Καινούρια φτερά και αυτή την φορά ροζ. Ο Σταμ. Πάνω στην σκηνή, Ζαζά πάνω σε σκοινί θυμωμένου πόνου.

Ήρθε ο Γιάννης και με πήρε με το ζόρι. Που να τρέχω τώρα φώναζα εγώ πενθώ. . .

Μια ώρα μετά με μάτια που έλαμπαν από χαρά, πόνο, αναπάντητα γιατί, παρακάλια, χωρισμούς χωρίς  αποχαιρετισμούς δηλαδή μια ζωή αληθινή κι απαζάρευτη τραγουδούσα δυνατά

«Για σκέψου πως κάποιος σ' αγάπησε τόσο πολύ, όσο όλοι οι άλλοι μαζί κι ακόμη πιο πολύ» .

Κάποιος το έχει σκεφτεί αυτό και για μας είπε ο Γιάννης που πάλι ήταν χωρίς χαρτομάντιλα και έτσι έκανε την γνωριμία του με έναν κούκλο που καθόταν πίσω μας.

Μια γυναίκα σε μια μπανιέρα. Έχει πιει για να ξεχάσει, Cliché, για αυτό και δεν τα κατάφερε.

Όταν κοιτάχτηκα στον καθρέφτη τρόμαξα. Γι αυτό την κράτησα αυτή την φωτογραφία μπας και καταλάβω κάποτε ότι το μεγαλύτερο κακό μπορούμε να μας το κάνουμε μόνο εμείς.

Maquillage βαρύ, rimmel να μουτζουρώσει τα μάτια όταν θολώσει το βλέμμα να κλείνει ανθρώπους κι ορίζοντες απ' έξω και κραγιόν κόκκινο σαν φρέσκο αίμα.

Δεν τους θέλω τους ανθρώπους έναν ήθελα κι αυτός δεν υπάρχει και ποιος ορίζοντας αντέχεται χωρίς την προσμονή του.

Δεν θα έρθει ποτέ ξανά να με φιλήσει, ούτε για λίγο δεν θα έρθει ούτε πολύ θα με φιλήσει.

Πείτε με αναξιοπρεπή και έρμαιο των παθών μου αλλά αφήστε με ήσυχη να ματώσω τα πόδια μου με τον μόνο τρόπο που αντέχω ξυπόλητη, χωρίς παπούτσια γκέισας.

Η απόσταση ανάμεσα στην ζωή και στα πατώματα δεν είναι μεγάλη.

Ένας άντρας δρόμος είναι.

Μετά δυνάμωσα την μουσική «για μένα όσο υπάρχει ένα μπουκάλι θα θάβω αυτά που στο κεφάλι μείναν απ' το παρελθόν». Να τελειώνουμε με το παρελθόν.

Μετά σηκώθηκα και πλύθηκα. Τέρμα οι μουτζούρες. Δεν μ' αρέσουν οι μουτζούρες.

Μ' αρέσουν τα κινηματογραφικά πρόσωπα, μάτια που βουρκώνουν τόσο όσο να γυαλίσουν και να καθρεφτιστεί μέσα τους το όνειρο που έσπασε, κόκκινα χείλια που δεν ξεθωριάζουν, δεν μουτζουρώνονται αφήνουν σημάδια μόνο όταν θες, όπου θες. Έχουμε και μια ματαιοδοξία να σκεφτούμε.

Άδεια παραλία. Εκείνος που τον αγάπησε πολύ έφυγε. Εκείνη που τον αγάπησε πολύ έφυγε 

Δεν ξέρω γιατί γύρισα πίσω. Τι να κοιτάξω; Τι είχε μείνει;
Το κάθε κύμα είναι μοναδικό. Αν προλάβεις να το δεις, αλλιώς το χάνεις.
Κάτι φέρνει, κάποιος παίρνει...
Όλα για μια φορά.
Μετά τέλος
Μετά άλλα...
Κι ας θέλεις άλλα
Φυσάει από μακριά
Ακούω
Της εξοχής τα πρωινά θα τα βρούμε ξανά...έλεγε το τραγούδι
Της εξοχής τα πρωινά θα τα βρούμε μαζί... έλεγες εσύ
Τώρα δεν έμεινες κανείς μας
Μια παραλία ερημική...φεύγω.

Πρώτη άνοιξη 2009. Μια σκάλα που φοβόμουν μην πέσεις, που φοβόμουν να ανέβω.

Στο είχα πει. Δεν ήταν ψέματα. Για να φτάσω εδώ έλιωσα παπούτσια σιδερένια και ξημερώθηκα   σε κόσμους χωρίς εσένα.

Κι αυτή η σκάλα δεν μ' έφερνε κοντά σου η δική μου επιθυμία η ολισθηρή, η μανιώδης και   καταλυτική αυτή μ' έφερε εδώ, αλλά κοντά σου δεν μ' έφερε ποτέ.

Τα ανέβηκα ξυπόλυτη κι από μακριά από το φαράγγι φυσούσε ένας αέρας καυτός σαν τραγούδι.

Η πρώτη δύσκολη στιγμή ήταν για μένα αφορμή να μάθω πόσα μας χωρίζουν σκαλοπάτια.

Χειμώνας 2009. Σπίτι μεγάλο, baroque πολυέλαιοι, κεριά και μεγάλος καθρέφτης στο παρελθόν.

Δεν θυμάμαι γιατί την τράβηξα αυτή την φωτογραφία. Νομίζω για να μου αποδείξω ότι έχω σπίτι, για να στεγνώσω το σεφαραδίτικο αίμα μου, αυτό που με κάνει να νιώθω πάντα ξεριζωμένη, διωγμένη. "Πατρίδα είναι ο τόπος αυτού που αγαπάς". Αλλιώς όλο το χρυσάφι της Νεμπλούς και το ασήμι της Χεβρώνας δεν φτάνουν για να σε κρατήσουν κάπου.

Και τότε ήρθε και ένας αέρας φύσηξε και όλα άρχισαν να κουνιούνται. Το σώμα μου δεν κρατιόνταν. Κεριά παντού και να λιώνω μαζί τους. Κι ο χειμώνας πέρασε και ήρθε η άνοιξη.