Αυτοκτόνησε μαζί με τη σύζυγο του D. Επειδή δεν μπορούσε να αντέξει στην ιδέα μιας ζωής από την οποία εκείνη, καταδικασμένη καρκινοπαθής, θα απουσίαζε. Ήταν 84 ετών κι εκείνη ένα χρόνο μικρότερη του.

Πριν ένα χρόνο έγραφε για εκείνη «Μόλις έγινες 82 ετών. Παραμένεις ωραία, χαριτωμένη, επιθυμητή. Έχουν περάσει 58 χρόνια που ζούμε μαζί και σ΄ αγαπώ περισσότερο από ποτέ. Πρόσφατα σε ερωτεύτηκα για μία ακόμα φορά και φέρω εντός μου ξανά ένα κενό, που δεν το γεμίζει παρά το σώμα σου τυλιγμένο γύρω από το δικό μου...»  - Αντρέ Γκορζ

Έτσι τους βρήκαν, αγκαλιά, ο ένας τυλιγμένος με το σώμα του άλλου...

Ο απόλυτος έρωτας...

Απ' το παππού μου πήρα ένα ρολόι, απ΄ το πατέρα μου πήρα το όνομα, και χάρη στον Ευάγγελο Βενιζέλο έγινα επιτέλους  Άνδρας!

Κι όμως έτσι είναι, έφτασε η στιγμή αν και καθυστερημένα (κάλιο αργά παρά ποτέ) ο Γιωργάκης να περάσει απ΄ την παρατεταμένη πολιτική του  εφηβεία, στο στάδιο της πολιτικής του ενηλικίωσης.

Τουλάχιστον έτσι δείχνει μέχρι στιγμής, από το πώς χειρίζεται την όλη κρίση που έχει ξεσπάσει στο κόμμα του. Αναμένουμε τις εξελίξεις για να δούμε αν θα συνεχίσουμε να τον αποκαλούμε Γιωργάκη ή επιτέλους Γιώργο!

Μια ζωή ο Γιωργάκης και ο Γιωργάκης, ότι θέλει το παιδί, να μην του χαλάσουμε χατίρι, να μην το μαλώσουμε γιατί θα το πει στο μπαμπά του, και αφού απεβίωσε αυτός, στους  «θείους» του. Όλο χάδια και επαίνους........τέλος αυτά!!!

Ίσως τελικά έτσι πως έγιναν τα πράγματα ο Βενιζέλος να αποδειχθεί ο μεγαλύτερος ευεργέτης του Γιωργάκη και ο Γιωργάκης να χρωστάει περισσότερα σ΄ αυτόν παρά στο παππού του και τον πατέρα του. 

Μετά τη τραγωδία ήρθε και η κτηνωδία, όλοι έσπευσαν πρώτοι πάνω απ΄ το νεκρό και καμένο πτώμα της Πελοποννήσου να κλάψουν, να πενθήσουν, και να δηλώσουν τις οικολογικές τους ευαισθησίες και στις εννιά του μακαρίτη άλλον βάζουν μες στο σπίτι!!!

Έτσι είναι, είμαστε έθνος με μνήμη χρυσόψαρου που κολυμπάμε όλοι στη τηλεοπτική γυάλα.

Ξεχάσανε τα πένθη και τις μαύρες σημαίες και σήκωσαν όλοι  τα πολύχρωμα λάβαρα των κομμάτων τους.

Μόνο αυτά τα παιδιά της εθνικής ποδοσφαίρου που έπαιζαν το βράδυ της Τετάρτης στη Νορβηγία, φορώντας το πένθος στο χέρι τους ,μας θύμισαν αυτό που οι άλλοι θέλουν να ξεχάσουμε.

Αυτοί που μας φέρνουν τις χαρές πενθούν, και αυτοί που μας βούλιαξαν στο πένθος χαμογελούν και πανυγηρίζουν.

Οικολογική ευαισθησία...οι καρχαρίες άρχισαν το φαγοπότι στα καμένα, βλέπε τι γίνεται στο Δήμο Ζαχάρως . Όσο για τα μη καμένα, τίγκα στην αφίσα, στα πανό, και οι δρόμοι στο χαρτομάνι!!!

Άντε καλό βόλι, καλό βόλεμα, καλό ψήφο και καλό ψόφο!!!

Αφιερωμένο στα παιδάκια που μας κυβερνούν, και σ΄αυτά που θέλουν να μας κυβερνήσουν!!!

Λαέ της Λιλιπούπολης ( Αντιπολίτευση )
Στίχοι: Μαριανίνα Κριεζή
Μουσική: Νίκος Κυπουργός
Πρώτη εκτέλεση: Σπύρος Σακκάς

Λαέ της Λιλιπούπολης, σήκωσε πια παντιέρα,
με το Χαρχούδα δήμαρχο δε βλέπεις άσπρη μέρα.
Κι' αν ήσουνα Χαρχουδικός, καιρός να μετανιώσεις,
γίνε Δυστροποπιγκικός, αν θέλεις να προκόψεις.

Εβγάλαν οι Χαρχουδικοί δήμαρχο το Χαρχούδα
και τη ζωή μας κυβερνά μια αρκουδοπεταλούδα.
Όμως στις άλλες εκλογές η ρόδα θα γυρίσει
κι όλη η Λιλιπούπολη εμένα θα ψηφίσει.

Βλέποντας χθες το debate και ακούγοντας σήμερα όλους τους πολιτικούς αρχηγούς να δηλώνουν ικανοποιημένοι από το αποτέλεσμα, θυμήθηκα ένα παλιό καλό ανέκδοτο.

 Είναι το ανέκδοτο με το τύπο που το καλούν σε μια παρτούζα και ενώ κλείνουν τα φώτα για να αρχίσει το πάρτι αυτός κάθε λίγο και λιγάκι ανάβει τα φώτα και φωνάζει : ¨Ρε παιδιά να οργανωθούμε λίγο!!!¨.

Αυτό έγινε αρκετές φορές με αποτέλεσμα ο τύπος αγανακτισμένος φωνάζει ¨Ρε παιδιά να οργανωθούμε λίγο...έχω φάει 10 και δεν έχω ρίξει ούτε ένα!!!¨.

Ε λοιπόν στο ρόλο του τύπου είμαστε όλοι εμείς, σαν θεατές αλλά και σαν πολίτες. Ρε όλοι ικανοποιημένοι από το χθεσινό φιάσκο; Μόνο εμείς θα βγαίνουμε μια ζωή ανικανοποίητοι,  γαμημένοι και δαρμένοι. Μια ζωή μας καλούν στις παρτούζες τους και μια ζωή είμαστε οι πρώτοι στο τρενάκι. Τον τρώμε και δεν το δίνουμε ποτέ.

 Βλέπεις το ελληνικό φιλότιμο όπως είπε και ο Καραμανλής  θέλει τον ελληνικό λαό μπροστάρη!!! ¨Πονάς Μήτσο; Τι λες ρε, πονάν τα παλικάρια;¨

Μήπως πρέπει να γίνει μια αρχή στις 16 Σεπτέμβρη ,έτσι ώστε το φως  να παραμείνει ανοιχτό και επιτέλους να οργανωθούμε;