Χώθηκα γρήγορα στο Desire…

Έπεσα πάνω της καθώς ανέβαινα βιαστικά την Δημοκρίτου φορτωμένη με σακούλες και νεύρα. Ψέλλισα ένα βιαστικό, τυπικό συγγνώμη και έκανα να προχωρήσω όταν το  βλέμμα μου σκόνταψε και καρφώθηκε πάνω στην κόκκινη Kelly bag, αυθεντική κόκκινη Kelly bag.Οι τσάντες δεν είναι για μένα  fetish όπως πιστεύουν όσοι παρακολουθούν τους φρενήρεις ρυθμούς μου στις αγορές τους είναι οι πιο πιστοί μου σύντροφοι σε ό,τι κι αν μου συμβαίνει...

«Αγοράζω τσάντα όταν είμαι χαρούμενη ή όταν είμαι λυπημένη, όταν είμαι θυμωμένη ή όταν χαλαρώνω, όταν είμαι μόνη ή όταν είμαι με παρέα, όταν είμαι ερωτευμένη ή όταν είμαι προδομένη & εγκαταλελειμμένη... μόνο τότε όλες τις άλλες ώρες δεν με ενδιαφέρουν σταλιά οι τσάντες».

Κόκκινη Kelly bag, αυθεντική κόκκινη Kelly bag, λίγο κουρασμένη...Σήκωσα τα μάτια μου στην γυναίκα που την κρατούσε. Έτσι όπως την είδα ένα ειρωνικό μειδίαμα πήγε να ζωγραφιστεί στα χείλη μου για την κακοντυμένη, παρατημένη γυναικεία σκιά με το βλέμμα το κουρασμένο πιο πολύ κι απ' την τσάντα της. Αυτά τα σβηστά μάτια με τους μαύρους κύκλους γύρω κάτι μου θύμισαν.

Η υποψία μιας παλιάς λάμψης τους, τα έκανε οικεία. Στάθηκα μπροστά της, σαν για να της κόψω τον δρόμο.Καθώς την κοίταζα η τσαλακωμένη γυναικεία σκιά άρχισε να φωτίζεται, να φωτίζεται όλο και πιο πολύ...Τόσο φως ροζ από πού ερχόταν? Τώρα πια δεν φαινόταν τίποτε.

Ανοιγόκλεισα τα μάτια τρομαγμένη, όχι για αυτό που συνέβαινε αλλά γιατί αυτό που συνέβαινε μου άρεσε πολύ.

Μια εικόνα σχηματιζόταν μπροστά μου, σκηνή από παλιά ασπρόμαυρη ταινία ημιφωτισμένη και με κακό ήχο στην αρχή. Η φωνή της Edith Piaf  "...je repars a zero..." και ένα δυνατό αυθεντικό γέλιο άρχισε να βάζει κόκκινο στην ασπρόμαυρη εικόνα.Γέλιο δυνατό, ζωντανό, ξέγνοιαστο όχι πνιχτό, νευρικό, ανακουφιστικό...το γέλιο δυο κοριτσιών που δεν τις βαραίνει τίποτε. Όλα είναι ωραία! Δεν είναι ωραίες στιγμές μαζεμένες με κόπο και δεμένες με κόμπο για να μην χαθούν σε ακριβό medallion, είναι ωραία ζωή!

- Σε λίγους μήνες θα είμαι στο Παρίσι, θα πιάσω σπίτι στην Place des Vosges, η ζωή είναι στο Marais δυο βήματα απ' το Βeaubourg, θα μελετάω καταραμένους ποιητές, θα φοράω κόκκινα φορέματα Sonia Rykiel, θα βρω τον εκλεκτό μου ανάμεσα σε χίλιους εραστές της μιας νύχτας, θα κάνουμε τέσσερα παιδιά και θα περπατάμε αργά και αισθαντικά στην Rive Gauche.Την κοίταζα και χαμογελούσα, χαιρόμουν με την ασυγκράτητη ορμή της, την χαιρόμουν και την πίστευα, αν δεν την αγαπούσα τόσο θα την ζήλευα.

Κάποιος άλλαξε τα λόγια στο στόμα της Edith Piaf  "...je resterai a zero..." η εικόνα σκοτεινιάζει, όλα περνούν στις αποχρώσεις του γκρίζου...  το κόκκινο ξαναχάνεται...περιορίζεται σε μια τσάντα που κρατάει μια γυναίκα κουρασμένη, τσαλακωμένη, παρατημένη πάνω σε μια στραβοπατημένη ζωή...

Στο στόμα μου ανέβηκαν τόσες λέξεις, τόσες σπασμένες φράσεις τόσες φάλτσες νότες...δεν βγήκε καμιά. Τι να πω? Αν αγόρασε την κόκκινη Kelly bag απ την Faubourg St Honoré ή ποιος στα δέκα χρόνια που χαθήκαμε της έκλεψε το χρώμα της ζωής με αντάλλαγμα μια χρωματιστή τσάντα?

Άνοιξα την δική μου κόκκινη Kelly bag κι έβγαλα μια κάρτα του ψυχαναλυτή μου.Την έχωσα βιαστικά στο χέρι της σαν ελεημοσύνη ή σαν μυστικό σημειωματάκι, όπως αυτά που ανταλλάσσαμε στο σχολείο...και γελούσαμε πονηρά.

Χώθηκα γρήγορα στο Desire... για ένα ποτήρι κρασί.