Δεν με λένε Fairuz...

Να ονειρεύομαι και να ταξιδεύω χωρις αποσκευές με το μωρό μου και ένα χαμόγελο. Απογεύματα στης Νινέτας στην Ερμούπολη Κυριακάτικα πρωινά με την Λίτσα στο Αιολίς prosecco στο Gilli Cava στην αγορά της Barcelona με την σκιά του Gaudi πάντα πάνω μου tango στην μέση της Avenida Florida και ένα άγγιγμα σου κάτω από το τραπέζι... Κι όταν γυρίζω πίσω τραπεζάκι έξω, chardonay παγωμένο ,και απέναντι φωτισμένη η Ακρόπολη και φίλοι όλοι οι φίλοι και ο Σταμ να μου φωνάζει ΈΛΕΓΕ Η ΚΑΡΔΙΑ ΑΝ ΒΡΕΙΣ ΑΓΆΠΗ ΧΤΥΠΑ Πως το ΄λεγες Στάθη τότε θυμάσαι: Δεν είναι όλα τα δάχτυλα του χεριού ίδια. Καλώς ή κακώς μαζευτήκαμε εδώ.Πιείτε το κρασί που βάζει στο ποτήρι ένας φίλος, δεχτείτε το φιλί του που δεν είναι αυτονόητο,δεχτείτε την ζωή σας που είναι συναρπαστική και ανόμοια με κάθε άλλη ζωή-κι αυτό είναι κάτι που κατάβάθος το διαλέξατε. Όπως γράφει κι ο Γιάννης μερικές φορές η λύση είναι χειρότερη από το πρόβλημα, ας μείνουμε μαζί. Stay with me Το ουσιώδες είναι ότι είμαστε μαζί, είμαστε καλά,κι ο ένας αγαπά τον άλλον έτσι όπως είναι. Δεν θα είναι πάντα έτσι ,δυστυχώς.Μια μέρα,ο ένας θα λείπει φριχτά από τον άλλον... Ακόμα και να μην είχες γράψει ποτέ τίποτε άλλο θα μπορούσε αυτό να είναι το όλον, σαν άγγιγμα κάτω από το τραπέζι σε μια βαθειά πληγη που συντηρώ χρόνια.