Το κουβάλησα τέσσερα τετράγωνα με τα πόδια και δεν ήταν εύκολο 8 κιλά καρπούζι.

Το αγόρασα και το κουβάλησα. Ακριβό και βαρύ όπως και οι προσδοκίες μου.

Το έβαλα πάνω στο μαρμάρινο τραπέζι της κουζίνας κι αφοσιώθηκα στο πράσινο χρώμα του. Πράσινο με  αποτυπωμένες αντανακλάσεις...

Το κοίταζα και μαγευόμουν. Μέσα του έβλεπα...

Όνειρα, γέλια κι αγκαλιές...που όλα θα γινόταν πραγματικότητα. Όχι όπως στις γυάλινες σφαίρες  που σου δείχνουν το μέλλον που θες δεν θες, σ' αρέσει δεν σ' αρέσει αυτό είναι και σε περιμένει στην γωνία.

Το μέλλον που θέλω, όπως το θέλω και μοιρασμένο με όποιον θέλω... δεμένο με το καρπούζι μου.

Το καρπούζι είναι όπως κι η ζωή...δεν μπορεί να μην μοιράζεται.

Δεν είναι μήλο, πορτοκάλι, μπανάνα ή αν είστε πιο gourmand τύποι μάνγκο ή  παπάγια.

Στο σπίτι μας ήταν μια πράξη συνενοχής.

Το αγόραζε πάντα μόνο ο πατέρας και ποτέ δεν ήταν λιγότερο από 8 κιλά.

Το βάζαμε στο μεγάλο αμερικάνικο ψυγείο ολόκληρο και δεν το κόβαμε αν δεν είμαστε όλοι μαζεμένοι.

Ούτε διαθήκη ν΄ ανοίγαμε.

Πες μου για χωρισμούς, για λεηλασίες για χαμένες ματιές για βλέμματα που έκλεισαν και καρδιές που σε εκθρόνισαν θα το αντιμετωπίσουμε, αν δεν φτάνει το ουίσκι σπίτι θα σε πάω να σε ποτίσω στο Ηarry's bar θα την βρούμε την άκρη. Θα βρούμε άλλες ουσίες που να ανακουφίζουν "πνεύματα ασθενή και κορμιά πρόθυμα και μόνα".

Μην μου πεις ποτέ ότι αγόρασες μισό καρπούζι «γιατί ένας άνθρωπος δεν χρειάζεται και παραπάνω».

Είναι κατάρα για μένα να αγοράσω μισό.

Νιώθω ότι όλοι θα με κοιτάξουν με οίκτο, θα σκέφτονται ότι είμαι μόνη μου, ότι δεν θα το μοιραστώ με κανέναν όπως δεν μοιράζομαι και την ζωή μου. Και αν αυτούς τους προσπεράσω πώς να σωπάσω την φωνή μέσα μου ότι είμαι μόνη μου και δεν έχω κανέναν να το μοιραστώ.

Όχι το θέλω ολόκληρο και μεγάλο.

Βάζω το μαχαίρι βαθιά κι αρχίζω να το κόβω.

Δεν το κόβω μέχρι τέλους.

Όταν φτάνω στην καρδιά αφήνω το μαχαίρι και συνεχίζω με τα χέρια.

Η καρδιά κάνει ένα κρακ και σπάει στα χέρια μου.

Την μοιράζομαι με κάποιον ή την πετάω.

Ποτέ μόνη μου!

Ανταλλάσσαμε μηνύματα με τον Δ. χτες το βράδυ.Η άνοιξη μου έπεσε βαριά. Έβαλα στα αυτιά το παλιό μου walkman και βγήκα να την αντιμετωπίσω. Μέσα στο walkman είχε ξεμείνει μια κασέτα που μου είχε χαρίσει το 94 στο Παρίσι ο Γ. Είναι μια από αυτές που μου έστελνε πάντα μαζί με τα αγαπημένα μου macaron framboise όταν θύμωνα με τα ψέματα του και με «την ειλικρίνεια της στιγμής της στιγμής» έλεγα ψέματα ότι δεν θα τον ξαναδώ ποτέ ξανά.

Τον έπαιρνα τηλέφωνο από τον θάλαμο που ήταν κάτω από το σπίτι και δεν απαντούσε. Γύριζα σπίτι και τον έβρισκα στις σκάλα.

Δεν είμαι εδώ του έλεγα.

Το ξέρω, μου απαντούσε. Θα σε περιμένω μέχρι να γυρίσεις.

Ψέματα, φώναζα, δεν θα περιμένεις θα πας να κυλιστείς σε άλλα σεντόνια.

Αλήθεια είναι, θα πάω...μέχρι να γυρίσεις, απαντούσε.

Πατάω το play.

Ακούω το γλυκό ψεύδισμα της Έλλης στην παλιά γδαρμένη κασέτα.

''Θα ήθελα να λέω πάντα αλήθεια. Αγαπώ την αλήθεια. Μα εκείνη δεν μ' αγαπά. Αυτή είναι η πραγματική, η αληθινή αλήθεια.

Η αλήθεια δεν μ' αγαπά.

Μόλις την ξεστομίσω, αλλάζει μορφή και γυρίζει εναντίον μου...

Η αλήθεια είναι η πολυτέλεια των τεμπέληδων...

Το ψέμα δεν είναι κανένας γκρεμός, να πέσεις μέσα και να ησυχάσεις.

Το ψέμα είναι κύματα θεόρατα, που σε αρπάζουν, σε σηκώνουν,σου κόβουν την ανάσα, σου σταματάνε την καρδιά και σου την τυλίγουν θηλιά γύρω από το λαιμό.

Όταν αγαπώ λέω πως δεν αγαπώ. Κι όταν δεν αγαπώ, λέω πως αγαπώ.

...στέκομαι μπροστά στον καθρέφτη και λέω: Δεν θα ξαναπείς ψέματα, δεν θα ξαναπείς ψέματα, δεν θα ξαναπείς ψέματα! Ξαναλέω. Ξαναλέω, ξαναλέω. Ψέματα... Ψέματα...

Ψέματα για τα μεγάλα, ψέματα και για τα μικρά. Κι αν μου τύχει να πω την αλήθεια, καμιά φορά... κατά τύχη,

τότε αυτή γυρίζει πίσω, στρίβεται, παραμορφώνεται, ζαρώνεικαι γίνεται ...ψέμα! Οι παραμικρές λεπτομέρειες συνωμοτούν μεταξύ τους και αποδεικνύουν πως είπα ...ψέματα.

...Κι εσείς; Λέτε την αλήθεια;

Για σταθείτε, εγώ καθίζω τον εαυτό μου στο εδώλιο του κατηγορουμένου και δεν αναρωτήθηκα αν το δικαστήριο είναι άξιο να με κρίνει,να με αθωώσει ή να με καταδικάσει...

Δεν μπορεί, κι εσείς θα λέτε ψέματα. Θα λέτε ψέματα όλοι, αδιάκοπα και θα σας αρέσει να λέτε ψέματα και να νομίζετε ότι δε λέτε, γιατί εσείς θα λέτε ψέματα στον ίδιο σας τον εαυτό!Εγώ δεν λέω ψέματα στον εαυτό μου. Εγώ έχω την ειλικρίνεια να ομολογώ μέσα μου πως λέω ψέματα. Πως είμαι ψεύτρα. Ενώ εσείς είστε δειλοί!

Μ' ακούγατε πριν και λέγατε μέσα σας: «Την κακομοίρα!» και κρύβατε τις ψευτιές σας πίσω από τη δική μου ειλικρίνεια.

Α, εδώ σας έχω!

Ξέρετε κυρίες και κύριοι γιατί σας είπα πριν ότι λέω ψέματα; Δεν είναι αλήθεια! Το είπα μόνο και μόνο για να σας παρασύρω σε μια παγίδα και για να καταλάβω. Εγώ δεν λέω ψέματα. Δεν λέω ψέματα ποτέ!

Μισώ το ψέμα και το ψέμα με μισεί.

Είπα ψέματα ...μόνο και μόνο για να σας πω ...ότι λέω ψέματα...

Εγώ δεν λέω ψέματα ποτέ. Ακούτε; Ποτέ!

Κι αν μου τύχει καμιά φορά να πω κανένα ψέμα, το λέω για να μην πονέσω κάποιον, για να προλάβω μια συμφορά.

Από την άλλη πλευρά έχει τον αγαπημένο μου Σταμ. «...το μυαλό φοράει παλτό κι καρδιά στο νοίκι...». Αναρωτιέμαι μήπως δεν φταίει η Άνοιξη.

Η καρδιά δεν αντέχει στο νοίκι, γιατί τα βάζω με την Άνοιξη;

Γιατί λέω ψέματα;

Πάντα πίστευα ότι όλα έχουν όρια εκτός από την βλακεία και την εξουσία.

Τα δυο μαζί συνιστούν την πιο ισχυρή βάση της δικτατορίας.

Πόσο παρωχημένη είναι πια η προτροπή σου Γκαίμπελς «Συκοφαντείτε, συκοφαντείτε, κάτι θα μείνει» αφού απλά μπορούμε να κάνουμε ό,τι μας αρέσει.

Αρκεί η εξουσία της βλακείας ή η βλακεία της εξουσίας πείτε όπως θέλετε κι όλα τακτοποιούνται. Ο στίχος του Ελύτη « Όταν ακούς τάξη ανθρώπινο κρέας μυρίζει» μην χαλάει την ησυχία μας

Αυτά σκεφτόμουν το πρωί όταν διάβασα ότι σταματούν οι εκπομπές του κ. Στέλιου Κούλογλου.

Προσοχή φίλοι μου, μην παραμυθιαστείτε από όλα αυτά που κυκλοφορούν για δήθεν  φίμωση και για λογοκρισία ο πρόεδρος της ΕΡΤ το είπε καθαρά και ανερυθρίαστα 

«Καμία λογοκρισία δεν υπήρξε». «Έτσι θέλει να φαντάζεται ο κύριος Κούλογλου. Απλά δεν μου αρέσουν οι εκπομπές του πια».

Και αφού αυτό είναι απάντηση του προέδρου θα πρέπει να μας ικανοποιεί. Φυσικά και δεν είναι λογοκρισία, στο "τσιφλίκι" του ο καθένας κάνει ό,τι γουστάρει. Μιλάω έτσι ώστε στην περίπτωση που το διαβάσεις πρόεδρε να καταλάβεις ότι υποστηρίζω απόλυτα την απόφαση σου. Αλίμονο, Πρόεδρος είσαι.

Τώρα εμένα αυτό γιατί μου θυμίζει το "Αποφασίζομε και διατάσομε"; Μην δίνεις σημασία πρόεδρε συνειρμός είναι θα περάσει.

Προσοχή στο "τσιφλίκι".

Πρόεδρε κάτι τέτοιοι σαν τον Κούλογλου είναι επικίνδυνοι.

Αν δεν ελέγξεις εσύ τι θα δούμε, αν δεν μας προστατέψεις εσύ το μακάριο ύπνο μας, αν δεν μας προσανατολίσεις εσύ εκεί που πρέπει μπορεί και να ξεσηκωθούμε πρόεδρε. Θα αφήσεις τον Κούλογλου να κάνει κι άλλες εκπομπές σαν αυτές;

Η ΔΙΚΗ ΤΩΝ ΜΑΚΝΤΟΝΑΛΤΣ

Δύο ακτιβιστές οικολόγοι, η Έλεν και ο Ντέηβιντ, μοιράζουν έξω από ένα Μακ Ντόναλντς του Λονδίνου τις χειροποίητες προκηρύξεις τους: μεταξύ των άλλων, καταγγέλλουν την πολυεθνική εταιρεία ότι προσφέρει κακή τροφή που μπορεί να προκαλέσει καρκίνο, εκμεταλλεύεται τα παιδιά, κακομεταχειρίζεται τους εργαζόμενους και με τις συσκευασίες της καταστρέφει τα δάση του Αμαζονίου.

ΠΩΣ ΝΑ ΑΓΟΡΑΣΕΤΕ ΕΝΑΝ ΠΡΟΕΔΡΟ

Τρία δις δολάρια ξοδεύθηκαν στην αμερικανική προεκλογική εκστρατεία το 2000-την πιο δαπανηρή στην ιστορία της χώρας. Το μεγαλύτερο μέρος των ποσών αυτών δίνονται από ιδιώτες και μεγάλες εταιρείες. Αλλά με τι αντάλλαγμα; Την απάντηση μας δίνει ένα αποκαλυπτικό βίντεο-ντοκουμέντο γυρισμένο μέσα στο Λευκό Οίκο. Στην διάρκεια ενός δείπνου, ο πρόεδρος Κλίντον ρωτάει τους χρηματοδότες του τι θα ήθελαν ως αντάλλαγμα για την οικονομική ενίσχυση της προεκλογικής εκστρατείας το 1996. Του ζητούν ένα νόμο, με τον οποίο διαφωνεί ο Υπουργός Περιβάλλοντος. Όμως, ο αμερικανός πρόεδρος τους ζητάει να του ετοιμάσουν ένα νομοσχέδιο που υπόσχεται ότι θα προωθήσει.

50 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΤΕΛΕΣΗ ΤΟΥ ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗ

Το βράδυ της 31ης Μαρτίου του 1952, παρά τις αντίθετες υποσχέσεις της κυβέρνησης του Νίκου Πλαστήρα και τη διεθνή εκστρατεία με επικεφαλής τον Πάμπλο Πικάσο, ο «άνθρωπος με το γαρύφαλλο» και τρεις ακόμη σύντροφοι του, οδηγούνται στο εκτελεστικό απόσπασμα.

ΠΕΘΑΙΝΟΝΤΑΣ ΣΤΗΝ ΠΤΟΛΕΜΑΪΔΑ, ΠΕΘΑΙΝΟΝΤΑΣ ΣΑΝ ΧΩΡΑ

Στην περιοχή της Πτολεμαΐδας δύο από τα εργοστάσια της ΔΕΗ φιγουράρουν ανάμεσα στις τριάντα πιο ρυπογόνες βιομηχανίες της Ευρώπης, ενώ είναι εμφανείς οι επιπτώσεις στην υγεία των κατοίκων της περιοχής: παιδιά γεννιούνται με προβλήματα υγείας, νέοι άνθρωποι πεθαίνουν από καρκίνο

ΒΟΛΙΒΙΑ - ΛΑΤΙΝΙΚΗ ΑΜΕΡΙΚΗ

Ενώ η Ευρώπη βυθίζεται στην στασιμότητα και οι ΗΠΑ είναι εγκλωβισμένες στο ιρακινό αδιέξοδο, συναρπαστικές εξελίξεις σημειώνονται στην Λατινική Αμερική. Στη Βολιβία ένας αυτόχθων Ινδιάνος βρίσκεται για πρώτη φορά στην εξουσία. Στον Ισημερινό, ο νέος πρόεδρος έδιωξε από τη χώρα τον εκπρόσωπο της Διεθνούς Τράπεζας και κλείνει την αμερικανική στρατιωτική βάση -εκτός και αν ο Λευκός Οίκος δώσει την άδεια για τη δημιουργία μιας στρατιωτικής βάσης του Ισημερινού στην Φλώριδα των Ηνωμένων Πολιτειών!!! Στην Βενεζουέλα ο Ούγκο Τσάβεζ εθνικοποίησε τις πολυεθνικές εταιρείες πετρελαίου ενώ στις δημόσιες ομιλίες του χρησιμοποιεί φράσεις του Αλέξανδρου Παναγούλη. Μια σειρά από χώρες αποτινάζουν την αμερικανική κηδεμονία και ενώνονται αναζητώντας έναν διαφορετικό δρόμο ανάπτυξης.

ΜΑΘΗΤΕΣ ΣΤΑ ΠΡΟΘΥΡΑ ΝΕΥΡΙΚΗΣ ΚΡΙΣΗΣ

Σχολείο, φροντιστήριο, ξένες γλώσσες... Τα παιδιά σήμερα πρέπει να λειτουργούν σαν καλοκουρδισμένα ρομπότ, προκειμένου να αντέξουν στην πίεση. Κι αυτό μπορεί να χαροποιεί τις εταιρείες που παρασκευάζουν πολυβιταμινούχα σκευάσματα, για μεγαλύτερες αντοχές, αλλά είναι τουλάχιστον απάνθρωπο για τα ίδια τα παιδιά και τις οικογένειές τους.

Τα Πειραματόζωα του Πολέμου

Τι ήταν η επιχείρηση Agent Orange του πολέμου του Βιετνάμ, από την οποία πολλοί Βιετναμέζοι αλλά και βετεράνοι Αμερικανοί υποφέρουν ακόμη και σήμερα; Ποιοι οι κίνδυνοι που αντιμετωπίζει η ανθρωπότητα από το απεμπλουτισμένο ουράνιο που χρησιμοποιήθηκε κατά κόρον στους πολέμους του Ιράκ, της Γιουγκοσλαβίας, του Αφγανιστάν και όχι μόνο.

ΤΑ ΚΙΝΗΤΑ, ΟΙ ΚΕΡΑΙΕΣ ΚΑΙ Η ΥΓΕΙΑ ΜΑΣ 

Πάνω από δύο δισεκατομμύρια χρήστες κινητών τηλεφώνων σε όλο κόσμο συμμετέχουν σαν «πειραματόζωα » στο πιο μεγάλο πείραμα της ανθρωπότητας:  τη συχνότητα  έκθεσης σε μη ιονίζουσα ακτινοβολία.Δύο χιλιάδες επιστημονικές μελέτες συγκεντρωμένες σε ένα ντοκουμέντο 600 σελίδων το 2007, αποδεικνύουν μία σειρά αρνητικών επιδράσεων στον ανθρώπινο οργανισμό μεταξύ των οποίων είναι, η καταστροφή του DNA των κυττάρων , ο καρκίνος του εγκεφάλου, η επιληψία και η νόσος του αλτσχάιμερ.

Στα όπλα πρόεδρε, ο κόσμος ξυπνάει!

Θα σε φιλούσα πρόεδρε αλλά η μόνη αρχή που δεν εκποιώ συνοψίζεται στην φράση:

« Δέχομαι το φιλί στον λεπρό αλλά όχι την χειραψία στον ηλίθιο».

ΓΗ ΤΩΝ ΑΠΟΥΣΙΩΝ

Τώρα θα κοιτάζεις μία θάλασσα.

Η διάθεση να σε εντοπίσω
στη συστρεφόμενη εντός μου γη των απουσιών
έτσι σε βρίσκει:
πικρή παραθαλάσσια αοριστία.

Εκεί δεν έχει ακόμα νυχτώσει
κι ας νύχτωσε τόσο εδώ
των τόπων οι κρίσιμες ώρες
σπάνια συμπίπτουν.
Κάτι σαν φώς και ούτε φώς,
η ώρα του εαυτού σου έχει πέσει.

Χορεύουν φύκια
κάτω απ το τζάμι του νερού.
Τα ρηχά, έχουν κι αυτά
τα βάσανά τους και τα γλέντια τους.

Τώρα θα έχουν λύσει τα μαλλιά τους
οι αγνές ησυχίες τριγύρω
με τη σιωπή σου θα τις κάνεις
γυναίκες σου εκπληρωμένες.
Ξαπλώνουν δίπλα σου.
Η σκέψη σου στερεώνει σκαλοπάτια στον αέρα
κι ανεβαίνει. Σε κρατάει στο ράμφος της.
Που ξέρω εγώ τα ευαίσθητα σημεία του πελάγους
για να σε καταλάβω;

Θα κοιτάζεις μία έρημη θάλασσα.
Το βλέμμα σου δεν παραλλάζει
από πλαγιά που γλυκά
και με  ανακούφιση σκουραίνει
κατρακυλώντας μες στην απομάκρυνση.
Αναπνέεις με το στέρνο των μακρινών ηρεμιών,
που έχω γι αυτές διαβάσει
στους πολύτομους κόπους που έδεσα.
Σ' ένα αβαθή σου στεναγμό βούλιαξε ένα βαπόρι.
Δεν θα ήτανε βαπόρι. Θα ήτανε σκιάχτρο
στα υγρά περβόλια της φυγής
να μην πηγαίνουν οι διαθέσεις
να την τσιμπολογάνε.

Η τερατώδης του πελάγους δυνατότητα,
η κίνηση του πλάτους,
φθάνει στα πόδια σου αφρός,
ψευτοεραστής στα πρώτα βότσαλα.
Τούς σκάει ένα φιλί και ξεμεθάει.

Τώρα, θα σου έχουν πει ό,τι είχαν να σου πουν
Οι αναδιπλώσεις των κυμάτων
και θα επιστρέφεις κάπου.
Θα παίρνεις κάποιο χωματόδρομο,
μία άλλη άπλα,
αλλού γυμνή κι αλλού ντυμένη με βλάστηση.

Η σκέψη σου, μετά από τόση θάλασσα,
κατέβηκε από γλάρος,
βάζει το δέρμα της προσαρμογής και χάνεται.
Όπου είναι θάμνος, πράσινη
όπου σκοτεινό, σκοτεινή.
Εκεί που οι καλαμιές σπέρνουν ψιθύρους,
ψιθυριστή,
όπου περνάει ρίζα, ριζωμένη
όπου κυλάει ρυάκι, ρέουσα
κι όπου δαγκώνει η πέτρα, πέτρινη.

Στην ψυχή σου δεν φθάνει κανείς
ούτε δια ξηράς ούτε δια θαλάσσης.

Αυτό το δισκίο,
το ακουμπισμένο στο μαύρο ατμοσφαιρικό τραπέζι,
πού το περνάς κι εσύ, όπως κι οι άλλοι, για φεγγάρι,
ασ' το, δεν είναι φεγγάρι.
Είναι το βραδινό μου χάπι
το ψυχοτρόπο.

Κική Δημουλά

 Για τον Δ. που μου θυμίζει ότι πάντα υπάρχει δρόμος και θάλασσα μέσα στην ποίηση.