Υπάρχει ένα περίεργο χαντάκι εκεί, έξω από το Τμήμα Αλλοδαπών όπου βρίσκονται μετανάστες νεκροί. Οχι του γνωστού στιλ: «Θα βρεθείς σε χαντάκι». Απλά, σκοντάφτουν και πέφτουν μέσα... Οπως, ας πούμε, ο Πακιστανός Μοχάμετ Ασράφ στις 27/10/2008 και 30χρονος Χουσεΐν Ζαντιντούλ από το Μπανγκλαντές, ξημερώματα Σαββάτου, 3 Γενάρη του 2009. Ο 28χρονος Πακιστανός Μαζεχάρ Ικμπάλ, πατέρας δύο παιδιών, που κι αυτός κάπου σκόνταψε κι έπεσε στο γνωστό χαντάκι, στο ρέμα του Βοτανικού, νοσηλεύεται σε κωματώδη κατάσταση στο Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο Νίκαιας.

ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΤΙΚΕΣ οργανώσεις, που δεν θεωρούν καθόλου τυχαίο να... γλιστράνε όλοι και να πέφτουν στο ίδιο χαντάκι, οργάνωσαν την περασμένη Κυριακή συγκέντρωση στην Ομόνοια, για όσα συμβαίνουν τα ξημερώματα του Σαββάτου έξω από το Αλλοδαπών της Πέτρου Ράλλη. Εκεί δίνουν 150 με 300 μαγικά χαρτάκια προτεραιότητας για αίτηση πολιτικού ασύλου και κάθε Παρασκευή βράδυ συνωστίζονται απ' έξω 2.000-5.000 μετανάστες. Τους επιτίθεται η Αστυνομία γύρω από το ρέμα και μερικοί τυχαίνει να... παραπατάνε και να πέφτουν μέσα νεκροί.

ΤΗΝ ίδια ώρα που εμείς οι πατριώτες επιστρέφουμε από τα μπουζουξίδικα και τα κλαμπ εύθυμοι και χαλαροί... Την επόμενη φορά που θα καίνε το κέντρο της Αθήνας οργισμένοι λαθρομετανάστες -σου ψιθύρισα κι εγώ εγκαίρως δύο φωνήεντα, τώρα ξέρεις!- να πεις στη Σούλα να μην απορεί... Γιατί οσονούπω κι αυτό θα συμβεί!

ΚΙ όμως αυτή είναι η... άλλη πραγματικότητα στην Ελλάδα. Ηταν ιστορικός επιστήμων στη Βουλγαρία. Ηρθε εδώ με τη μητέρα και τον γιο της και βρήκε δουλειά στην αποθήκη ενός σούπερ μάρκετ. Υστερα από ενάμιση χρόνο την απέλυσαν. Πήγε σ' ένα γραφείο που νοικιάζει εργαζόμενους και την έβαλαν για 560 ευρώ τον μήνα να καθαρίζει, όπως η μαμά της, στον σταθμό του ΗΣΑΠ. Αν δεν συνδικαλιστεί μια πτυχιούχος ιστορικός, ποια θα συνδικαλιστεί; Εκλέχθηκε γενική γραμματέας της Παναττικής Ενωσης Καθαριστριών και Οικιακού Προσωπικού (ΠΕΚΟΠ) η 44χρονη ιστορικός Κωνσταντίνα Κούνεβα από τη Βουλγαρία και αντέδρασε όταν η εταιρεία ενοικίασης εργαζομένων τούς πρότεινε να πάρουν το μισό δώρο Χριστουγέννων και να υπογράψουν πως το πήραν όλο.

Η Κωνσταντίνα δεν βρέθηκε στο γνωστό χαντάκι νεκρή. Δύο «γνωστοί-άγνωστοι» όταν γύριζε σπίτι της από τη δουλειά μεσάνυχτα, προπαραμονή Χριστουγέννων, της έριξαν βιτριόλι στο πρόσωπο, την ακινητοποίησαν και την ανάγκασαν να το πιει. Εχει χάσει το ένα μάτι της και δίνει μάχη να κρατηθεί στη ζωή, στον «Ευαγγελισμό», στην Εντατική. Το 2009, στην Ελλάδα, στην πατρίδα μου, δηλαδή...

από το Ράδιο "Ε"  του  Ανδρέα Ρουμελιώτη

Ο μέχρι τώρα απολογισμός:

905  νεκροί Παλαιστίνιοι 

ανάμεσά τους 277 παιδιά

95 γυναίκες και

92 ηλικιωμένοι.

Οι τραυματίες ανέρχονται στις 3.950

to be continue....

Καινούργια χρονιά και η Γάζα εξακολουθεί να ματώνει, σαν ΄΄ιατρική γάζα΄΄ ξεχασμένη πάνω σε μια παλιά πληγή που δεν έχει κλείσει. Όχι μόνο δεν έχει κλείσει  αλλά αιμορραγεί ακόμα πιο πολύ, με αποτέλεσμα το παλιό αίμα να μπερδεύετε με το καινούργιο,  το ξεραμένο και κιτρινισμένο αίμα να μαλακώνει με το φρέσκο και ζεστό και μαζί και τα δυο ανακατωμένα  να κυλούν στα αυλάκια του μίσους.

Στα δικά μας μέρη… εδώ και ένα μήνα μια αδέσποτη σφαίρα κυκλοφορεί στην ατμόσφαιρα… στην αρχή βρήκε ένα δεκαπεντάχρονο μαθητή και τον άφησε νεκρό, τώρα ένα εικοσάχρονο αστυνομικό που παλεύει για να κρατηθεί στη ζωή…

Και όλοι εμείς θεατές αυτού του μακάβριου ταξιδιού της… χωρίς να ξέρουμε που θα καταλήξει… κανείς δεν ξέρει που και σε ποιον...

Σκοτώνουμε τον ίδιο τον εαυτό μας καθημερινά, είτε μεταφορικά είτε κυριολεκτικά…

Από τότε που θυμάμαι τον συχωρεμένο το παππού μου, μόνο μια βρισιά χρησιμοποιούσε: ΄΄Γαμώ τον Εβραίο σου΄΄.

 Πολύ αργότερα και αφού ο παππούς είχε πεθάνει, έπεσε στα χέρια μου το βιβλίο του Δ. ΛΙΑΝΤΙΝΗ  ΄΄ΓΚΕΜΜΑ΄΄ όπου  στο  κεφάλαιο  ΄΄Ο ΕΛΛΗΝΟΕΛΛΗΝΑΣ΄΄  γράφει : «Δεν ξέρεις ότι με τους εβραίους οι έλληνες είμαστε η φωτιά με το νερό; Όχι από εθνικό μίσος, όπως με άλλους, αλλά από αντιπαράθεση κοσμοθεωριών; Δεν άκουσες ποτέ την ιερή βρισιά του λαού μας: ΄΄Γαμώ τον εβραίο σου!΄΄»

Αυτές τις μέρες μου έρχεται αυτή η βρισιά συνέχεια στο στόμα. Είναι λυπηρό έως εξοργιστικό, τα παιδιά και τα εγγόνια αυτών που έζησαν το ολοκαύτωμα να κάνουν ακριβώς το ίδιο, μάλλον όχι το ίδιο αλλά  χειρότερο κακό για ένα και μόνο λόγο, επειδή αυτοί έχουν βιώσει πως είναι να είσαι θύμα.

Τελικά ο χειρότερος θύτης είναι ένα πρώην θύμα όπως Ουδείς πιο αχάριστος του ευεργετηθέντος..;

Απ’ το 1993 και κάθε χρόνο στις 3 Μαΐου γιορτάζετε η Παγκόσμια Μέρα Ελευθεροτυπίας , ενώ απ’ το 1999 και κάθε χρόνο το πρώτο Σάββατο του Μαΐου γιορτάζετε η Παγκόσμια Ημέρα για τη νομιμοποίηση της Κάνναβης.

Αναρωτιέμαι αν φέτος τελικά έτυχε ή πέτυχε; δηλαδή να συμπέσουν οι δύο γιορτές. Και πόσο σχέση μπορούν να έχουν μεταξύ τους;
Για να τιμήσω αυτή την διαβολική σύμπτωση, θα παραφράσω μια φράση του Karl Marx,

Η ελεγχόμενη Δημοσιογραφία είναι το Όπιο του Λαού.

Γιαυτό συνεχίστε όλοι το ελεύθερο blogging πριν μας έρθουν και από εδώ τα "ντουμάνια" της υποτιθέμενης Ελευθεροτυπίας!