Τό πόστ σου μοῦ ἔφερε στή μνήμη τό παρακάτω Καβαφικό. 

Ἰωνικόν

Γιατί τά σπάσαμε τ' ἀγάλματά των,

γιατί τούς διώξαμεν ἀπ' τούς ναούς των,

διόλου δέν πέθαναν γι' αὐτό οἱ θεοί.

Ὤ γῆ τῆς Ἰωνίας, σένα ἀγαποῦν ἀκόμη,

σένα ἡ ψυχές των ἐνθυμοῦνται ἀκόμη.

Σάν ξημερώνει ἐπάνω σου πρωΐ αὐγουστιάτικο

τήν ἀτμοσφαίρα σου περνᾶ σφρίγος ἀπ' τήν ζωώ των᾿

καί κάποτ' αἰθερία ἐφηβική μορφή,

ἀόριστη, μέ διάβα γρήγορο,

ἐπάνω ἀπό τούς λόφους σου περνᾶ.

Ἀπό τήν ἐρχόμενη Δευτέρα, πού οἱ θερμοκρασίες θ' ἀρχίσουν πάλι νά παίρνουν τόν ἀνήφορο, ἀποφάσισε καί ἤδη ἔχει προγραμματίσει ἡ ΔΕΗ, τίς ἐκ περιτροπῆς διακοπές ρεύματος, λόγω ἀδυναμίας τοῦ συστήματος νά καλύψει τή ζήτηση.

Οἱ περικοπές θά γίνουν ἐπειδή ἡ ἐπιχείρηση ἔχει, κατά τό τελευταῖο εἰκοσαήμερο, ξοδέψει σημαντικά ἀποθέματα νεροῦ γιά νά ὑποκαταστήσει τήν ἰσχύ ἀπό τήν περιορισμένη λειτουργία τοῦ ΑΗΣ Ἁγ. Δημητρίου, ὁπότε ἀποφάσισε νά μήν κάνει χρήση τῶν ὑδροηλεκτρικῶν σταθμῶν της.

Καί ποιός θά τήν πληρώσει; Φυσικά οἱ πελάτες της!!!

ἤ

"Ο ἀπειράριθμος πλοῦτος τοῦ ἀπέριττου"

"Συχνά οἱ συζητήσεις γιά τήν ἑλληνικότητα εἶναι θεωρητικές ἀναζητήσεις. Θά ἦταν ἴσως πιό πρακτικό νά συναγάγει κανείς συμπεράσματα ἀπό τήν πραγματικότητα, νά μετατρέψει δηλαδή σέ θεωρία τό ὑπαρκτό, καί ὄχι τό ἐπιθυμητό.

Μπαίνουμε σ' ἕνα πολυτελές σοῦπερ μάρκετ στήν Κολωνία, ἐκεῖ ὅπου ἡ ἀκρίβεια δέν ἐπηρεάζει τίς ἐπιλογές τῶν ἀγοραστῶν. Σ' ἕνα ράφι μέ ἐλιές ἀπό τή Γαλλία. Διάφορες ποικιλίες. Ἕνα βαζάκι μέ μαύρες ἐλιές γράφει ἀπ' ἔξω: a la grecque, ὅπως τίς κάνουν οἱ Ἕλληνες. Ναί, εἶναι νοστιμότατες θρούμπες, κατάμαυρες, μικροσκοπικές, σταφιδιασμένες, γλυκιές, μέ ἕνα ἐλάχιστο ἀπομεινάρι πικρίλας. A la grecque λοιπόν. Γιά νά καταλαβαίνει ἡ καλοβαλμένη νοικοκυρά τῆς Κεντρικῆς Εὐρώπης.

Ἄν τῆς ἔλεγαν νά πάει στό μουσεῖο, ὅπου ἔχει ἐγκαίνια μιά ἔκθεση μέ Ἕλληνες ζωγράφους, μᾶλλον θά τό ἀπέφευγε, ἀφοῦ δέν ἔχει καμιά εἰκόνα γιά τό τί ἤ πῶς ζωγραφίζουν οἱ Ἕλληνες.

Ἄν τῆς πρότειναν νά πάει σέ μιά βραδιά ἑλληνικῆς λογοτεχνίας, δέν θά τό ριψοκινδύνευε. Ξέρει τόν Λατινοαμερικανό Μάρκες, τόν Ἰταλό Ἔκο, ἀλλά Ἕλληνα ὁμόλογό τους ἡ συλλογική συνείδηση δέν ἔχει καταγράψει πρόσφατα.

Οἱ ἐλιές a la grecque ὅμως εἶναι μιά συγκεκριμενη ἔννοια ἀπό τή σημερινή Ἑλλάδα, ἀπόλυτα ἁπτή, ἀπόλυτα κατατασσόμενη στήν πλούσια παλέτα τῶν πολιτιστικῶν ἀγαθῶν ἀπό τήν Ἑνωμένη Εὐρώπη.

Νά τό πάρουμε στά σοβαρά. Μήπως ἡ νεοελληνική ταυτότητα πού τήν κάναμε χίμαιρα καί τήν ἀναζητοῦμε πότε στήν ἀρχαιότητα καί πότε στό χριστιανισμό ἤ στήν ἐπιμειξία αὐτῶν τῶν δυό, ἐντοπίζεται καλλίτερα καί ἀκριβέστερα σέ μιά θρούμπα;

Τί τό ἰδιαίτερο καί μοναδικό ἔχει ἡ μαύρη χαμάδα, πού ἔχει προσβληθεῖ κιόλας ἀπό ἕνα μύκητα, ὁ ὁποῖος ὅμως τῆς ἀφαιρεῖ τήν πικρίλα μ' ἕνα τρόπο φυσικό; Εἶναι φαινομενικά ἀσήμαντη, ἀλλά περικλείει μιάν ἀπρόσμενη νοστιμιά.

Πῶς νά τό διατυπώσει κανείς; Νά τό ποῦμε "ὁ ἀπειράριθμος πλοῦτος τοῦ ἀπέριττου" καί ν' ἀφήσουμε νά παρελάσουν στό μυαλό μας ἄλλες εἰκόνες νεοελληνικές, παρεμφερεῖς μέ τήν πεσμένη στό χῶμα θρούμπα.

Ὁ ἀπειράριθμος πλοῦτος τοῦ ἀπέριττου, νά μιά σημαντική παράμετρος τῆς νεοελληνικῆς ζωῆς καί ταυτότητας. Τόσο αὐτονόητη καί δεδομένη γιά μᾶς, πού μᾶλλον τήν παραβλέψαμε, τήν ἀγνοήσαμε τήν καίρια στιγμή, καί πήραμε λάθος δρόμο, ἀναζητώντας ἀνύπαρκτα παλάτια πού θά ἐπικύρωναν καί θά δικαίωναν καλλίτερα τήν παρουσία μας στόν σημερινό κόσμο.

Λάθος. Τό καλλίτερο παλάτι εἶναι τό ἁπλό μας σπίτι. Νά τό ξαναγεμίσουμε μέ μυρωδιές καί ζεστασιά καί ὡραῖα παραμύθια, γιατί ἀπό λιποψυχία καί μόνο τό ἀφήσαμε καί χορτάριασε. Λίγο σθένος χρειαζόμαστε καί θά ξαναβρεθοῦμε στό σωστό δρόμό, τόν δικό μας".

[Deutsche Welle, Ναυτεμπορική, 27/5/08]

Νά προσθέσω ἁπλῶς μιά παρατήρηση: Οἱ ἐλιές εἶναι Γαλλίας τύπου a la grecque κι οὔτε κἄν ἑλληνικές, αὐτούσιες.

Ἡ Δικτυακή πύλη τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ψηφιακῆς Βιβλιοθήκης  (http://www.europeana.eu.) λειτουργεῖ πιλοτικά ἀπό τόν Φεβρουάριο τοῦ 2008. Ἡ δημιουργία της ἀφορᾶ ἕνα ἔργο μεγάλης ἱστορικῆς καί πολιτιστικῆς σημασίας, πού στόχο ἔχει νά ψηφιοποιήσει τήν εὐρωπαϊκή πολιτιστική κληρονομιά τῶν τελευταίων 2000 χρόνων.

Τό όνομα τοῦ δικτυακοῦ τόπου εἶναι Europeana καί θά παρουσιάζει σέ μιά ἐνιαία δικτυακή πύλη ἑκατομμύρια ψηφιοποιημένες πηγές ἀπό ἀρχεῖα, μουσεῖα, βιβλιοθῆκες καί ὀπτικοακουστικές συλλογές ὅλων τῶν κρατῶν τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης.

Ἡ Europeana ἀναπτύσσει πρακτικά καί εὔχρηστα ἐργαλεῖα, φιλικά πρός τόν χρήστη γιά τήν ἐξερεύνηση καί ἀνταλλαγή περιεχομένου σ' ἕνα πολυγλωσσικό περιβάλλον. Τά ἐργαλεῖα θά εὐκολύνουν τούς χρῆστες ὡς πρός τούς συνδυασμούς καί τίς συγκρίσεις σχετικοῦ ὑλικοῦ, πού θά προέρχεται ἀπό διάφορες χῶρες, ὅπως π.χ. ἀντικείμενα, εἰκόνες, ἔγγραφα πού σχετίζονται μέ τήν Ρωμαϊκή Αὐτοκρατορία, τούς Βίκινγκς, τήν ἀρχαία Ἑλλάδα, τήν Ἀναγέννηση.

Ὁ διευθυντής Ψηφιακοῦ Περιεχομένου καί Γνωστικῶν Συστημάτων τῆς Κοινωνίας τῆς Πληροφορίας, Horst Forster, δήλωσε: "Η Europeana εἶναι ἕνα φιλόδοξο ἔργο τόσο ὥς πρός τό μέγεθος ὅσο καί ὥς πρός τό σκοπό του. Δημιουργεῖ συνδετικούς κρίκους στό δίκτυο προγραμμάτων πολιτιστικῆς ψυφιακῆς κληρονομιᾶς στήν Εὐρώπη καί ὑπόσχεται τήν παροχή μιᾶς πολύ δυναμικῆς ὑπηρεσίας. Θά βοηθήσει τούς πολίτες νά ἐξερευνήσουν πῶς οἱ ἰδέες διαδίδονται μεταξύ τῶν χωρῶν, πῶς ἀναπτύχθηκαν οἱ διάφορες πολιτικές καί κοινωνικές τάσεις, πῶς καλλιτεχνικά κινήματα ἐπηρέασαν ὅλη τήν ἥπειρο".

Τό πρῶτο ψηφιακό ἀρχεῖο πού ἐμφανίζεται στήν Europeana εἶναι ὁ πίνακας τοῦ Van Gogh πού ἀπεικονίζει τίς φθαρμένες μπότες του. Ὁ πίνακας ἀποτελεῖ καί τό σημεῖο ἐκκίνησης γιά τό διαφημιστικό βίντεο τῆς δικτυακῆς πύλης.

"Μήν τρῶτε μακαρόνια καί ἄλλα ζυμαρικά μέχρι καί τό ἐρχόμενο Σάββατο 31 Μαΐου."

Μποϊκοτάζ δέν σημαίνει μόνο τή μή ἀγορά τους ἀπό σοῦπερ μάρκετ καί ἀλλοῦ, ἀλλά καί τή μή κατανάλωσή τους σέ ἑστιατόρια, ταχυφαγεῖα καί ἄλλα συναφῆ.

Εἶναι στό χέρι μας! Ἀς ἀποδείξουμε πόσο ὥριμοι πολίτες εἴμαστε. Ἄς ἀναλάβουμε τήν εὐθύνη τῆς ἐπιλογῆς καί τῆς ἐπέμβασής μας στά πράγματα.

Ἄς σκεφτοῦμε ὅτι δέν εἴμαστε μόνοι μας στόν κόσμο, κι ὅτι κάπου γύρω μας καί πολύ κοντά μας κάποιοι πεθαίνουν γιά μισή κούπα ἀλεύρι.

Ἄς σκεφτοῦμε ὅτι ἔχουμε μερίδιο συμμετοχῆς σ' αὐτόν τόν θάνατο.

Ἄς σκεφτοῦμε ὅτι ἐμεῖς ἔχουμε τή μισή, τουλάχιστον, δύναμη γιά ὅσα χρήματα βγαίνουν ἀπό τήν τσέπη μας, ἀλλά καί γιά τόν τρόπο πού αὐτά ἐξανεμίζονται.

Ἀπό τή Δευτέρα 26 Μαΐου καί ἕως τό τέλος τῆς ἑβδομάδας τό ΙΝΚΑ ἔχει κηρύξει μποϊκοτάζ στά ζυμαρικά, λόγω τοῦ ἀνήφορου πού ἔχουν πάρει οἱ τιμές τους. Ἡ τιμή τῶν ἀλεύρων ἔχει αὐξηθεῖ κατά 22% καί, συνολικά, τόν τελευταῖο καιρό 30%.

Ἀκόμη καί στήν Ἑλλάδα γίνεται καλλιέργεια σιτηρῶν, πού συλλέγονται σέ πρώϊμο στάδιο, προκειμένου νά παραχθοῦν βιοκαύσιμα.

Καί ἄς εἶναι αὐτή ἡ προσπάθεια ἡ πρώτη πετυχημένη μας. Ἄς τούς δείξουμε ὅτι εἴμαστε κι ἐδῶ ἀφυπνισμένοι.

Εἶναι μιά εὐκαιρία νά ξεπεράσουμε τή γκρίνια μας, νά σταματήσουμε νά ρίχνουμε τίς εὐθύνες στό κράτος καί μόνο, καί νά θυματοποιούμαστε.

Εἴμαστε τό Κράτος.

Εἴμαστε ἡ δύναμη τῆς ἀλλαγῆς

Ἄς ἐναντιωθοῦμε στή δύναμη τῆς εὐκολίας καί τῆς συνήθειας

Εἴμαστε ἡ δύναμη τῆς ἀλλαγῆς

... Σιωπᾶ τό ἀφελές θαῦμα

....

ὁ σκοτεινός ἄνεμος καθαρίζει

τή θάλασσα καί τόν ἥλιο

Ἡ ἀναπνοή σου ἑτοιμάζει τίς ἀπαντήσεις μου

ἀκούω τόν ἄνεμο ξέρω αὐτό πού λές

καί συνδέω τούς θορύβους πού σοῦ δίνουν ζωή

πάνω σ' ἕναν δρόμο πού ἡ ἠχώ χτυπάει σ' ὅλες τίς καρδιές

ἄν καί ἡ πόρτα καί τά παραθυρόφυλλα κλείσανε

ἡ ἀτολμία μου ἀκούει τή βροντή τῶν θορύβων

καί οἱ μουγγοί ζητᾶνε νά διαλύσω τή νύχτα τους

................

Εἴμουνα μακρυά πεινοῦσα διψοῦσα γιά μιά ἐπαφή

Ἡ ἀφή σου μοιάζει τῶν καρπερῶν χωμάτων

τῶν χωμάτων τῶν ἐξαντλημένων

ἀπό τ' ὄργωμα τῶν ἀρότρων τῶν βροχῶν καί τῶν καλοκαιριῶν

ἡ ἁφή σου δημιουργεῖ ἕνα πρόσωπο ἀπό φύλλα

ἕνα σῶμα χορταρένιο ἕνα σῶμα πεσμένο σ' ἕνα θάμνο

τό χέρι σου μέ προστατεύει ἀπό τσουκνίδες καί βάτους

...............

[Πώλ Ἐλυάρ Μετάφραση Σπύρος Γκίνης]

Ὅπως ὁ ναυαγός ἁρπάζεται ἀπό τό κύμα σάν ἀπό κάτι στέρεο

Ἔτσι κι ἐμεῖς ἀπό τίς μνῆμες μας, σάν νά 'χαν θά'λεγες κι αὐτές

            μιά στερεότητα᾿

Ἀρκοῦν μπορεῖ κάποιες ὁμοιότητες συνθηκῶν, ἀτμοσφαιρικῶν ἤ

            ἄλλων, κάποιες συμπτώσεις

Γιά νά τίς ἐκκαλέσουν᾿ ἀρκεῖ ἕνα σύννεφο σάν σκιάχτρο

Τριανταφυλλί καί μαῦρο σέ χειμωνιάτικο σούρουπο᾿

Ἀρκεῖ ἴσως μιά εὐωδιά᾿ διότι αὐτός πού ὀσφραίνεται βλέπει κι ἀκούει.

Καί τότε αἰφνιδιαστικά ἡ ἀπόσταση καταργεῖται κάι τό ἀπομακρυσμένο

Ἀλλά χωρίς τή δύναμη τοῦ κακοῦ πού 'χε ἄλλοτε ὅταν ἦταν κοντινό

Γίνεται βίωμα ἄμεσο ξανά, γίνεται ἡ γοητεία τῆς γῆς πού μᾶς

            κάνει νά κλαῖμε.

Κι ἀλήθεια, ἀπ' ὅσα ὑπῆρξαν κάποτε πραγματικά

Μονάχα ἡ γοητεία τους μᾶς ἀπομένει τώρα

Καί μᾶς ἀνήκει βασανιστικά - σάν κάτι στέρεο᾿ γι' αὐτήν μονάχα

             ἔχουμε ζήσει.

[Νίκος Φωκᾶς "Στόν ποταμό Κολύμα" ]

Παραθέτω μερικές στροφές, ἀπό τόν "ξεπερασμένο" Ὕμνον εἰς τήν Ἐλευθερίαν". Νομίζω ὅτι θά ἄξιζε, μέ τήν εὐκαιρία, μιά, ἔστω, ἐπαναληπτική ἀνάγνωση. 

.............

Δυστυχής! Παρηγορία

μόνη σου ἔμενε νά λές

περασμένα μεγαλεῖα

καί διηγῶντας τα νά κλαῖς.

....................

Μέ τά ροῦχα αἱματωμένα,

ξέρω ὅτι ἔβγαινες κρυφά,

νά γυρεύῃς εἰς τά ξένα

ἄλλα χέρια δυνατά,

Μοναχή τό δρόμο ἐπῆρες

ἐξανᾶλθες μοναχή᾿

Δέν εἶν' εὔκολες οἱ θύρες,

ἐάν ἡ χρεία τές κουρταλῆ.

Ἄλλος σοῦ ἔκλαψε εἰς τά στήθια

ἄλλ' ἀνάσταση καμμιά᾿

ἄλλος σοῦ ἔταξε βοήθεια,]

καί σέ γέλασε φρικτά!

.....................

Ἐλαφιάστη τῆς Ἀγγλίας

τό θηρίο, καί σέρνει εὐθύς

κατά τ' ἄκρα τοῦς Ρουσσίας

τά μουγκρίσματα τ'ς ὀργῆς.

Εἰς τό κίνημά του δείχνει,

πῶς τά μέλη εἶν' δυνατά᾿

καί στοῦ Αἰγαίου τό κῦμα ρίχνει

μιά σπιθόβολη ματιά.

................

Καί σ' ἐσέ καταγυρμένος,

γιατί πάντα σέ μισεῖ,

ἔκρωζ' ἔκρωζε ὁ σκασμένος

νά σέ βλάψη ἄν ἠμπορεῖ.

Ἄλλο ἐσύ δέν συλλογιέσαι

πάρεξ ποῦ θά πρωτοπᾶς᾿

δέν μιλεῖς, καί δέν κουνιέσαι

στές βρισιές ὅπου ἀγροικᾶς.

....................

Ἡ Διχόνοια πού βαστάει

ἕνα σκῆπτρο ἡ δολερή᾿

καθενός χαμογελάει,

πάρ' το λέγοντας και σύ.

Κειό τό σκῆπτρο πού σᾶς δείχνει

ἔχει ἀλήθεια ὡραία θωριά.

Μήν τό πιάστε, γιατί ρίχνει

εἰσέ δάκρυα θλιβερά.

..............

Μήν εἰποῦν στό στοχασμό τους

τά ξένα ἔθνη ἀληθινά᾿

ἐάν μισοῦνται ἀνάμεσό τους,

δέν τούς πρέπει ἐλευθεριά.

.........................

Σαββατόβραδο Μαγιάτικο σάν φθινοπωρινό Κυριακάτικο ἀπόβραδο. Στήν ἠρεμία τοῦ σπιτιοῦ, στή σιωπή τοῦ κόσμου. Μπαλκόνια σκοτεινά, κλειστά σπίτια, τό μπαλόνι τ' οὐρανοῦ γεμᾶτο φωτεινά στολίδια.

Τράβηξα τό πρῶτο βιβλίο ποίησης πού 'πιάσαν τά χέρια μου, σχεδόν στά τυφλά. Τό ἀνοίγω στήν τύχη. Ἴσως ἡ ποίηση νά 'ναι παρηγοριά στίς μέρες πού ζοῦμε, στ' ἀνήκουστα πού ἀκοῦμε, στά δύσκολα καί, συχνά, στά παρανοϊκά πού βιώνουμε. Τό μοιράζομαι μέ σᾶς.

"Ἐπιστροφή ἀπό τούς Δελφούς"

Δίπλα μας πάνω στό ἅρμα του, ταξίδευε ὁ Ἡνίοχος.

Ἀκολουθοῦσαν πίσω μας οἱ Φαιδριάδες.

Ἀντίλαλοι παράξενοι γύριζαν μές στή νύχτα,

μιά νύχτα πού δέν ἔμοιαζε ὅπως τίς ἄλλες νύχτες

τοῦ κόσμου᾿ τόσο πού, μπρός της, παραμέρισαν

ἀκόμα κι οἱ βασιλικές νύχτες τῶν παιδικῶν μου χρόνων.

Ἤτανε τόσο διάφεγγα ὅλα καί ξεχωρίζαν

τά βουνά τόσο φωτεινά, πού ἔμοιαζε σάμπως κάποιος

συμπαντικός λαμπαδηφόρος, τοῦ Πυθίου Ἀπόλλωνος

Ἀποσταλμένος, τρέχοντας στά ὕψη, νά μᾶς συνόδευε

φωτίζοντας μ' ἕναν πυρσό πάνω μας τόν ὁρίζοντα.

Πάνω ἀπ' τά ἐλάτια τοῦ βουνοῦ, ὁλόχρυσο, παιχνιδίζοντας,

ἔτρεχε ἀνάλαφρο μαζί μας το δρεπάνι τοῦ φεγγαριοῦ,

σάν ἀλαφάκι, ὥσπου ἔδυσε τέλος κι ὁ κόσμος ἄλλαξε

σάμπως νά γύρισε ὁ Θεός σελίδα. Σάμπως νἄγινε

πάνω μας μιά παράξενη ἄνοιξη, ὁ οὐρανός

ἔμοιαζε με κλαδί ἀνθισμένο. Ὄρθιος ὁ Ἡνίοχος

στό πλάϊ μας πάντα, λάσκαρε κάθε τόσο τά γκέμια,

κοίταζε πάνω του τό σύμπαν καί χαμογελοῦσε.

Βλέπαμε ὁ ἕνας τόν ἄλλο παραξενεμένοι.

Δέν ξέραμε ἄν ἤτανε νύχτα στή γῆ ἤ μέρα,

κάπου, σέ κάποιον κόσμον ἄλλο. Καί δέν ξέραμε

τί εἶχε συμβεῖ πάνω στή γῆ. Νιώθαμε τήν ψυχή μας

θησαυρισμένη μουσική. Φεύγαμε κι οἱ καρδιές μας

χτυποῦσαν ὅπως τό πρωΐ οἱ καμπάνες. Θά τελειώσει;

Μέσα μας ζούσαμε ἕναν φόβο. Τοῦτο τό ταξίδι

μπορεῖ σέ λίγο νά τελειώσει; Θεέ μου, θά τελειώσει;

Καί τί θά γίνει αὐτό τό φῶς ὅλο πού ἀναδιπλώνεται

καί ξεχειλίζει καί κυλάει παντοῦ, σέ μιάν ἀδιάκοπη

ἄμπωτη, σάν νά μή χωράει; Τά πάντα ἔλαμπαν σάμπως

νά βγήκανε ὅλες οἱ ἄνοιξες τῶν αἰώνων στό στερέωμα

καί βάδιζαν σιγά -σιγά βαστάζοντας ἀστέρια

καί λουλούδια στά χέρια τους.

                                              (Καί γιά πρώτη φορά

νιώθαμε πώς ὑπάρχουνε στόν κόσμο αὐτόν

ὧρες πού εἶναι ἔξω ἀπό τό χρόνο. Πού δέν ξέρεις

πόσο διαρκοῦνε. Μῆνες; Χρόνια; Αἰῶνες;

Πού ἰσοζυγιάζουν ὅλη μας τή ζωή).

                                                     Ἄς μή τελειώσει!

Χωρίς κουβέντα, χωρίς ψίθυρο, σά νἆχαν

οἱ λέξεις ὅλες εἰπωθεῖ, σά νά μήν ἔκανε,

σά νά μή ξέραμε καμιά γλώσσα, ὅπως τ' ἀστέρια

καί τά ἔλατα τοῦ Παρνασσοῦ, σιωπούσαμε. Ἕνα δάκρυ

εἶναι μιά γλώσσα πού μιλεῖ μ' ἀναρίθμητες λέξεις,

κάτω ἀπ' τήν ἁγιωσύνη τοῦ στερεώματος,

ὅταν γυρνᾶς ἀπ' τούς Δελφούς, μέ μόλις

συγκρατημένους τούς λυγμούς. Νομίζαμε

πώς κάτι ἀκούονταν ἁπαλά, σάμπως πάνω ἀπ' τ' ἀστέρι της

νἄπαιζεν ἡ Σαπφώ τή λύρα της᾿ ἐνῶ ὅλα σιωπούσανε

κι ἐμεῖς, καί τ' ἄστρα, κι οἱ ποιητές τῶν αἰώνων, καί τ' ἀγέρι

τό κοιμισμένο στίς ἐλιές πάνω καί δέν ἀκούγονταν

παρά μόνο οἱ ἀντίλαλοι τῶν Φαιδριάδων,

πού βούϊζαν κι ἀντιβούϊζαν μέσα σέ ὅλη τή νύχτα,

τή νύχτα αὐτή τήν πιό ὄμορφη τῆς ζωῆς μας πού ποτέ

δέν θά ξανάρθει, ἀντίλαλοι πού ἔμοιαζαν σάμπως κάποιος

πρωτάγγελος μές στή σιωπή, ὄρθιος, νά ἐπαναλάβαινε:

"Ὤ, μά τόν Δία! Τί χρειάζονται οἱ λέξεις στήν ἀγάπη;"

Πέφτουν σάν κρίνα οἱ διάττοντες, οἱ ἀντίλαλοι σαλεύουν

τίς γιασεμιές τῶν οὐρανῶν. Δέν εἶχε μείνει πόρτα

κλειστή. Λουλούδι ὁλάνθιστο. Ἄστρο σβυστό. Χαμήλωνε

ντυμένη ὅλες τίς χάρες της ἡ παντοδυναμία!

Καί καθώς ταξιδεύαμε, νιώθαμε ὡς νά μήν ἦταν

δρόμος κάτω ἀπ' τά πόδια μας καί γῆς. Σάν νά μᾶς πήγαινε

λικνίζοντάς μας πάνω του ἕνα τρελλό ποτάμι!

Ξέχειλη θάλασσα, καρδιά, ὅπου θέλεις πήγαινέ μας!

[Νικηφόρος Βρεττᾶκος]

"... Μιλιά. Μιλιά. Διπλές-τριπλές ἀμπάρες φράξανε τ' ἀμπέλια μας.

Κλεῖσε τό στόμα σου, Κυρά, κλεῖσε τό παράθυρο τοῦ ἀποσπερίτη.

Κάτω ἀπ' τή μαύρη σου ποδιά σφίξε τά δώδεκα κλειδιά τῆς νύχτας.

Ἔξω ἀπ' τήν πόρτα μας περνᾶν οἱ σιδερόφραχτοι σιδεροφράζοντας τά στάχυα..."

["Ἡ Κυρά τῶν Ἀμπελιῶν" Γιάννης Ρίτσος]

"... Ἐκεῖνος φώναξε: "Δέν ἔχει βάρος, δέν ἔχω βάρος, δέν ἔχουμε βάρος᾿

χανόμαστε᾿ χαθήκαμε᾿ χάσαμε τό βάρος μας᾿ πετᾶμε" -

κι ἄνοιγε διάπλατα τά χέρια του σάν νἆταν ὄντως νά πετάξει.

Τό γέλιο του ἀκογόταν πέρα ἀπ' τά μεσάνυχτα, κοντά στό ποτάμι.

Ὕστερα τίποτα. Μήτε κατάρες πιά καί μήτε ἐπευφημίες. Μόνη μορφή

ἐλευθερίας

ἀπόμεινε ἡ σιωπή. Στά ἐγκαταλελειμμένα περιβόλια

θεριεῦαν οἱ τσουκνίδες, τά σπερδούκλια καί κάτι παράξενα ἀγκάθια

μέ ἄγνωστα χρυσαφιά λουλούδια σάν ἀστέρια ἐρήμωσης. Τά πηγάδια

στέρεψαν -

ἄν ἔριχνες μιά πέτρα χτυποῦσε στήν πέτρα, κι ὁ ἦχος συνεχιζόταν

σ' ἕνα ἀτελεύτητο βάθος ὥς τήν ἄλλη μεριά᾿ κι ἄν κοιταζόσουν μέσα,

ἕνα μονάχο μάτι, σκοτεινό, χωρίς τσίνορα, σέ κοιτοῦσε κατάματα,

κάνοντας κοῖλο ὁλόκληρο τό πρόσωπό σου σάν μιά ξέβαθη τρύπα..."

["Χρυσόθεμις" Γιάννης Ρίτσος]