Σκοτώνοντας τον ευατό μας...

Καινούργια χρονιά και η Γάζα εξακολουθεί να ματώνει, σαν ΄΄ιατρική γάζα΄΄ ξεχασμένη πάνω σε μια παλιά πληγή που δεν έχει κλείσει. Όχι μόνο δεν έχει κλείσει  αλλά αιμορραγεί ακόμα πιο πολύ, με αποτέλεσμα το παλιό αίμα να μπερδεύετε με το καινούργιο,  το ξεραμένο και κιτρινισμένο αίμα να μαλακώνει με το φρέσκο και ζεστό και μαζί και τα δυο ανακατωμένα  να κυλούν στα αυλάκια του μίσους.

Στα δικά μας μέρη… εδώ και ένα μήνα μια αδέσποτη σφαίρα κυκλοφορεί στην ατμόσφαιρα… στην αρχή βρήκε ένα δεκαπεντάχρονο μαθητή και τον άφησε νεκρό, τώρα ένα εικοσάχρονο αστυνομικό που παλεύει για να κρατηθεί στη ζωή…

Και όλοι εμείς θεατές αυτού του μακάβριου ταξιδιού της… χωρίς να ξέρουμε που θα καταλήξει… κανείς δεν ξέρει που και σε ποιον...

Σκοτώνουμε τον ίδιο τον εαυτό μας καθημερινά, είτε μεταφορικά είτε κυριολεκτικά…