For ever on Sunday!

For ever on Sunday! Άδεια η Αθήνα.

Εμείς είμαστε εδώ και απολαμβάνουμε τους άδειους δρόμο με λίγο πήγαινε-έλα μόνο στην παλιά θάλασσα για να ξαναπαίξουμε με σπασμένα παλιά κουβαδάκια που κουβαλάμε λυτρωτικά και κρύβουμε από αδιάκριτες αλήθειες και αρπαχτικά χρόνια.

10 το πρωί και μόλις είχα βγει από το μπάνιο ήρθε ο Γ. με ένα τεράστιο καρπούζι που είχε αγοράσει τα ξημερώματα κάπου στην Αχαρνών.
Μόλις τον είδα έβαλα τα κλάματα. Πήρα αγκαλιά το καρπούζι χώθηκα στην αγκαλιά του Γ. και με δάκρυα, μύξες και νερά που έσταζαν από τα μαλλιά μου του φώναξα
“Yes, I do! Με νοιάζεσαι; Ξέρεις ποιος μου το έχει πει αυτό;”

Miss Pepsi ρίξε ένα πρόχειρο Channel επάνω σου και πάμε στο μπαλκόνι που δεν βλέπει θάλασσα μου είπε με αυτή την φωνή που τόσα χρόνια μας ξεσηκώνει όλους τα απογεύματα.

Καθισμένοι στις λευκές πολυθρόνες με τα μαροκινά μαξιλάρια με το μισό καρπούζι στην πράσινη πιατέλα από την Τήνο άρχισα να κάνω δηλώσεις.

Αποφάσισα να φύγω για πάντα από την Αθήνα.

Βρήκα χίλιους λόγους να μαζέψω όλη μου την ζωή σε μια παλιά βαλίτσα που είχα αγοράσει κάποτε στο Illinois και να φύγω.

Μου έχωσε στο στόμα ένα μεγάλο κομμάτι καρπούζι και κοιτώντας την θάλασσα που δεν φαινόταν παρατήρησε ατάραχος ότι δεν είχα πάει ποτέ στο Illinois, την βαλίτσα του την είχα δανειστεί πριν δυο χρόνια στο Βερολίνο και ποτέ δεν την επέστρεψα και από την Αθήνα δεν έφυγα ούτε το 1999 με τον σεισμό όταν το παλιό μου σπίτι είχε γίνει πετραδάκι-πετραδάκι.

Δεν σου επέστρεψα την βαλίτσα κακομαθημένο μου νιαούρισα γιατί δυο μέρες μετά που έφυγα αγόρασες ένα μπαούλο Goyard και το 1999 δυο μέρες πριν το σεισμό είχα παραιτηθεί ο Σ. είχε εξαφανιστεί και με όλα μου τα λεφτά είχα αγοράσει τον πολυέλαιο, το μόνο πράγμα που δεν έσπασε και αν θυμάσαι έμενα σπίτι σου και με τάιζες δυο μήνες. Που να πήγαινα;

Ο Γ ξέσπασε σε γέλια κι εγώ βρήκα ένα λόγο για να μείνω.

Έβαλα τέρμα την κασέτα, ναι κασέτα, Θ’ αλλάξω ιστορία και κεφάλαιο θα φύγω από εσένα κι απ’ το Αιγάλεω και κοίταξα την θάλασσα που δεν φαινόταν και μετά κλείσαμε τα μάτια μας σφιχτά και η θάλασσα φαινόταν…

ΣΧΟΛΙΑ: 4 | ΔΕΙΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ / ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ

GREAT EXPECTATIONS

Να ονειρεύομαι και να ταξιδεύω χωρις αποσκευές με το μωρό μου και ένα χαμόγελο. Απογεύματα στης Νινέτας στην Ερμούπολη Κυριακάτικα πρωινά με την Λίτσα στο Αιολίς prosecco στο Gilli Cava στην αγορά της Barcelona με την σκιά του Gaudi πάντα πάνω μου tango στην μέση της Avenida Florida και ένα άγγιγμα σου κάτω από το τραπέζι... Κι όταν γυρίζω πίσω τραπεζάκι έξω, chardonay παγωμένο ,και απέναντι φωτισμένη η Ακρόπολη και φίλοι όλοι οι φίλοι και ο Σταμ να μου φωνάζει ΈΛΕΓΕ Η ΚΑΡΔΙΑ ΑΝ ΒΡΕΙΣ ΑΓΆΠΗ ΧΤΥΠΑ Πως το ΄λεγες Στάθη τότε θυμάσαι: Δεν είναι όλα τα δάχτυλα του χεριού ίδια. Καλώς ή κακώς μαζευτήκαμε εδώ.Πιείτε το κρασί που βάζει στο ποτήρι ένας φίλος, δεχτείτε το φιλί του που δεν είναι αυτονόητο,δεχτείτε την ζωή σας που είναι συναρπαστική και ανόμοια με κάθε άλλη ζωή-κι αυτό είναι κάτι που κατάβάθος το διαλέξατε. Όπως γράφει κι ο Γιάννης μερικές φορές η λύση είναι χειρότερη από το πρόβλημα, ας μείνουμε μαζί. Stay with me Το ουσιώδες είναι ότι είμαστε μαζί, είμαστε καλά,κι ο ένας αγαπά τον άλλον έτσι όπως είναι. Δεν θα είναι πάντα έτσι ,δυστυχώς.Μια μέρα,ο ένας θα λείπει φριχτά από τον άλλον... Ακόμα και να μην είχες γράψει ποτέ τίποτε άλλο θα μπορούσε αυτό να είναι το όλον, σαν άγγιγμα κάτω από το τραπέζι σε μια βαθειά πληγη που συντηρώ χρόνια.

ΠΡΟΣΦΑΤΑ POSTS

«Μ' αρέσει που κατάλαβα»

16.6.2010, 11:03

ΕΠΙΣΤΟΛΗ 1

15.6.2010, 20:53

Οι ανεπίδοτες επιστολές είναι προδοσία!

15.6.2010, 20:25

ΓΙΑΤΙ ΑΛΛΑΖΩ ΖΩΗ

29.5.2010, 22:05

ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΕΣ ΓΙΑ ΕΝΑ ΓΑΜΟ

6.3.2010, 20:15

Καλοκαίρι ολόκληρο Λ.