Τα ξημερώματα κοίταζα τα newsletters που λαμβάνω και που τώρα πια λόγω χρόνου δεν προλαβαίνω να διαβάσω, αλλά φυσικά δεν μπορώ και να αποσυρθώ από την λίστα παραληπτών.

Χάζευα το newsletter του Harrods και έπεσα πάνω στην συλλεκτική Barbie me to wrap dress της Diane von Fürstenberg.

Το αγαπημένο μου φόρεμα.

Ποια άλλη θα μπορούσε να σχεδιάσει κάτι τέτοιο άραγε?

Μόνο μια γυναίκα με προσωπικότητα που ξέρει ότι το στυλ είναι αυτό που επιβάλεται στην μόδα αλλά η μόδα, αυτό που λέμε μόδα είναι μια αντανάκλαση αυτού του κόσμου που ζούμε παράλογος και μπερδεμένος κόσμος.

Κάποτε έδωσε μια συνέντευξη στο Newsweek.

Life has not always been easy for Diane von Furstenberg, but at least it hasn't been dull. She has wed a prince, befriended the likes of Andy Warhol, sold millions of her famous dresses, neared bankruptcy, rebounded by selling clothes on TV and returned again with her own luxury line. Now, new generations of women-from Teri Hatcher to Paris Hilton-are discovering her clothes, and she's opening stores in Paris, Los Angeles, New York, and elsewhere.

So, has anyone ever written about you and not mentioned the wrap dress?
Diane von Furstenberg:

That's a very good question. Not for a while. Not in a long, long time. I guess at some point it will be written on my tombstone.

Any thoughts on "getting older?"
I am getting older. The good thing, as far as my work is concerned, is that the older I get, the younger my brand gets. My customers are getting younger and younger as I get older and older. The only two disadvantages are that you have less time ahead of you and that physically you don't look that good. But everything else is better.

Fashion is a very mysterious thing, and it is very much a reflection of people. We are living in such a troubled world that fashion seems completely irrelevant. Yet, it's a huge industry. It provides jobs to a lot of people, and it makes people happy.

But it's a very, very mysterious thing. Why all of sudden do people like yellow? Why all of a sudden do people wear combat boots? It's a very interesting way of interpreting your time, your period.

Ζέστη πάλι σήμερα, ιδρώτας να τρέχει σε σώμα που κανείς δεν θ αγγίξει.

Πίνω παγωμένο limoncelo  και τρώω παγωτό καϊμάκι.

Θέλω παρέα και την αναζητώ στις μνήμες.

Λόλα

Όσα χρόνια κι αν περάσουν όσες ταινίες κι αν δω όσες πληγές κι αν ανοίξουν κλείσουν και ξανανοίξουν πιο βαθιές μ αυτή την ταινία θα χω μια σχέση άρρηκτη.

Η Λόλα η κοπέλα του δρόμου με το βλέμμα της απόστασης από αυτό που ζούσε.

Η Λόλα της Τρούμπας.

Ξημερώνει και ο Άρης διαβαίνει την Πόρτα της φυλακής είναι πάλι έξω.

Ανάβει τσιγάρο και ξαναβρίσκει το βήμα.

Τρία χρόνια φυλακή. Τρία ολόκληρα χρόνια.

Οι φίλοι του τα φόρτωσαν όλα και εκείνοι βγήκαν λάδι.

Τον πρόδωσαν.

Τον πρόδωσε κι εκείνη;΄

Τρία χρόνια κανείς δεν πάτησε ποτέ...ούτε εκείνη.

Μόνος με μ' έναν γέρο κουρασμένο φύλακα που μέτραγε με τις αυλακιές στο πρόσωπο λάθη, δάκρυα, απώλειες, θυσίες και συγγνώμες που δεν μοιράστηκαν. Μοιράζονταν  ένα τσιγάρο κι ένα αχ για ένα πλοίο που έφυγε χωρίς αυτούς.

Ο καθένας το δικό του αχ για το δικό του ναυάγιο.

Τα βήματα πονάνε αλλά ο δρόμος είναι μονόδρομος.

Πάλι πίσω εκεί που κάποτε όλα ήταν αλλιώτικα από τώρα.

Ο σκέψεις του, ουρλιάζουν μέσα του.

Γιατί πάλι πίσω...

«Για το πληγωμένο φιλότιμο. Δεν λέω αλήθεια δεν είναι αλήθεια.

Δεν είναι μόνο το φιλότιμο.

Είναι εκείνη.

Για κείνη ξαναγύριζα, για να την δω.

Τρία χρόνια στην φυλακή δεν έπαψα στιγμή να την συλλογιέμαι.

Ήταν μέσα στα μάτια μου , μέσα στο αίμα μου...»

Μπαίνει στο καμπαρέ και μαζί του ένας αέρας παγωμένος.

Οι κάποτε φίλοι τρέμουν από φόβο η Λόλα τρέμει από μια παγωνιά που μαζεύτηκε τρία χρόνια.

Δεν έχει αρχή, δάκρυα βροχή

Τέλος δεν έχει ο ουρανός

Ποιος θα βρεθεί, βαριά η ψυχή

Να μου το πει, πού θα σταθώ

Να σου το πω, γιατί να φύγεις.

Για ένα φιλί, δεν έχει αρχή

Τέλος δεν έχει μου ο καημός

Πόνος πικρός, κόσμος μικρός

Για ένα φιλί, πικρό φιλί

Δάκρυα βροχή, γιατί να φύγεις.

Τρία χρόνια μετά και με μια θάλασσα πόνο, προδοσία και μοναξιά ανάμεσα τους στο ίδιο τραπέζι.

Τα λόγια τόσο λιτά που βυθίζονται  στην καρδιά σαν το πιο λεπτό και διαπεραστικό στιλέτο.

Ανάβει ένα τσιγάρο και το βάζει στο στόμα της.

«Η μάρκα σου Λόλα. Απόψε θα πιούμε και θα τα σπάσουμε για τρία χρόνια.

Στην υγειά σου Λόλα.

Στην υγειά σου Άρη.

Φεύγουν μέσα στην νύχτα...άστραψε στην νύχτα το μαχαίρι

Κρύο μαζεμένο τρία χρόνια... στην αγάπη μου έβαλα φωτιά.

Τώρα πρέπει να τα πουν όλα...ακόμη κι αν σκοτεινιάσει για πάντα κι από τ' άστρα κλέψουνε το φως για πάντα.

Ο Άρης μπροστά στο παράθυρο κοιτάζει την ζωή του

«Ήταν η φοβερότερη στιγμή, ίδρωνα.

Ήθελα να δώσω μια να κάνω θρύψαλα το τζάμι.

Δεν μπορούσα να την δω»

Η Λόλα σε μια καρέκλα κουβάρι.

Τον κοιτάζει και πνίγεται δεν μπορεί να τον κοιτάξει

και τι να πει ότι περίμενε, ότι πέθαινε κάθε μέρα, ότι την πούλησαν κι αυτή ;

Κι οι δυο σε φυλακή ήτανε

Στην αγάπη μου έστησαν καρτέρι ...

Ήρθες να με φιλήσεις;...

Καημός και πόθος μου κρυφός κι η νύχτα τον τυλίγει...

Πάλι μαζί.

Αλλά αυτό δεν σημαίνει τίποτε. Η αγωνία δεν πήρε ρεπό.

Ο Άρης θα χτυπηθεί με τον Μαύρο γιατί «είναι πολλά τα λεφτά».

Θα πάει να βρει τον γέρο φύλακα και θα βγάλει πάνω του όλο το φαρμάκι  του πόνου.

Θα πρέπει να κλείσει τους λογαριασμούς του με μαχαίρι μες στην νύχτα.

Αλλιώς δεν έχει αρχή...

Ψυχή βαθιά...

Τρούμπα, ανοιχτοί λογαριασμοί και αίμα που πρέπει να χυθεί πριν το ξημέρωμα.

«Σου έδωσε το λόγο του Λόλα κι ο Άρης κρατάει πάντα τον λόγο του.»

Ο Άρης είναι πράγματι παλικαράς αλλά αυτή τη φορά το λογαριασμό θα τον κλείσει άλλος που τον κρατάει περισσότερα χρόνια στα τεφτέρια του, ο γέρο στριμμένος φύλακας.

Το ξημέρωμα θα ‘ρθει με αίμα και υποσχέσεις

Πέτρα την πέτρα περπατώ

Φέγγει και ξημερώνει

Γλυκό πουλί κι αηδόνι

Τραγούδα μου τον π' αγαπώ.

Ήταν ένα βράδυ πριν από χρόνια τότε που είμαστε μια μεγάλη παρέα που ανακάλυπτε τον κόσμο, τον ξεσκέπαζε , τον αποθέωνε , τον κορόιδευε

κι ο καθένας εκτός από τα μάτια του έβλεπε και μέσα από τα μάτια όλων όσων αγαπούσε.

Είχαμε πάει θερινό σινεμά και μετά για φαγητό σε gourmet restau και είχαμε καταλήξει σε κάποιο χιλιόμετρο της εθνικής με ουίσκι που ο Θ. έλεγε να πιούμε άφοβα τον ήξεραν πολλές ζωές και σε μας δεν σέρβιραν πετρέλαιο.

Μαγαζί που  τα χε όλα τραγουδίστριες με νάιλον κομπινεζόν φόρεμα, τραγουδιστές με εμπριμέ πουκάμισα, μικρόφωνα με καλώδιο, μαραμένα λουλούδια και θαμώνες αγχωμένους να προλάβουν την νύχτα, καρδιές πρώτο τραπέζι στο περιθώριο.

Ωραίος πίνακας θα γινόταν απ' τον Λωτρέκ  Θ. ρώτησα κάποια στιγμή.

Δεν γύρισε να με κοιτάξει άκουγε το Μυστικέ μου έρωτα κι όταν τελείωσε που το πήγε η τραγουδίστρια?

Κλαίω την ώρα του γυρισμού με τα σημάδια του χωρισμού...

Ένα τραγούδι για τον καθένα μας για να μην μείνει μάτι άκλαυτο και μάσκαρα στην θέση της.

Όταν γυρίζαμε καθίσαμε κάπου, δεν θυμάμαι που, για καφέ και λουκούμι.

Είχα γυρίσει πίσω στην ταινία που είχαμε δει το απόγευμα.

Κάτι πήγα να πω

τέτοια ώρα τι να πω, με πιάσανε και τα κλάματα.

Ο Ρ. με πήρε αγκαλιά και μου είπε μια κουβέντα της Μ. Τι άλλο είναι ο κινηματογράφος παρά ένας τρόπος να ζει κανείς με τους νεκρούς του, τις απώλειες του και ...

Τότε όπως έγραφε και ο S. Ζούσα μόνο όμορφες μέρες δεν ήξερα από απώλειες.

Τώρα μετράω πολλές

άλλοι έφυγαν, άλλοι ξέχασαν

από αλλού έφυγα εγώ χωρίς να κοιτάξω πίσω και δεν θυμάμαι τίποτε πια

κι άλλες φορές κόβεται η ανάσα μου από τον πόνο

και συνεχίζω με ένα πετραδάκι μες στο παπούτσι

πότε με στενεύει

πότε είναι φαρδύ

καμιά φορά μου ταιριάζει καλύτερα κι από το γοβάκι στο πόδι της

Σταχτοπούτας.

Αλλά κατι νύχτες το φοράω, μου έρχεται καλά και δεν έχει δρόμο μόνο λικέρ μαστίχα ή καμιά Veuve Clicquot που δεν ανοίχτηκε στον καιρό της.

Είναι καιρός που προσεύχομαι συχνά δεν είμαι σίγουρη όμως πάντα ότι είμαι ολκληρωτικά δοσμένη σε αυτή την επικοινωνία που αποζητά κάποιος με την προσευχή.Νομίζω ότι ξεχνάω το ευχαριστώ και ζητάω λάθος πράγματα.

Αυτή η προσευχή  που σας στέλνω με έχει κάνει να θέλω να ζητήσω άλλα  

Προσευχή της Όπτινα

Κύριε, βοήθησέ με να αντιμετωπίζω

με ψυχική γαλήνη όλα όσα μου

φέρνει η σημερινή ημέρα.

Βοήθησέ με να αφήνω τον εαυτό μου

ολοκληρωτικά στο άγιο θέλημά Σου.

Όποιες ειδήσεις κι αν λάβω, δίδαξέ

με να τις δεχθώ με ηρεμία και με την

πεποίθηση ότι προέρχονται από Σένα.

Καθοδήγησε τις σκέψεις και τα

συναισθήματά μου.

Μη με αφήνεις να ξεχνάω, ότι τα πάντα

προέρχονται από Σένα.

Δίδαξέ με, να συμπεριφέρομαι σε

όλους με ευθύτητα και σύνεση, ώστε

να μην συγχύζω και στεναχωρώ κανέναν.

Δός μου την δύναμη να υποφέρω τον

κόπο της ημέρας.

Δίδαξέ με, να προσεύχομαι,

να πιστεύω, να υπομένω, να συγχωρώ

και να αγαπώ.

Αμήν.

Σάββατο βράδυ στο κέντρο της πόλης κι αισθάνομαι σαν λυσσασμένη γάτα στα κεραμίδια, όχι για σεξ για μια καλή ανδρική παρέα.

Σπίτι και δεν χωράω ξεχύνομαι στους δρόμους.

Μπαρ και μπαίνω.

Μόνη μου γιατί όσο υπάρχει ένα μπουκάλι θα παλεύω τις μοναχικές νύχτες.

Ήμουν στο δεύτερο dry όταν άκουσα την φωνή.

Άντρας που μόλις τον είδα είπα αυτός είναι και τρόμαξα.

- Τι κάνει μια γυναίκα μόνη σ΄ένα μπαρ;

- Προσδοκεί μια ενδιαφέρουσα παρέα ή ένα καλό τραγούδι κι επειδή απ' ότι φαίνεται εσύ δεν μπορείς να μου προσφέρεις τίποτε από τα δυο δεν μου χρειάζεσαι.

- Είσαι πολύ σκληρή

- Καλό άλλοθι για την περίπτωση σου. Έτσι δεν θα αισθανθείς λίγος, απλά αδύναμος για εξισώσεις με δυο αγνώστους...

- Δεν θα φύγω εύκολα

- Έχω ακούσει και πιο βαρύγδουπες δηλώσεις χωρίς να φοβηθώ.
Έχω μάθει ότι στη ζωή θα συμβαίνουν πάντα περισσότερα απ όσα περιμένουμε κι άλλα ακόμη που δεν φανταστήκαμε ποτέ και ίσως ποτέ αυτά που ονειρευτήκαμε.

Μ'άρπαξε απ το χέρι κι αρχίσαμε να χορεύουμε

Ο άγνωστος μεταμορφωνόταν σε υποκείμενο εγκλήματος και εγώ αφέθηκα

Gardel

Por una cabeza de un noble potrillo

que justo en la raya afloja al llegar

y que al regresar parece decir:

No olvides, hermano, vos sabés que no hay que jugar...

Por una cabeza, metejón de un día,

de aquella coqueta y risueña mujer

que al jurar sonriendo, el amor que está mintiendo,

quema en una hoguera todo mi querer.

Por una cabeza

todas las locuras,

su boca que besa

borra la tristeza,

calma la amargura.

Por una cabeza

si ella me olvida

qué importa perderme,

mil veces la vida

para qué vivir...

-Τι υποδύεσαι; Με ρώτησε στην δεύτερη στροφή.

-Το ρόλο μου απάντησε το ορφανό παιδί που δεν κατάλαβε πότε έγινε γυναίκα μόνη.

-Ο εαυτός σου είναι πολύ πιο ενδιαφέρων από όλους τους ρόλους που μπορείς να παίξεις απάντησε.

Ωραία κουβέντα για ν' αρχίσει η ψυχή να πετάει όλα της τα παλτά.

Όλα μου τα παλτά στο πάτωμα ριγμένα.

Βαριά παλτά και ζέστη δεν κρατούσαν.

Κι άρχισε μια ιστορία τύπου Κάρτλαντ, εκεί που πάλλεται μια ζωή που δεν σε πονάει.

Λουλούδια και άρωμα κανέλας, κόκκινο στα χείλη και στα ποτήρια έπεσε έρωτας κι ανοίξαμε μπουκάλια.

Και είπαμε μεγάλα ωραία λόγια

Ταξίδι στο βασίλειο της μαγεμένης αθωότητας εκεί που κανείς δεν νοιάζεται τι είναι ξένο προς την αλήθεια.

Το χαιρόμουν αλλά με την κεκτημένη του φόβου

Τον άκουγα να μου τραγουδάει

Της Κυριακής τα πρωινά θα τα βρούμε μαζί αγκαλιά στο κρεβάτι... κι έλιωνα

Εγώ όπως λέει ο Λ. όλη μέρα "γέλαγε η Μαρία!"

Μαγείρευα νουά με ξινόμηλα, σμυρναίικα σουτζουκάκια και παγωτό καϊμάκι με σαλέπι όπως το φτιάχνε η γιαγιά στην Πόλη.

Και τα μαγείρευα καλά.

Το σπίτι μου γιορτινό κάθε μέρα.

Μια μέρα άρχισαν τα δύσκολα δεν ήρθε.

Πέρναγε ζόρια και παρηγοριά του ήθελε ουίσκι και πούρα όχι τα μαγειρευτά μου ούτε την αγκαλιά μου.

Τι να πω;

Δεν φέρνεις κανέναν αληθινά κοντά σου με το ζόρι. Κι αν δεν είναι ολισθηρή η επιθυμία πως να έρθει;

Η πρώτη δύσκολη στιγμή

ήταν για σένα αφορμή

να μην μπορείς να με κοιτάξεις μες στα μάτια

Η πρώτη δύσκολη στιγμή

ήταν για μένα αφορμή

να μάθω πόσα μας χωρίζουν σκαλοπάτια

Κι αυτή η σκάλα δεν μ' έφερνε κοντά του.

Τον ξαναβρήκα πάλι γιατί η δική μου επιθυμία είναι μόνο ολισθηρή.

Γιατί κουράστηκα να κοιμάμαι σε κρεβάτια ή πατώματα να κλείνω τα μάτια και να ονειρεύομαι στιγμές που έφυγαν για πάντα.

Δεν θέλω να γίνομαι κομμάτια.

Ξυπνάω μεσάνυχτα κι ανοίγω τα παράθυρα κι αυτό που σου κάνω μπορεί και να  είναι αδυναμία Σταμ.

Ήταν μια νύχτα παλάτι κοντά στα κύματα αλλά την είχα ανάγκη κι ας μας χωρίζουν τόσα σκαλοπάτια.

΄Ένα  μόνο χατήρι  δεν μου χάλασε

"θέλω την μέρα που θα φύγεις απ το πρωί να μου γελάς

κι όταν την πόρτα θα ανοίγεις να είναι σαν να μ' αγαπάς"

Έτσι του τραγούδησα κάποτε Ο. και το έκανε γι αυτό και το μοιράζομαι μαζί σου.

Αυτό στο χρωστούσα Ο.κι άλλα σου χρωστάω πολλά...

Κάποτε, δεν έχει σημασία πότε, ήμουν στην Γενεύη.

Tι απαίσια πόλη με την λιμνούλα και τα πάρκα την έδρα του ΟΗΕ μάσκα της ρατσιστικής ψυχής της.Αλκατράζ το ένιωθα.

Τι έκανα εγώ εκεί;

 Σουίτα λευκή με τζακούζι και king size bed να ειρωνεύεται την μοναξιά μου.Άπλωσα τα βιβλία μου, τα cd, και τα κεριά μου.

Η γιαγιά μου έλεγε ότι μια γυναίκα θα πρέπει να μπορεί να μαζέψει μέσα σε μισή ώρα όλο το βιος της σε μια βαλίτσα και είναι ένα από τα λίγα που έμαθα και κάνω πάντα για να επιζήσω χωρίς πολλές συνέπειες τόσα χρόνια στα ξενοδοχεία του κόσμου.

Είχα ένα ραντεβού στην Αθήνα αλλά ήμουν στην Γενεύη.

Και μες στη νύχτα ήρθε ένα μήνυμα

Υπάρχουν όμως κάποιες στιγμές...η ψυχούλα απορημένη κρυφοκοιτάζει από το τσεπάκι του πουκάμισου...στην νύχτα κρύβομαι...πάμε πάλι.

Απάντησα με φληναφήματα από αυτό που αποκαλούσα πάντα πνευματικό μου οπλοστάσιο λες κι ζωή πρέπει πάντα να αντιμετωπίζεται σαν πόλεμος κι άλλος ως αντίπαλος που πρέπει να τον αιφνιδιάζεις με αχαϊκά δώρα και με ρήσεις του Ζουλάφσκι.

Η ζωή είναι απλή αν την αγαπάς.

Κουβέντα θ ανοίξουμε τώρα για τι εννοείς και τι εννοώ… μοναξιά δεν έχει μόνο στην Γενεύη έχει παντού.

Κι η νύχτα σαν πέσει, θες μια αγκαλιά κάτι σαν χάδι… όποιος κι αν είσαι αυτή η ανάγκη δεν είναι πατενταρισμένη από κανένα.

Αυτό ήταν και το μόνο ποίημα του ποιητή  μου μετά χάθηκε.

Θύμωσα όχι γιατί δεν μου ξανάγραψε αλλά γιατί μου είπε ότι δε γράφει.

Περνούσε νύχτες με ακριβό brandy και πούρα μετατρέποντας σε ησυχαστήριο του το πολυθόρυβο νησί

 κλεισμένος σ’ ένα καύκαλο χελώνας

Bon viveur, αρκείται μόνο στο αυθεντικό.

Τον χαίρομαι μ’ αυτή την χαρμολύπη που νιώθεις όταν συναντάς ανθρώπους που αρνούνται,δεν αρκούνται στο φτηνό ετοιματζίδικο προτιμούν έναν ελληνικό καφέ χωρίς πιπέρι και ένα παξιμάδι αλλά να έχουν γεύση.

Φέρνει λουλούδια αλλά αυτό το κάνει ο οποιοσδήποτε ...

αυτός ξεριζώνει και λουλούδια που με πληγώνουν...

Αχ μωρέ Γιάνη τι ώραία που μέσα στην τρέλα της δούλειάς βρήκα το μήνυμα σου. 

Θέλω να κλάψω αλλά....το κλάμα δεν είναι απλά όνειδος έχει ποινικοποιηθεί στις πολυεθνικές εταιρίες κι αν είσαι και manager Καλύτερα να παραδεχτεις δημοσίως ότι είσαι κολητή του Πολύδωρα παρά να θολώσουν  τα μάτια.

Αλλά αν δεν θολώσουν θα γυαλίσουν.Μάτια γυάλινα από αυτό το γυαλί που χωρίζει το φυλακισμένο από τον επισκέπτη στις αμερικάνικες ταινίες. Αυτό το γυαλί που ματώνει το κοντά και του βγάζει κοροιδεύοντας την γλώσσα. 

Διάβαζα πάλι το κείμενο σου TO pH TΩN ΔAKPYΩN.

Tελευταία κοιτάζω τα μάτια των φίλων μου και ξαφνικά, μετά από χρόνια, όλο και πιο συχνά διακρίνω δάκρυα ξανά. Όμορφα, ωραία, πλούσια δάκρυα που ξεχειλίζουν, κυλάνε στο πρόσωπο ελεύθερα, σαν μουσική από ταινία. Tελευταία κοιτάζω τα μάτια των φίλων μου και ξαφνικά, μετά από χρόνια, όλο και πιο συχνά διακρίνω δάκρυα ξανά. Όμορφα, ωραία, πλούσια δάκρυα που ξεχειλίζουν, κυλάνε στο πρόσωπο ελεύθερα, σαν μουσική από ταινία.Oι φίλοι μου μιλάνε και αφήνουν τα δάκρυα να κυλήσουν, είμαι ενθουσιασμένος μαζί τους, τους λατρεύω.... δακρύζω ελεύθερα μπροστά σου. 

Θυμήθηκα όταν γνώρισα την Λίτσα, την κοινή μας φίλη.Χειμωνιάτικη μέρα και μόλις είχα σηκωθεί από το κρεββάτι μετά απο έξι μήνες.

Κούτσαινε το πόδι αλλά πιο πολύ η καρδιά.

Μετρούσα το βάθος της πληγης που άνοιξε μέσα μου μια μεγάλη απώλια και χανόμουν δεν είχε πάτο. Για να σου πω την αλήθεια ακόμα χάνομαι.

Πρώτη φορά την έβλεπα και της τα είπα όλα. H καλοσύνη των ξένων που μια εκλεκτική συγγένεια θα σε δέσει μαζί τους.

Έκλαιγα και ζήτησα συγγνώμη.Ξέρεις τι μου είπε;Γιατί ζητάς συγγνώμη που κλαις αν γελούσες από χαρά θα ζητούσες συγγνώμη;

Πέρασαν χρόνια από τότε περάσαμε πολλά με την Λίτσα και πια δεν ντρέπομαι να κλάψω. 

Τα δάκρυα άλλοτε διαμάντια άλλοτε πέρλες δεν καθαρίζουν μόνο τα μάτια.Έτσι δεν είναι;  

Μεγάλες προσδοκίες και δεν τις ακυρώνω καρδιά μου.

Έβλεπα πάλι την Αν Μπάνκροφτ και χανόμουν στο βλέμμα της.

Βλέμμα βαθύ κόκκινο σχεδόν μαύρο.

Ρούχα θεατρικά και ζωή δράμα.

Πέρλες πάνω σε μετάξι πένθος που γλίστρησε μέσα της και ρίζωσε 30 χρόνια.

My heart. It is broken can you feel it?

Κήπος της Εδέμ έτοιμος για τον γάμο που δεν έγινε ποτέ.

Ο Αδάμ πρίγκιπας έφυγε χωρίς να την φιλήσει.   

Bésame, bésame mucho
como si fuera esta noche
la última vez.

Bésame, bésame mucho
que tengo miedo a perderte,
perderte después.

Bésame, bésame mucho
como si fuera esta noche
la última vez.

Bésame, bésame mucho
que tengo miedo a perderte,
perderte después.

Quiero sentirte muy cerca,
mirarme en tus ojos,
verte junto a mí.
Piensa que tal vez mañana
yo ya estaré lejos,
muy lejos de ti.

Bésame, bésame mucho
como si fuera esta la noche
la última vez.
Bésame, bésame mucho
que tengo miedo a perderte,
perderte después.

Η απουσία του φιλιού προδίδει το στόμα και αυτός την πρόδωσε και την πονάει ακόμα η απουσία του.Δεν είναι μελαγχολία, κατάθλιψη, μανία είναι η απουσία που καταργεί τα πάντα το χρόνο, την επιθυμία,την χαρά το δρόμο.

Έχει την σκληράδα που έχουν μόνο όσοι πόνεσαν

"She'll only break your heart; it's a fact, And even though I warn you, even though I guarantee you that the girl will only hurt you terribly, you'll still pursue her. Ain't love grand?"

Ρίμελ βαρύ σαν μάσκα που συγκρατεί τα δάκρυα και κλείνει ανθρώπους κι ορίζοντες απ' έξω.

Δεν τους θέλει τους ανθρώπους έναν ήθελε κι αυτός δεν υπάρχει και ποιος ορίζοντας αντέχεται χωρίς την προσμονή του.

Δεν θα έρθει ποτέ ξανά να την φιλήσει, ούτε για λίγο δεν θα έρθει ούτε πολύ θα τη φιλήσει.

Τελείωνε η ταινία που για μένα ήταν μόνο η Αν Μπάνκροφτ και τον πήρα τηλέφωνο.

Δεν θέλω να περάσουν 30 χρόνια και ένας χρόνος που πέρασε ήταν βαρύς.

Πείτε με αναξιοπρεπή και έρμαιο των παθών που αναγνωρίζω ως δρόμο της καρδιάς.

Δεν με νοιάζει.

Η απόσταση ανάμεσα στην ζωή  και στα πατώματα δεν είναι μεγάλη.

Ένας άντρας δρόμος είναι.

D.A. Tr.  Στάθη δεν το ξέρετε αλλά αν ρωτήσετε τον Σταμ.

Δυο φιλιά θέλω μόνο.

Το δεύτερο το πρωί με καφέ και ας είναι το τελευταίο.

Να του φτιάξω το τσουλούφι και να του πω yr girl is lovely Hubbell.

D.A. Xαρη, Στάθη,Σταμ,Jef,Αλέξη,Σοφία η πιο μεγάλη ώρα είναι τώρα;

Είμαστε οι καλύτεροι του κόσμου κάποτε γιατί χάλασαν όλα;