου μήνα εξαφάνισης της Σάρας , κατάλαβα πως μου έλειπε τόσο, ώστε θα ‘ψαχνα να τη βρω. Παρ' ότι δεν είχα ποτέ μιλήσει στους απέναντι γείτονες με τα επικίνδυνα σκυλιά , πλησίασα προσεκτικά περιμένοντας μήπως και εμφανιστεί κάποιος στην είσοδο. Μόνο το βράδυ έφθασε επιτέλους ένα ζευγάρι που με πληροφόρησαν ότι η Σάρα είχε από καιρό πεθάνει και την έθαψαν στο χωριό της, έτσι, κανείς εδώ δεν το κατάλαβε.
-Κι εμείς πρόσφατα το μάθαμε , εντελώς τυχαία, από μια νοσοκόμα πελάτισσά μας.
- Είναι σίγουρο; κατάφερα να τους ρωτήσω .
- Βέβαια, ταλαιπωρήθηκε μάλιστα πολύ τις τελευταίες μέρες, ακόμα και το άτριχο της κεφαλής της είχε πληγές συνέχισαν.
Τους χαιρέτησα κι έφυγα, μη έχοντας πιστέψει τα λόγια τους. Η Σάρα φαινόταν τόσο καλά, που αποκλείεται, δεν μπορούσε να ‘χε πεθάνει. Θα ερχόταν πάλι, σίγουρα, να με ταράξει στην πολυλογία και το χρειαζόμουν, το λαχταρούσα πλέον. Ήταν Άνοιξη, δε θα φορούσε σκουφάκι, και θα φαίνονταν τα πλούσια μαλλιά της.
Ο καιρός περνούσε και καμιά Σάρα δε φαινόταν πουθενά Άρχισα να πιστεύω στα λόγια των γειτόνων , να θλίβομαι για το χαμό της και να ξαναβγάζω το ρόδι απ' την αποθήκη. Είχα κουραστεί να κοιτάζω καθημερινά το κλειστό τριώροφο.
Μια μέρα στο γραφείο η συνάδελφος που γιόρταζε έφερε κέικ σοκολάτας. Δεν άντεξα και ξέσπασα σε κλάματα .
- Είναι αδύνατον να καταπιώ έστω και μία μπουκιά ,της είπα. Θα ήθελα ωστόσο να πάρω δύο κομμάτια για το βραδινό μου τσάι.

 [Τό κείμενο εἶναι ἀπό τή συλλογή διηγημάτων μέ τόν τίτλο "Γούρι ἀπό φελλό", ἐκδ. Τό Ροδακιά, 2008]

Μαθήματα περιστολής δαπανών και σωστής διαχείρισης δίνει για μία ακόμη χρονιά η Βουλή των Ελλήνων, επιστρέφοντας χρήματα στον κρατικό κορβανά. Στα χρόνια της μεταπολίτευσης αποτελεί διακομματική και διαχρονική παράδοση να επιστρέφουν οι πρόεδροι της Βουλής αδιάθετα ποσά στο υπουργείο Οικονομικών. Με επιστολή του προς τον υπουργό Οικονομίας κ. Γ. Παπαθανασίου ο πρόεδρος της Βουλής κ. Δ. Σιούφας τον ενημερώνει ότι η Βουλή επιστρέφει στο υπουργείο το ποσό των 5.715.000 ευρώ, ως αδιάθετο ποσό από την εκτέλεση του προϋπολογισμού του 2008 «ως έμπρακτη συμμετοχή στην προσπάθεια ορθολογικής διαχείρισης των δημοσίων δαπανών προς όφελος των φορολογουμένων και των πολιτών». Ο κ. Σιούφας κάνει λόγο στην επιστολή του για σημαντική προσπάθεια περιστολής των δαπανών της Βουλής μέσω της αναδιαπραγμάτευσης σειράς πάγιων συμβάσεων, σε συνδυασμό με παρεμβάσεις που αφορούν όλο το σύστημα προμηθειών. Η προσπάθεια αυτή, σημειώνει ο πρόεδρος της Βουλής, έδωσε τη δυνατότητα περιορισμού της αύξησης των πιστώσεων στη Βουλή για το 2009 σε ποσοστό 4,9% σε σχέση με το ’08, ενώ ο περιορισμός των λειτουργικών δαπανών είχε ως αποτέλεσμα την επιστροφή των 5,7 εκατ. Τα αντίστοιχα ποσά που επεστράφησαν ως αδιάθετα ήταν 2,136 εκατ. το 2007, 2,02 εκατ. το 2006 και 1,49 εκατ. το 2005.

[πηγή πληροφ. Καθημερινή 22/1/09]

Με μια απρόσμενη κίνηση για τα εγχώρια δεδομένα ο πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της επιχείρησης κ. Tάκης Aθανασόπουλος συνέδεσε τον προσωπικό του μισθό, καθώς και των δύο αντιπροέδρων αναπληρωτών διευθυνόντων συμβούλων της επιχείρησης, με την επίτευξη συγκεκριμένων στόχων για τον καθένα. H εισήγηση προβλέπει επίσης παραίτηση και των τριών στελεχών από bonus για το 2009. Το σχέδιο αποτελεί την απαρχή ενός συνολικότερου σχεδίου επαναπροσδιορισμού των διοικητικών δαπανών της επιχείρησης, με στόχο την εξοικονόμηση ύψους 90 εκατ. ευρώ μέσα στο 2009. H επίτευξη του στόχου θα κριθεί πρωτίστως από την αποτελεσματικότητα της διοίκησης και στο πλαίσιο αυτό βρίσκεται σε εξέλιξη διαδικασία επαναπροκήρυξης θέσεων για διευθυντές με θητεία άνω των τεσσάρων ετών. Θα αγγίξει ωστόσο και το σύνολο των εργαζομένων σε ό,τι αφορά τις δαπάνες που συνδέονται με υπερωρίες και βάρδιες.

[πηγή πληροφ. Καθημερινή 21/1/09]

Προβλέψεις ότι σύντομα θα παρασκευάζονται φίλτρα που θα εξασφαλίζουν την αιώνια αγάπη

Ο νευρολόγος Λάρι Γιανγκ, με το άρθρο του στο περιοδικό Nature, προτείνει μια ολοκληρωμένη θεωρία σχετικά με το τι είναι ο έρωτας και, αφού ανέλυσε τις χημικές αντιδράσεις που επιτρέπουν στα θηλαστικά να συνάπτουν δεσμούς, προβλέπει ότι στο άμεσο μέλλον θα παρασκευάζονται φίλτρα που θα εξασφαλίζουν την αιώνια αγάπη.

Αναλόγως, θα είναι δυνατή η παρασκευή εμβολίου που δεν θα σας αφήσει να ερωτευτείτε κάποιον ακατάλληλο. Βέβαια, το εμβόλιο προστασίας από τον έρωτα δεν αναφέρεται στην εργασία του δόκτορος Γιανγκ.

Θα μπορούσε, ωστόσο, να έρθει καλύτερη είδηση από τα επιστημονικά εργαστήρια; Aυτό το εμβόλιο κατά του έρωτα το αναζητούμε από την εποχή που ο Οδυσσέας διέταξε τους συντρόφους του να τον δέσουν στο ιστίο για να αντισταθεί στις Σειρήνες.

Ο δρ Γιανγκ για να αποδείξει τις θεωρίες του περί έρωτα χρησιμοποίησε τυφλοπόντικες του Yerkes National Primate Research Center του Πανεπιστημίου Εμορι.Τους επέλεξε επειδή είναι μονογαμικοί, όπως ο άνθρωπος. Οταν στον εγκέφαλο ένός θηλυκού εγχυόταν οξυτοκίνη, μία ορμόνη που προκαλεί τα ίδια αισθήματα με τη νικοτίνη και την κοκαΐνη, αμέσως ερωτοτροπούσε με το πρώτο αρσενικό που έβρισκε κοντά. Μια παρόμοια ορμόνη, η βαζοπρεσίνη, όταν εγχύεται στα αρσενικά, τους δημιουργεί ανάγκη να βρουν ταίρι και να δημιουργήσουν φωλιά. Ο δρ Γιανγκ ανακάλυψε ότι τυφλοπόντικες με γενετικά περιορισμένη αντίδραση στη βαζοπρεσίνη δεν αναζητούν σύντροφο, ενώ Σουηδοί ερευνητές αναφέρουν ότι άνδρες με γενετικώς μειωμένη ευαισθησία στη βαζοπρεσίνη παντρεύονται σπανιότερα.

Ο δρ Γιανγκ πιστεύει ότι η αγάπη πυροδοτείται από μια βιοχημική αλυσίδα αντιδράσεων στα αρχέγονα εγκεφαλικά κυκλώματα που συνδέονται με τη σχέση μητέρας - παιδιού. Στα θηλαστικά η σχέση ενισχύεται χάρη στην έκκριση οξυτοκίνης κατά τη διάρκεια του τοκετού και του θηλασμού.

«Εν μέρει η σεξουαλικότητά μας εξελίχθηκε στο πέρασμα των χιλιετιών για να διεγείρει το ίδιο σύστημα οξυτοκίνης και να δημιουργεί δεσμούς μεταξύ άνδρα και γυναίκας» τόνισε ο δρ Γιανγκ, επισημαίνοντας ότι τόσο το προκαταρκτικό ερωτικό παιχνίδι όσο και η συνεύρεση διεγείρουν σημεία του γυναικείου σώματος που διαδραματίζουν ρόλο στον τοκετό και τον θηλασμό.

Αυτή η θεωρία βοηθάει στην ερμηνεία των διαφορών ανάμεσα στον άνθρωπο και τα πολυγαμικά είδη, όπως είναι η επιθυμία της γυναίκας για σεξ ακόμα και όταν δεν είναι γόνιμη και η έλξη που ασκεί το στήθος στον άνδρα. Και τα δύο συμβάλλουν στην ανοικοδόμηση μακροχρόνιων ισχυρών δεσμών μέσω ενός «αρχέγονου κοκτέιλ νευροπεπτιδίων» όπως η οξυτοκίνη που απελευθερώνενται κατά τον οργασμό.

Οταν οι ερευνητές ενέχυσαν μικρές ποσότητες οξυτοκίνης στα ρουθούνια εθελοντών αμέσως ένιωσαν συμπόνια και εμπιστοσύνη για όποιον βρισκόταν κοντά.

Ο δρ Γιανγκ πιστεύει ότι στο μέλλον θα παρασκευαστούν φάρμακα που θα μας βοηθούν να ερωτευτούμε. Ομως, ένα εμβόλιο που θα μας προστατεύει από τον έρωτα είναι πολύ πιο χρήσιμο. Ενα εμβόλιο που αναστέλλει την πρόσληψη οξυτοκίνης δοκιμάστηκε σε θηλυκούς τυφλοπόντικες. Οσες φορές και να ζευγαρώσαν αυτά τα θηλυκά με τα αρσενικά δεν δημιουργούν δεσμούς. Αν, λοιπόν, ο έρωτας είναι «βιοχημεία» τότε καταπολεμάται.

Ελάχιστοι θα θελήσουν να αναστείλουν οριστικά την ικανότητά τους να ερωτεύονται. Ενα εμβόλιο βραχείας δράσης, όμως, ίσως χρησιμεύσει στον άνδρα που περνάει κρίση μέσης ηλικίας και είναι έτοιμος να διαλύσει το σπίτι του για να το σκάσει με τη γραμματέα του...

[πηγή πληροφόρησης The New York Times, καθημερινή, 14/1/2009]

Τα πάνω - κάτω έχουν έρθει στην διεθνή αγορά του βιβλίου. Αν κλείνουν βιβλιοπωλεία στις ΗΠΑ και αν περικόπτονται θέσεις εργασίες σε μεγάλες αλυσίδες της Βρετανίας, δεν φταίει -λένε, τώρα- η οικονομική δυσπραγία. Αναζητήστε τον υπεύθυνο σε έναν ανθρωπότυπο καθημερινού αναγνώστη, ο οποίος από υπερβάλλοντα ζήλο βλάπτει, άθελά του, αυτό που τόσο αγαπάει. Αναλύσεις στον ξένο Τύπο μιλούν για αλλαγή συμπεριφοράς και την ανάδυση ενός νέου τύπου αναγνώστη. Του αναγνώστη-μεταπράτη, του βιβλιόφιλου εκείνου που ανακυκλώνει στο Διαδίκτυο παλιές και νέες εκδόσεις υπονομεύοντας το μέλλον των φυσικών έναντι των online τόπων. Σήμερα, τουλάχιστον στις μεγάλες αγορές, η συντριπτική πλειονότητα των αναγνωστών συγκρίνει τιμές στο Διαδίκτυο (π.χ. στο ViaLibri.net συνδέονται 20.000 επαγγελματίες και «ερασιτέχνες» βιβλιοπώλες από διάφορες χώρες) και μπορεί να βρει έναν ελαφρώς μεταχειρισμένο τίτλο για 1 - 5 δολάρια, την ίδια ώρα που το ίδιο βιβλίο στο βιβλιοπωλείο ή στο amazon κοστίζει 15 δολάρια.

Αυτό είναι μια απλή έρευνα αγοράς και είναι λογικό ο αναγνώστης να αναζητεί αυτό που τον συμφέρει. Η μεγάλη αλλαγή είναι ότι πλέον ο ίδιος ο αναγνώστης θα γίνει αργά ή γρήγορα κάποια στιγμή και ο ίδιος «βιβλιοπώλης» πουλώντας όσα βιβλία δεν θέλει πλέον να κρατήσει σπίτι του, προωθώντας τα με έναν απλούστατο τρόπο είτε σε απλές online δημοπρασίες ή σε «καταστήματα» μεταχειρισμένων. Αυτή η διαρκής ανακύκλωση βιβλίων απαιτεί για μία μόνο φορά αγορά από ένα «φυσικό» ή ηλεκτρονικό «βιβλιοπωλείο» και μετά αναπτύσσεται ερήμην τους.

Αλλαγή χάρτη

Ολοι αυτοί που ξαναπωλούν τους τίτλους στο Διαδίκτυο, συνήθως για λίγα δολάρια, έχουν δώσει μεγάλη χαρά σε συλλέκτες ή σε όσους δεν θέλουν να δώσουν 25 δολάρια για μια νέα hardback έκδοση. Σε λίγους μήνες θα βρουν το βιβλίο που θέλουν σε χαρτόδετη έκδοση στο 1/10 της αρχικής τιμής. Δεν είναι τυχαίο ότι η μεγάλη αλυσίδα Waterstone's στη Βρετανία (που ανήκει στον όμιλο HMV) ανακοίνωσε περικοπές 200 θέσεων εργασίας, σύμφωνα με ρεπορτάζ της Julia Finch στον «Γκάρντιαν» (12.01.09). Στις ΗΠΑ, γράφει σε μία εξαιρετική ανάλυση ο David Streitfeld στη «Χέραλντ Τρίμπιουν» (29.12.08), ο χάρτης έχει μεταμορφωθεί. Ο εκδοτικός οίκος Houghton Mifflin Harcourt δεν θα δέχεται πλέον νέα χειρόγραφα. Η ανεξάρτητη αλυσίδα της Ουάσιγκτον Olsson's χρεοκόπησε. Το Robin's, το παλαιότερο βιβλιοπωλείο στη Φιλαδέλφεια έκλεισε. Η κάποτε παντοδύναμη αλυσίδα Borders κλυδωνίζεται. Το Powell's, το τεράστιο βιβλιοπωλείο στο Πόρτλαντ, ενθαρρύνει το προσωπικό να πάρει άδεια άνευ αποδοχών.

Η ελευθερία που νιώθει πλέον ο αναγνώστης ενισχύεται από την απεριόριστη επιλογή σε έναν ωκεανό εκτός εμπορίου τίτλων στο Διαδίκτυο. Η δύναμη που αντλεί, προστατεύοντας -αρχικά- το πορτοφόλι του, τον καθιστά έναν μικρό αδηφάγο άρχοντα που αλλάζει διαρκώς ρόλο (από αγοραστή σε πωλητή και πάλι σε αγοραστή) και ανανεώνει ενδιαφέροντα (νέες εκδόσεις, παλιές συλλογές, αναζήτηση τίτλων που πάντα ήθελε να αποκτήσει). Στο Μπέρκλεϊ, γράφει η «Χέραλντ Τρίμπιουν», το κατάστημα του Barnes and Noble έκλεισε. Αλλά έκλεισε και το Cody's, που ήταν θεσμός. Ο άλλοτε ιδιοκτήτης του, Andy Ross, θέτει ένα ζήτημα ηθικής τάξεως που ανοίγει το θέμα πέρα από την πρακτική του διάσταση και την παρατήρηση συμπεριφορών. «Η στροφή στις online αγορές έχει τραγικές συνέπειες για την έννοια της κοινότητας». Οταν τα «φυσικά» βιβλιοπωλεία θα τείνουν να εκλείψουν, ίσως, κάποιοι τα νοσταλγήσουν και ξεκινήσει ένας νέος κύκλος από την αρχή. Προς το παρόν, όμως, είμαστε όλοι με το ένα πόδι online και το άλλο στις βιτρίνες.

Στην Ελλάδα, προς το παρόν, δεν είναι τόσο ανεπτυγμένο αυτό το σύστημα για τους ελληνικούς τίτλους. Αλλά είναι θέμα χρόνου να επεκταθεί και για την ελληνική γλώσσα αυτό που συμβαίνει σε περιοχές όπου κυριαρχούν τα αγγλικά.

[Τοῦ κ. Νίκου Βατόπουλου, καθημερινή, 14/1/09]

Δύο αναζητήσεις στο Google παράγουν διοξείδιο του άνθρακα ίσο με την ποσότητα που απελευθερώνει το βράσιμο μιας κατσαρόλας, σύμφωνα με επιστήμονα του πανεπιστημίου Χάρβαρντ.

Ο αμερικανός φυσικός Άλεξ Βίσνερ πραγματοποίησε έρευνα σχετικά με την περιβαλλοντική επίπτωση του «googling», της αναζήτησης πληροφοριών στο Ίντερνετ χρησιμοποιώντας τη μηχανή της Google.

Σε δήλωση της, η εταιρεία ανέφερε ότι λαμβάνει σοβαρά υπόψη το θέμα, προσθέτοντας ότι «η ενέργεια που απαιτείται για μια αναζήτηση στο Google είναι ελάχιστη». Πρόσφατη μελέτη στο σύνολο του τεχνολογικού τομέα, υπολογίστηκε ότι η επίπτωση του στο περιβάλλον είναι ίση με αυτή του αεροπορικού κλάδου.

Σύμφωνα με την έρευνα του Βίσνερ, μία τυπική αναζήτηση στο Google παράγει επτά γραμμάρια διοξειδίου του άνθρακα. Κάνοντας ακόμη μία αναζήτηση, η ποσότητα διπλασιάζεται και ισούται με την αντίστοιχη που απελευθερώνεται όταν χρησιμοποιούμε μία κατσαρόλα.

Όπως εξηγεί ο επιστήμονας του Χάρβαρντ, οι εκπομπές αυτές προέρχονται από την ηλεκτρική ενέργεια που απαιτείται για τη λειτουργία του υπολογιστή και από την ενέργεια που δαπανούν τα κέντρα δεδομένων της Google σε όλο τον κόσμο. Επιπλέον, κάθε δευτερόλεπτο χρήσης του Διαδικτύου, ένα άτομο παράγει 0,02 γραμμάρια εκπομπών άνθρακα.

[πηγή πληροφόρησης BBC, Καθημερινή]

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ. Ξεναγήθηκαν στο Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης, στον αρχαιολογικό χώρο της Βεργίνας, επισκέφθηκαν την παραλία «Ναυάγιο» της Ζακύνθου, γνώρισαν όλα τα απειλούμενα είδη του πλανήτη, άκουσαν τη φωνή του Ελευθέριου Βενιζέλου... σε μερικές μόνο από τις περιηγήσεις τους οι μαθητές της τρίτης δημοτικού του πενταθέσιου δημοτικού σχολείου Λεχόβου της Φλώρινας, κατά τη φετινή σχολική χρονιά.

Μόνο που οι μικροί Λεχοβίτες δεν κουνήθηκαν από τα θρανία τους, στο παραδοσιακό πέτρινο σχολείο ηλικίας τουλάχιστον εκατό ετών στο πανέμορφο αυτό χωριό του ορεινού όγκου του Βιτσίου.

Ολα έγιναν χάρη στον ειδικό διαδραστικό πίνακα με τον οποίο ο διευθυντής του σχολείου και δάσκαλός τους, κ. Σταύρος Πασπάλης, αντικατέστησε τον παραδοσιακό σχολικό μαυροπίνακα στον οποίο έκαναν τα πρώτα μαθητικά τους βήματα γενεές και γενεές Ελλήνων. Με κόστος μόλις 1.200 ευρώ που κάλυψε το ίδιο το σχολείο, εξοστρακίστηκαν απ' τη σχολική τάξη οι κιμωλίες και οι σπόγγοι, και τη θέση τους πήραν ένα διαδραστικό μολύβι που λειτουργεί με τεχνολογία blue tooth, ένας υπολογιστής και ένας προβολέας (προτζέκτορας). Με τη βοήθεια μιας ισχυρής και γρήγορης σύνδεσης στο Διαδίκτυο μέσω δορυφόρου, κάνουν εικονικές εκπαιδευτικές εκδρομές όποτε το απαιτούν τα μαθήματά τους, δηλαδή σχεδόν καθημερινά!

Την πρωτοποριακή αυτή πρακτική, ο κ. Πασπάλης εφάρμοσε για πρώτη φορά σε ένα άλλο σχολείο, αυτό του Σκήθρου Φλώρινας, απ' όπου κατάγεται. Εκεί υιοθέτησε έναν πίνακα αφής (αντίστοιχης τεχνολογίας με τις οθόνες αφής που συναντούμε στα ΑΤΜ των τραπεζών), προκαλώντας τον ενθουσιασμό μαθητών και γονέων. Δυστυχώς, η αποχώρησή του σήμανε και την αχρήστευση του εξοπλισμού, που είχε αγοραστεί με δωρεά ενός τοπικού πολιτιστικού συλλόγου. Στο Λέχοβο, πάντως, όπου βρίσκεται σήμερα -και σύμφωνα με τον ίδιο, δεν σκοπεύει να φύγει-οι μικροί Λεχοβίτες είναι ενθουσιασμένοι. Δεν είχαν κανένα πρόβλημα στην προσαρμογή στα νέα μέσα, όπως είπε ο ίδιος μιλώντας στην «Κ», και αντιλήφθηκαν από την αρχή ότι το μάθημα αντί να τους παιδέψει θα τους διασκεδάσει.

Στον διαδραστικό πίνακα προβάλλεται το σχολικό βιβλίο σε ηλεκτρονική μορφή, όπως προσφέρεται από το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο. Πάνω στο βιβλίο και χρησιμοποιώντας το μολύβι/ποντίκι blue tooth, ο δάσκαλος και οι μαθητές γράφουν, σημειώνουν, λύνουν ασκήσεις, υπογραμμίζουν. «Τα παιδιά προσανατολίζονται πολύ εύκολα και γρήγορα και κερδίζουμε χρόνο», εξηγεί ο ίδιος.

Παράλληλα, ο δάσκαλος μπαίνει στο Διαδίκτυο και επιλέγει βίντεο ή εικόνες που συμπληρώνουν τα εποπτικά μέσα καθώς και όσα αναφέρονται στα σχολικά εγχειρίδια. Σημαντικό είναι ότι οι μαθητές μπορούν να παρακολουθούν απερίσπαστοι τον δάσκαλο χωρίς να υποχρεώνονται να σημειώνουν, αφού μπορούν να πάρουν στο σπίτι μια εκτύπωση όσων γράφτηκαν στον πίνακα ή σε ηλεκτρονική μορφή το βίντεο παράδοσης ώστε να την ξαναδούν. Με τη διαφορά ότι οι περισσότερες οικογένειες στο Λέχοβο δεν διαθέτουν ούτε υπολογιστές ούτε σύνδεση με το Διαδίκτυο... Ωστόσο, οι γονείς των μαθητών αντέδρασαν τόσο θετικά, σύμφωνα με τον σαρανταπεντάχρονο δάσκαλο, ώστε στο Λέχοβο άρχισαν σχεδόν σαν επιδημία οι εγγραφές γονέων στα κέντρα εκπαίδευσης ενηλίκων των τοπικών φορέων προκειμένου να μάθουν και εκείνοι να χειρίζονται τις νέες τεχνολογίες, ενώ φαίνεται πως όλοι πλέον σκοπεύουν να εξοπλιστούν με έναν ηλεκτρονικό υπολογιστή. «Ως δάσκαλος επιθυμώ να είμαστε εξωστρεφείς, μαθητές και εκπαιδευτικοί. Δυστυχώς, το ακριτικό Λέχοβο βρίσκεται πολύ μακριά από πολλά πράγματα. Αυτός είναι ένας τρόπος για ν' ανοίξουν οι ορίζοντες των παιδιών, να εμπλουτίσουν τις γνώσεις τους και τις παραστάσεις τους», αναφέρει χαρακτηριστικά.

Εχοντας το «μικρόβιο» των νέων τεχνολογιών από παλιά, ο κ. Πασπάλης εισήγαγε τη χρήση του υπολογιστή στη σχολική τάξη ήδη από τη δεκαετία του '90. Ωστόσο, ήταν η εξαετής θητεία του σε σχολεία του Αμβούργου και της Νυρεμβέργης όπου υπηρέτησε που τον έφερε σε επαφή με τους πίνακες αφής, ενώ η συμμετοχή του στο ευρωπαϊκό πρόγραμμα Commenius (διασύνδεση σχολείων ευρωπαϊκών χωρών) τον οδήγησε σε σχολεία της Βρετανίας, όπου είδε τις διαδραστικές οθόνες. Σήμερα, διατηρώντας επαφή με τους Ευρωπαίους συναδέλφους του, ο γλωσσομαθής διευθυντής του Δημοτικού Σχολείου Λεχόβου (μιλάει πέντε ξένες γλώσσες) πληροφορείται τις εξελίξεις στα εποπτικά μέσα αλλά και στα διαδραστικά παιχνίδια εκμάθησης. Η εκμάθηση της προπαίδειας, η εξοικείωση με τα γεωμετρικά σχήματα, αλλά και το πώς διαβάζουμε και προσθαφαιρούμε την ώρα γίνονται πλέον στην τάξη του Δημοτικού Σχολείου Λεχόβου μέσα από ηλεκτρονικά διαδραστικά παιχνίδια που ο κ. Πασπάλης «κατεβάζει» δωρεάν από το Διαδίκτυο. Σ' αυτά προσθέτει, βεβαίως, και το διαδραστικό ηλεκτρονικό υλικό του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου. «Το μόνο που με ανησυχεί είναι ότι θα τους λείψει στη συνέχεια, όταν φύγουν απ' το δημοτικό. Φοβάμαι πως στο γυμνάσιο θα δυσκολευτούν να προσαρμοστούν ξανά στην πεζή σχολική πραγματικότητα του μαυροπίνακα», σημειώνει ο κ. Πασπάλης. Παρ' όλα αυτά, ο ίδιος δηλώνει αποφασισμένος να συνεχίσει την προσπάθειά του, αγοράζοντας ο ίδιος τον απαραίτητο εξοπλισμό εάν στο επόμενο σχολείο, όπου ενδεχομένως τοποθετηθεί, δεν υπάρχει.

[Τό ἄρθρο εἶναι τῆς κας Ζώγιας Κουταλιανοῦ, ἐφ. Καθημερινή]

Σε εξέλιξη βρίσκεται γιγαντιαία επιχείρηση της αστυνομίας για τον εντοπισμό των τριών ένοπλων που απήγαγαν το πρωί τον εφοπλιστή Περικλή Παναγόπουλο από το Καβούρι.

Σύμφωνα με όσα έχουν γίνει γνωστά από την αστυνομία μέχρι στιγμής ο εφοπλιστής πρώην ιδιοκτήτης των Super Fast Ferries έφυγε από το σπίτι του για τα γραφεία του στον Πειραιά. Σε μικρή απόσταση στην οδό Ακτής, τρεις άγνωστοι έκλεισαν το δρόμο στο όχημα του κ. Παναγόπουλου, έσπασαν τα τζάμια και ανάγκασαν τον ίδιο και τον οδηγό του με την απειλή των όπλων να επιβιβαστούν στο δικό τους αυτοκίνητο, που σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες ήταν ένα τζιπ σκούρου χρώματος.

Τη σκηνή της απαγωγής είδε ένας οικοδόμος από παρακείμενη οικοδομή ο οποίος ειδοποίησε την Άμεση Δράση. Αμέσως ξεκίνησε έρευνα στην περιοχή και λίγο αργότερα βρέθηκε το τζιπ καμένο στην περιοχή του Αγίου Νικολάου στο Κορωπί.

Κοντά στο καμένο όχημα βρέθηκε ο οδηγός του εφοπλιστή δεμένος με χειροπέδες. Ο οδηγός οδηγήθηκε αρχικά στο αστυνομικό τμήμα Κορωπίου, αλλά αυτή την ώρα μεταφέρεται στην Ασφάλεια Αττικής στη Λ. Αλεξάνδρας, η οποία έχει αναλάβει την υπόθεση, προκειμένου να δώσει κατάθεση.

Οι δράστες εξαφανίστηκαν με άλλο αυτοκίνητο που είχαν στο σημείο παίρνοντας μαζί τους και τον κ. Παναγόπουλο.

Οι αξιωματικοί της Ασφάλειας εκτιμούν ότι πρόκειται για ενέργεια του κοινού Ποινικού Δικαίου με κίνητρο πιθανότατα τα λίτρα αλλά μέχρι στιγμής δεν έχει υπάρξει επικοινωνία των απαγωγέων με την οικογένεια του απαχθέντος.

[πηγή πληροφόρησης ΑΠΕ-ΜΠΕ, καθημερινή, 12/1/09]

Η συλλογική απαξίωση των πολιτικών κομμάτων από το «σκάνδαλο Siemens» πλήττει την ελεύθερη λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος και δημιου-ργεί προϋποθέσεις ευκαιριών ουσιαστι-κής εκτροπής.

Τα πολιτικά κόμματα και τα μέλη της Βουλής των Ελλήνων διαθέτουν άμεσο ηθικό έννομο συμφέρον να παρέμβουν στην παρούσα διαδικασία και παράλ-ληλα οφείλουν να στραφούν εναντίον της Siemens, απαιτώντας την παράδοση όλων των στοιχείων και αποδείξεων για παράνομες χρηματοδοτήσεις πολιτικών και κομμάτων στην Ελλάδα.

Ἡ ἠλεκτρονική διεύθυνση τῆς κίνησης Μόνο Πολίτες εἶναι www.elleos.gr

 Η κίνηση στηρίζεται πρός το παρόν από 200 μέλη.

[Τό κείμενο καί η φωτογραφία είναι από την ηλεκτρονική σελίδα της κίνησης "Μόνο Πολίτες] 

Σάββατο απόγευμα. Από το γραφείο του καλλιτεχνικού διευθυντή Θόδωρου Κουρεντζή στο Θέατρο του Νοβοσιμπίρσκ βγαίνουν πέντε Γάλλοι δημοσιογράφοι, ανάμεσά τους και ο διευθυντής του γαλλικού καναλιού ΑΡΤ, δύο Γερμανοί και ένας Βρετανός. Ολοι τους έφτασαν στο μέσο του πουθενά στη Σιβηρία, για να παρακολουθήσουν την πρεμιέρα του «Μάκβεθ» που αποτελεί συμπαραγωγή του Θεάτρου του Νοβοσιμπίρσκ και της Οπερας της Βαστίλλης. Τη σκυτάλη πήραμε εμείς, ανακρίνοντας επί δύο ώρες τον συμπατριώτη μας.

- Θα μας μιλήσετε για τον «Μάκβεθ»;

- Είναι ένα έργο ιδιαίτερα δύσκολο για να του βγάλεις τα στερεότυπα του παρελθόντος, τις στάμπες του 20ού αιώνα. Αυτή ήταν η μεγάλη μας αγωνία, να προσπαθήσουμε να βρούμε το αυθεντικό κείμενο, μετά τις διορθώσεις που είχε κάνει ο Βέρντι. Εμείς επιχειρήσαμε να προσεγγίσουμε τον Βέρντι στις πρόβες του, τον Βέρντι στη διδασκαλία αυτού του έργου. Δεν είναι τυχαίο ότι έκανε 150 πρόβες μόνο για το ντουέτο, αναζητώντας ψιθυριστές και σπηλαιώδεις φωνές. Σήμερα όλοι προσπαθούν να τραγουδήσουν μελοδραματικά, με αποτέλεσμα να χάνουν τη δραματικότητα που έχει το έργο στα χρώματα της φωνής. Το ίδιο συμβαίνει με την ορχήστρα. Η σωστή χρήση του βιμπράτο, η σωστή ανάλυση είναι αυτό που δίνει τη δραματικότητα στο έργο.

- Τις φωνές τις βρήκατε;

- Ο ιδανικός Μάκβεθ γι' αυτό το παιγνίδι των χρωμάτων είναι ο Δημήτρης Τηλιακός, γι' αυτό και τον προσκάλεσα. Δεν είναι ο γνωστός μαύρος βαρύτονος Μάκβεθ που τραγουδάει κλασικά. Πρόκειται για έναν άνθρωπο διχασμένο. Ο διχασμός έρχεται μέσα από μια πολυχρωμία που διαθέτει ο Δημήτρης. Η Λαίδη Μάκβεθ είναι επιλογή του σκηνοθέτη. Η Λαρίσα Γκογκολέφσκαγια, δραματική σοπράνο του Θεάτρου Μαριίνσκι, δεν είναι η τραγουδίστρια του δικού μου γούστου. Ολοι θεωρούν πως η Λαίδη Μάκβεθ πρέπει να είναι μια σοπράνο που να ουρλιάζει συνεχώς, πράγμα που δεν ισχύει. Ο Ντμίτρι Τσερνιακόφ είναι ένας από τους σημαντικότερους σκηνοθέτες του κόσμου στην όπερα. Η σκηνοθεσία του από μόνη της είναι έργο τέχνης και προτείνει πάρα πολλές λύσεις στο έργο.

- Οσες φορές μου μιλούσατε για το θέατρο, θεωρούσα πως ήσαστε λίγο υπερβολικός, μέχρι τη στιγμή που πέρασα το κατώφλι του.

- Είναι από τους ελάχιστους ελεύθερους χώρους στις τέχνες στον κόσμο. Εδώ μπορείς να πλάσεις τα πάντα χωρίς νόμους, χωρίς συνδικαλιστικούς φραγμούς. Με ανθρώπους οι οποίοι διψάνε για τέχνη και με τις σχέσεις μας να είναι πολύ απλές σχέσεις.

«Εδώ η τέχνη μάς καίει»

- Γιατί είστε τόσο αγαπητός, από τους μουσικούς μέχρι τη μαγείρισσα και τον φύλακα του θεάτρου;

- Σε άλλα θέατρα το γραφείο του αρχιμουσικού είναι άβατο. Στο δικό μου η πόρτα είναι πάντα ανοιχτή. Εδώ μαζεύονται οι μουσικοί και όποιος άλλος θέλει και συζητάμε τα πάντα. Χθες, για παράδειγμα, ήρθαν τα παιδιά από το μπαλέτο στις 5 το πρωί για να μας ευχαριστήσουν για τον Μάκβεθ που παρακολούθησαν, μας χόρεψαν συγκλονιστικά μοντέρνες χορογραφίες. Αυτά δεν τα βρίσκεις πουθενά. Παντού όλα είναι αποστειρωμένα και επαγγελματικά. Εδώ η τέχνη καίει τους ανθρώπους.

- Η ιστορία του θεάτρου;

- Στον πόλεμο εδώ ήταν ο Σοστακόβιτς, ο Μραβίνσκι, η Φιλαρμονική του Λένινγκραντ. Εδώ παίχτηκε η 7η συμφωνία του Σοστακόβιτς πριν παιχτεί στο Λένινγκραντ. Παράλληλα εδώ στη διάρκεια του πολέμου είχαν μεταφερθεί όλα τα εκθέματα των κεντρικών μουσείων της Μόσχας για να σωθούν στην περίπτωση που οι Γερμανοί θα έμπαιναν στην πόλη.

Να πετούσαν οι Ελληνες τις τηλεοράσεις τους

- Πώς σχολιάζετε τα πρόσφατα γεγονότα στην Ελλάδα;

- Θα ήθελα να ήμουν στο πλευρό τους. Οπως όλα τα κράτη, έτσι και το ελληνικό πρέπει κάποια στιγμή να τιμωρείται. Σήμερα τιμωρείται το κράτος και μέσω αυτού και η αμερικανική πολιτική που επιθυμεί να επικρατήσει μέχρι το DNA της ανθρωπότητας και να μας διαφθείρει με όλους τους τρόπους. Αυτό έχει επιφέρει πολλές καταστροφές στην Ελλάδα. Κοιτάξτε την ελληνική τηλεόραση πώς έχει γίνει. Είναι ένα αίσχος. Ολη η υποκουλτούρα έχει ευνοηθεί απίστευτα, πράγμα που ήταν και ο βασικός στόχος, δηλαδή η διάβρωση του ελληνισμού. Η αδέσμευτη τηλεόραση που υποτίθεται πως προσφέρει ελευθερία σε έναν βαθμό, είναι η κύρια αιτία της πνευματικής μας καταβαράθρωσης. Καταλαβαίνω την οργή να βγεις και να σπάσεις όλες τις τράπεζες, μόνο που τα παιδιά πρέπει να είναι προσεκτικά και να μην καίνε τα μικρά μαγαζιά. Αν θες από οργή να σπάσεις την περιουσία ενός μικροαστού, το δέχομαι ως ιδεολογία, με την προϋπόθεση όμως να βάλεις πρώτα φωτιά στο δικό σου σπίτι. Οσο για τις καπιταλιστικές περιουσίες, που είναι φτιαγμένες από τις κλοπές και την εκμετάλλευση, δεν με απασχολεί καθόλου. Πιο ουσιαστικό από το να σπάνε βιτρίνες θα ήταν να πετούσαν όλοι οι Ελληνες μια συγκεκριμένη ώρα τις τηλεοράσεις τους από το παράθυρο. Το πιο λυπηρό για εμένα είναι πως πολλοί από αυτούς που βγαίνουν και φωνάζουν, αύριο θα ψηφίσουν τους ίδιους.

- Υπάρχει ιδανική κοινωνία;

- Στο Αγιον Ορος...

- Είδατε όμως και εκεί τι έγινε;

- Οποιος θέλει να πάει στα σκ...ά, ακόμα και στον παράδεισο να τον βάλεις, σε αυτά θα πάει. Οποιος θέλει να πάει στο λουλούδι, θα πάει στο λουλούδι. Είναι άδικο να στιγματίζεται ολόκληρο Αγιον Ορος από ελάχιστους ανθρώπους.

- Θεωρείς πως ο Ελληνισμός επιζεί;

- Μόνο στην εκκλησία και σε απομονωμένα νησιά και χωριά.

- Σας ενόχλησε το πανό στον Παρθενώνα;

- Οχι, αλλά θα ήθελα να μάθω πέραν του συνθήματος «αντίσταση», τι άλλο προτείνει ο Συνασπισμός. Επί της ουσίας, όλοι οι Νεοέλληνες έχουν καταπατήσει τα ιερά και τα όσια. Π.χ. τη γλώσσα. Τι είναι ο Ελληνισμός; Το να δακρύζουμε στις τελετές έναρξης και λήξης των Ολυμπιακών Αγώνων; Ο ελληνισμός έχει άλλο ήθος. Δεν έχει να κάνει με αυτόν τον λουτροκαμπινέ του πολιτισμού. Ας πάρουμε το Ελληνικό Φεστιβάλ, για παράδειγμα: ο Λούκος το μεταμόρφωσε, του έδωσε μία νέα ποιοτική διάσταση, αλλά ο κόσμος δεν πηγαίνει. Προτιμάει να βλέπει τηλεόραση και να ακούει κακή μουσική.

- Προσφάτως ο Ρώσος πρόεδρος αποφάσισε να σας απονείμει το ανώτατο παράσημο για την προσφορά σας στη διάδοση του ρωσικού πολιτισμού. Θέλετε να πειτε κάτι;

- Τίποτα. Χαίρομαι που οι άνθρωποι βλέπουν πως έκανα πολλή και καλή δουλειά.

- Δηλώσατε σε ρωσική εφημερίδα ότι δεν αποδέχεστε τον σύγχρονο ελληνικό πολιτισμό;

- Δεν έχω απολύτως καμία σχέση με τη νεοελληνική καθημερινή κουλτούρα συμπεριφοράς του σήμερα. Δεν εννοώ τον Σαχτούρη, τον Ελύτη, το Σινόπουλο, τον Εμπειρίκο, τον Εγγονόπουλο, τον Τερζόπουλο, τον Απέργη, τον Θόδωρο Αγγελόπουλο, τον Λαζαρίδη ή τον Λούκο. Για εμένα αυτός είναι ο ελληνικός πολιτισμός. Αυτός που είναι αντάξιος και που αρμόζει στην Ελλάδα. Αν ορίσουμε ως πολιτισμό αποκλειστικά την τέχνη που προωθείται σήμερα στον τόπο μας ως ρεύμα, αυτό εμένα δεν με αφορά και όντως δεν μπορώ να αποτελώ μέρος του. Από την Ελλάδα δεν λείπουν τα ταλέντα, αλλά τα συστήματα ανάδειξης των ποιοτικών θεαμάτων και ο κόσμος που θα συμμετέχει σε αυτά. Αν θα έπρεπε να αλλάξει κάτι η Ελλάδα, αυτό θα ήταν οι νοοτροπίες. Κάποιοι βγαίνουν στις εφημερίδες και ψάχνοντας να πιαστούν από τις λέξεις σε παρουσιάζουν σώνει και καλά ως ανθέλληνα! Τι να πω; Που γράφουν ότι παίζω σε πορνογραφικό σίριαλ; Είναι σημεία των καιρών, τα διαβάζω και διασκεδάζω...

Ιnfo

-Η όπερα του Βέρντι «Μάκβεθ» θα παρουσιαστεί στις 4 Απριλίου στην Οπερα της Βαστίλλης, στο Παρίσι.

[Τοῦ κ. Ἀχιλλέα Πατσούκα, καθημερινή, 11/1/2009]