in time we find strenght...in time we lose faith

Εγώ ήμουν η θυμωμένη που στο τελευταίο μου κείμενο με τον αφορισμό του πόνου έβγαλα όλο μου το θυμό και ήμουν έτοιμη να πληρώσω όσο όσο για αυτό το μικρό κουμπάκι - όχι αυτό που πατώντας το θα στείλει στην σκόνη του σύμπαντος 10.000 μανδαρίνους - αυτό που θα με πάει απευθείας στην ομορφιά.

Η σιγουριά μου ότι η ομορφιά τελείωσε με καταράκωνε και το μόνο που με κρατούσε ότι δεν τελείωσαν οι άνθρωποι.

Τώρα είμαι η άλλη που εμμένοντας στην βασική μου αρχή ό,τι η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο θέλω να σκουπίσουμε τα δάκρυα και να κοιτάξουμε γύρω μας,να σκύψουμε μέσα μας, σε ό,τι έμεινε μέσα μας όμορφο.

Είναι πολλά όμορφα και γύρω και μέσα μας και θα υπάρχουν πάντα λερωμένα, πληγωμένα, θυμωμένα, εγκαταλελειμένα αλλά πάντα όμορφα.

Μια αφορμή χρειάζεται μια ανατολή, ένα φαγητό με φίλους, ένα δάκρυ που σπάει το γυαλινο κόσμο,ένα ποίημα σαν αυτό που θα διαβάσετε πιο κάτω.

Μην αναζητήσετε τον ποιητή, τουλάχιστον όχι ακόμη, είναι στο δρόμο...σε πολλούς δρόμους στεριάς και θάλασσας και πρέπει να τους διασχίσει με σιδερένια παπούτσια ή και χωρίς χορεύοντας, γελώντας, φωνάζοντας με μουσικές και σιωπές, με χρώματα και με σκιές... με την ψυχή του να μην μικραίνει να μην συβιβάζεται ακόμη κι όταν φοβάται.

Μην τον αναζητήσετε...

όταν θα είναι η ώρα...

time.

it is in time that we heal.

it is in time we hope;

for time to stop or time to pass.

it is time we've invented

to speak of yesterday and of tomorrow.

in time we find strength

and in time we lose faith

and it will take time for us to know

a little bit more from what we already do;

and it will take time to grow strong and brave

and bold enough to see:

we never knew anything.