Θέλω ένα ωραίο πρωινό

Αληθινό καλοκαιρινό πρωινό

Θέλω να ξυπνήσω από τις ηλιογραμμές πάνω στις λευκές κουρτίνες

Μακριές λευκές κουρτίνες από γάζα

Θέλω ν' απλώσω το χέρι μου και να ακουμπήσω στην γυμνή σου πλάτη

Σ' αρέσει να κοιμάσαι μπρούμυτα γυμνός και μαυρισμένος

Θέλω να σε κοιτάζω να κοιμάσαι

Είσαι τόσο όμορφο παιδί πάνω στα γαλάζια σεντόνια

Θέλω να είσαι πάντα τόσο όμορφο παιδί

Θέλω ν' αργείς να ξυπνήσεις

Ψάχνω σημάδια πάνω στο κορμί σου

Σε κοιτάζω, σε ψάχνω, σε βρίσκω;

Μεγαλύτερη απόσταση από το κοντά δεν υπάρχει

Θέλω να σηκώνομαι σιγά και να μπαίνω κάτω από το κρύο νερό

Νερό να χύνεται επάνω μου

Με χαϊδεύει πάνω εκεί που άφησες τα χάδια σου

Θέλω για πάντα, τα πάντα μαζί σου

Πόσο κρατάει το για πάντα;

Για πάντα;

Είναι ωραίο το τώρα, αλλά αν το μετά γίνει όπως πριν έρθεις;

Θέλω να πιω τον πρώτο καφέ μόνη μου δίπλα στο κύμα

Το κάθε κύμα είναι μοναδικό

Αν προλάβεις να δεις

Κάτι φέρνει, κάτι παίρνει

Όλα για μια φορά

Μετά τέλος

Μετά άλλα

Κι ας θέλεις άλλα

Φυσάει από μακριά

Ακούω

Της εξοχής τα πρωινά θα τα βρούμε ξανά...έλεγε το τραγούδι

Της εξοχής τα πρωινά θα τα βρούμε μαζί... έλεγες εσύ

Κοιτάζω τις γραμμές στο χέρι μου

Επάνω τους έμεινε κολλημένη άμμος

Κοιτάζω το παράθυρο 

Θέλω όταν ξυπνήσεις να βγεις γυμνός και να κοιτάξεις τον ήλιο

Σου πάει ο ήλιος 

Κλείνεις τα μάτια και ανασαίνεις βαθιά

Είμαι μέσα στα κλειστά σου μάτια;

Είμαι το κομμάτι του μαζί σου;

Όταν βγω από το νερό το αλμυρό νεράκι δεν θα τρέχει μόνο από τα μάτια

Κλείνω τα μάτια

Ατέλειωτο μακροβούτι

Ο Αλέξης την σκούντηξε με το πόδι του κάτω από το τραπέζι εμφανώς εκνευρισμένος αλλά η Μαγδαληνή δεν αντέδρασε καθόλου, ούτε που γύρισε να τον κοιτάξει.

Με κίνηση θεατρική συνέχισε να γεμίζει το ποτήρι της μέχρι το χείλος και μόνο τότε του έριξε ένα χαμόγελο-ακροβάτη ανάμεσα στην συγκαταβατική ευμένεια και την ειλικρινή αποστροφή του αποικιοκράτη απέναντι στους ιθαγενείς.

«Μια σταγόνα ακόμη και θα ξεχείλιζε» είπε σιβυλλικά κάνοντας όλους να κοιτάξουν με αμηχανία ή υποσυνείδητη αγωνία μια σταγόνα που θα απειλούσε να ξεχειλίσει και τα δικά τους ποτήρια

«Γιόρταζαν» τα 25 χρόνια του γάμου τους.

Εκείνος & Εκείνη 25 χρόνια μαζί;

Όχι.

Εκείνος & Εκείνη 25 χρόνια παντρεμένοι

Εκείνος όλο το βράδυ άψογος οικοδεσπότης.

Μέσα σε μια ανάλαφρη ατμόσφαιρα συνομιλούσε με όλους κοιτάζοντας διακριτικά πότε το ρολόι του και πότε την πόρτα.

Εκείνη όλο το βράδυ σχεδόν αμίλητη.

Τυλιγμένη σε ένα φόρεμα βαθύ κόκκινο σχεδόν μαύρο, ρούχο θεατρικό και με τρεις σειρές πέρλες.

Πέρλες πάνω σε μετάξι, πένθος που γλίστρησε μέσα της και ρίζωσε 25 χρόνια και βλέμμα με αυτή την σκληράδα που έχουν μόνο όσοι πόνεσαν.

Φιγούρα grotesque. Ρίμελ βαρύ σαν μάσκα που συγκρατεί τα δάκρυα και κλείνει τον κόσμο έξω.

Κάπνιζε τα πουράκια της και έπινε.

Από τους 10 καλεσμένους της με την μόνη που ασχολήθηκε ήταν η Ελεάνα.

Από την ώρα που μπήκε μέσα έγινε ο στόχος της.

Ένα πλάσμα αέρινο και γήινο μαζί. Δεν είναι η κλασσικά ωραία. Ψηλή, αδύνατη με μεγάλα μάτια που έμοιαζαν πάντα υγρά, με μια λεπτή γαμψή μύτη και μακριά μαύρα μαλλιά.

-Συγγνώμη που καθυστέρησα δικαιολογήθηκε αλλά ξέρετε τι θα πει πρόβα για τραγωδία με τον Ματθαίου και τώρα που με έβαλε και κορυφαία του χορού έχει βγάλει όλη την τελειομανία του επάνω μου.

-Αλίμονο χρυσό μου απάντησε η Μαγδαληνή όλοι ξέρουμε πόσο πολύ δίνεσαι στην δουλειά σου και πόσα μπορείς να δώσεις γι αυτή. Θυμάμαι όταν έκανες πρόβες με τον Αλέξη, μια φράση μόνο είχες σε ένα έργο τριών πράξεων και όμως αυτό δεν σε εμπόδισε να δοθείς ολοκληρωτικά στο ρόλο σου και να κερδίσεις τον πρωταγωνιστικό τελικά.

Ήσουν πάντα διαθέσιμη και ποτέ δεν διαμαρτυρήθηκες  για τις πρόβες σας μέχρι τα ξημερώματα.

Η Δανάη που αισθάνθηκε την μυρωδιά της φωτιάς πετάχτηκε αδέξια στη μέση.

Είδες τελικά πόσα πράγματα κρύβονται πίσω από την λάμψη μιας παράστασης που παρακολουθούμε ούτε που τα φανταζόμαστε όσοι είμαστε έξω από τον χώρο.

Παντού κρύβονται πράγματα καλή μου είπε σιβυλλικά η Μαγδαληνή.

Η Δανάη συνέχισε την προσπάθεια της αποφασισμένη να περισώσει την αποψινή βραδιά.

Προχτές πήγαμε με τον Βίκτωρα κινηματογράφο και είδαμε την ζωή της Εντιθ Πιαφ. Τραγική ζωή βρε παιδί μου από την μέρα που γεννήθηκε τι σκοτεινό αστέρι είχε επάνω της και την ακολουθούσε μέχρι το τέλος μ' αυτόν τον τυχοδιώκτη τον πως τον λέγανε Βίκτωρα?

Τεό σαγκαπό απάντησε με έντονο τόνο η Μαγδαληνή. Βλέπω χρυσό μου ότι εσύ ξέρεις τι έζησε και τι ένιωσε καλύτερα κι από την ίδια. Φαντάζομαι ότι αν ήταν εδώ απόψε θα είχε να μάθει πολλά για την ζωή της από σένα. Τίποτε δεν θα έμενε κρυφό όλα θα έβγαιναν στο άπλετο κίτρινο φως της ζήλιας. Η ερωτευμένη Edith με χρέη, σκουριασμένη υγεία και στ' αζήτητα με το κρασί από το ξημέρωμα δεν αγαπούσε τον Theo, παραλήρημα ήταν για να περνάει ο χρόνος που δεν της ήταν πολύτιμος και το σ' αγαπώ με την γαλλική προφορά το έμαθε στα ελληνικά  γιατί βαριόταν να το μάθει στην διάλεκτο της νοτιοδυτικής Ινδίας. Κι ο Theo δεν την αγάπησε λεπτό, έψαχνε κάποια να της κρατάει το χέρι όταν οι πόνοι την συντάραζαν μες στην νύχτα και την έκαναν κουρελάκι, μια καρδιά συντρίμμια σπασμένα γυαλιά να τα μαζέψει και να ματώσει, λογαριασμούς απλήρωτους και μαραμένα τριαντάφυλλα.

Αυτό κατάλαβες κι αφού αυτό κατάλαβες έτσι είναι.

Χαίρομαι που σας το χαλάω αλλά δεν είναι έτσι!

Δεν είναι έτσι, είναι κρίμα που εσάς δεν σας αγάπησε ποτέ κανείς χωρίς ανταλλάγματα κι εσείς ποτέ δεν φύγατε από την γωνιά του επαίτη ή του κλέφτη ευκαιριακού κέρδους.

Δεν αγαπήσατε ποτέ και ψάχνατε πάντα τρόπο να έχετε την χολή σας έτοιμη για όποιον κρατάει φυλαγμένα στο συρτάρι τα μαραμένα τριαντάφυλλα που του έστειλαν.

Οι άνθρωποι αγαπιούνται και για τις πληγές τους.

Είδατε τον έρωτα τους σαν επιταγή.

Ο έρωτας είναι μετρητά

τα τελευταία σου

τα πετάς στο πάτωμα να χαραχτεί

και δεν τα μετράς

και ξαναπάς απ την αρχή

και δεν ξεχνάς την χαρά που ένοιωσες

Avec Mes Souvenirs
Mes Shagrins, Mes Plaisirs,
Balaye Les Amours Balaye Pour Toujours
Je Repars A Zero.

Τα μάτια της γυάλιζαν από οργή σ' αυτό τον ορμητικό μονόλογο.

Ο Αλέξης άρπαξε το χέρι της με δύναμη την στιγμή που σήκωνε το ποτήρι της.

Είπαμε όχι άλλο απόψε Μαγδαληνή.

Το άφησε κάτω και κοίταξε τους παγωμένους πια συνδαιτυμόνες.

Είδατε πόσο με προσέχει ο αγαπημένος μου σύζυγος είπε γελώντας σκληρά. Έτσι ήταν πάντα προστατευτικός, ιπποτικός. Δική του ιδέα ήταν να σταματήσω το θέατρο για να μην κουράζομαι από τα χειροκροτήματα. Δική του ιδέα και να μην κάνουμε παιδιά και κουράζομαι να τα  κρατάω αγκαλιά και να τρέχω όλη μέρα ξοπίσω τους να τα βλέπω να μεγαλώνουν.

Δική του ιδέα να αποκτήσει και ερωμένη για να μην κουράζομαι από τα χάδια, να μην ιδρώνω και χαλάει το μακιγιάζ και ευτυχώς βρέθηκε αυτό το αθώο πλάσμα η Ελεάνα να επωμιστεί το βάρος. Με μόνο αντάλλαγμα αρχικά πρωταγωνιστικούς ρόλους στο θέατρο και τώρα πια και στην ζωή του.

Έτσι είναι δεν φτάνει να αγαπάς εσύ τον ρόλο σου πρέπει να σ' αγαπάει κι εκείνος.

Η Ελεάνα την κοίταξε βαθιά στα μάτια.

Ναι έτσι είναι Μαγδαληνή γιατί έτσι πιστεύεις εσύ. Αυτό κατάλαβες  κι αφού αυτό κατάλαβες έτσι είναι. Εσύ ξέρεις την ζωή μου καλύτερα από εμένα και τι αισθάνομαι, και τι νιώθω, και τι χρειάζομαι κι αν αγαπώ και τι πληρώνω.

Το όνειρο μου ήταν πάντα το θέατρο κι όχι μια θεατρική ζωή.

Ναι τα έδωσα όλα για το θέατρο και είπα έτσι θα πορευτώ με μια ζωή που αντί για ανθρώπους θα γεμίζει με ρόλους. Βαρύ να το αποδεχτείς, σου κόβει την ανάσα.

Η αγκαλιά είναι μια αναγκαιότητα και εκεί που με απογείωνε το χειροκρότημα όταν κατέβαινα από την σκηνή τσακιζόμουνα στο κενό που άφηναν τα άδεια πια κουστούμια.

Και τότε άνοιξε μια αγκαλιά τυχαία εκεί που δεν το περίμενα και φυσικά δεν με ρώτησε. Άνοιξε κι εγώ μπήκα μέσα.

Στο χάδι του διάβαζα την γενναιοδωρία που έχει εγγράψει σε έναν άνθρωπο που την ζωή την αγαπάει ούτε την φοβάται, ούτε την λυπάται.

Στην αγωνία μου «Αν πράγματι δεν μπορούμε να ζήσουμε παρά ένα μικρό μόνο μέρος όσων έχουμε μέσα μας - τότε τι γίνεται με τα υπόλοιπα?» χαμογελούσε στραβά μ' αυτή την μόνιμη θλίψη στην άκρη του στόματος.

Αυτά είδα εγώ στον Αλέξη και φοβήθηκα. Το έβαλα στα πόδια.

Έκλαψα που δεν θα το ζούσα και δεν θα πονούσα  ποτέ από αυτό τον έρωτα κι απομακρύνθηκα...και ξαναγύρισα.

Οι τραγωδίες της ζωής είναι δύο. «Η μία είναι να μην έχεις εκείνο που θέλεις και η δεύτερη να το αποκτάς.»

Κι εγώ διάλεξα την δεύτερη.

Η απουσία του φιλιού προδίδει το στόμα. Δεν είναι μελαγχολία, κατάθλιψη, μανία είναι η απουσία που καταργεί τα πάντα το χρόνο, την επιθυμία, την χαρά το δρόμο.

Δυο φιλιά ήθελα μόνο.

Το δεύτερο, το πρωί με καφέ και ας ήταν το τελευταίο.

Δεν φταίω εγώ που είδες τον έρωτα μου για τον Αλέξη σαν επιταγή

Ο έρωτας είναι μετρητά

τα τελευταία σου

τα πετάς στο πάτωμα να χαραχτεί

και δεν τα μετράς

και ξαναπάς απ την αρχή

και δεν ξεχνάς την χαρά που ένοιωσες

Avec Mes Souvenirs
Mes Shagrins, Mes Plaisirs,
Balaye Les Amours Balaye Pour Toujours
Je Repars A Zero.

Σηκώθηκε όρθια και κοίταξε τον Αλέξη που παρακολουθούσε σαν αποστασιοποιημένος θεατής.

Πόσες σχέσεις - επιταγές χρειάζεσαι ακόμη Αλέξη να εξαργυρώσεις στην ζωή σου;

Πήγε προς το παράθυρο το άνοιξε κι άφησε τον αέρα και την βροχή να μπει μέσα στο δωμάτιο.

Πνιγόταν ήθελε αέρα.

Η ανάσα της κοβόταν.

Έτρεξε στο δρόμο.

Καθόμαστε με τον Γ. στο μπαλκόνι πίναμε παγωμένο chardonnay καθώς περιμέναμε την βαλίτσα μου να επιστρέψει κι εκείνη από το Μόναχο.
Η Χ. γελούσε δυνατά στο τηλέφωνο όταν της είπα ότι τελικά από το Πεκίνο γύρισα μόνη μου η βαλίτσα μου προτίμησε να παρατείνει την παραμονή της στο Μόναχο.
« Τι να κάνει να έρθει στον καύσωνα; Μια χαρά είναι στο Μόναχο, δροσιά και τάξη. Κι εσύ, συμπλήρωσε πρέπει να το παραδεχτείς είσαι πιο χαζή από την βαλίτσα σου.»
Ναι γύρισα στην Αθήνα που αγαπομισώ και αυτές τις μέρες καίγεται πάλι από τις «υπερβολικές τηλεοπτικές θερμοκρασίες και τους δαιμόνιους ρεπόρτερς που αναζητούν ηλικιωμένους ημιθανείς στην Ομόνοια και πανομοιότυπα οπίσθια της Πάμελα Άντερσον με διακριτικά μαγιό.»
Αλλά αυτή τη φορά γύρισα χωρίς να κοιτάξω πίσω μου.
Για λέγε ρωτούσε ο Γ. πως ήταν. Έτοιμοι για την Ολυμπιάδα έτσι;
Ναι μάλλον για τις 20 ημέρες της Ολυμπιάδας είναι έτοιμοι αλλά φτάνει αυτό; ΄
Πεκίνο 2008 και τίποτε δεν έχει αλλάξει αν εξαιρέσεις ότι έχει πια σε κάθε γωνία ένα Mc Donalds, KFC, Sturbacks.
Δεν μπορείς μια φορά να μην είσαι αφοριστική φώναξε λες και του έθιξα το πατρικό του. Μόνο αυτά είδες;
Όχι αγνό παιδί είδα κι άλλα.
Παζάρια όπου συνωστίζονται οι τουρίστες για να αγοράσουν δήθεν μεταξωτά και αντιγραφές δυτικών προϊόντων πολυτελείας για να γυρίσουν πίσω και να επιδείξουν τσάντες φτιαγμένες σε εργοστάσια που δουλεύουν παιδιά 8 χρονών.
Ξενοδοχεία πολυτελείας κοντά σε σπίτια 1x κανένα. Άλλωστε δεν χρειάζονται μεγαλύτερα σπίτια ένα παιδί επίτρέπεται να κάνουν. Τα δικαιώματα τους και τις ανάγκες τους και τις επιθυμίες τους τις γνωρίζει καλύτερα από αυτούς τους ίδιους το κράτος. Έμαθα ότι ποτέ δεν καταπατήθηκαν τα ανθρώπινα δικαιώματα από την κυβέρνηση και μην ακούς τι λένε και τι γράφουν για το Θιβέτ.                                 

Συκοφαντίες.
Είδα τους Ολυμπιακούς Κύκλους κάτω από το άγρυπνο βλέμμα του Μάο στην πεντακάθαρη Tienamain όπου τα παιδιά με τις σπάτουλες καθαρίζουν τις πατημένες τσίχλες.
Έψαξα να βρω μια παράσταση στην Όπερα αλλά δεν υπήρχε και αισθάνθηκα τουλάχιστον αστέρας του HOLLYWOOD με τόσες κάμερες παντού.
Αν θες κι άλλα ψάξτα μόνος σου.
Εγώ ακόμη αναρωτιέμαι τι ψάχνω να βρω εκεί που δεν υπάρχει.