Είμαι γεμάτη θυμό και δεν θέλω να μου περάσει δεν θέλω να ξεχάσω ποτέ πόσο θυμωμένη είμαι αυτή την στιγμή.

Αισθάνομαι a cat on a hot tin country περιζωμένη από φλόγες, ανθρώπους ξεριζωμένους  με καμένο βλέμμα και στάχτη στην ανάσα και δίπλα ‘βαθύτατα πληγωμένους και πονεμένους πολιτικούς με μαύρες γραβάτες που κρατούν ενός λεπτού σιγή και αποτιμούν το καμένο μας μέλλον με 2000 ευρώ. Δεν σβήνουν οι φωτιές με τα κροκοδείλια δάκρυα σας, ο αέρας που την φουντώνει δεν σταματάει με ενός λεπτού σιγή και η ζωή δεν αγοράζεται.

Αυτή είναι η χώρα μου, αυτή είναι η ζωή που με περιμένει;

Φωτιά και στάχτη και όλοι υπεράνω ευθυνών;

Δεν θέλω να μετριέμαι πια στους πολίτες αυτής της χώρας.

Ξέρω ότι δεν είμαστε όλοι ηθικοί ή φυσικοί αυτουργοί αυτού του εγκλήματος -  ακόμη.

Αλλά σε λίγες μέρες θα είμαστε γιατί θα ξεχάσουμε και με φτηνά ή καθόλου κριτήρια θα προστρέξουμε στις κάλπες και θα επικροτήσουμε όλους αυτούς που τώρα θεωρούμε υπεύθυνους ή συνυπεύθυνους της τραγωδίας που θα μας ακολουθεί για πάντα.

Δεν είμαι η Κασσάνδρα κι ούτε χρειάζεται να καεί και το δικό μου καλύβι για να ουρλιάξω. Και δεν με νοιάζει αν μ' ακούν μόνο πέντε άνθρωποι δεκάρα δεν δίνω να γίνουν έξι. Πέντε ανθρώπους αγαπώ και μου φτάνουν κάποτε ήταν περισσότεροι μέχρι που ήρθε η πιο μαύρη ώρα «...η ώρα που ενδέχεται να ανακαλύψεις την ομοιότητα αυτών που αγαπάς, με τους ανθρώπους που τους περιβάλλουν.» όπως είπε η Λούλα Αναγνωστάκη.

Θέλετε να μοιάζετε με όποιον ακούσια σας περιβάλει;

Αποκλείεται.

Και για το τέλος το πιο γερό μου, το πιο ατράνταχτο επιχείρημα.

Πρόσθεσις

Αν ευτυχής ή δυστυχής είμαι δεν εξετάζω.
Πλην ένα πράγμα με χαράν στο νου μου πάντα βάζω -
που στην μεγάλη πρόσθεσι (την πρόσθεσί των που μισώ)
που έχει τόσους αριθμούς, δεν είμ' εγώ εκεί
απ' ταις πολλαίς μονάδες μια. Μες στ' ολικό ποσό
δεν αριθμήθηκα. Κι αυτή η χαρά μ' αρκεί.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

Κυριακή βράδυ, καθόμαστε στα σκαλιά  με μοσχάτο Λήμνου, λουκούμια και κουβέντες για άντρες.

Μετά από πολύ καιρό είμαστε πάλι όλες χωρισμένες.

Τέσσερις γυναίκες που δεν μοιάζουμε και σε πολλά, φαίνεται να ζούμε διαφορετικές ζωές αλλά με το δικό της τρόπο η καθεμιά αναζητάμε τελικά το ίδιο πράγμα.

Αντίθετα με ό,τι γίνεται συνήθως δεν μιλούσα πολύ.

Μάλλον δεν τολμούσα να πω ότι είχα απορρίψει μετά βδελυγμίας τις τελευταίες μου δηλώσεις ότι εγώ τελείωσα με τους έρωτες κι από εδώ και πέρα μόνο εγκεφαλικές σχέσεις με αποτέλεσμα απλό και σίγουρο σαν εξίσωση πρώτου βαθμού.

Αλλά αυτό δεν είναι φιλία, φιλία έμαθα από τα 15 μου είναι η πλήρης άρση της πόζας.

Εκεί που κοβόταν η ανάσα μου το είπα Οργανώστε μου έναν τυχαίο έρωτα!

Άλλη φορά να προσέχουμε περισσότερο τι ευχόμαστε.

Γιατί μου ήρθε τυχαία εκεί που δεν το περίμενα και φυσικά δεν με ρώτησε και φυσικά είμαι έτοιμη να ουρλιάξω.

Είναι ένα μείγμα ιδιαίτερης ομορφιάς γήινης και  πέρα από τα standards που θέλουν τον σήμερα όμορφο να καταβαραθρώνεται αύριο. Ο ωραίος σε κάθε εποχή σε κάθε στιγμή.

Αποπνέει μια σεξουαλική ενέργεια που δεν έχει να σχέση με την αχαλίνωτη σεξουαλική επιβεβαίωση με άκομψες αδιάκριτες πρόβες από κρεβάτι σε κρεβάτι.

Έχει μια μοναδική αισθαντική καλοσύνη μια γενναιόδωρη κι ανυστερόβουλη στάση απέναντι στην ζωή.

Όχι, δεν πρόκειται για αγιολογικό προφίλ.

Κουβαλάει επάνω του σημάδια  και πληγές που προκάλεσε ο ίδιος κι άλλοτε τις θωπεύει άλλοτε τις ξύνει για να ξαναματώσουν.

Έχει σημάδια από παλιούς καυγάδες αλλά κανένα απωθημένο.

Δεν ζηλεύει ποτέ. Παίζει  και χαίρεται όταν κερδίζει αλλά κι όταν χάνει αρκεί να έχει απολαύσει ένα ωραίο παιγνίδι με καλούς και κυρίως δυνατούς αντιπάλους.

Θρηνεί ό,τι έχει χαθεί, έχει τελειώσει, έχει φύγει ή άφησε πίσω του και συνεχίζει.

Έχει μια τάση να σώσει τον κόσμο αλλά δεν μπορείς να βασιστείς ότι θα κάνει τα πάντα και για να σώσει το «ζευγάρι».

Με ανυπόκριτη χαρά θα γεμίσει την βαλίτσα του για Μεξικό αφήνοντας στο κομοδίνο κρύο νερό, κουλουράκια κανέλας και φρεσκοπλυμένες πετσέτες που μοσχοβολούν πορτοκάλι. Θα στείλει μακροσκελή μηνύματα ή απόλυτη σιωπή και κάποια στιγμή όταν αποφασίσει θα γυρίσει.

Θα γεμίσει ένα φλιτζάνι καφέ και θα ανάψει ένα τσιγάρο.

Οι επαναστάσεις του φαίνονται βελούδινες στα μάτια των άλλων, αλλά δεν τον νοιάζει. Οι αιτίες τους αφορούν μόνο εκείνον και δεν έχει ανάγκη να τις αποδεχτούν ή να τις καταλάβουν όλοι. Έτσι κι αλλιώς πάντα ήταν pearl-shell κι ανοίγει μόνο όταν θέλει και σε όποιον θέλει θα δείξει το μαργαριτάρι του. Οι άλλοι ας τον θεωρήσουν άδειο όστρακο, αδιαφορεί.

Μπορεί να είναι ομιλητικός και εύκολα να μιλήσει για την ζωή που έζησε αλλά στην ζωή που ζει τώρα δεν θα βρεις εύκολα θέση. Δεν είναι snob απλά κρατάει τις αποστάσεις που αντέχει κι αν σου προσφέρει την καρέκλα ξέρεις ότι δεν θα στην τραβήξει ξαφνικά.

Έχει το τάλαντο, το μόνο πράγμα που εγγυάται σ' αυτή την ζωή, και το καλλιεργεί.

Γίνεται Πυγμαλίωνας με την γενναιοδωρία που έχει εγγράψει μέσα του όπως σε κάθε άνθρωπο που την ζωή την αγαπάει ούτε την φοβάται, ούτε την λυπάται.

Συνδυάζει τις εκπλήξεις με την  οργάνωση στην ζωή του και δεν βαριέται ποτέ.

Στην αγωνία του Flaubert «Αν πράγματι δεν μπορούμε να ζήσουμε παρά ένα μικρό μόνο μέρος όσων έχουμε μέσα μας - τότε τι γίνεται με τα υπόλοιπα?» χαμογελάει στραβά μ' αυτή την μόνιμη θλίψη στην άκρη του στόματος και ανάβει τσιγάρο.

Καταλάβατε γιατί φοβάμαι;

Φτιάχνω βαλίτσες.

Κλαίω που δεν θα το ζήσω και δεν θα πονέσω ποτέ από αυτό τον έρωτα κι απομακρύνομαι...

Δεν γίνεται αλλιώς και μην ρωτάτε γιατί.

Έτσι είναι η ιστορία, έτσι πρέπει να γίνει για να μην χαλάσει η μαγεία...

EDINBURGH INTERNATIONAL BOOK FESTIVAL

Javier Cercas & Alexis Stamatis Fri 17/08/2007 7:30 PM - 8:30 PM

Writers Of The World

Sold Out       

The finest writing from Spain and from Greece. Internationally renowned Javier Cercas tells a haunting tale in The Speed of Light of an aspiring provincial Spanish writer who becomes obsessed with a Vietnam vet and his dark secrets. Alexis Stamatis also writes of obsession with another's secret in his compelling literary mystery, Bar Flaubert. 

For I dance and drink and sing?

Till some blind hand shall brush my wing...