Για επιστολές δεν έγραφα χτες;

Για λαχτάρα και προσδοκία και εκπλήξεις με γραμματόσημα;

Κι επειδή τίποτε δεν είναι τυχαίο, ούτε μοιραίο αλλά ωραίο ξανακούγοντας

τον Σταμ. μου έπεσα πάνω στο στίχο

«Μ' αρέσει που κατάλαβα
πως όσα πήρα τα 'λαβα
μ' απρόσμενα σαφώς ταχυδρομεία»

Δεν ξέρεις τι θα πει «κρίση πανικού» όχι ως όρος ως πόνος.

“Τίποτε δεν τελειώνει κι αυτό που διαρκεί δεν τελειώνει”, αυτό είναι ή αίσθηση του πανικού σε όλο της το μεγαλείο.
Δεν είμαι το κοριτσάκι με τα σπίρτα ή τα τσιγάρα

για να μου δώσει το σύμπαν συγχωροχάρτι για τα πάντα.

Ξέρω, συνειδητοποιώ πότε πρέπει να ζητήσω συγγνώμη και το κάνω.

Άλλά ούτε ο δολοφόνος με το πριόνι είμαι και δεν θα πάω να στήσω μόνη μου το  ικρίωμα μου για μια στιγμή κακιά ή βαρύτερη των αντοχών σου.

Μπορούμε να μιλάμε.

Υπάρχει και μια κοινή γλώσσα που με λίγη προσποίηση μιλάμε και οι δυο άπταιστα και κατά στιγμές την χαιρόμαστε.

Μπορεί εσύ να μην ένιωσες ούτε να πατάς ούτε να σε πατάει το μηδέν,
αυτό που είναι πιο βαρύ από τσιμέντο ή να ήσουν πάντα το ένα που το νικάει, αλλά εγώ το ένιωσα.
Δεν το λέω για να ακουστώ αξιολύπητη και να εκβιάσω τα ανθρωπιστικά σου αισθήματα απλά έτσι είναι.

Είμαι υπερβολική και λατρεύω τα φληναφήματα ως την μόνη ουσία ζωής ή περιουσία που δεν μπορείς κανείς να μου κλέψει και δεν ντρέπομαι για αυτό.

Πένθησα την απώλεια του Βουτσινά που έφυγε συμπληρώνοντας την αλυσίδα επετείων πόνου και φτώχιας με τον Μάνο και την Μαλβίνα για κάθε Ιούνιο πια.

Δεν θα σε ρωτήσω γιατί δεν απαντάς στις κλήσεις μου.

Κι εγώ αφήνω αναπάντητες κλήσεις.

Αν το κινητό είναι η αλυσίδα που μπορεί ο καθένας να τραβήξει για να σε φέρει κοντά του η άρνηση της απάντησης μπορεί να είναι η διακωμώδηση της.

Πάω βόλτα ...

Ανεπίδοτες Επιστολές

Αν η αλληλογραφία, η αληθινή με τα κέρινα χαρτιά και τα γραμματόσημα, τους αχόρταγους αποστολείς και τους ανυπόμονους παραλήπτες, ήταν η απάντηση στην έγκαυλη ανάγκη επικοινωνίας σε μια εποχή που ο Bell ήταν πλανητική σκόνη και ακόμη δεν γινόταν εγκλήματα στο Orient Express αλλά και μετά και πολύ μετά, δεν θέλω να πιστέψω ότι αληθινά παιδιά της είναι τα sms και τα e-mails.

Αποκλείεται.

Το μελάνι δεν μπορεί να έγινε πλήκτρο

Το χαρτί δεν γίνεται οθόνη

Κι όταν ο γραφικός χαρακτήρας γίνεται γραμματοσειρά χάνεται και ο χαρακτήρας και η σειρά..

Στο σπίτι μου εξακολουθεί να υπάρχει το παλιό κουτί που είχε φέρει ο παππούς από το Λονδίνο “Letters & Bills” και πλέον μέσα έχει μόνο Bills και πιο πολύ με θυμώνει ότι όχι μόνο δεν παίρνω γράμματα αλλά δεν στέλνω.

Κάποτε έστελνα κάρτες σε γιορτές, γενέθλια, επετείους.

Ακόμη και σε δυσάρεστες στιγμές γράμματα και κάρτες

Θυμάμαι φοιτήτρια να στέλνουμε γράμματα και να γράφουμε για όλα.

Τι να πρωτοπείς με μια τηλεκάρτα και πώς να τα πεις στο πολύ τους;

Μετά ήρθε το κινητό και ο πυροβολισμός των γραπτών μηνυμάτων.

Άμεσα μηνύματα άρα χωρίς προετοιμασία, αναμονή, προσδοκία ή ματαίωση της.

Μετά έγιναν και façon.
Άσφαιρα.

Μόνο θόρυβος.

Καμιά φορά μια φλόγα σαν τα βεγγαλικά.

Μετά τέλος.

Και τελεία όχι σημείο στίξης…σημείο λήξης.

Για αυτό γράφτε και κυρίως στείλτε τα.

Οι ανεπίδοτες επιστολές είναι προδοσία!

Καλησπέρα σας,

Αλλάζω ζωή γιατί η παλιά τελείωσε.

Δεν χάλασε.

Τελείωσε.

Κάπου δεν χωρούσα, κάπου δεν με χωρούσε, κάπου περισσέψαμε και μετά χαθήκαμε με την παλιά μου ζωή.

Ούτε που κατάλαβα πως, μάλλον ρίξαμε πολύ στο λίγο που μας ένωνε και τους τρεις μας... μια γυναίκα, ένα παράθυρο σε κάτι σαν φως και μια δουλειά.

Εμείς οι τρεις κάναμε χρόνια παρέα.

Οι άλλοι, όλοι οι άλλοι, όποιοι κι αν ήταν οι άλλοι πότε ερχόταν, πότε δεν ερχόταν, πότε ερχόταν και τους έδιωχνα, πότε τους περίμενα και δεν ερχόταν.
Τυχαίνουν τόσα πολλά ξέρετε...

Δεν είχαμε και χρόνο...

Ξύπνησα ένα πρωί και το παράθυρο δεν υπήρχε, ούτε φως έμπαινε από πουθενά και η δουλειά με έπνιγε.

Η ανάσα μου βγήκε με μια φράση
«Τσίτσο το λιμάνι φεύγει».

Εγώ δεν ήμουν ούτε στο πλοίο ούτε στο λιμάνι ούτε στου λιμανιού το καλντερίμι.

Βγήκα έδωσα παράσταση.
Κεκτημένη ταχύτητα μεγαλύτερη αυτή την φορά από το συνηθισμένο και έπεσα.. Μήπως κατά βάθος έπαιζα την Μπλάνς και ήταν μέρος του ρόλου;

Ελπίζω όχι.

Τώρα από την ΑΡΧΗ.

Νέο σπίτι.

Νέα κι εγώ;

Θα δείξει.

Τώρα μόλις έβαλα κόκκινο κραγιόν, αυτό που γράφει η Χριστίνα Ζαρκάδα στο Mediasoup. www.mediasoup.gr/node/13227

Και να μην θέλετε να βάλετε κόκκινο κραγιόν, Ζαρκάδα θέλετε να διαβάσετε και θα γίνετε φανατικοί.
Έχει ένα τρόπο.
Βγαίνει στις πορείες με γόβα Καλογήρου και δεν την χτυπάει ούτε η γόβα ούτε οι διαδηλωτές.
Ε, με τον ίδιο τρόπο γράφει κιόλας. 
Άντε τώρα είναι να μην την στείλεις να γράψει κι άλλα;

Να της κάνετε και σχόλια αλλά όχι χαϊδολογήματα.
Με τα χάδια και τα χρωματιστά παπούτσια έχει ένα θέμα.

Τα φοβάται το κοριτσάκι κι ανάβει σπίρτο που μπορεί να το πετάξει κι επάνω της, αφού πρώτα το πετάξει επάνω σας.

Προχτές μου έφερε ηλιοτρόπια. Κι επειδή με ξέρει βρήκε τον δικό μου Πακιστανό και τα αγόρασε. Τρεις προσπέρασε, μπορεί και τέσσερις αλλά τον βρήκε.

Τέλεια δεν είναι;

Έχω να πω κι άλλα πολλά, πιο πολλά από πολλά, πιο πολλά από παλιά. 

Φιλιά λίγα προς το παρόν

Πιο πολλά μετά, αχόρταγα πάντα

ΥΓ1

Γράψτε μου κάτι ωραίο, όχι μοιραίο.
Στείλτε μου mails, πάρτε τηλέφωνα, στείλτε λουλούδια, τραγουδήστε μου ή κάντε ό,τι θέλετε.

ΥΓ2

Σας έχω και μια έκπληξη

Μες στην νύχτα με πήρε τηλέφωνο για να μου ζητήσει ένα από τα «θαυματουργά» μου χάπια αυτά που αλλιώς γράφονται, αλλιώς διαβάζονται και αλλιώς είσαι πριν κι αλλιώς αφού τα πάρεις. Κάπως έπρεπε να υποδυθεί ότι αρνείται την πραγματικότητα που φοβόταν. Μέσα σε θεατρικά αληθινούς λυγμούς εφεύρισκε βαρύγδουπες δηλώσεις που θα μπορούσαν να ήταν κυνικές αν δεν ήταν ξένες. Δεν θα παντρευόταν τον άντρα που τόσο αγαπούσε γιατί μια γυναίκα με ελάχιστη αξιοπρέπεια δεν φοράει ταγιεράκια μπλε με λευκό πουκάμισο και διακριτικές κόκκινες λεπτομέρειες σαν σινιέ γαλλική σημαία για να δείξει κομψή, δεν κουβαλάει τον Μποντλαιρ στην παραλία για να αποδείξει ότι είναι μορφωμένη, δεν στριμώχνεται στην παρέα του 17χρονου γιού της για να νιώσει ζωντανή άρα και δεν τραβολογιέται σε εκκλησίες για να πάρει την έγκριση του κόσμου για την σχέση της ακόμη κι αν το κάνει κρυμμένη μέσα σε ισπανική δαντέλα.
Έφτασα στο σπίτι της ντυμένη στα μαύρα, ξυπόλυτη με μια  μεγάλη βαλίτσα μπαούλο άναψα ένα άφιλτρο που άφησα να καίγεται στο τασάκι, έβαλα μια κασέτα της Τασίας Βέρρας και τραγουδούσα δυνατά

«Μια Παρασκευή κι ένα Σαββάτο βράδυ η μάνα με έδιωχνε από το πατρικό μου…»

Κατάλαβες καλό μου της είπα σκασμένη στα γέλια. Πάει πια το σπίτι – μεγαλοαστικό Γκουαντάναμο, είσαι στο δρόμο.
Κι εγώ ξέρω ότι είναι πολύ ωραίο αυτό γιατί εγώ το έσκασα νωρίς και μετά έμαθα να κοροϊδεύω τους ανθρώπους αφήνοντας να πιστέψω ότι μ’ έδιωξαν ή ότι μπορούν να με διώξουν ενώ εγώ απλά φεύγω . Κι όπου πάω μόνη μου πάω.  
Λίγες φορές ζήτησα από κάποιον άλλον να με πάρει μαζί  του κι ευτυχώς ο κόσμος είναι καλός και πάντα έβρίσκα έναν άξιο νταβατζή.

Αλλά κι εσύ σαν τυχερή που είσαι, το έσκασες πρώτα από το πατρικό σου που πάντα σε έπνιγε γιατί ήταν σε ένα δρόμο με βασιλικό όνομα και όταν βγήκες έξω μια χαρά βασίλισσα ένιωσες και σαν έξυπνη κοπέλα έκανες γρήγορα το παιδί σου και φρόντισες να πάρει τα μάτια σου και όχι τα στραβά σου δόντια και από το μυαλό σου μόνο την κόκκινη κι όχι την μπλε πλευρά. Και έτσι έφυγες λίγα χρόνια μετά κι από την σοφίτα στο Παρίσι και από όλα τα σπίτια όταν γινόταν "παπουτσάκια γκέισας".
Και τώρα τι θες να μου πεις ότι φοβάσαι;
Τυχερό πλάσμα, σε ένα σύμπαν γεμάτο από το δήθεν άρα χειρότερο από τίποτε,
σε ένα κόσμο με πόζα χωρίς ρόλο και άντρες που ποτέ δεν θα μπορούσαν ποτέ να γίνουν άξιοι νταβατζήδες κι ας τους παραχωρούσαν όλη την Τρούμπα, συνάντησες έναν άντρα που τον έδιωξαν από το σπίτι ή μπορεί να έδιωξε αυτός το σπίτι που δεν τον χωρούσε κι αφού γύρισε τον κόσμο και έκανε φασαρία θέλει τώρα ένα σπίτι και πολλούς δρόμους για εσάς και να είναι όλα για εσάς και να καλείτε να τα χαρείτε μόνο όσους μοιράζεστε τον ίδιο μυστικό κώδικα.

Άνοιξα το μπαούλο γεμάτο ισπανικές δαντέλες, VOGUE του 50, με τσακισμένες σελίδες, ένα τετράδιο με συνταγές μαγειρικής, ένα ζευγάρι σκουλαρίκια που είχα αγοράσει μαζί με την κασέτα της Τασίας ένα καλοκαίρι έξω από τα Τρίκαλα, εκείνο το καλοκαίρι που τους έσερνα στα πανηγύρια και ένα σετ μαχαίρια με λαβή από ελεφαντόδοντο. Εδώ καλό μου είναι όλα. Ένθα η αληθινή ζωή. Όλα τα άλλα είναι γι αυτούς που φοβούνται τους φόβους τους άρα δεν τους αλλάζουν ποτέ.

VOGUE του 50 κοίτα άνθρωποι που μόλις έθαψαν τους νεκρούς τους μπήκαν σε μια ζωή έγχρωμη και πάτησαν γκάζι, συνταγές μαγειρικής μικρή, γιατί δεν μπορείς να ισχυρίζεσαι ότι αγαπάς κάποιον όταν δεν τρώει φαγητό μαγειρεμένο από τα χέρια σου μόνο για εκείνον, σκουλαρίκια ψεύτικα που δεν θα φορέσεις ποτέ γιατί δεν στα χαρίζω γιατί με τέτοιους πολυέλεους πώς να σου φιλήσει κάποιος το αυτάκι και τα μαχαίρια αυτά που μοιάζουν τόσο αθώα αλλά είναι σαν εσένα κι εμένα μπορούν να γδάρουν όποιον τολμήσει να γρατσουνίσει τον αγαπημένο μας ή να δώσουν ένα ένδοξο ματωμένο τέλος στον αγαπημένο σου αν μόνο μ’ αυτό τον τρόπο μπορείς να τον γλιτώσεις από τον γκρεμό και να τον κρατήσεις ένθρονο στο βασίλειο της αγάπης σου.  

Δεν μπορεί να είσαι τόσο τρελή ούρλιαξε. Σε πήρα τηλέφωνο γιατί είσαι ο μόνος άνθρωπος που αν κινδύνευες να απολέσεις ή να προδώσεις την αισθητική σου θα έπεφτε από μόνη σου στα λιοντάρια και περίμενα να έρθεις εδώ και να μου σκάσεις ένα χαστούκι που δεν πέταξα ήδη αυτό το γιγαντιαίο ρουμπίνι που μου άφησε μέσα στους αφορισμούς του Κάφκα.

Κουβαλάς δαντέλες και μαχαίρια και για μια ακόμη φορά πρέπει να είσαι ετερόκλητη γιατί κατατάσσεις τους κανονικούς στους…

«Στους εν τω ολίγω αναπαυόμενους» που το θυμήθηκες αυτό την έκοψα. Κανονικοί είναι αυτοί που δεν ερωτεύονται και αν ακόμη ευλογηθούν από τον έρωτα δεν το φωνάζουν, το ψιθυρίζουν απλά και σε λίγο δεν το ακούν ούτε αυτοί ούτε οι αγαπημένοι τους και η ευλογία που δεν τους άξιζε χάνεται. Ο έρωτας, κι όχι η αγάπη τύπου Άρλεκιν που κανείς δεν λερώνεται ούτε ιδρώνει από αγωνία και η κάβλα που κανείς δεν προσδοκεί τίποτε αφού λερώσει τα σεντόνια, δεν είναι για τους κανονικούς είναι για μας. Αυτοί χοντραίνουν σε μια μπερζέρα τρώγοντας ετοιματζίδικα και καμιά φορά αναπολούν κάτι που βαφτίζουν  τον «μεγάλο απόλυτο έρωτα» που χάθηκε τότε στην εποχή των παγετώνων κι αναπαύονται στην κανονική τους ζωή. Αυτοί δεν έχουν έτοιμη μια βαλίτσα από το Illinois για να τρέξουν με τις πρώτες και τις τελευταίες βοήθειες σ’ ένα φίλο που κινδυνεύει μια κρίση «κανονικής» ζωής να σκίσει «το χάρτινο φεγγαράκι».
Μου έσκασε ένα ζουμερό φιλί και μου θύμισε ότι δεν είχα πάει ποτέ στο Illinois, την βαλίτσα κάποτε μου την είχε δανείσει, πριν δυο χρόνια στο Βερολίνο και ποτέ δεν την επέστρεψα.
Δεν σου επέστρεψα την βαλίτσα κακομαθημένο μου είπα γιατί δυο μέρες μετά που έφυγα αγόρασες ένα μπαούλο Goyard και μ’ αυτό θα ταξιδέψεις τις δαντέλες, τις συνταγές μαγειρικής και φυσικά τα μαχαίρια.Θα ξεκινήσεις μια ζωή που θα σε κάνει και να γελάσεις και να κλάψεις.
Γιατί όπως μάθαμε από τα δεκαπέντε μας «Αγαπάμε πάρα πολύ τη ζωή για να θέλουμε να είμαστε μονάχα ευτυχισμένοι!»

Σε λίγες μέρες η αγαπημένη μου φίλη παντρεύεται με ισπανική δαντέλα!

 O X. μ’ αγαπάει και ξέρει ότι αγαπάω τις καλοκαιρινές βραδιές στην Αθήνα
με ανεμιστήρα, Τσιτσάνη και Gardel και κοιτάζοντας αυτό το σπίτι που θέλω να κάνω ένα αισθαντικό κοινόβιο ανοιχτό για όλους όσους πλήγωσαν, αγρίεψαν ή μαλάκωσαν την καρδιά μου άρα με βοήθησαν να φτάσω εδώ που είμαι τώρα.

Δεν μου θύμωσε που τελικά δεν πήγα στην Επίδαυρο και φεύγοντας πέρασε από το σπίτι και μου έφερε κι ένα ολόκληρο μπολ sorbet cassis από κάπου μακριά … Καναδά , Κηφισιά, Ερυθραία ή κάπου εκεί …όλα βόρεια και μακρινά μου φαίνονται.
Για μένα η Αθήνα αρχίζει στο Γκάζι και η Ράτκα αποτελεί το βορειότερο σύνορο κι από εκεί και πέρα αρχίζει η Neverland.
Το ψυχικό με ψ ή Ψ μου στενεύει το συναισθηματικό coup de pied και τα πιο ολόκληρα και νοσταλγικά καλοκαίρια τα πέρασα με παγωμένο prosecco παρέα με την Μ. στο Ciao και τον Γ. στο Φίλιον και ήταν πολύ ωραία και θυμώνω που φύγαν και οι δυο τόσο νωρίς και κάτι μέσα μου και στα καλοκαίρια μου δεν είναι πια ολόκληρο.
Φυσικά πέρασα Χριστούγεννα στο Seefeld και φόρεσα τα κασμίρια μου αρχές καλοκαιριού στο Φεστιβάλ του Avoriaz και ερωτεύτηκα στο Innsbruck σε μια στιγμή που κράτησε εφτά χρόνια μέχρι να πω «φτου ξελευτερία» και τώρα πια μόνο σε μια ορεινή χώρα ανεβαίνω. Φοράω τις πολύχρωμες εσάρπες μου, παίρνω το διαβατήριο μου που μπορεί να είναι και ληγμένο και καταπατώντας τις αρχές της αναρχίας μου ταξιδεύω σ’ αυτή την χώρα των ανατριχιαστικών αλπικών Edelweiss και της Χιτσκοκικής ηρεμίας για χάρη της Λ.
Η Λ. δεν είναι ένα πλάσμα που περιγράφεται εύκολα.
Είναι «ζήτημα φωτός» που διαθλάται ανοικονόμητα σε χίλιες αποχρώσεις.

Είναι ένας συνδυασμός αέρικού και πέτρας του σουφ.
Το πέρασμα της απ’ αυτή την γη είναι ένα σεμά, όλη της η ζωή δεν μοιάζει, είναι
ο εκστατικός χορός των Δερβίσηδων, πέρα από αμετακίνητες κοσμοθεωρίες – φυλακές και εισαγγελικές θρησκευτικές πεποιθήσεις - κελιά χαμογελάει αφήνοντας ελεύθερη την καρδιά και τα δάκρυα και στροβιλίζεται σταθερά, ανεβαίνει και πέφτει και η επόμενη στροφή την βρίσκει ακόμη πιο ψηλά και πάντα έτσι θα είναι.
Έχει έναν μοναδικό τρόπο να απαντά στο τηλέφωνο, στα ερωτήματα που με ζορίζουν γύρω στα μεσάνυχτα με αφορμή τραγούδια και φεγγάρια ποτισμένα τσαλακωμένα και ποτισμένα με ελαφρώς αλκοολούχα δάκρυα, στις απουσίες μου και στη Ζωή που χαρίζεται.                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                             Άλλη Άλλη Ζωή δεν ξέρει η Λ. αν υπάρχει, δεν την απασχόλησε ποτέ.
Η Ζωή που ξεχείλισε από μέσα της με έναν Κούρο. Η Ζωή που αναβλύζει με την άκρατη αγάπη της για τον Γ. Η Ζωή της Λ. που κάνει όλους εμάς τόσο τυχερούς γιατί είμαστε κομμάτι της. 
Με ζηλεύω που είναι δικός μου άνθρωπος και δεν αναρωτιέμαι πια αν το αξίζω. Γιατί  τα  panic attacks που κάποτε ήταν η πιο σταθερή συντροφιά και τώρα με επισκέπτονται όποτε γουστάρουν σαν απλός εχθρουλάκος τα αξίζω;

Χειμωνιάτικη μέρα και μόλις είχα πατήσει στη βρεγμένη γη μετά απέ έξι μήνες.
Κούτσαινε το πόδι αλλά πιο πολύ η καρδιά. Μετρούσα το βάθος της πληγής που άνοιξε μέσα μου μια μεγάλη απώλεια και πάτο να ακουμπήσω και να αράξω εκεί με τα φαντάσματα μου δεν είχε.
Πρώτη φορά την έβλεπα και της τα είπα όλα.
Έκλαψα και ζήτησα συγγνώμη.
«Γιατί ζητάς συγγνώμη που κλαις αν γελούσες από χαρά θα ζητούσες συγγνώμη;»

«H καλοσύνη των ξένων» είναι πολύ φτηνό cliché.
Δεν ήταν αυτό. «Ήταν ζήτημα φωτός»
Και περνούν τα χρόνια και παίρνουν τα παλιά δάκρυα και φέρνουν άλλα καινούρια. Αλλά δεν το βάζουμε κάτω, “ένα γκολ μας βάλανε δεν χάσαμε και το πρωτάθλημα”. 

Ανοιξιάτικη μέρα συνώνυμο υπόσχεσης και συνένοχη προσδοκιών.
Πλατεία, τραπεζάκια έξω, σε μια πλατεία τρώμε το πιο ζουμερό σουβλάκι.

Δεν μπορώ να το φάω χωρίς τζατζίκι, θυμάμαι κατά λέξη όλη την ταινία του Ν.
κι η Λ. γελάει. Ακόμη δεν μου τον γνώρισε.
Κοιτάζουμε μπροστά και μετά πίσω και μετά μπροστά…Γράφουμε σε μικρά χαρτάκια με παιδικά μολύβια.
Έρχεται άλλος καιρός, καλός καιρός αν του φερθούμε καλά, και έτσι θα αρχίσουμε να φερόμαστε και σε εμάς καλά και τότε το κουτί των υποσχεσεων της Άνοιξης θα ανοίξει.

Καλοκαιρινή μέρα και μόλις είχα σηκωθεί από το κρεβάτι.

Όλοι μαζί στο νησί.

Με μια κούπα καφέ και το πρώτο τσιγάρο αφήνομαι να ταξιδέψω στο φως.
Πρωινό φως και το ρουφάω με λαχτάρα. Γεμίζει την καρδιά, χύνεται λίγο και στο βάθος της πληγής.

Μ’ αρέσει το φως, μ’ αρέσει που δεν ξεχνάω την πληγή αλλά και δεν την ξύνω πια, έμαθα πως έτσι κι αλλιώς κάποιες φορές θα ματώνει...άσε το αίμα να τρέξει, άστο και να ξεραθεί και μετά ξέπλυνε το με ένα μακροβούτι όταν θα ξαναβγείς στον αφρό θα δεις ότι η ζωή είναι ζήτημα φωτός.

Καλοκαίρι ολόκληρο Λ.

For ever on Sunday! Άδεια η Αθήνα.

Εμείς είμαστε εδώ και απολαμβάνουμε τους άδειους δρόμο με λίγο πήγαινε-έλα μόνο στην παλιά θάλασσα για να ξαναπαίξουμε με σπασμένα παλιά κουβαδάκια που κουβαλάμε λυτρωτικά και κρύβουμε από αδιάκριτες αλήθειες και αρπαχτικά χρόνια.

10 το πρωί και μόλις είχα βγει από το μπάνιο ήρθε ο Γ. με ένα τεράστιο καρπούζι που είχε αγοράσει τα ξημερώματα κάπου στην Αχαρνών.
Μόλις τον είδα έβαλα τα κλάματα. Πήρα αγκαλιά το καρπούζι χώθηκα στην αγκαλιά του Γ. και με δάκρυα, μύξες και νερά που έσταζαν από τα μαλλιά μου του φώναξα
“Yes, I do! Με νοιάζεσαι; Ξέρεις ποιος μου το έχει πει αυτό;”

Miss Pepsi ρίξε ένα πρόχειρο Channel επάνω σου και πάμε στο μπαλκόνι που δεν βλέπει θάλασσα μου είπε με αυτή την φωνή που τόσα χρόνια μας ξεσηκώνει όλους τα απογεύματα.

Καθισμένοι στις λευκές πολυθρόνες με τα μαροκινά μαξιλάρια με το μισό καρπούζι στην πράσινη πιατέλα από την Τήνο άρχισα να κάνω δηλώσεις.

Αποφάσισα να φύγω για πάντα από την Αθήνα.

Βρήκα χίλιους λόγους να μαζέψω όλη μου την ζωή σε μια παλιά βαλίτσα που είχα αγοράσει κάποτε στο Illinois και να φύγω.

Μου έχωσε στο στόμα ένα μεγάλο κομμάτι καρπούζι και κοιτώντας την θάλασσα που δεν φαινόταν  παρατήρησε ατάραχος ότι δεν είχα πάει ποτέ στο Illinois, την βαλίτσα του την είχα δανειστεί πριν δυο χρόνια στο Βερολίνο και ποτέ δεν την επέστρεψα και από την Αθήνα δεν έφυγα ούτε το 1999 με τον σεισμό όταν το παλιό μου σπίτι είχε γίνει πετραδάκι-πετραδάκι.

Δεν σου επέστρεψα την βαλίτσα κακομαθημένο μου νιαούρισα γιατί δυο μέρες μετά που έφυγα αγόρασες ένα μπαούλο Goyard και το 1999 δυο μέρες πριν το σεισμό είχα παραιτηθεί ο Σ. είχε εξαφανιστεί και με όλα μου τα λεφτά είχα αγοράσει τον πολυέλαιο, το μόνο πράγμα που δεν έσπασε και αν θυμάσαι έμενα σπίτι σου και με τάιζες δυο μήνες. Που να πήγαινα;

Ο Γ ξέσπασε σε γέλια κι εγώ βρήκα ένα λόγο για να μείνω.

Έβαλα τέρμα την κασέτα, ναι κασέτα, Θ’ αλλάξω ιστορία και κεφάλαιο θα φύγω από εσένα κι απ’ το Αιγάλεω και κοίταξα την θάλασσα που δεν φαινόταν και μετά κλείσαμε τα μάτια μας σφιχτά και η θάλασσα φαινόταν…

Καινούρια φτερά και αυτή την φορά ροζ. Ο Σταμ. Πάνω στην σκηνή, Ζαζά πάνω σε σκοινί θυμωμένου πόνου.

Ήρθε ο Γιάννης και με πήρε με το ζόρι. Που να τρέχω τώρα φώναζα εγώ πενθώ. . .

Μια ώρα μετά με μάτια που έλαμπαν από χαρά, πόνο, αναπάντητα γιατί, παρακάλια, χωρισμούς χωρίς  αποχαιρετισμούς δηλαδή μια ζωή αληθινή κι απαζάρευτη τραγουδούσα δυνατά

«Για σκέψου πως κάποιος σ' αγάπησε τόσο πολύ, όσο όλοι οι άλλοι μαζί κι ακόμη πιο πολύ» .

Κάποιος το έχει σκεφτεί αυτό και για μας είπε ο Γιάννης που πάλι ήταν χωρίς χαρτομάντιλα και έτσι έκανε την γνωριμία του με έναν κούκλο που καθόταν πίσω μας.

Μια γυναίκα σε μια μπανιέρα. Έχει πιει για να ξεχάσει, Cliché, για αυτό και δεν τα κατάφερε.

Όταν κοιτάχτηκα στον καθρέφτη τρόμαξα. Γι αυτό την κράτησα αυτή την φωτογραφία μπας και καταλάβω κάποτε ότι το μεγαλύτερο κακό μπορούμε να μας το κάνουμε μόνο εμείς.

Maquillage βαρύ, rimmel να μουτζουρώσει τα μάτια όταν θολώσει το βλέμμα να κλείνει ανθρώπους κι ορίζοντες απ' έξω και κραγιόν κόκκινο σαν φρέσκο αίμα.

Δεν τους θέλω τους ανθρώπους έναν ήθελα κι αυτός δεν υπάρχει και ποιος ορίζοντας αντέχεται χωρίς την προσμονή του.

Δεν θα έρθει ποτέ ξανά να με φιλήσει, ούτε για λίγο δεν θα έρθει ούτε πολύ θα με φιλήσει.

Πείτε με αναξιοπρεπή και έρμαιο των παθών μου αλλά αφήστε με ήσυχη να ματώσω τα πόδια μου με τον μόνο τρόπο που αντέχω ξυπόλητη, χωρίς παπούτσια γκέισας.

Η απόσταση ανάμεσα στην ζωή και στα πατώματα δεν είναι μεγάλη.

Ένας άντρας δρόμος είναι.

Μετά δυνάμωσα την μουσική «για μένα όσο υπάρχει ένα μπουκάλι θα θάβω αυτά που στο κεφάλι μείναν απ' το παρελθόν». Να τελειώνουμε με το παρελθόν.

Μετά σηκώθηκα και πλύθηκα. Τέρμα οι μουτζούρες. Δεν μ' αρέσουν οι μουτζούρες.

Μ' αρέσουν τα κινηματογραφικά πρόσωπα, μάτια που βουρκώνουν τόσο όσο να γυαλίσουν και να καθρεφτιστεί μέσα τους το όνειρο που έσπασε, κόκκινα χείλια που δεν ξεθωριάζουν, δεν μουτζουρώνονται αφήνουν σημάδια μόνο όταν θες, όπου θες. Έχουμε και μια ματαιοδοξία να σκεφτούμε.

Άδεια παραλία. Εκείνος που τον αγάπησε πολύ έφυγε. Εκείνη που τον αγάπησε πολύ έφυγε 

Δεν ξέρω γιατί γύρισα πίσω. Τι να κοιτάξω; Τι είχε μείνει;
Το κάθε κύμα είναι μοναδικό. Αν προλάβεις να το δεις, αλλιώς το χάνεις.
Κάτι φέρνει, κάποιος παίρνει...
Όλα για μια φορά.
Μετά τέλος
Μετά άλλα...
Κι ας θέλεις άλλα
Φυσάει από μακριά
Ακούω
Της εξοχής τα πρωινά θα τα βρούμε ξανά...έλεγε το τραγούδι
Της εξοχής τα πρωινά θα τα βρούμε μαζί... έλεγες εσύ
Τώρα δεν έμεινες κανείς μας
Μια παραλία ερημική...φεύγω.