Καλοκαίρι ολόκληρο Λ.

 O X. μ’ αγαπάει και ξέρει ότι αγαπάω τις καλοκαιρινές βραδιές στην Αθήνα
με ανεμιστήρα, Τσιτσάνη και Gardel και κοιτάζοντας αυτό το σπίτι που θέλω να κάνω ένα αισθαντικό κοινόβιο ανοιχτό για όλους όσους πλήγωσαν, αγρίεψαν ή μαλάκωσαν την καρδιά μου άρα με βοήθησαν να φτάσω εδώ που είμαι τώρα.

Δεν μου θύμωσε που τελικά δεν πήγα στην Επίδαυρο και φεύγοντας πέρασε από το σπίτι και μου έφερε κι ένα ολόκληρο μπολ sorbet cassis από κάπου μακριά … Καναδά , Κηφισιά, Ερυθραία ή κάπου εκεί …όλα βόρεια και μακρινά μου φαίνονται.
Για μένα η Αθήνα αρχίζει στο Γκάζι και η Ράτκα αποτελεί το βορειότερο σύνορο κι από εκεί και πέρα αρχίζει η Neverland.
Το ψυχικό με ψ ή Ψ μου στενεύει το συναισθηματικό coup de pied και τα πιο ολόκληρα και νοσταλγικά καλοκαίρια τα πέρασα με παγωμένο prosecco παρέα με την Μ. στο Ciao και τον Γ. στο Φίλιον και ήταν πολύ ωραία και θυμώνω που φύγαν και οι δυο τόσο νωρίς και κάτι μέσα μου και στα καλοκαίρια μου δεν είναι πια ολόκληρο.
Φυσικά πέρασα Χριστούγεννα στο Seefeld και φόρεσα τα κασμίρια μου αρχές καλοκαιριού στο Φεστιβάλ του Avoriaz και ερωτεύτηκα στο Innsbruck σε μια στιγμή που κράτησε εφτά χρόνια μέχρι να πω «φτου ξελευτερία» και τώρα πια μόνο σε μια ορεινή χώρα ανεβαίνω. Φοράω τις πολύχρωμες εσάρπες μου, παίρνω το διαβατήριο μου που μπορεί να είναι και ληγμένο και καταπατώντας τις αρχές της αναρχίας μου ταξιδεύω σ’ αυτή την χώρα των ανατριχιαστικών αλπικών Edelweiss και της Χιτσκοκικής ηρεμίας για χάρη της Λ.
Η Λ. δεν είναι ένα πλάσμα που περιγράφεται εύκολα.
Είναι «ζήτημα φωτός» που διαθλάται ανοικονόμητα σε χίλιες αποχρώσεις.

Είναι ένας συνδυασμός αέρικού και πέτρας του σουφ.
Το πέρασμα της απ’ αυτή την γη είναι ένα σεμά, όλη της η ζωή δεν μοιάζει, είναι
ο εκστατικός χορός των Δερβίσηδων, πέρα από αμετακίνητες κοσμοθεωρίες – φυλακές και εισαγγελικές θρησκευτικές πεποιθήσεις - κελιά χαμογελάει αφήνοντας ελεύθερη την καρδιά και τα δάκρυα και στροβιλίζεται σταθερά, ανεβαίνει και πέφτει και η επόμενη στροφή την βρίσκει ακόμη πιο ψηλά και πάντα έτσι θα είναι.
Έχει έναν μοναδικό τρόπο να απαντά στο τηλέφωνο, στα ερωτήματα που με ζορίζουν γύρω στα μεσάνυχτα με αφορμή τραγούδια και φεγγάρια ποτισμένα τσαλακωμένα και ποτισμένα με ελαφρώς αλκοολούχα δάκρυα, στις απουσίες μου και στη Ζωή που χαρίζεται.                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                             Άλλη Άλλη Ζωή δεν ξέρει η Λ. αν υπάρχει, δεν την απασχόλησε ποτέ.
Η Ζωή που ξεχείλισε από μέσα της με έναν Κούρο. Η Ζωή που αναβλύζει με την άκρατη αγάπη της για τον Γ. Η Ζωή της Λ. που κάνει όλους εμάς τόσο τυχερούς γιατί είμαστε κομμάτι της. 
Με ζηλεύω που είναι δικός μου άνθρωπος και δεν αναρωτιέμαι πια αν το αξίζω. Γιατί  τα  panic attacks που κάποτε ήταν η πιο σταθερή συντροφιά και τώρα με επισκέπτονται όποτε γουστάρουν σαν απλός εχθρουλάκος τα αξίζω;

Χειμωνιάτικη μέρα και μόλις είχα πατήσει στη βρεγμένη γη μετά απέ έξι μήνες.
Κούτσαινε το πόδι αλλά πιο πολύ η καρδιά. Μετρούσα το βάθος της πληγής που άνοιξε μέσα μου μια μεγάλη απώλεια και πάτο να ακουμπήσω και να αράξω εκεί με τα φαντάσματα μου δεν είχε.
Πρώτη φορά την έβλεπα και της τα είπα όλα.
Έκλαψα και ζήτησα συγγνώμη.
«Γιατί ζητάς συγγνώμη που κλαις αν γελούσες από χαρά θα ζητούσες συγγνώμη;»

«H καλοσύνη των ξένων» είναι πολύ φτηνό cliché.
Δεν ήταν αυτό. «Ήταν ζήτημα φωτός»
Και περνούν τα χρόνια και παίρνουν τα παλιά δάκρυα και φέρνουν άλλα καινούρια. Αλλά δεν το βάζουμε κάτω, “ένα γκολ μας βάλανε δεν χάσαμε και το πρωτάθλημα”. 

Ανοιξιάτικη μέρα συνώνυμο υπόσχεσης και συνένοχη προσδοκιών.
Πλατεία, τραπεζάκια έξω, σε μια πλατεία τρώμε το πιο ζουμερό σουβλάκι.

Δεν μπορώ να το φάω χωρίς τζατζίκι, θυμάμαι κατά λέξη όλη την ταινία του Ν.
κι η Λ. γελάει. Ακόμη δεν μου τον γνώρισε.
Κοιτάζουμε μπροστά και μετά πίσω και μετά μπροστά…Γράφουμε σε μικρά χαρτάκια με παιδικά μολύβια.
Έρχεται άλλος καιρός, καλός καιρός αν του φερθούμε καλά, και έτσι θα αρχίσουμε να φερόμαστε και σε εμάς καλά και τότε το κουτί των υποσχεσεων της Άνοιξης θα ανοίξει.

Καλοκαιρινή μέρα και μόλις είχα σηκωθεί από το κρεβάτι.

Όλοι μαζί στο νησί.

Με μια κούπα καφέ και το πρώτο τσιγάρο αφήνομαι να ταξιδέψω στο φως.
Πρωινό φως και το ρουφάω με λαχτάρα. Γεμίζει την καρδιά, χύνεται λίγο και στο βάθος της πληγής.

Μ’ αρέσει το φως, μ’ αρέσει που δεν ξεχνάω την πληγή αλλά και δεν την ξύνω πια, έμαθα πως έτσι κι αλλιώς κάποιες φορές θα ματώνει...άσε το αίμα να τρέξει, άστο και να ξεραθεί και μετά ξέπλυνε το με ένα μακροβούτι όταν θα ξαναβγείς στον αφρό θα δεις ότι η ζωή είναι ζήτημα φωτός.

Καλοκαίρι ολόκληρο Λ.