Ναι, καλά διαβάζεις, αγαπητέ αναγνώστη. Πάει. Χθες το μεσημέρι, στις Τρεις Γέφυρες, που το είχα αφήσει, πάαααααει...

Θέλω να πιστεύω ότι το σούφρωσε κάποιος μετανάστης, για να γλιτώνει τα εισητήρια (που δεν βγάζει) ή τον εξευτελισμό (όταν τον πιάνουν οι ελεγκτές). Ή για να το πουλήσει και να κάνει Πάσχα. Θέλω να πιστεύω...

Τελικά, πήρα το λεωφορείο, μπήκε ελεγκτής (γ... τη γκαντεμιά μου), είχα εισητήριο εβδομάδας (όλα οκ!), του είπα τον πόνο μου! "Μου κλέψαν το ποδήλατο!", με συμμερίστηκε ο τύπος, το είδα στο ύφος του.

Στο καπάκι, πήγα να δω για καινούριο. Θα το τσιμπήσω, το ζαχαρώνω άλλωστε εδώ και καιρό. Βαθειά κατάδυσις της χειρός εις την κωλότσεπην, και θα είναι δικό μου! ΜΟΥ, ΜΟΥ, ΜΟΥ!!!

Soundtrack:
"Σφύριξε χαρούμενα, μπορείς
δες τη φωτεινή πλευρά της ζωής!"

ΥΓ: Δεν φρόντισα να το βγάλω μια φωτογραφία, πάει ο Μάγκας μου, και θα τον έχω μόνο σαν εικόνα στο μυαλό μου... Κρίμα που δεν σας τον έδειξα νωρίτερα...

(χωρίς λόγια)

http://www.youtube.com/watch?v=ZRH8DqY2tJQ&feature=channel_page

Γεννήθηκε στο Ισραήλ, υπηρέτησε στο στρατό, πολέμησε στις αρχές της δεκαετίας του '80 στον πόλεμο με τον Λίβανο. Κι όμως, σήμερα, χάρη στις απόψεις του αποτελεί κόκκινο πανί για τους απανταχού συμπατριώτες του. Σπούδασε φιλοσοφία, άρχισε να διδάσκει, αλλά κατέληξε ένας από τους πιο δημοφιλείς και τολμηρούς τζαζίστες της γενιάς του. Αγαπά την παραδοσιακή μουσική και τους ήχους της Ανατολής, της Βόρειας Αφρικής, της Ανατολικής Ευρώπης, αλλά συχνά βουτά σε ηλεκτρονικά μονοπάτια. Παίζει όλα τα είδη σαξόφωνου αλλά πειραματίζεται με το κλαρινέτο, το ζουρνά και το φλάουτο.

Αυτός είναι ο διάσημος μουσικός της τζαζ, συγγραφέας και ακτιβιστής Γκίλαντ Ατζμον που το Σάββατο θα πάρει μέρος στην ολοήμερη γιορτή της τζαζ στο Μέγαρο Μουσικής. Ενας δημιουργός γεμάτος αντιθέσεις. Κυρίως, όμως, είναι εκείνος που κάθε του λέξη, κίνηση, πρωτοβουλία προκαλεί την οργή της κυβέρνησης του Ισραήλ.

Ελεύθερος στοχαστής

Εδώ και χρόνια ο Ατζμον αυτοεξορίστηκε στο Λονδίνο. Δηλώνει την αμέριστη υποστήριξή του στην παλαιστινιακή πλευρά, έχει επανειλημμένα προκαλέσει με τις αντι-σιωνιστικές του απόψεις, έχει επιτεθεί στους συμπατριώτες του διανοούμενους -όπως τον συγγγραφέα Αμος Οζ. Οσο, δε, για το συγκρότημά του, το βάφτισε «The Orient House», παραπέμποντας στην Παλαιστινιακή Αρχή της Ανατολικής Ιερουσαλήμ. Στο παρελθόν τον έχουμε ακούσει στο «Χαφ Νόουτ», ενώ στα ελληνικά κυκλοφορεί το βιβλίο του «Οδηγός για μπερδεμένους» (εκδόσεις «Εξάντας»). Στο Μέγαρο θα παρουσιάσει αποσπάσματα κυρίως από το τελευταίο του άλμπουμ με τίτλο «Refuge», στο οποίο άλλη μια φορά «μπλέκει» την τζαζ με την έθνικ. Σε όλα τα υπόλοιπα είναι πολύ πιο ξεκάθαρος και σαφής:

- Ξεκινήσατε σπουδάζοντας φιλοσοφία. Στη μουσική πώς και αποφασίσατε να αφιερωθείτε;

«Οταν διαπίστωσα ότι το επάγγελμα του "ακαδημαϊκού" περιορίζεται να διδάσκεις τους νέους τα κείμενα που έγραψαν κάποτε άλλοι, συνειδητοποίησα ότι δεν είναι καθόλου δημιουργική δουλειά. Ετσι αποφάσισα να ασχοληθώ με τη μουσική, να γράφω και να φιλοσοφώ για τον εαυτό μου και να ψάχνω το νόημα της ζωής όποτε έχω ελεύθερο χρόνο. Και πράγματι νιώθω υπέροχα με την απόφασή μου. Είμαι ένας ελεύθερος στοχαστής».

- Αυτές τις μέρες ο παλαιστινιακός λαός δοκιμάζεται πολύ σκληρά από τις ισραηλινές επιχειρήσεις. Πώς νιώθετε;

«Νιώθω ρημαγμένος και καθόλου έκπληκτος. Γνωρίζετε ότι υποστηρίζω κάθε μορφή αντίστασης από μέρους των Παλαιστινίων. Αλλωστε, όσο θυμάμαι τον εαυτό μου οι πολιτικές πρωτοβουλίες του Ισραήλ ήταν καταδικασμένες να οδηγούν πάντα σε τραγικές συνέπειες. Ο στόχος του σιωνισμού ήταν να εξασφαλίσει έναν πολιτισμένο τρόπο ζωής για τους εβραίους. Αλλά απέτυχε παταγωδώς. Η βιαιότητα με την οποία αντιδρά το Ισραήλ αγγίζει τα όρια της κτηνωδίας, αφού οδηγεί σε πολιτικές ξεκληρίσματος. Τάσσομαι στο πλευρό των Παλαιστινίων με όλη μου την καρδιά. Ονειρεύομαι ένα παλαιστινιακό κράτος μεταξύ της Μεσογείου και του Ιορδάνη ποταμού. Η ισραηλινή βαρβαρότητα αποδεικνύει ότι δεν χωρά εβραϊκό κράτος ούτε στην Παλαιστίνη ούτε πουθενά αλλού. Και ο λόγος είναι απλός: μια ταυτότητα η οποία στηρίζεται στην αντίληψη του "εκλεκτού" και στη φυλετική υπεροχή θέτει τον εαυτό της και το περιβάλλον της σε κίνδυνο».

- Και η τέχνη τι ρόλο μπορεί να παίξει τέτοιες στιγμές;

«Ο ρόλος της μουσικής όπως και των τεχνών είναι να αντιτίθενται στις μόδες και να αναζητούν την αυθεντική ομορφιά. Και η ομορφιά είναι που γεμίζει αρετή το ανθρώπινο γένος. Υπό το φως της ομορφιάς η ισραηλινή επιθετικότητα και η αμερικανική βαρβαρότητα μπορεί να καμφθούν».

-Πόσο δύσκολο ήταν για σας να εγκαταλείψετε τη γενέτειρά σας;

«Δεν ήταν και τόσο περίπλοκο. Στο κάτω κάτω ο εβραϊκός εποικισμός στην Παλαιστίνη είναι φαινόμενο των τελευταίων ετών. Υπάρχει ελάχιστη αυθεντικότητα στην ισραηλινή κουλτούρα. Οταν ένας Ισραηλινός επιμένει να είναι αυθεντικός τρώει χούμους και ορκίζεται στα αραβικά. Ετσι λοιπόν, όπως οποιοσδήποτε άλλος Ισραηλινός, δεν ήμουν στην πραγματικότητα μέλος της περιοχής. Η Παλαιστίνη είναι μια χώρα, ενώ το Ισραήλ είναι κράτος. Οταν μου λείπει η πατρίδα μου, δηλαδή η χώρα, πηγαίνω σε ένα παλαιστινιακό ή σε ένα λιβανέζικο εστιατόριο. Εναλλακτικά μπορώ να ορκιστώ στα παιδιά μου σε μια γλώσσα που στην πραγματικότητα δεν μιλώ: τα αραβικά».

- Τελικά, έχετε πρόβλημα με την εβραϊκή σας ταυτότητα ή την έχετε αρνηθεί;

«Κανένα πρόβλημα δεν έχω, γιατί έχω αρνηθεί και την εβραϊκή και την ισραηλινή μου ταυτότητα. Θεωρώ τον εαυτό μου έναν πρώην εβραίο, έναν πρώην Ισραηλινό. Υποθέτω ότι έχω εβραϊκά και ισραηλινά ίχνη στη συμπεριφορά μου, αλλά σκοπός μου είναι να τα πολεμήσω ένα προς ένα. Πολεμώ τον Ισραηλινό μέσα μου. Συγχρόνως, όμως, πρέπει να πω ότι δεν έχω πρόβλημα με τους εβραίους. Ισα ίσα που με περιβάλλουν ορισμένοι εξαίρετοι. Κάποιοι μού μοιάζουν: είναι περήφανοι που μισούν μια πλευρά τους. Κάποιοι άλλοι είναι απλοί, καθημερινοί άνθρωποι που αγωνίζονται να αντεπεξέλθουν στο οικονομικό κραχ. Ομως, έχω αρκετά προβλήματα με την εβραϊκή πολιτική ταυτότητα. Είναι ρατσιστικά προσαναντολισμένη και προφανώς απεχθάνομαι κάθε μορφή ρατσιστικής πολιτικής».

- Υπηρετήσατε τη στρατιωτική σας θητεία το 1982, την εποχή του πολέμου στον Λίβανο. Πώς ήταν αυτή η εμπειρία;

«Υπό μία έννοια ήμουν τυχερός που ήμουν εκεί. Τότε συνειδητοποίησα πως όλα όσα υποστήριζαν οι σιωνιστές δεν ήταν παρά μια φάρσα βασισμένη σε ψέματα και παραπλάνηση. Στον πόλεμο αυτό ξεκίνησα ένα προσωπικό ταξίδι, συνειδητοποιώντας την άμεση ευθύνη μου απέναντι στο παλαιστινιακό λαό και το παλαιστινιακό ζήτημα. Συνειδητοποίησα πως είχα πολύ λίγα κοινά με το εβραϊκό εθνικό σχέδιο».

- Γιατί υποστηρίζετε τον παλαιστινιακό λαό;

«Γιατί όλα είναι, καθαρά, ένα δικό μου λάθος. Είναι δική μου η ευθύνη να φέρω τους Παλαιστίνιους πίσω στην πατρίδα τους και στα σπίτια που τους έκλεψε ο παππούς μου, ο πατέρας μου και, δυστυχώς, εγώ».

- Ποια είναι η δική σας ιδανική λύση γι' αυτή την αέναη διαμάχη;

«Αποφεύγω με κάθε τρόπο τη συζήτηση περί επίλυσης του προβλήματος. Ωστόσο, πρέπει να παραδεχτώ πως παρακολουθώντας την ισραηλινή βαρβαρότητα στην περιοχή γίνεται μέσα μου απόλυτα σαφές ότι δεν υπάρχει χώρος για οποιαδήποτε εβραϊκή εθνική οντότητα στην περιοχή ή οπουδήποτε αλλού. Το ισραηλινό κράτος έχει καταφέρει να αποδείξει κατηγορηματικά πως το "αγαπώ τους γείτονές μου" απέχει πολύ από το να αποτελεί μια ισραηλινή συλλογική αξία».

- Μιλώντας πάντα τόσο ανοιχτά, δεν φοβηθήκατε ποτέ για τη ζωή σας;

«Εχω δεχτεί όλα αυτά τα χρόνια αρκετές απειλές, αλλά χωρίς ποτέ να συμβεί κάτι. Αλλωστε, τι κάνω; Υποστηρίζω τους Παλαιστίνιους που έχουν σφαγιαστεί και λιμοκτονούν. Θα ήταν εξαιρετικά αξιοθρήνητο εκ μέρους μου το να υπολογίζω τον εαυτό μου και να παραπονιέμαι για τους κινδύνους. Κάνω αυτό που πιστεύω. Και δεν διστάζω να πω την αλήθεια».

- Συνήθως ανταποκρίνεστε στις προκλήσεις ή απλώς τις αγνοείτε;

«Θα μπορούσα να ανταποκριθώ σε μια πρόκληση που έχει επιχειρηματολογία. Ωστόσο, αυτό δεν έχει συμβεί ποτέ. Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει ούτε ένας σιωνιστής ή ψευδοσιωνιστής που θα τόλμαγε να με αντιμετωπίσει σε μια ανοιχτή αντιπαράθεση».

- Καθώς πολλοί σάς κριτικάρουν, εσείς θα συνεχίσετε να εκφράζετε τις απόψεις σας;

«Στην πραγματικότητα δεν είναι τόσο πολλοί και όλοι τους κατά κάποιο τρόπο λειτουργούν σε φυλετικά βασισμένους εβραϊκούς πολιτικούς πυρήνες. Πιστεύω ότι κάθε ιδέα ή σκέψη πρέπει να είναι ανοιχτή στην κριτική. Ετσι, είμαι ανοιχτός και θέλω να βλέπω το έργο μου να αποδομείται, ακόμα και να συντρίβεται. Ωστόσο, δεν έχω συναντήσει ακόμα καμία ουσιαστική κριτική με επιχειρήματα για τη σκέψη και τα κείμενά μου. Αντιθέτως, αυτό που βλέπω είναι μια ωμή και χυδαία προσπάθεια να με κάνουν να σιωπήσω με ψέματα και συκοφαντίες. Είμαι πολύ ευχαριστημένος, ακόμα και περήφανος, που οι ιδέες μου κυκλοφορούν ευρέως και μεταφράζονται σε πολλές γλώσσες, ανάμεσά τους και στην ελληνική. Πιστεύω ότι αυτό δεν θα αλλάξει όσο καταφέρνω να μιλάω με την καρδιά μου και να αποφεύγω να εμπλέκομαι σε πολιτικά σώματα και ιδρύματα. Εχω δύο μυστικά: Πρώτον, αντιθέτως με τους υπόλοιπους σχολιαστές του ζητήματος περιορίζω τον εαυτό μου στην γραπτή κριτική και στην αποδόμηση των ηθικών και ανθρωπιστικών ζητημάτων. Είναι πολύ εύκολο να καταστρέψεις έναν πολιτικό αλλά είναι πιθανώς αδύνατον να φιμώσεις έναν ουμανιστή. Δεύτερον, μπορώ να έχω χιούμορ».

- Πώς σας φάνηκε η εκλογή του Μπαράκ Ομπάμα;

«Δεν μπορώ να πω ότι κρατάω την αναπνοή μου. Ο άνθρωπος περιτριγυρίζεται από μερικούς φανατικούς σιωνιστές. Προσωπάρχης του είναι ο Ραμ Εμάνουελ, που στο παρελθόν είχε υπηρετήσει στον ισραηλινό στρατό και υπάρχουν υποψίες ότι είναι ισραηλινός πράκτορας. Ελπίζω ότι αργά ή γρήγορα ο Ομπάμα θα ξυπνήσει».

Το «σύγχρονο κακό»

- Σας έχω ακούσει να μιλάτε για το «σύγχρονο κακό». Ποιους εννοείτε;

«Το "σύγχρονο κακό" είναι ένα διανοουμενίστικο σύστημα που μας οδηγεί στο "βασίλειο του ανέκφραστου". Δηλαδή στη σιωπή. Θέλουμε να φωνάξουμε και κάτι πάντα μας περιορίζει, λέγοντας ότι η φωνή δεν συνάδει με την ηθική. "Σύγχρονο κακό" είναι η συνεχής κακοποίηση του παλαιστινιακού λαού μέσα από εθνοκαθάρσεις. Δύο εκατομμύρια εξαθλιωμένοι άνθρωποι απομονωμένοι, που πεινάνε, βομβαρδίζονται και ο πλανήτης δεν λέει κουβέντα. Και δεν φταίει μόνο το Ισραήλ γι' αυτή την κατάσταση. Είναι ο παγκόσμιος εβραϊσμός που υποστηρίζει θεσμικά το Ισραήλ. Είναι και οι διάφοροι Γούλφοβιτς που μας οδήγησαν στο Ιράκ και μετέτρεψαν την Αμερική και τη Βρετανία σε δύναμη πυρός για το Ισραήλ.

» Είναι επίσης όλος ο δυτικός κόσμος που δεν μπορεί να ορθώσει ανάστημα, παρ' όλο που παρακολουθεί τη Γάζα να γίνεται σκόνη. Γενικότερα το "σύγχρονο κακό" καταλύει κάθε δικαίωμα κριτικής. Απλώς παρακολουθούμε: το οικονομικό κραχ, την κατάρρευση της Λίμαν Μπράδερς, τον Γκρίνσπαν να "παραμυθιάζει" τους μικρομεσαίους Αμερικανούς, την απάτη των 50 δισεκατομμυρίων δολαρίων... Είμαστε κατεστραμμένοι άνθρωποι και φοβόμαστε ακόμα και να ψιθυρίσουμε την παντοδυναμία των σιωνιστών. Στο όνομα της ορθότητας απέχουμε από την αλήθεια. Και το χειρότερο; Οι διαπιστώσεις μας μας ωθούν στη σιωπή. Αυτολογοκρινόμαστε από το φόβο μήπως και δεχτούμε τις επιπτώσεις. Γινόμαστε άθελά μας συνεργάτες των σιωνιστών.

»Λες και αγνοούμε ότι η μοίρα μας θα μπορούσε να είναι ίδια με των Παλαιστινίων. Για χάρη της πολιτικής ορθότητας και της φιλελεύθερης ιδεολογίας χάσαμε τα βασικά ένστικτα της επιβίωσης. Ολα αυτά είναι για μένα το "σύγχρονο κακό" και δεν σας κρύβω ότι φοβάμαι πολύ. Διότι ξέρω πως όταν όλη αυτή η κατάσταση εκραγεί, κανείς μας δεν θα μπορεί να σταματήσει την παλίρροια της οργής».

Της ΜΑΤΟΥΛΑΣ ΚΟΥΣΤΕΝΗ (kusteni@enet.gr) πηγή: http://www.enet.gr/online/online_text/c=113,dt=11.01.2009,id=99984428

"Ο ανασχηματισμός, προβάλλεται από κυβερνητικά και κομματικά στελέχη, ως «μια τελευταία ευκαιρία για την αλλαγή της πολιτικής ατζέντας και ως αφετηρία στην προσπάθεια να καλυφθεί η διαφορά που χωρίζει, στις δημοσκοπήσεις, τα δύο μεγάλα κόμματα»."
Κοινώς, χεστήκαμε για τη χώρα, τους ανθρώπους, το γενικό χαμό που επικρατεί, εμάς μας νοιάζει μόνο να φάμε το πασοκ, το οποίο αρκετά έφαγε 20 χρόνια εξουσία, εμείς πότε θα φάμε???

Με την ανακοίνωση των αποφάσεων του πρωθυπουργού θα λάβουν απάντηση και τα ερωτήματα για:

* Το εύρος του ανασχηματισμού. Εάν δηλαδή, θα είναι δομικός ή απλώς ανακύκλωσης (όπα! και οικολογική συνείδηση!) των ιδίων προσώπων σε άλλες θέσεις κυβερνητικής ευθύνης. (κυβερνητικής what???)

* Την πολιτική σηματοδότηση. Εάν θα σημαίνει και την αλλαγή πολιτικής ή θα επιβεβαιώνει εμμονή στην άσκηση της ήδη ασκούμενης, η οποία από τα πλέον επίσημα χείλη προβάλλεται ως «υπεύθυνη απάντηση» στον λαϊκισμό της αντιπολίτευσης.
Σε ροζάκι, τί έχετε???

* Τη σύνθεση του Υπουργικού Συμβουλίου. Εάν δηλαδή, θα αποτελείται από αμιγώς πολιτικό προσωπικό ή θα περιλαμβάνει και εξωκοινοβουλευτικούς- τεχνοκράτες.
Και γιατί να σας κυβερνούν αυτοί που ψηφίσατε, ενώ μπορούν να το κάνουν κι άλλοι, που ίσως δεν γνωρίζετε, εξίσου χάλια?

* Την τύχη ορισμένων κυβερνητικών στελεχών και υπουργών που έχουν απασχολήσει όχι πάντα θετικά τη δημοσιότητα.
Ψέματα μου λες, και θα σε μαλώσω! Ποιοί, καλέ?

* Τη διατήρηση ή όχι της υπάρχουσας δομής των υπουργείων Οικονομίας, Δημόσιας Διοίκησης-Εσωτερικών, Ανάπτυξης, κ.λπ, καθώς έχουν διατυπωθεί εισηγήσεις για την κατάτμησή τους.
Διότι, όσο περισσότεροι οι υπουργοί και οι παρατρεχάμενοι, τόσο περισσότερα τα βύσματα...

πηγή: http://www.naftemporiki.gr/news/static/09/01/07/1613509.htm

Καλή χρονιά βρε!

ΥΓ: δεν ήξερα ποιά φωτό να διαλέξω, οπότε σας τις προσφέρω όλες, οφθαλμολάγνοι...
ΥΓ2: (λεζάντα τελευταίας:) welcome to the twilight zone...

Εικόνα 1: Οι ειδήσεις δείχνουν επαρχιακή πόλη να καίγεται, η κάμερα καταγράφει νέους (πιτσιρίκια, κοινώς) χωρίς μάσκες, απλά με κουκούλες... Βγήκε ο κόσμος στους δρόμους, με κίνδυνο της ζωής του...

Το 1974 ο εχθρός ήταν εμφανής, η δικτατορία καταστρατηγούσε -με το δικαίωμα του ονόματος, της ιδιότητάς της και του τρόπου ανόδου της στη εξουσία- τις ελευθερίες των ανθρώπων, απαγόρευε την ελεύθερη κυκλοφορία, έκανε βασανιστήρια, σκότωνε ανθρώπους... Εξεγέρθηκαν οι φοιτητές, οι οποίοι ήταν ενήλικοι, ψηφοφόροι που ήθελαν αλλά δε μπορούσαν να ψηφίσουν. Τελικά ήρθε η πολυπόθητη Δημοκρατία!

Το 2008 ο εχθρός είναι πάλι εμφανής, η δημοκρατία καταστρατηγεί με το γάντι τα δικαιώματα των ανθρώπων. (Όχι, γράψε λάθος: των πολιτών. Θυμούνται ότι είμαστε άνθρωποι -και όχι ποντίκια- μόνο πριν να μας καλέσουν για να τους ξαναδώσουμε την πολυαγαπημένη τους εξουσία.) Γράφει στ' αρχίδια του τις ελευθερίες μας. Απαγορεύει την ελεύθερη κυκλοφορία ιδεών. Μας κάνει ρατσιστές και απαθείς στα όσα περνάνε συνάνθρωποί μας (δηλαδή άνθρωποι, σαν κι εμάς) που τυγχάνει να μην έχουν γεννηθεί στην Ελλάδα. Μας καθίζει μπροστά σε μια οθόνη, από την οποία παρελαύνει ο κάθε τυχάρπαστος δημοσιογράφος, με τις βίλες και τα πολυτελή αυτοκίνητά του και το εξεζητημένο life style του (ναι, κάπως έτσι θες να ζήσεις κι εσύ, φίλε...) για να μας "αποκαλύψει ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ την αλήθεια" και μετά να πάει να τα πει και πιεί με τους "πολιτικούς άρχοντες του τόπου" φίλους του. Και, πλέον, αυτό το γνωρίζουμε! Θεοποιεί ένα Λάκη για να χαίρεται η μέση ελληνίδα νοικοκυρά μετά τη Μενεγάκη. Μας βασανίζει αργά και σαδιστικά στερώντας μας βασικά αγαθά, υλικά και πνευματικά, γιατί τα 600 και 700 το μήνα δε φτάνουν ούτε για να ζήσεις, ούτε για να εξελίξεις το πνεύμα σου (ναι ρε, έχεις και τέτοιο!). Σκοτώνει ανθρώπους... Σήμερα εξεγείρονται οι μαθητές, οι οποίοι είναι ανήλικοι, δεν είναι ψηφοφόροι, δεν τους ψηφίζουν. Τελικά, τι θα έρθει;

Εικόνα 2: Αφού έδειξε φωτιές, καταστροφές, ειδήμονες και "άρχοντες του τόπου" να πετάνε ο ένας στον άλλο το μπαλάκι (καθώς και ό,τι άλλο λειτουργεί ανοδικά για την πολυπόθητη τηλεθέαση, δεδομένου ότι δεν αναφέρθηκε η παραμικρή φθορά στο κτήριο της AGB), ο τηλεοπτικός σταθμός κάνει... διάλειμμα για διαφημίσεις. Διαφημίζει τράπεζες, στεγαστικά (που θα αποπληρώσεις, φίλε, το 2050), καταναλωτικά (για να μη σου λείψει τίποτα, γιορτές έρχονται στην τελική!), δάνεια σπουδών (για να μη γίνει το παιδάκι σου εργάτης σαν κι εσένα... κοίτα μόνο μη γίνει άλλος ένας μορφωμένος κάφρος-χαρτογιακάς, ε;).

Κι αύριο-μεθαύριο όλα θα κοπάσουν... Κι εσύ, κι εγώ -μη νομίσεις ότι βγάζω την ουρά μου απ' έξω- θα ξανακάτσουμε αναπαυτικά στον καναπέ μας, θα ξαναφουσκώσουμε την πιστωτική μας, θα βρούμε άλλα μαγαζιά να τους τα σκάμε, θα πάρουμε κι άλλο δάνειο, θα συνεχίσουμε τις ζωές μας... Αφού δεν καταστρέψαμε τίποτα με τα χεράκια μας, είμαστε αθώοι, έτσι; Τους βρίζουμε, αλλά μετά θα τους ξαναψηφίσουμε, έτσι; Πράσινους, μπλε, κόκκινους (κόκκους ηθικής), για να μας σώσουν, για να μας διαφεντεύουν, αφού εμείς δε μπορούμε να είμαστε αφέντες και κύριοι του εαυτού μας, των επιθυμιών μας, των αναγκών μας, της ηθικής μας, της ψυχής μας - τι μας λες τώρα, ρε φιλενάδα... Ναι ρε, μην απορείς που χρησιμοποιώ ακόμα τέτοιες λέξεις, τις έχει (ακόμα) και στα λεξικά...

Δεν έχω ιδέα ποιοί είναι αυτοί που έκαψαν και καίνε ακόμα, αλλά δε θα έπρεπε να το περιμένουμε; Δεν τους δίνω κανένα δίκιο, θα μπορούσα να έχω το μαγαζί μου κάπου στα Εξάρχεια, και τώρα να μην έχω να φάω (γιατί το δικό μου μαγαζί δεν θα ήταν υπερασφαλισμένο πολυκατάστημα ή τράπεζα, μικρό θα ήταν, μεροδούλι-μεροφάι, όπως και άλλα που κάηκαν). Ή να περνάω από εκεί και τώρα να μην χρειάζεται πια να φάω (this is black humor). Δεν ξέρω ποιός τους κινεί, ποιόν υπακούνε. Ακούστηκαν πολλά, δεν βγάζεις άκρη. Αλλά δε θα έπρεπε να περιμένουμε ότι κάποιος θα ξασπάσει; Όλα αυτά τα παιδιά που βγήκαν στους δρόμους ήταν υποκινούμενα; Ρωτάω γιατί ήταν πολύς κόσμος έξω, για να είναι μόνο τα μέλη κάποιας "κρυφής" οργάνωσης...

Είπε ο Δήμαρχός μας ότι η Χριστουγεννιάτικη φιέστα στο Σύνταγμα (την πλατεία εννοώ, όχι το άλλο) θα λάβει χώρα κανονικότατα, επειδή -λέει- δεν την κάνει για τους πλούσιους, αλλά για τους φτωχούς και τους μετανάστες! Για να πάει ο ρακένδυτος εργάτης το ρακένδυτο παιδάκι του, και να χαρεί για λίγο, γιατί αύριο μπορεί να τον πιάσουν και να τη βγάλει στο τμήμα με πολύ ξύλο, και το παιδάκι να κάνει καιρό να ξαναδεί το μπαμπά του. Θα μπορούσε ο κος Δήμαρχος να δώσει καμιά από τις Mercedes του για να ζήσει σαν άνθρωπος αυτός ο άνθρωπος, και άλλοι πολλοί, γιατί μια Mercedes πιάνει καλά λεφτά, κι αυτοί οι άνθρωποι έχουν μάθει να τη βγάζουν με πολύ λίγα και να ζουν στοιβαγμένοι σε υπόγεια, οπότε μια τέτοια κίνηση καλό θα έκανε. Θα μου πεις τώρα ότι δεν τους αντέχει η οικονομία της Ελλάδας. Θα σου πω ότι μπορούσαν να λάβουν μέτρα οι αρχές και να μην έρχονται τόσοι πολλοί, στη τελική είμαστε χώρα-μέλος της ΕΕ, κάτι δεν θα έπρεπε να σημαίνει αυτό;

Μια φορά το χρόνο βγαίνουν στη δημοσιότητα τα πόθεν έσχες των πολιτικών, που αλλιώς το λέμε και πόθεν αίσχος, αλλά το ξεχνάμε λίγο μετά. Εντυπωσιαζόμαστε όλοι από τον πλούτο τους και τα δικά μας χάλια, αλλά το ξεχνάμε λίγο μετά. Και μετά θυμόμαστε ότι καλή θα ήταν καμιά θεσούλα στο ΑΕΔ (Αθάνατο Ελληνικό Δημόσιο, βλ. παλαιότερο ποστ) για εμάς ή τα βλαστάρια μας, και ζητάμε απ' αυτούς που βρίζουμε να μας "βολέψουν" κάπου, κι αυτοί παίρνουν από τα χεράκια μας το δικαίωμα να μας "βολεύουν" καθημερινά, γιατί είμαστε μαλάκες και αναξιοπρεπείς και βολεψάκηδες. Αυτοί είμαστε, κι εμείς και οι περιουσιούλες μας και η αδιαφορία μας....

Συγχωρήστε τη φλυαρία μου...

Διακρίνω γενικώς μια τεράστια βαρεμάρα.

Την οποία συμμερίζομαι απόλυτα.

Γι' αυτό και χουρχουρίζω ανέμελη πάνω στα σκεπάσματα...

Το όργανο που απεικονίζεται είναι:
α. φλάουτο
β. τούμπα
γ. σαξόφωνο
δ. μπάσο κλαρινέτο

Η (κλασική) κιθάρα έχει:
α. 4 χορδές
β. 5 χορδές
γ. 6 χορδές
δ. 7 χορδές

(βλέπετε μια παρτιτούρα, που κάτω από τις νότες έχει τα εξής λόγια: "Yesterday, all my troubles seemed so far away...". Και η ερώτηση είναι:)
Το μουσικό απόσπασμα που ακολουθεί είναι από:
α. τραγούδι της αναγεννησιακής εποχής
β. τραγούδι της κλασικής εποχής
γ. τραγούδι του 20ου αιώνα
δ. τραγούδι της ρομαντικής εποχής

Αυτά και άλλα (ομολογουμένως πιο δύσκολα) ζητήθηκαν στο διαγωνισμό μουσικών του ασεπ που έγινε την Κυριακή... Για να επιλέξουν τους ικανότερους, πιο καταρτισμένους, πιο καλά διαβασμένους μουσικούς-παιδαγωγούς που θα επανδρώσουν τα σχολεία, δηλ. την ελληνική παιδεία (κάπου εδώ αρχίζετε να γελάτε...).

Παράλληλα, την ίδια μέρα -και ενώ προβλέπονται ΔΥΟ μέρες για διαγωνισμούς παιδαγωγών, μία για το γνωστικό αντικείμενο και μία για τα παιδαγωγικά- μας ζητάνε να γράψουμε δοκίμιο για την υποβάθμιση της μουσικής παιδείας στον δυτικό κόσμο (!!!), να κάνουμε σχέδιο μαθήματος (τι σας λέω τώρα...) και να ετοιμάσουμε παρτιτούρα για χορωδία και όργανα, για συμμετοχή του σχολείου σε φεστιβάλ, anyway, ΠΟΛΛΑ πράγματα, που δεν καλύπτονται σε 4 ώρες.

Το καλύτερο όλων, είναι ότι 5 λεπτά -επαναλαμβάνω: ΠΕΝΤΕ ΛΕΠΤΑ- πριν λήξει ο χρόνος, και ενώ πολλοί υποψήφιοι έχουν αποχωρήσει (λέξη-κλειδί: ισονομία. ΧΑ και ΧΑ και ξανά ΧΑ!), δίνεται παράταση μισής ώρας, επειδή τα θέματα απαιτούν περισσότερο χρόνο από το προβλεπόμενο 4ωρο. Αυτό ΔΕΝ έχει ξαναγίνει σε διαγωνισμό του Ανωτάτου Συμβουλίου!

Επίσης, ενώ προβλεπόταν να εξεταστούμε και σε θέματα γενικής παιδείας με τη μέθοδο πολλαπλών επιλογών (multiple choice), αυτό δεν έγινε. Πολλοί μάλιστα (ευτυχώς, όχι εγώ, ουφ!) έκαναν γι' αυτό και φροντιστήρια! Αθάνατη Ελληνική Παιδεία (λέξη-κλειδί: φροντιστήριο).

Για την ιστορία, αναφέρω ότι ο εν λόγω διαγωνισμός έγινε με καθυστέρηση 5 χρόνων. Ο τελευταίος είχε γίνει το 2001, με τη συμμετοχή και μουσικών χωρίς πανεπιστημιακή παιδαγωγική κατάρτιση (αλλά αυτό το θέμα δε θα το πιάσουμε τώρα...). Έκτοτε ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΣΑΜΕ το ΥΠΕΠΘ για διαγωνισμό, δεδομένου ότι ο ίδιος ο Νόμος προβλέπει διεξαγωγή του κάθε 2 χρόνια. Do the math!

Η γράφουσα τώρα, πέρασε σχεδόν όλο το καλοκαίρι διαβάζοντας, τρέχοντας σε σεμινάρια, με άγχος για το πότε θα γίνει τελικά ο ρημαδοδιαγωγνισμός, α! δε σας είπα: η ημερομηνία ανακοινώθηκε στις 19 Σεπτεμβρίου, λιγότερο από ένα μήνα πριν... Αυτά να βλέπετε και να μη γκρινιάζετε που δεν πήγατε στις Μπαχάμες και φέτος το καλοκαίρι...

Μπαίνω στη διαδικασία να σας τα αναφέρω όλα αυτά (και με επίγνωση ότι μπορεί να σας κουράζω), με τη σκέψη ότι ακολουθεί κι άλλος διαγωνισμός για εκπαιδευτικούς, και μετά κι άλλος, κι άλλος, και ότι μπορεί να είστε ή να ξέρετε κάποιον που θα συμμετάσχει. Καλά στομάχια εκ μέρους μου, πείτε του/της! Και γερά μπράτσα, να στηριχτεί πάνω τους "η παιδεία, το μέλλον του τόπου", όπως θα έλεγε κανένας αιρετός άρχων (=πολιτικός)!

(Περιμένω τις απαντήσεις σας στα ανωτέρω ερωτήματα, έτσι για να νιώσω ανώτερη! ΧΑ, τελευταίο για σήμερα)

Κι αφού περιμέναμε, και περιμέναμε, και περιμέναμε, προκυρήχθηκε ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ο διαγωνισμός του ρημαδοΑΣΕΠ, και καλοκαιριάτικα το ρίξαμε στο διάβασμα...

Κάπως έτσι ξεκινάει το παραμύθι... Βέβαια, η τέχνη θέλει θυσίες, οπότε στο βωμό του κηνυγιού επαγγελματικής αποκατάστασης, δηλ. του Α.Ε.Δ. (Αθάνατο Ελληνικό Δημόσιο) θυσιάστηκε η δεύτερη δουλειά που έκαμα η πτωχή πλην τιμία κοπέλα τα καλοκαίρια, με αποτέλεσμα το ταμείον να έχει στενάξει λιγάκι. (Αυτό το κεφάλαιο είχε τίτλο οικονομικά, αλλά τέτοιες λέξεις δεν καταδέχομαι να τις γράψω ούτε με κεφαλαία, ούτε με bold.)

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
...μου, μεγάλη φτωχομάνα, εκεί που πάω για τα σεμινάρια, και όσο περνάει ο καιρός από τότε που έφυγα, μ' αρέσει όλο και περισσότερο!!! Δεν επιστρέφω με τίποτα ως κάτοικος, αλλά καταλαβαίνω πλέον ότι... την αγαπώ! (1. ναι, περιπαθώς, όπως το έλεγε η Μαρία Αλιφέρη. 2. μουσική υπόκρουση το θέμα του τραγουδιού που οι στίχοι του λένε "where do i begin to tell the story...", ψάξτε το στο you tube γιατί εγώ δεν έχω πρόσβαση από 'δω). Θα είμαι πάλι "πάνω" (εγώ, μια ταπεινή χαμουτζού) στο τέλος του μήνα, πάλι για σεμινάρια (υπογραφή: κος Σαμιωτάκης), κρασιά και άλλα οινοπνευματώδη, βόλτες με φίλους, ξέρεις μωρέ, τα γνωστά...

ΔΙΑΒΑΣΜΑ
Μη μου ανησυχείτε, προχωράει, κάποιες φορές αργά, αλλά σταθερά. Κατά καιρούς με πιάνει ένα άγχος του τύπου "αν πέσει αυτό που διαβάζω τώρα, θα είμαι σε θέση να απαντήσω?", αλλά με κατάλληλη αυτοψυχοθεραπεία (δυστυχώς, για ταβανοθεραπεία, που είναι η πιο αποδοτική, δεν υπάρχει χρόνος) το καταπολεμάμε και συνεχίζουμε απτόητοι! Μίλησα, μάλλον μιλάμε συχνά πυκνά, με το φίλο και παλιό(-)συμφοιτητή Π. που επίσης διαβάζει, και συνειδητοποιήσαμε ότι γουστάρουμε που ξαναπιάνουμε τα μαθήματα της σχολής, αυτή τη φορά με άλλη οπτική και προοπτική. Ας πάει καλά και η μετά-οπτική...

ΦΙΛΟΙ
Την κοπανήσανε όλοι για τα χωριά τους, συνήθως σε νησιά, θα τους πάρει και θα τους σηκώσει! Μείναν κάποιοι, η Φραντσέζα μου που πήγαμε χθές για καφέ και πίναμε... σόδες, κανα δυό άλλοι, ο ένας μου πρότεινε ένα πολύ ωραίο και ήσυχο νησάκι που πήγα και άραξα και ΔΙΑΒΑΣΑ (βλ. προηγούμενο κεφάλαιο), ο άλλος περιμένει το md, θα το λάβει όταν επιστρέψει. Αυτός ο άνθρωπος ήρθε σαν μάννα εξ ουρανού, περίμενα πιο ζόρικα πράγματα στα εγχείρημά μου αυτό, θα το δούμε αναλυτικά από φθινόπωρο... Τώρα είναι και οι δύο στα νησιά τους, καλές βουτιές, παίδες...

ΕΡΩΣ
...ανίκατε μάχαν, βλάχος απήγαγε βλάχαν, και τα γνωστά. Έρχεται εκεί που δεν -επαναλαμβάνω ΔΕΝ- τον περιμένεις! (Βασικά, δεν ξέρω καν αν πρόκειται περί έρωτος, αλλά γιατί το μυαλό μου δε λέει να ξεκολλήσει?)

ΠΟΔΗΛΑΤΟ
ο Μάγκας, αυγουστίατικη Αθήνα, ορθοπεταλιές με τρέλλα, άδειοι δρόμοι, σε καμία περίπτωση μετρό ή ταρίφας, το πρώτο πολύ σκοτεινό, ο δεύτερος μαλάκας!

...and, last, but not least...

ΛΟΥΛΟΥ
το ψιψίνι έχει τρελλαθεί να χουρχουρίζει σαδιστικά και να θέλει αγκαλιές όταν εγώ διαβάζω! Θα πάει τώρα για ένα 10ήμερο στη μάνα μου και γιαγιά της, να στανιάρει!

ΥΓ: Θέλω να ετοιμάσω πράγματα, αλλά μέχρι τη Δευτέρα που φεύγω, έχω ακόμα μέρες...
Δε λέω που θα πάω, αλλά θα έχει πολλές και καλές μουσικές, και -υποψιάζομαι / ελπίζω- καλή παρέα. Τουλάχιστον εγώ, με τέτοια ξεκινάω...
Δε θέλω να ασπρίσω, οπότε πρέπει να παίξει και κανα μπανάκι...

Φ ι λ ι ά ! ! !

Cassette. Με δύο s και άλλα δύο t.

Μόνιμα στο κασετόφωνο - sorry, στερεοφωνικό, πλέον... Πατάμε το κόκκινο κουμπάκι όταν στο ράδιο ακούγεται το άσμα / μουσικό κομμάτι που μας αφορά. Τουτ' έστιν, αυτό που δεν έχουμε σε cd, είναι τόσο άγνωστο που δεν παίζει "κατέβασμα" (λέγε με download), έχουμε καιρό να ακούσουμε και πεθυμήσαμε. Α, και μας θυμίζει και τα νιάτα μας...

Κλικ και κλακ της κασέτας.  

Μεταξύ των κομματιών παρεμβάλλονται τα εξής: σήμα ραδιοφωνικού σταθμού, διαφημίσεις, μπούρδες του παραγωγού. Κάποιες μέρες που το μυαλό είναι εντελώς καμμένο (όχι, εσένα δεν σου έχει τύχει ποτέ ποτέ ποτέ!) παίζουν και ειδήσεις. Πλάκα έχει, μετά τις σβήνεις...

Κλικ και κλακ.

Παλιά το κασετόφωνο ήταν διπλή εγγραφής, το οποίο σημαίνει σε μια κασέτα γράφουμε από το ράδιο, στην άλλη κάνουμε ξεσκαρτάρισμα. Τώρα πάει από το (mini) στερεοφωνικό στο mini disc. O tempora, o mores!

Οι επιλογές φοβερές! Κοινώς, Ο,ΤΙ ΚΑΤΣΕΙ, με την εξής (πάνω κάτω ή άνω κάτω ή ανακατεμένη) σειρά: jazz, rock, ελληνικό, κάτι από Γ' πρόγραμμα (επωνομαζόμενο και κλασσικό, ντε), pop της χρυσής δεκαετίας του '80... Ο καλός ο μύλος, όλα τα αλέθει!

Χθες ήταν τέτοια βραδιά. Ο θεός των ερτζιανών συμμερίστηκε τις επιθυμίες μου και μου έκανε αρκετά μαζεμένα χατίρια. Κοιμήθηκα γύρω στις... αργάμιση και το πρωί κουτούλαγα. Το απόγευμα τα περνάω σε mini disc. Μετά τα ακούω μέχρι να λιώσω και το mini disc...

Occassional Dream (ψάξτε τους!!!), Αν ακούς. Ο Θηβαίος σε κορυφαία στιγμή. Παραδοσιακή μελωδία, από κάποια σκανδιναβική χώρα, στίχοι της Φωτεινής Λαμπρίδη. Αν την έχεις πατήσει (έστω και μια φορά στη ζωή σου), σε γδέρνει κανονικά.

Christians, Words, με το φοβερό κλιπάκι που είδαμε χιλιάδες φορές στο mtv, τι μου θύμισες τώρα, κλαψ! Θέλω να πετάξω πάνω από τα highlands και να είχα μάθει βιολί.

Τα υπόλοιπα τα κρατάω για 'μένα.

Κλικ και κλακ. Και καλή ακρόαση.