Χρῆστος Βακαλόπουλος, ἕνας ἀπό τούς ἀγαπημένους,

 πού ἔφυγε νωρίς..., πού εἶναι ἀκόμη ἐδῶ... Τόν ἀφήνω νά μιλήσει... Τόν ἀφουγκράζομαι:

"...Τζάμπα πηγαίνουν στούς γιατρούς καί τά ἀκουμπᾶνε, τζάμπα μαυρίζουν κι ἀναστενάζουν κρυφά στή Σαντορίνη, τζάμπα πηδιοῦνται μ' ὅποιον βρεθεῖ. Γνωρίζουν πολύ καλά ὅτι ὑπάρχει μόνο μία εἰκόνα, νοσταλγοῦν μία παραλία, ἕνα νησί."

**

"... Μέχρι τόν Ἰούλιο τοῦ 1971 οἱ Ἕλληνες εἶχαν κάτι ἐντελῶς δικό τους, ἤξεραν νά ντρέπονται ἐνῶ ὅλοι οἱ ἄλλοι ἤξεραν νά ἔχουν ἐνοχές, εἶχαν μάθει πολύ καλά νά αἰσθάνονται ἔνοχοι καί μετά νά ἀπελευθερώνονται κάνοντας θόρυβο, τραγουδώντας τή ρήξη, φλερτάροντας μέ τή βία, ἐξαπολύοντας κύματα ὀργῆς..."

***

"... Γνωρίστηκαν στή Βενετία μέ τόν Γιάννη, μπροστά στόν Ἅγιο Μάρκο, μπροστά στούς κλεμμένους Βυζαντινούς θησαυρούς. Πῆγαν νά φᾶνε μαζί, ἔμοιαζε με διαφημιστικό, ἦταν ἀκριβῶς σάν διαφημιστικό, τρεῖς μέρες ἀργότερα τοῦ εἶπε ναί ἐπειδή ἦταν σάν διαφημιστικό. Ἐπιτέλους ἡ ζωή εἶχε γίνει διαφημιστικό..."

***

"... Πρίν εἰσβάλει μαζικά ὁ ξανθός  κόσμος ὑπῆρχε πολλή ὥρα, ἀπίστευτα πολλή ὥρα. Ἡ μέρα ἔμοιαζε ἀτέλειωτη γιατί βάραιναν πάνω της οἱ αἰῶνες, αὐτοί οἱ μυστήριοι αἰῶνες πού ἐπιμένουν νά κάνουν αἰσθητή τήν παρουσία τους ἀκόμα καί τώρα πού πλημμύρισαν τά πάντα ἀπό τό παρόν, αὐτό τό παράξενο πράγμα πού ἔφερε σέ τοῦτα ἐδῶ τά μέρη ὁ ξανθός κόσμος. Κάποτε ὑπῆρχε ἐλάχιστο παρόν, ὅσο ἀκριβῶς χρειαζόταν ὥστε νά μήν ξεχνιέται ἡ μέρα, νά μή λυγίζει κάτω ἀπό τό βάρος τῶν αἰώνων. Τότε ἦταν συμπαθητικό τό παρόν, ἦταν ντροπαλό, ἄκουγε τούς μεγαλύτερους του, περίμενε τή σειρά του, δέν ἔβγαζε γλώσσα, δέν κρατοῦσε κακία, ἔλεγε τόν πόνο του. Τότε ἦταν τρυφερό τό παρόν γιατί εἶχε καεῖ ἡ γούνα του ἀπό τόν ἔρωτα. Εἶχε ἀποφασίσει νά εἶναι εὐγενικό, νά στέκεται στήν ἄκρη καί νά παρατηρεῖ, νά μήν προδίδει ἔτσι εὔκολα τά βάσανά του, νά μή διεκδικεῖ ἔτσι εὔκολα τά δικαιώματά του, νά μή χτυπάει τό ποδαράκι του στό πάτωμα, νά μή μουτρώνει, νά μήν κακολογεῖ, νά μήν γκρινιάζει.."

***

"... οἱ Ἕλληνες τά ξέφτια τῆς οὐτοπίας. Κάποτε θά ἔρθει ἡ ὥρα νά γίνουν ὅλα ἀκόμα πιό γρήγορα καί νά μή μείνει τίποτα πού νά εἶναι σέ θέση νά ἀναγνωρίζει κάτι ἀπό τόν ἑαυτό του. Ὅλοι ὅσοι ἐπιθυμοῦν νά γίνουν Ἕλληνες θά χαμηλώσουν τό βλέμμα, θά παραμείνουν ἀσάλευτοι καί θά ὑποδεχτοῦν ἀδιαμαρτύρητα τά ταχύτατα στίφη τοῦ ἑνωμένου κόσμου. Στό Μυστρᾶ ἔγινε ἡ πιό μελαγχολική στέψη, ὅλοι ἤξεραν."

***

Την ίδια χρονιά, ο φίλος του Κωστής Παπαγιώργης γράφει στην μνήμη του το βιβλίο Γεία σου, Ασημάκη, ενώ το 2005, με την επιμέλεια του Κωστή Λιβιεράτου, εκδίδεται από τις εκδόσεις Εστία η συλλογή άρθρων και δοκιμίων του Χρήστου Βακαλόπουλου, Η ονειρική υφή της πραγματικότητας.

[Τό βιογραφικό εἶναι ἀπό τήν Wikipedia]