Ευχαριστούμε τη λάιφο, τη λάιφο τιμ και τους διαχειριστές του σάιτ για την ανεκτικότητα που δείχνουν στα σκουπίδια που αφήνει ο καθένας, και την ελευθερία να μην θέλουμε να γράφουμε σε ένα φόρουμ που θα μπορούσε να είναι από τα καλύτερα. Η ασυδοσία αγαπητοί δεν είναι ελευθερία. Καλύτερα να το κλείσετε το ρημάδι. Κρίμα. Αλλά όλα θέλουν προσπάθεια, κανόνες και λίγη αγάπη για να λειτουργήσουν. Απ' όλα αυτά δεν έχει μείνει τίποτα. Και φυσικά αυτή είναι η ταπεινή μου άποψη.

Όλη μου η αλληλογραφία με τον κύριο Σιμάτο, διαχειριστή τότε της λάιφο, για ένα πολύ προσβλητικό ποστ πέρσι την Άνοιξη. Στο τελευταίο μου μέιλ ο κύριος Σιμάτος δεν απάντησε αλλά ούτε και προέβη στην διαγραφή του ποστ που ο χρήστης είχε ανβάσει εις διπλούν.

Σήμερα το ποστ αυτό δεν υπάρχει ο ίδιος ο χρήστης άλλαξε ψευδώνυμο και λογαριασμό.

Νομίζω ότι πρόκειται για μια πολύ διαφωτιστική συζήτηση ώστε να καταλάβουμε ποιά είναι η σχέση της λάιφο τιμ και των μπλόγκερ της λάιφο.

Vassiliki Dimou to webmaster
show details 5/13/09

Uα είχατε την καλωσύνη να σβήσετε αυτό το ποστ http://www.lifo.gr/blogs/u4419/16513 και αυτό http://www.lifo.gr/blogs/u4419/16371 που δυστυχώς αφορά εμένα.
Ευχαριστώ πολύ. Περιμένω μια απάντησή σας έστω και αρνητική.
 
Βασιλική Δήμου ΑΚΑ απολογία ΑΚΑ apologia pro sua vita
 Reply Forward

 Reply |G. Simatos to contact, dpapageorgiou, me
show details 5/14/09

Αγαπητή κα Δήμου,
Δεν μπορούμε να σβήσουμε το κείμενο κάποιου χωρίς την δική του έγκριση.
Καταλαβαίνεις λοιπόν τον λόγο γιατί η απάντησή μου είναι αρνητικής.
 
Ευχαριστώ
 
Γιώργος Σιμάτος
 
ΔΥΟ ΔΕΚΑ Α.Ε.Ε
Τ. 210 3254 290
F. 210 3249 785
K. 697 3350 563
 

Κύριε Σιμάτο,
 
όταν ένα κείμενο είναι "προσβλητικό, υβριστικό, πορνογραφικό, δυσφημιστικό, ρατσιστικό ή που έχει σκοπό να διαβάλει ή να συκοφαντήσει πρόσωπα, ή να παρεμποδίσει τη σωστή λειτουργία του δικτυακού τόπου", τότε δεν χρειάζεται η έγκρισή του μπλόγκερ προκειμένου να το κατεβάσετε.
 
Το μπλογκ μου δεν είναι ανώνυμο. Κάτω από το προφίλ μου γράφει
apologia pro sua vita
Η Βασιλική του Δήμου του Νικόλα και της Μαρίας απολογείται.
 
Νομίζω ότι το ποστ που σας παρακάλεσα να κατεβάσετε, ανταποκρίνεται στην περιγραφή να "διαβάλει πρόσωπα" και όπως μας διαβεβαιώνεται στους όρους χρήσης "O διαχειριστής διατηρεί το δικαίωμα να απομακρύνει" τέτοιου είδους περιεχόμενο.
 
Έτσι λοιπόν θα ήθελα να μου εξηγήσετε γιατί η απάντησή σας είναι αρνητική, γιατί ειλικρινά δεν το καταλαβαίνω.
 
Με εκτίμηση
 
Δήμου Βασιλική

 Reply |G. Simatos to me
show details 5/14/09

Αγαπητή κα Δήμου,
Παρακαλώ θα ήθελα την βοήθεια σας να καταλάβω πως και γιατί αυτά τα δύο blog posts ( που είναι και πανομοιότυπα ) σας θίγουν?
 
 
 
Ευχαριστώ
 
Γιώργος Σιμάτος
 
ΔΥΟ ΔΕΚΑ Α.Ε.Ε
Τ. 210 3254 290
F. 210 3249 785
K. 697 3350 563
 

 Reply |Vassiliki Dimou to Simatos
show details 5/14/09

Κατ' αρχάς να σας ευχαριστήσω για τις άμεσες απαντήσεις και την διάθεσή σας να βρούμε μια λύση.
 
Θα προσπαθήσω να σας εξηγήσω.
Πρώτον η Απολογία του τίτλου "Απολογίας Άρλεκιν" είναι φανερό για όλους τους μπλογκερ τις λάιφο ότι είναι η apologiaprosuavita, γιατί όλοι με φωνάζουν απολογία.
Το συγκεκριμένο ποστ λοιπόν μας περιγράφει τί κάνει η Απολογία
"
Σιγά, σιγά, άρχισε να κατεβάζει το κυλοτάκι της…
χάιδευε απαλά τα γόνατα της…
της άρεσαν πολύ τα πόδια της…"
 
και συνεχίζει
"αφέθηκε σε αυτό που ένιωθε…
παρακολουθούσε το χέρι του να σηκώνεται και να χαϊδεύει απαλά
το περίγραμμα του κορμιού της,
όλο της το σώμα έκανε παλμικές κινήσεις,
δεν ήξερε τι ακριβός ένιωθε εκείνη τη στιγμή,
ακουμπισμένη στα τέσσερα τον δεχόταν με όλο της το είναι
ενώ τα χέρια του κρατούσαν τη μέση της με έναν πρωτόγνωρο
τρόπο, "
Δεν είμαι πουριτανή αγαπητέ, αλλά έιλικρινά δεν μου φαίνεται αισθητικά ωραίο να διαβάζω τις φνατασιώσεις του κάθε μπλόγκερ για το βρακί μου.
Ελπίζω να σας είναι κατανοητό, και φυσικά περιμένω την απάντησή σας.
 
Βασιλική Δήμου
 

Reply |Vassiliki Dimou to Simatos

show details 5/15/09

Ίσως αυτό το μέιλ να μην το λάβατε γι' αυτό σας το ξαναστέλνω.

2009/5/14 Vassiliki Dimou <apologiaprosuavita@gmail.com>

Νωρίς.

Είναι νωρίς για να περιμένω μια λέξη σου μέχρι τις 4 το πρωί. Νωρίς για να σε φιλάω πάνω απ’ το βρεμένο σου μπουφάν. Νωρίς για να σε κοιτάζω να φεύγεις.

Αργά.

Είναι αργά για να μην σε ξεχάσω ποτέ. Αργά για να μείνουμε δυο καλοί φίλοι. Αργά για να μην παίξουμε αυτό το παλιό και κουρασμένο παιχνίδι.

Τώρα.

Μην μου μιλάς τώρα. Τώρα θέλω να πάρω μαζί μου λίγη από τη μυρωδιά σου στα δάχτυλά μου.

Αύριο.

Θα βγάλουμε πάλι τους χάρτες μας. Αύριο. Διδότου και Ζωοδόχου Πηγής. Πλαταιών και Κεραμικού. Σόλωνος και Θεμιστοκλέους. Κάποια γωνία θα μας κρύψει και αύριο.

Ποτέ.

Ποτέ δεν μου πήγαινε το μελό. Ποτέ δεν σου είπα για πάντα. Ούτε κι εσύ, ποτέ.

Πάντα.

Μισούσα πάντα τους αποχαιρετισμούς. Τα τελευταία φιλιά, τις τελευταίες λέξεις. Ας κάνουμε σαν. Ας κάνουμε σαν να πρόκειται να κρατήσει για πάντα.

" -Ξέρω ποιός είμαι κι από πού κατάγομαι.

  -Τότε πήγαινε στην πατρίδα σου και βούλωσέ το."

Όταν το '90 βλέπαμε την γαλλική ταινία "Το μίσος" του Ματιέ Κάσσοβιτς ρίξαμε όλοι ένα δάκρυ για την κοινωνική αδικία στα υποβαθμισμένα προάστια του Παρισιού. Ποτέ δεν πιστέψαμε ότι το ίδιο θα συνέβαινε στην πόρτα μας. Έχουν περάσει 14 χρόνια από τότε. Η γενιά μου κοντεύει να σαρανταρίσει. Και το μίσος είναι εδώ, μια ανάσα μακριά μας. Κάποιες φορές η δική μας. Το μίσος δεν είναι πια ταινία. Δεν τελειώνει σε μιάμιση ώρα. Δεν έχει διάλειμμα. Τράφηκε σε υπόγεια της Κυψέλης και σε ουρές έξω από το Αλλοδαπών, σε οκταόροφες οικοδομές και εγκαταλελειμμένα νεοκλασικά. Ανδρώθηκε με καταναλωτικά δάνεια, ρετιρέ -υποθήκες, μπλοκάκια και μισθούς 700 ευρώ, τηλεοράσεις με δόσεις και διακοποδάνεια. Τώρα τριγυρνάει ελεύθερο στα στενά γύρω από την πλατεία Βάθη, καθέται δίπλα σου στο σαλονάκι από οξιά την ώρα που βλέπεις X Φάκτορ. Μην κλείσεις τα πατζούρια, δεν έχει νόημα. Οι κλειδαριές ασαφαλείας δεν θα σε προφυλάξουν. Γιατί τρώει κι από αυτές. Είναι παμφάγο. Το μίσος μας. Το μίσος τους.

Το μίσος δεν παίρνει κτητικές αντωνυμίες. Κυκλοφορεί σκέτο.

Κινδυνεύουμε να εξελιχθούμε σε έθνος κομπλεξικών
Tου Στεφανου Κασιματη / kassimatis@kathimerini.gr

Ονόματα και διευθύνσεις είναι καλύτερα να τα αποφύγω, ώστε να μπορώ να μιλήσω ελεύθερα –δηλαδή, χωρίς να επικρέμαται της κεφαλής μου ο πέλεκυς του... παραδικαστικού. Λοιπόν, σήμερα, με αφορμή τα πρόσφατα κρούσματα αντισημιτισμού, έχω τη διάθεση να καταπιαστώ με το ζήτημα (σωστότερα, το πρόβλημα) της εθνικής ιδεολογίας μας· και θα ξεκινήσω με την περίπτωση μιας βουλευτίνας, η οποία στις εκλογές του 2009 διεκδίκησε την επανεκλογή της σε περιφέρεια της ενδόξου ελληνικής επαρχίας.
Η κυρία αυτή ξύπνησε μια ωραία πρωία, για να ανακαλύψει ότι στα περισσότερα χωριά της εκλογικής περιφερείας της είχε διανεμηθεί μια φωτογραφία –προϊόν άτεχνου φωτομοντάζ– που παρουσίαζε τη μορφή της με τις χαρακτηριστικές κοτσίδες και το καπέλο των ορθόδοξων Εβραίων. Αιτία της πράξης ήταν ο αδυσώπητος εσωκομματικός ανταγωνισμός. (Το φωτομοντάζ ήταν έργο του τοπικού νομάρχη, που ανήκε στο ίδιο κόμμα με την υποψηφία.) Αφορμή, ότι, στο πλαίσιο των επαγγελματικών δραστηριοτήτων της, η υποψηφία είχε ασχοληθεί στο παρελθόν με την ιστορία των εβραϊκών κοινοτήτων στην Ελλάδα. Ομως το έδαφος που επέτρεψε την πραγματοποίηση της πράξης ήταν –και είναι– ο υφέρπων αντισημιτισμός μας.
Οφείλω, βέβαια, να πω ότι, τελικώς, η εν λόγω κυρία εξελέγη, παρά την προβοκάτσια των εσωκομματικών αντιπάλων της. Ωστόσο, καμία εφημερίδα πανελλήνιας κυκλοφορίας δεν το έγραψε και ουδείς αισθάνθηκε αρκετά προσβεβλημένος ώστε να το καταγγείλει δημοσίως. Τηρουμένων των αναλογιών, το ίδιο συνέβη και με την πρόσφατη απόπειρα εμπρησμού της Συναγωγής των Χανίων, την δεύτερη απόπειρα σε διάστημα μικρότερο των δύο εβδομάδων. Χλιαρές αντιδράσεις από τους βουλευτές (κι αυτές με το τσιγκέλι...), αδιαφορία από τους τοπικούς παράγοντες και μόνον ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης είχε το θάρρος να καταδικάσει με δήλωσή του το γεγονός. Είχε προηγηθεί, μερικούς μήνες νωρίτερα, ο βανδαλισμός του εβραϊκού νεκροταφείου των Ιωαννίνων – δεν ήταν μάλιστα η πρώτη φορά. Και πάλι οι αντιδράσεις ήταν στα όρια μεταξύ απροθυμίας και τυπικής υποχρέωσης.
Θυμίζω επίσης ότι, την περασμένη άνοιξη, αρνητής του Ολοκαυτώματος αθωώθηκε από το Εφετείο για ένα βιβλίο του, όπου οι Ισραηλίτες αναφέρονται ως «υπάνθρωποι», επειδή οι δικαστές έκριναν τις απόψεις του... «επιστημονικές»! Πώς είναι δυνατόν; Γιατί να μην είναι, όταν Μητροπόλεις της Εκκλησίας της Ελλάδος τυπώνουν κείμενα, αποδιδόμενα στον Κοσμά τον Αιτωλό, που κηρύττουν το μίσος κατά των Εβραίων; Εκεί μπορείτε να διαβάσετε, λ.χ., πως οι Εβραίοι γιορτάζουν πίνοντας το αίμα χριστιανόπουλων, πώς κρατούν για τους εαυτούς το μπροστινό μέρος του αρνιού, ενώ το πίσω το πωλούν στους Χριστιανούς, αφού προηγουμένως ουρήσουν εντός του και άλλα εξίσου παρανοϊκά.
Το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα του υποδόριου αντισημιτισμού μας είναι στην περίπτωση της Θεσσαλονίκης. Κάθε πολιτικάντης που σέβεται τον εαυτό του φροντίζει –εφόσον το απαιτεί η πολιτική ορθότης– να καταδικάζει την εξόντωση της κάποτε ακμαίας εβραϊκής κοινότητας της πόλης. Δεν έχω ακούσει κανέναν όμως να προσπαθεί να εξηγήσει γιατί εμείς –όχι οι Ναζί– εξαφανίσαμε το εβραϊκό νεκροταφείο της πόλης (ίσως το μεγαλύτερο της Ευρώπης) και χτίσαμε από πάνω τα κτίρια του Αριστοτελείου! Εδώ ακριβώς είναι το σημείο, όπου αντισημιτισμός και εθνική ιδεολογία συναντώνται. Σύμφωνοι, ήταν αποτρόπαιο αυτό που έκαναν οι Ναζί – όλοι το ομολογούμε. Ομως το αποτέλεσμα –ότι οι Εβραίοι έφυγαν από τη μέση– μας βόλεψε. Γιατί έτσι ολοκληρώσαμε τον εξελληνισμό της Θεσσαλονίκης: Της πόλης του Μεγάλου Αλεξάνδρου, όπως την αποκαλούν οι ανιστόρητοι, αγνοώντας ότι ιδρύθηκε πολλά χρόνια μετά τον θάνατό του. Μάλιστα, για να είμαστε και τυπικά εντάξει, μισόν αιώνα αργότερα φτιάξαμε και ένα μνημείο του Ολοκαυτώματος, αφού όμως ισοπεδώσαμε κάθε ίχνος του πλούσιου εβραϊκού παρελθόντος.
Η βαθύτερη αιτία του αντισημιτισμού μας νομίζω ότι πρέπει να αναζητηθεί στην παρωχημένη εθνική ιδεολογία μας. Στο σύνολο των αντιλήψεων, δηλαδή, για την ταυτότητά μας ως Ελληνες. Το ιδεολόγημα της αδιάσπαστης συνέχειας του Ελληνισμού ήταν χρήσιμο και αποτελεσματικό στον αιώνα της δημιουργίας των εθνών–κρατών. Σήμερα, όμως, η προσκόλλησή μας σε αντιλήψεις τις οποίες κανείς δεν συζητεί σοβαρά (εκτός από κάποιους γραφικούς της μεταμεσονύκτιας ζώνης στην τηλεόραση...) αποτελεί εμπόδιο τόσο για την κατανόηση του εαυτού μας, της ιστορίας μας και των επιτευγμάτων μας όσο και για την κατανόηση των άλλων. Αντιδρούμε υστερικά σε κάθε απόπειρα εισαγωγής στην Παιδεία της μελέτης του τρόπου με τον οποίον δημιουργήθηκαν τα έθνη (συνέβη προσφάτως με την περίπτωση της Θάλειας Δραγώνα) και αγκιστρωνόμαστε στην βεβαιότητα της ιστορικής μοναδικότητάς μας.
Σε αυτή τη στάση εντοπίζονται οι ρίζες νοοτροπιών και πεποιθήσεων, οι οποίες διαχέουν ένα αίσθημα μειονεξίας: Ποτέ δεν φταίμε εμείς· μονίμως μας επιβουλεύονται οι ξένες δυνάμεις· θα μεγαλουργούσαμε αν δεν μας περιτριγύριζαν εχθροί κ.λπ. Ετσι καταλήγουμε να κραυγάζουμε ρυθμικά το όνομα του Κεντέρη, ενώ γνωρίζουμε ότι είχε τη φωλιά του λερωμένη. Ετσι καταλήγουμε να ακούμε χωρίς ενόχληση (για να μην πω με ικανοποίηση...) ιεράρχες της Εκκλησίας να αρνούνται την απόδοση της ελληνικής ιθαγενείας σε αλλογενείς, επειδή «ο ελληνικός λαός είναι Γένος και η έννοια του Γένους είναι σύμφυτη με το δίκαιον το αίματος». (Blut und Boden, mein Fuehrer!) Ετσι επίσης καταλήγουμε να αντιλαμβανόμαστε τις ανθρωπιστικές αξίες, λ.χ. τον σεβασμό της αξιοπρέπειας του άλλου, ως ζητήματα ποσότητας και όχι ουσίας. Και τι έγινε, λοιπόν, αν καεί η Συναγωγή των Οβρηών; Ελα τώρα, μωρέ! Δεν είναι δα και πολλοί από αυτούς τριγύρω και, επιπλέον, δεν τολμούν να μιλήσουν. Επομένως, γιατί να εκθέσουμε τον Ελληνισμό, προβάλλοντας με τις καταγγελίες μας τους εμπρησμούς; Δεν βαριέσαι! Κάπως έτσι όμως, πολύ φοβάμαι ότι κινδυνεύουμε να εξελιχθούμε σε ένα έθνος κομπλεξικών...

Ένα κείμενο που δημοσιεύτηκε στο 3ο τεύχος του δωρεάν περιοδικού Κοντέινερ

Σε πρώτο πληθυντικό-Λένα Κιτσοπούλου

«Βάλαμε γκόοοολ», ουρλιάζει ο φίλαθλος, περήφανος για την ομάδα του, «κερδίσαμεεε!». Και σκέφτομαι εγώ: Μα, δεν το έβαλες εσύ το γκολ, ρε ηλίθιε. «Γυρίσαμε με το χρυσό από τους Ολυμπιακούς», περηφανεύεται ο γείτονάς μου που δουλεύει στην εφορία. Και σκέφτομαι εγώ: Μα πότε πήγε στο Πεκίνο αυτός και γύρισε κι όλας, αφού κάθε μέρα εδώ τον βλέπω; Και επιπλέον, πώς γίνεται να ανήκει στην Εθνική Ομάδα συγχρονικής κολύμβησης ο κύριος Γιώργος; Δεν του το ’χα.

«Φέτος τα πήγαμε πολύ καλά», ανακοινώνει ο περήφανος πατέρας στο κυριακάτικο τραπέζι, χαϊδεύοντας το κεφάλι

του μικρού του γιου, εννοώντας τις επιδόσεις του παιδιού

του στο σχολείο, λες και καθόταν κι αυτός κάθε μέρα μαζί

του μέσα στην τάξη. «Είμαστε ανασφαλείς εμείς οι ηθοποιοί», εξηγεί ένας ηθοποιός σε κάποιον (εκτός χώρου) φίλο του, μιλώντας φυσικά για τον εαυτό του, αλλά θεωρώντας ότι μέσα σ’ αυτήν την αρνητική εντύπωση που έχει για την πάρτη του,

πρέπει να συμπεριλάβει και όλους τους υπόλοιπους.

«Τι σκέφτεται η νέα γενιά σήμερα;», αναρωτιέται ό έξυπνος δημοσιογράφος, λες και η γενιά είναι ένα πρόσωπο με μία μύτη, με ένα στόμα, με δύο μάτια και έναν μόνο κώλο και δεν αποτελείται από χιλιάδες άτομα, εκ των οποίων κάποια σκέφτονται έτσι και κάποια σκέφτονται αλλιώς.

Εμείς οι σαραντάρηδες, εμείς οι Έλληνες, εμείς οι αριστεροί, εμείς οι Πελοποννήσιοι, εμείς οι Σκορπιοί. Ο πανηλίθιος πρώτος πληθυντικός σε μορφή καραμέλας γλυκαίνει

την ανασφάλεια και το αίσθημα κατωτερότητας της ανθρώπινης φύσης. Είναι η ανάγκη του ανθρώπου να ανήκει κάπου, να στρογγυλοκαθίσει κάτω από μία ταμπέλα, όποια κι αν είναι αυτή, να δοξαστεί για κάτι που δεν έκανε ο ίδιος, να έχει μια οποιαδήποτε ταυτότητα επειδή η ταυτότητα που είναι για την κωλότσεπή του, δεν του αρκεί. Μα υπάρχει σαραντάρης που δέρνει τη γυναίκα του, σαραντάρης φασίστας, σαραντάρης γενναιόδωρος, σαραντάρης δημιουργικός, σαραντάρης τεμπέλης, σαραντάρης που φτύνει έξω από το παράθυρο του αυτοκινήτου, σαραντάρης που σέβεται, σαραντάρης κλέφτης, σαραντάρης ταλαντούχος και σαραντάρης κακόγουστος. Όλοι αυτοί λοιπόν αποτελούν «τη γενιά των σαραντάρηδων». Υπάρ-

χει μουσικός που λέγεται Νίνο Ρότα και μουσικός που

λέγεται Τημπούτσα Μουρώτα. Πώς λοιπόν θέλουμε να μιλήσουμε γενικά για τους σαραντάρηδες ή γενικά για τους

μουσικούς και να βγάλουμε κάποιο συμπέρασμα για τα

χαρακτηριστικά τους και τη συμπεριφορά τους;

Αυτή η ανάγκη για κατηγοριοποίηση, για ομαδοποίηση, η

γενίκευση, η φανατική συμμετοχή των ανθρώπων μέσα

στα διάφορα τάργκετ γκρουπ, η ακατάπαυστη χρήση του

«εμείς», «εσείς» κλ.π., αποδεικνύει δυστυχώς ότι υπάρχει πράγματι ένα είδος προς κατηγοριοποίηση και αυτό

το είδος ονομάζεται μάζα, ή αλλιώς πλήθος, ή αλλιώς ανθρώπινη φύση και δεν έχει επάγγελμα, ούτε φύλο, ούτε εθνικότητα, ούτε ηλικία. Είναι το 95% των Ελλήνων,

το 95% των σαραντάρηδων, ή των εικοσάρηδων, ή των

ογδοντάρηδων, το 95% των Ολυμπιακών, το 95% των Πα-

σοκτζήδων, το 95% δικηγόρων, ηθοποιών, γιατρών, ταξιτζήδων, γονιών, παιδιών, παγωτατζήδων, υπαλλήλων, το

95% των ανθρώπων γενικώς, που πάσχει από αυτό το αίσθημα κατωτερότητας που δεν του επιτρέπει να είναι περήφανο για τον εαυτό του, γιατί πράγματι δεν έχει κανένα λόγο να είναι περήφανο για τον εαυτό του. (Βάζω 95%, επειδή είμαι από τη φύση μου πολύ αισιόδοξη). Είναι το ποσοστό των περήφανων Ελλήνων, των περήφανων Χριστιανών, των περήφανων Κρητικών, των περήφανων γενικώς, οι οποίοι υπερηφανεύονται για κάτι, για το οποίο οι ίδιοι δεν κατέβαλαν καμία προσπάθεια.

Μήπως θα έπρεπε να είμαι υπερήφανη που είμαι γυναίκα

και μάλιστα με καταγωγή από το Σούλι, επειδή κάποτε μία

Σουλιώτισσα πήδηξε από τον γκρεμό; Μήπως θα ’πρεπε να

βγω στους δρόμους και να φωνάζω σε πρώτο πληθυντικό

«Ρέεε, εμείς, πηδήξαμε από τον γκρεμό, για να μην υποταχτούμε στον Τούρκο» και να νιώθω επαναστάτρια, ενώ στην πραγματικότητα είμαι μια φοβισμένη υπάλληλος που κάνει τεμενάδες στον εργοδότη της για να μη χάσει τα 800 ευρώ;

Τι σχέση έχω εγώ με τη Σουλιώτισσα που θυσιάστηκε;

«Εμείς», λέμε υπερήφανα, «έχουμε τον Χατζιδάκι». Εμείς,

ως Έλληνες. «Βγάλαμε έναν Θεοδωράκη, βγάλαμε έναν

Γκάλη!». Όχι αγαπητέ μου εθνικιστή, αυτούς δεν τους έβγαλες εσύ. Αυτούς τους γέννησε η μάνα τους και ούτε καν. Βγήκαν από έναν σπόρο, που δεύτερος δεν υπάρχει, είναι αστέρια τόσο μακρινά σου, όσο αυτά της νύχτας, και σου ανήκουν τόσο, όσο ανήκουν και σε έναν Τούρκο, όσο ανήκουν και σε έναν Κινέζο, όσο ανήκουν και σε έναν ουρακοτάγκο.

Οι χρήστες του πρώτου πληθυντικού είναι πολλοί, έχουν ανθρώπινη μορφή, ψηφίζουν, μας εξυπηρετούν, μας χαιρετούν, γεμίζουν τα μαιευτήρια με τα νεογέννητα μωρά τους, είναι κάτι τύποι που κάνουν συχνά το σταυρό τους και στις εθνικές γιορτές καρφώνουν την ελληνική σημαία στα μπαλκόνια τους. Αυτοί που βάζουν τέρμα σκυλάδικα στα ηχεία των αυτοκινήτων τους και ανοίγουν τα παράθυρά τους. Αυτοί οι περήφανοι φασίστες.

Η σελίδα της λάιφο μπουρδουκλώθηκε. Τα δέκα δημοφιλέστερα ποστ όπως τα διάβασα με έναν φακό στο δεξί μάτι.

1.Περπατώντας στο Παρίσι με τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη

2.Ηγέτης: η σημασία και οι ενδείξεις, μια ακόμα άποψη για τον  Έλληνα εργένη που ζει με τη μαμά του.

3.Τι είναι η πατρίδα μου; μια απόπειρα αποκατάστασης της Αποτοξίνωσης.

4.Γιατί (δεν) είμαι ρατσιστής. Συνέχεια από το post του papavolida

5.Βία στη Βία της Κατερίνας.

6.Ο Έλληνας Γείτονας, Εραστής και Ματσακώνι του Ικτίνου

7.Εκατό μέρες έτσι, άνευ μαλακίας.

8. 14 λόγοι για τους οποίους κόβουμε φλέβες για τον Πλάτωνα.

9. Απάντηση του Δ. Χριστόπουλου, προέδρου της Ελληνικής Ένωσης για τα δικαιώματα του Radio Nowhere

10. "Γιατί είμαι η Δεκαετία του Μηδέν", μια δακτυλική ψηλάφιση του ορθού των Ελλήνων.

Για την αποκατάσταση της αλήθειας στα όσα παραπλανητικά γράφτηκαν για το βιβλίο που επιμελήθηκαν η Άννα Φραγκουδάκη και η Θάλεια Δραγώνα, και συνέγραψαν μαζί με τους κοινωνικούς επιστήμονες Έφη Αβδελά, Νέλλη Ασκούνη, Λίνα Βεντούρα, Χρυσή Ιγγλέση και Γεράσιμο Κουζέλη παραθέτω την έρευνα του jungle report. Το βιβλίο "Τί είναι η πατρίδα μου;" με υπότιτλο «Εθνοκεντρισμός στην εκπαίδευση» στηρίζεται σε δεδομένα δύο μεγάλων ερευνών (1995 και 1996), που ανιχνεύουν τον τρόπο με τον οποίο περιγράφονται και αξιολογούνται τα έθνη, το ελληνικό και τα άλλα, από τους εκπαιδευτικούς και από τα σχολικά βιβλία.

Από το Jungle report

Αναζητήσαμε τις «αποδείξεις» για τον "ανθελληνισμό" της κυρίας Δραγώνα σε πάμπολλες ιστοσελίδες (εθνικιστικές και μη), και εκπλαγήκαμε όταν διαπιστώσαμε ότι ΟΛΕΣ, αντιγράφοντας η μία την άλλη, αναπαράγουν το ίδιο ακριβώς κείμενο. Προσπαθήσαμε να βρούμε σε ποιον ανήκει, ακολουθώντας την παλιότερη ημερομηνία. Βρήκαμε λοιπόν ότι αυτό το άρθρο-λάσπη υπάρχει ήδη από το 2007. Το αναδημοσιεύει η ιστοσελίδα "filopatria" , η οποία παραπέμπει στο φόρουμ του Ρεσάλτο, το οποίο όμως έχει διαγράψει το σχετικό κείμενο. Έτσι, δεν μπορούμε να γνωρίζουμε με σιγουριά ποιος το εμπνεύστηκε.

Αυτό που μπορούμε όμως, και οφείλουμε να κάνουμε, είναι να ελέγξουμε την αξιοπιστία του. Πήραμε λοιπόν το βιβλίο «Τι είναι η Πατρίδα μας» και πήγαμε στα επίμαχα άρθρα της Δραγώνα.

Σημείωση ΒΔ. Με μπλε οι αυθεντικές παράγραφοι από το βιβλίο 'Τί είναι η πατρίδα μου". Με μαύρο το επίμαχο άρθρο το οποίο διάβασε αρχικά ο Μίκης Θεοδωράκης και εξεμάνη εναντίον του βιβλίου στην πρώτη του επιστολή του προς τον κύριο Ληναίο.

1) Η Ελληνική Εθνική Ταυτότητα δεν υπήρχε πριν από τον 19ο αιώνα. Δημιουργήθηκε έξωθεν σε μια εποχή έντονου εθνικισμού, αποικιοκρατίας και επεκτατικού ιμπεριαλισμού (σελ. 16). Κοντολογίς, κάποιοι από το εξωτερικό μας είπαν τον 19ο αιώνα ότι είμαστε Έλληνες κι εμείς το δεχτήκαμε για να τα κονομήσουμε, πουλώντας το παραμύθι ότι είμαστε απόγονοι των Αρχαίων Ελλήνων.

Σε ένα άλλο επίπεδο, οι αναπαραστάσεις για το έθνος δεν είναι στατικές και αλλάζουν μέσα στο χρόνο. Στην ελληνική περίπτωση πρόσφατες μελέτες έδειξαν ότι η «αναζήτηση» της «νεοελληνικής» ταυτότητας υπήρξε μια μακρά διαδικασία συγκρότησης επιχειρημάτων, που οδήγησε σε έναν ορισμό του «ελληνισμού» με κριτήρια ταυτόχρονα ανθρωπολογικά-φυλετικά και ιστορικά-πολιτισμικά (Βελουδής 1982, 84). Έτσι στη συγκυρία του 19ου αιώνα, που διεξαγόταν η πάλη για την οριστικοποίηση των εθνικών συνόρων σε μια εποχή επεκτατισμών, αποικιοκρατίας και των αντίστοιχων ιδεολογιών που νομιμοποιούσαν αυτές τις πολιτικές, η ελληνική εθνική ταυτότητα θεωρήθηκε ανεπαρκής και κατώτερη σε σχέση με το ένδοξο παρελθόν των αρχαίων προγόνων (Σκοπετέα 1988)».

2) Όποιος αξιολογεί τους Πολιτισμούς σε κατωτέρους και ανωτέρους είναι ρατσιστής και δεν το ξέρει! (σελ. 16).

«Υπάρχουν πολλές ενδείξεις ότι στη σημερινή συγκυρία της ευρωπαϊκής ενοποίησης αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα ο κυρίαρχος σε μεγάλες και ευρωπαϊκές χώρες ιδεολογικός λόγος, ο οποίος παρά τον εκμοντερνισμό και την εκλέπτυνσή του εξακολουθεί έμμεσα, δίπλα στον μαχητικό αντίλογο, να αξιολογεί τους λαούς και τους πολιτισμούς σε «ανώτερους» και «κατώτερους» και υποτιμά τις λεγόμενες νότιες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης ή τις λεγόμενες νότιες περιοχές των βόρειων χωρών της κατατάσσοντας τους αντίστοιχους λαούς και πολιτισμούς στην «ανατολή», τόσο με τη γεωγραφική όσο και με την πολιτική σημασία του όρου».

3)Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει [δηλ. είναι ρατσιστής και δεν το ξέρει] με όποιον θεωρεί ανεπιθύμητους τους μετανάστες και τους πρόσφυγες (σελ. 20).

«Στη συνέχεια η Νέλλη Ασκούνη αναλύει το λόγο των εκπαιδευτικών, σε δύο ανοιχτές ερωτήσεις του ερωτηματολογίου, όπου από το μεγαλύτερο ποσοστό των απαντήσεων προβάλλουν «δύο αντιθετικές μορφές του εθνικού άλλου», οι ισχυροί και επίφοβοι Ευρωπαίοι και οι ανεπιθύμητοι μετανάστες και πρόσφυγες».

4)  Εξίσου ρατσιστής είναι και όποιος αποσιωπά την σημασία, την τεράστια δύναμη, την έκταση και το κύρος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας! Επίσης, όποιος αρνείται τις τουρκικές επιρροές στον Νεοελληνικό μας Πολιτισμό (σελ. 81)

«Αυτή η στρατηγική [της άρνησης] είναι ιδιαίτερα προφανής στις αποσιωπήσεις και παραλήψεις ιστορικών γεγονότων, που εντοπίζονται στα σχολικά εγχειρίδια. Ένα πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η αποσιώπηση της σημασίας, της τεράστιας δύναμης, της έκτασης και του κύρους της οθωμανικής αυτοκρατορίας. Αντίστοιχη είναι και η πλήρης απουσία οποιασδήποτε μνείας στον πολιτισμό, τα γράμματα και τις τέχνες της οθωμανικής αυτοκρατορίας-και του τουρκικού κράτους από το 1908 και ύστερα». […] [Α]ντίστοιχη άρνηση επικρατεί στον ισχυρισμό των μελών του δείγματος ότι «ούτε η τουρκική ούτε η μεσανατολική ούτε η βαλκανική κουλτούρα έχουν επιδράσει στη διαμόρφωση των σύγχρονων Ελλήνων και του σύγχρονου ελληνικού πολιτισμού».

5) [Ρατσιστής είναι] κι όποιος ισχυρίζεται ότι ο τουρκικός πολιτισμός έχει επιδράσει αρνητικά στους Έλληνες!… (σελ. 82).

Παραμένει ωστόσο το ερώτημα κατά πόσο η άρνηση στην οποία καταφεύγουν οι εκπαιδευτικοί είναι πράγματι αποτελεσματική, διότι όταν τους τέθηκε άλλη ερώτηση, «με ποιο τρόπο κατά τη γνώμη [τους] έχει επιδράσει ο τουρκικός πολιτισμός επί του ελληνικού», η απάντησή τους στη συντριπτική πλειοψηφία ήταν ότι «έχει επιδράσει αρνητικά»».

6)  Ένδειξη ρατσισμού και στείρου εθνοκεντρισμού είναι και ο ισχυρισμός ότι οι Έλληνες ήσαν πάντα οι αδικημένοι της Ιστορίας (σελ. 84) κι ότι για τις ήττες και τις καταστροφές που υποστήκαμε, φταίνε πάντα οι Μεγάλες Δυνάμεις.

«Στα σχολικά εγχειρίδια είναι συχνή η έμμεση ή άμεση αναφορά της καλύτερης τύχης για την οποία ήταν προορισμένος ο ελληνικός λαός. Οι Έλληνες, σύμφωνα με τα βιβλία ιστορίας και γλώσσας, συστηματικά εμφανίζονται αδικημένοι σε σημαντικές γι’ αυτούς ιστορικές στιγμές. Οι μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις φέρονται να έχουν πάντα λειτουργήσει με βάση ίδια πολιτικά, οικονομικά και πολιτισμικά συμφέροντα."

7)Κλασική ένδειξη ρατσισμού είναι και η γνωστή ρήση «Όταν εμείς φτιάχναμε Παρθενώνες, αυτοί τρώγανε βελανίδια!» (σελ. 85). Ψιλορατσιμός είναι επίσης το να ισχυρίζεσαι πως είμαστε οι συνεχιστές του Αρχαίου Ελληνικού Πολιτισμού.

Χαρακτηριστικές είναι και οι απαντήσεις εκπαιδευτικών στην ανοιχτή ερώτηση που ακολουθεί το κείμενο το σχετικό με τους κινδύνους που απειλούν την Ελλάδα από την Ευρωπαϊκή Ένωση […] Άλλος εκπαιδευτικός επαναλαμβάνει αυτάρεσκα τη γνωστή ρήση πολιτικού προσώπου, που φαίνεται άγγιξε μεγάλο μέρος του ελληνικού λαού : “…όσο για τον πολιτισμό μας, όταν αυτοί τρώγανε βελανίδια, εμείς φτιάχναμε παρθενώνες”».

8) Κατά την κ. Θάλεια Δραγώνα, εθνικιστικές τάσεις κρύβει και η επιθυμία να διδάσκεται στην μέση εκπαίδευση η αρχαία Ελληνική Γλώσσα (σελ. 86)

«Τα μέλη του δείγματος ταυτίζονται με το εξιδανικευμένο παρελθόν, το οποίο στη συνείδησή τους μεγαλοποιείται και εξυψώνεται. Έτσι ένα ιδιαίτερο ποσοστό δηλώνει, σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό, ότι “εν όψει της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, θα πρέπει να καλλιεργείται, ήδη από το δημοτικό, η γνώση της αρχαίας ελληνικής γλώσσας”, κι ακόμη ότι με “με στόχο τη διάδοση του ελληνικού πολιτισμού στην Ευρώπη, θα έπρεπε πρωτίστως να διδάσκεται η αρχαία ελληνική γραμματεία στο πρωτότυπο ”, ενώ χαμηλότερα απ’ όλα ιεραρχείται η διδασκαλία “της ιστορίας του νεοελληνικού κράτους και του νεοελληνικού λαϊκού πολιτισμού”».

9)Ενώ το να μιλάμε για απόλυτη ομοιογένεια του πληθυσμού της Ελλάδος και να αποσιωπούμε την ύπαρξη χιλιάδων Εβραίων στην Θεσσαλονίκη και σε άλλες πόλεις επί 450 χρόνια είναι καθαρός ρατσισμός! (σελ. 95).

«Αυτή η φαντασίωση της ομοιογενούς κοινότητας προβάλλεται τόσο στα σχολικά βιβλία όσο και στο λόγο των εκπαιδευτικών. […] Πολύ χαρακτηριστική της έμμεσης κατασκευής της απόλυτης ομοιογένειας του πληθυσμού είναι και η πλήρης αποσιώπηση για ολόκληρη την ιστορία από το Μεσαίωνα μέχρι σήμερα της ύπαρξης Ελλήνων Εβραίων όπως και κάθε άλλης αλλόθρησκης ομάδας, με εξαίρεση την αναφορά στους Βενετούς, όπου μνημονεύεται πολύ θετικά η αφομοίωσή τους από τους Έλληνες…».

10)Ρατσιστικό είναι και το να ανησυχούμε για την ύπαρξη πολλών ξένων μεταναστών στην χώρα μας, ή το να λέμε ότι «σε λίγο θα ψάχνουμε να βρούμε Έλληνα στην Ελλάδα», ή ότι «πρέπει να κρατήσουμε την εθνική μας ομοιογένεια και να μην διαβρωθούμε εθνολογικά»! (σελ. 96).

«Ο φόβος των εκπαιδευτικών είναι πολύ χαρακτηριστικός ως προς την αλλοίωση της ομοιογένειας που θεωρούν, ότι θα επιφέρει η μετανάστευση: “Συνεχίζοντας με τον ίδιο ρυθμό, σε λίγο θα ψάχνουμε να βρούμε Έλληνα στην Ελλάδα”, “η εγκατάσταση των ξένων στην Ελλάδα αλλοιώνει την ομοιογένεια του πληθυσμού της”, “πρέπει ως χώρα να κρατήσουμε την ομοιογένειά μας και να μη διαβρωθούμε εθνολογικά."

11) Εξίσου ρατσιστικό είναι το να λέμε ότι το κέντρο της Αθήνας αλβανοκρατείται ή ότι «οι Έλληνες δεν είναι ρατσιστές»! (σελ. 9[8]).

Η αύξηση των κρουσμάτων βίας, εγκληματικότητας και παραπτωματικότητας αποτελεί σύνηθες μοτίβο και στις απαντήσεις στην ανοιχτή ερώτηση: “Πράξεις βίας και κλοπής και το φαινόμενο παίρνει διαστάσεις επιδημίας. Είναι καιρός να ληφθούν δραστικά μέτρα. Το κέντρο της Αθήνας αλβανοκρατείται”.

12) Το ίδιο συμβαίνει κατά την κ. Δραγώνα, αν τολμήσουμε να πούμε πως με την είσοδο των Ξένων Μεταναστών στην Ελλάδα αυξάνεται η εγκληματικότητα και η ανεργία των Ελλήνων! (σελ. 100).

«Η γραμμική σχέση μεταξύ της εισόδου των νόμιμων ή παράνομων μεταναστών στη χώρα και της αύξησης της εγκληματικότητας ή της μείωσης των θέσεων εργασίας, που σε άλλη περίπτωση θα έμεναν σε ντόπια χέρια, δεν έχει εμπειρικά αποδειχθεί ή αντίστοιχα απορριφθεί, ούτε στην ελληνική ούτε σε οποιαδήποτε άλλη κοινωνία. Πρόκειται για πεποιθήσεις οι οποίες δεν στηρίζονται σε στοιχεία. Πρόσφατη ανασκόπηση της διεθνούς βιβλιογραφίας αποκαλύπτει ότι η επίδραση των μεταναστών στις αμοιβές και τα εισοδήματα των ντόπιων εργατών καθώς και στο βαθμό της συμμετοχής στο εργατικό δυναμικό ή το βαθμό της ανεργίας είναι ιδιαίτερα μικρή και σε μερικές περιπτώσεις αντίστροφης κατεύθυνσης (Borjas 1994, Friedberg και Hunt 1995). Άρα δηλώσεις όπως “με την είσοδο στην Ελλάδα ξένων από φτωχότερες χώρες αυξάνεται η εγκληματικότητα ή χάνονται θέσεις εργασίας για τους Έλληνες ” δεν φέρουν καμία αποδεικτική αξία. Ωστόσο τέτοιες δηλώσεις διαθέτουν ψυχολογική και κοινωνική εγκυρότητα, διότι αντικατοπτρίζουν τη φύση των διομαδικών σχέσεων στη συγκεκριμένη χρονική στιγμή».

13) Στην σελίδα 105, η αυριανή βουλευτίνα του ΠΑΣΟΚ μας προειδοποιεί ότι ο εθνικισμός εύκολα μπορεί να γλιστρήσει στην ξενοφοβία, στον ρατσισμό και στην μισαλλοδοξία.»

«Και έτσι μέσα από αρχαϊκούς ψυχολογικούς μηχανισμούς, ο εθνικισμός φθάνει στο σημείο να αλλοιωθεί ως προς την πολιτική του διάσταση και να μετατραπεί σε ανάγκη αναγνώρισης μιας υποτιθέμενης εθνικής ομοιογένειας, ώσπου τελικά να γλιστρήσει στην ξενοφοβία, το ρατσισμό ή άλλοτε και στην εθνική μισαλλοδοξία».

14)«Περιττεύει να συνεχίσουμε να καταγράφουμε τα αντιρατσιστικά «πιστεύω» της κ. Θάλειας Δραγώνα, όπως τα έχει εκφράσει πριν 10 χρόνια στο βιβλίο της «Τι είν΄ η Πατρίδα μας;». Η γυναίκα αυτή θέλει να μας πείσει ότι είναι ρατσιστικό και μόνο το να δηλώνουμε Έλληνες. Κι όμως: Σε λίγες ημέρες θα είναι βουλευτίνα του ΠΑΣΟΚ και ασφαλώς θα διαπρέψει στους αντιρατσιστικούς αγώνες εντός και εκτός Βουλής.»

"Ο ρατσισμός με την κλασική του έννοια περιλαμβάνει μια βαθιά εδραιωμένη άποψη ως προς την εγγενή, βιολογική κατωτερότητα φυλών άλλων από τη δική μας. Ωστόσο η σύγχρονη χρήση του όρου είναι πολύ πιο διευρυμένη, πάει πέρα από το γενετικό καθορισμό και περιλαμβάνει την οποιαδήποτε έκφραση απέναντι σε μια ομάδα ή μέλη της ομάδας σαν να ήταν δεδομένη η φυλετική διαφορά. Πρόκειται για τη συμβολική και πολιτισμική διάκριση μιας κοινωνίας που είναι συστηματικά οργανωμένη γύρω από την καταπίεση μιας ομάδας και την κυριαρχία μιας άλλης. Για παράδειγμα, ο πολιτισμικός ρατσισμός παραπέμπει στην άποψη ότι η πολιτισμική κληρονομιά μιας κοινωνικής ομάδας είναι ανώτερη από μιας άλλης. Με αυτή την έννοια υπάρχει μεγάλη συνάρτηση μεταξύ ρατσιστικού και εθνικιστικού λόγου. Όπως η εθνική κατηγοριοποίηση έτσι και η φυλετική προσδιορίζουν ταυτόχρονα την ένταξη και τον αποκλεισμό. Αναγνωρίζουν και οι δυο όρια τα οποία, ενώ είναι κοινωνικά κατασκευασμένα, διαχωρίζουν την ανθρωπότητα σε διακριτές ομάδες σαν όρια φυσικά που τις εμφανίζουν φύσει διάφορες μεταξύ τους. Κι στις δύο περιπτώσεις τα κριτήρια διαχωρισμού μπορεί να εφευρεθούν ή να επινοηθούν, και στις δύο περιπτώσεις κυριαρχεί η φαντασίωση της διατήρησης μιας ενιαίας, ομοιογενούς και «αμόλυντης» από άλλους κοινότητας» (σελ. 94-5).'"

Αυτή είναι μια αληθινή ιστορία. Τα πρόσωπα που αναφέρονται έχουν απόλυτη σχεση με την πραγματικότητα και βρίσκονται στο ευρύτερο περιβάλλον μου. Τα ονόματα είναι φανταστικά.

O Σάκης είναι Πειραιώτης και φυσικά Ολυμπιακός. Δεν γουστάρει ούτε την Αθήνα ούτε τους Παναθηναϊκούς.

Ο Σάκης ένα Λύκειο τέλειωσε, έγινε πωλητής και παντρεύτηκε την Τίτσα. Παιδί της πιάτσας ο Σάκης, τον ξέρει όλη η Κοκκινιά. Η Τίτσα άλλη κατηγορία. Πήγε και το Πανεπιστήμιό της, πήρε και το Προφίσιενσι. Γκόμενα κλάσης. Αλλά ο Σάκης έχει τον τρόπο του, τους γνωστούς και τα μέσα. Και όταν μιλάει τα κάνει όλα να φαίνονται αστεία και ξεκωλόνεσαι στο γέλιο. Έπεσε η Τίτσα. Τότε είχε πεθάνει κι ο πατέρας της. Ήθελε ένα στήριγμα και παιδιά.

Παντρεύτηκαν. Νοίκιασαν σπίτι ωραίο και μεγάλο σε καλή συνοικία. Τα Χριστούγεννα το δέντρο τους που το καμάρωναν κόστισε 250 ευρώ. Άλλο πράγμα όμως. Τα καλοκαίρια έκαναν διακοπές στο ξενοδοχείο που πήγαινε η Μαριέττα Κουτσίκου. Ήρθε και το παιδί, χρυσοπληρωμένο όμως. Ήρθε και δεύτερο κι αυτό χρυσοπληρωμένο. Γιατί ο Σάκης δεν πήγαινε στο Μητέρα και το Έλενα. Ήθελε ξενοδοχείο λουξ για την γυναίκα του. Άσε που οι ειδικές επεμβάσεις που χρειάζονταν δεν γίνονται όπου κι όπου με την πλέμπα.

Πήρε ένα δανειάκι από δω ένα δανειάκι από κει. Έφαγε κάτι λεφτά από έναν μαλάκα εργοδότη. Έφαγε και από τον άλλον όταν ο προηγούμενος τον απέλυσε. Τού δωσε κάτι αγύριστα και ο θειός, είχε και την σύνταξη του πατέρα του και της μάνας του,  έβαλε και υποθήκη το δυάρι της πεθεράς, τα κουτσοβόλεψε.

Ψάρι στη Ζέα κάθε Κυριακή, η μικρή σε ιδιωτικό, ο Σάκης ήθελε πάντα τα καλύτερα. Κι όταν έφευγε για να πουλήσει στην επαρχία, Θεός. Οι ταβέρνες του, το ποτάκι του, το μαύρο του, καζίνα, μπουζούκια, καλό φαί, στριπτιτζάδικα. Να φεύγει και λίγο από το σπίτι. Να ξελαμπικάρει.

Αλλά έλα που άλλαξε ο καιρός κυρ Κότσιφα.

Άνεργος πάνω από έξι μήνες. Ο τελευταίος δεν του τη χάρισε. Χρωστούμενα νοίκια ενός χρόνου, απηύδησε η σπιτονοικοκυρά, τους έδιωξε. Το σπίτι της πεθεράς κινδυνεύει να το πάρει η τράπεζα, της μάνας του το ίδιο. Πού να βρεθούν οι δόσεις για τα δάνεια άμα έχεις να ταΐσεις δύο παιδιά. Η Τίτσα σε κακή κατάσταση. Παθαίνει πανικούς κάθε τρεις και λίγο.

Οι συγγενείς βαρέθηκαν να του δίνουν δανεικά κι αγύριστα. Μόνο εκείνος ο θειός έχει ξεμείνει και δίνει κανά φράγκο. Αυτός του έδωσε και το αυτοκίνητο γιατί τα άλλα δύο που είχαν αγοράσει με δόσεις τους τα πήραν. Στην αρχή ο Σάκης δεν το ήθελε. Χόντα του ’80. Ρεζίλι θα γίνει. Ο Σάκης με την σακαράκα στον Πειραιά. Σκληρό τιμόνι ρε παιδί μου, πού είναι το δικό του το υδραυλικό; Τέλος πάντων, το πήρε.

Έψαχνε για δουλειά. Τίποτα. Μια ξαδέλφη τού είπε να πάει να δουλέψει σερβιτόρος στο Πρέζιντεντ το ξενοδοχείο. Με τους Αλβανούς και τους Ρουμάνους να κουβαλάει πιάτα. Της είπε πως δεν την ξέρει την δουλειά. Δεν είναι αυτές δουλειές για τον Σάκη. Μέχρι και στους φίλους του τους μπάτσους πήγε. Ο διευθυντής του ΑΤ κολλητός του. «Ρε μάγκες, λαδώνεστε από τα μαγαζιά για προστασία, δεν λαδώνεστε; Ε,  εγώ θα πηγαίνω να σας μαζεύω το χρήμα, να μην χάνετε και χρόνο». Δεν γίνονται αυτά τα πράγματα του είπε ο κολλητός. Αδιέξοδο κι εκεί.

Ο Σάκης μισεί τους Αλβανούς, κωλοφάρα. Βούλγαροι, Ρουμάνοι, Ρώσοι όλοι μαφία. Οι μαύροι, γιατί μαύροι είναι όλοι οι υπόλοιποι για τον Σάκη, Κούρδοι, Πακιστανοί, Αφρικανοί, είναι λέρες. Δεν είναι ούτε για να τους πλησιάζεις. Οι Κινέζοι έχουν σχέδιο να μας τα πάρουν. Έτσι λέει ο Σάκης.

Ο Σάκης κυκλοφορεί με γκλομπ και βοιδόπουτσα όπως την αποκαλεί. Του τα έδωσαν τα φιλαράκια στο τμήμα.

Μην βρεθείς στο δρόμο του Σάκη, φίλε.

Του χρόνου τα Χριστούγεννα, το δέντρο του θέλει να κοστίζει 500 ευρώ.

Ο τίτλος και η φωτογραφία από την ταινία του Φασμπίντερ "Ο Έλληνας Γείτονας" Katzelmacher 1969

Εκπληκτική αποτύπωση των αντιδράσεων του μικρόκοσμου μιας δυτικογερμανικής πολυκατοικίας απέναντι στην έλευση ενός «ακοινώνητου» έλληνα μετανάστη. Λεπτομερειακή καταγραφή του περάσματος των περισσότερων ενοίκων από την αρχική υπεροπτική περιέργεια στη σταδιακή ξενοφοβία και, τελικά, στο ανοιχτά ρατσιστικό ξέσπασμα.

Συνεχίζω τη μετάφραση με πολύ αργούς ρυθμούς. Το παρακάτω κείμενο είναι μέρος μόνο του Δεύτερου Κύκλου. Μιλάει για το μεταναστευτικό. Όπου βλέπετε Γάλλος βάλτε Έλληνας και είστε οκ.

Δεύτερος Κύκλος
«Η Διασκέδαση είναι ζωτική ανάγκη»

Μια κυβέρνηση που κηρύσσει κατάσταση έκτακτης ανάγκης ενάντια σε 15χρονα, μια χώρα που βρίσκει καταφύγιο στην αγκαλιά της ποδοσφαιρικής της ομάδας, ένας αστυνομικός στο κρεβάτι του νοσοκομείου που διαμαρτύρεται ότι έπεσε θύμα βίας.

Το γέλιο είναι η μόνη κατάλληλη απάντηση σε όλες τις σοβαρές «ερωτήσεις» που θέτουν οι αναλυτές των ειδήσεων. Κι ας πάρουμε την πιο κοινότυπη: Δεν υπάρχει «θέμα μετανάστευσης».

Ποιός μεγαλώνει πια εκεί που γεννήθηκε; Ποιος ζει εκεί που μεγάλωσε; Ποιος δουλεύει εκεί που μένει; Ποιος ζει εκεί που έζησαν οι πρόγονοί του; Και σε ποιόν ανήκουν τα παιδιά αυτής της εποχής, στην τηλεόραση ή στους γονείς τους;

Η αλήθεια είναι ότι έχουμε αποσχισθεί από οτιδήποτε δικό μας, πλέον δεν ανήκουμε πουθενά, και το αποτέλεσμα, πέρα από μια νέα τάση για τουρισμό, είναι ότι αδιαμφισβήτητα υποφέρουμε. Η Ιστορία μας είναι γεμάτη από αποικισμούς, μεταναστεύσεις, πολέμους, από την καταστροφή κάθε ρίζας. Είναι η ιστορία όσων μας έκαναν ξένους σ’ αυτόν τον κόσμο, φιλοξενούμενους στην ίδια μας την οικογένεια.

Έχουμε απομακρυνθεί από την ίδια μας την γλώσσα εξαιτίας του εκπαιδευτικού συστήματος. Από τα τραγούδια μας εξαιτίας των διαγωνισμών τραγουδιού στα διάφορα ριάλιτι, έχουμε απομακρυνθεί από το σώμα μας εξαιτίας της πορνογραφίας, από την πόλη μας εξαιτίας της αστυνομίας, κι από τους φίλους μας εξαιτίας της μισθωτής εργασίας.

Σ’ αυτό θα πρέπει να προσθέσουμε, την μανιώδη προσπάθεια του Γαλλικού Κράτους να κατηγοριοποιεί, να συγκρίνει, να υποτάσσει και να διαχωρίζει τους υπηκόους του από πολύ μικρή ηλικία, ώστε να μην τους μένει πλέον καμία ατομικότητα, παρά μόνο η πλασματική αίσθηση ότι όλοι είναι πολίτες της Δημοκρατίας.

Οι Γάλλοι, πιο πολύ από κάθε άλλον, αποτελούν την ενσάρκωση των απόβλητων, των απογυμνωμένων. Το μίσος τους για τους ξένους βασίζεται στο μίσος τους για τον εαυτό τους που τον βλέπουν ως έναν ξένο. Το μείγμα ζήλειας και φόβου που νιώθουν για τις « συνοικίες μεταναστών» δεν εκφράζει τίποτε άλλο πέρα από την δυσαρέσκειά τους για όσα έχασαν.  Δεν μπορούν παρά να νιώθουν φθόνο για τις λεγόμενες «προβληματικές» συνοικίες όπου υπάρχει ακόμα μια αίσθηση κοινοτικής ζωής, κάποιοι δεσμοί ανάμεσα στους ανθρώπους, ένας βαθμός αλληλεγγύης που δεν ελέγχεται από το κράτος, μια άτυπη οικονομία και οργάνωση που δεν έχει ακόμα αποκοπεί εντελώς από τους οργανωτές της. Έχουμε φτάσει σε τέτοιο σημείο ιδιώτευσης όπου ο μόνος τρόπος για να νιώθεις Γάλλος είναι να βρίζεις τους μετανάστες ή αυτούς που φαίνονται λιγότερο Γάλλοι. Σ’ αυτή τη χώρα, οι μετανάστες έχουν μια περίεργη εξουσία. Αν δεν ήταν εδώ, οι Γάλλοι μπορεί να είχαν σταματήσει να υπάρχουν.

The Coming Insurrection

Η Επερχόμενη Εξέγερση.

Από όποια οπτική κι αν το δείτε, το παρόν δεν προσφέρει καμία διέξοδο.  Αυτή δεν είναι η μοναδική του αρετή. Για όσους αναζητούν κάποια ελπίδα, δεν αφήνει καμία προοπτική. Όσοι λένε ότι έχουν κάποια λύση, οι απόψεις τους ανατρέπονται την επόμενη στιγμή. Όλοι συμφωνούν ότι τα πράγματα μόνο χειρότερα μπορούν να γίνουν. « Το μέλλον δεν έχει μέλλον» αυτό είναι το συμπέρασμα μιας εποχής που αν και φαίνεται απόλυτα φυσιολογική έχει φτάσει στο επίπεδο της συνειδητότητας των  πρώτων πανκ.

Στην σημερινή κατάσταση δεν μπορεί να δοθεί κοινωνική λύση. Πρώτον γιατί τα κοινωνικά σύνολα, οι οργανισμοί και οι ατομικές φούσκες, αυτό που ονομάζουμε δηλαδή κοινωνία, δεν έχουν καμία συνοχή. Δεύτερον γιατί δεν μοιραζόμαστε πια τις ίδιες εμπειρίες. Δεν μιλάμε την ίδια γλώσσα. Και δεν μπορούμε να μοιραστούμε τον πλούτο, αν δεν μοιραζόμαστε την ίδια γλώσσα.

Χρειάστηκε μισός αιώνας αγώνων για να γίνει πραγματικότητα η Γαλλική Επανάσταση. Οι αγώνες δημιουργούν την γλώσσα με την οποία εκφράζεται ο νέος τρόπος σκέψης.

Αλλά σήμερα δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο. Η Ευρώπη είναι μια ήπειρος που φαλίρισε. Ψωνίζει στα μαγαζιά που πουλάνε τα πάντα με 10 ευρώ και ταξιδεύει με φτηνές αεροπορικές εταιρίες. Κανένα κοινωνικό πρόβλημα δεν φαίνεται να έχει λύση.

Ως λύση προτείνεται η αυξανόμενη πίεση για να εξασφαλιστεί πως τίποτα δεν θα συμβεί, με την συνδρομή της αστυνομικής παρακολούθησης των χώρων διαβίωσης.

Πρώτος Κύκλος

ΕΙΜΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΙΜΑΙ

Αυτή είναι η τελευταία προσφορά του μάρκετινγκ στον κόσμο, το τελευταίο στάδιο στην εξέλιξη της διαφήμισης, πολύ πιο προχωρημένο από τις παραινέσεις να είμαστε διαφορετικοί, να είμαστε ο εαυτός μας και να πίνουμε Πέπσι.

Δεκαετίες από κόνσεπτ για να φτάσουμε εδώ που είμαστε. Για να καταλήξουμε στην απόλυτη ταυτολογία. Εγώ= εγώ.

Αυτός τρέχει σ’ έναν διάδρομο μπροστά από τον καθρέφτη του γυμναστηρίου. Αυτή επιστρέφει από τη δουλειά, πίσω από το τιμόνι του Smart της. Θα συναντηθούν;

Είμαι αυτό που είμαι. Το σώμα μου μού ανήκει. Εγώ είμαι εγώ, εσύ είσαι εσύ, και κάτι πάει λάθος.

Μαζική εξατομικοποίηση. Εξατομίκευση όλων των συνθηκών. Της ζωής, της δουλειάς, της δυστυχίας.

Όσο πιο πολύ θέλω να είμαι εγώ, τόσο πιο άδειος νιώθω. Όσο πιο πολύ εκφράζω τον εαυτό μου, τόσο πιο πολύ εξαντλούμαι. Όσο πιο πολύ τρέχω πίσω από τον εαυτό μου, τόσο πιο πολύ κουράζομαι.

Κρατιόμαστε σφιχτά από τον εαυτό μας σαν να ήταν κάποιος πολυπόθητος επαγγελματικός τίτλος. Γινόμαστε οι αντιπρόσωποι του εαυτού μας σε ένα παράξενο εμπόριο, εγγυητές μιας ατομικότητας που μοιάζει περισσότερο τελικά με ακρωτηριασμό. Ασφαλίζουμε τον εαυτό μας μέχρι χρεοκοπίας, άλλοι λιγότερο κι άλλοι περισσότερο αδέξια

Και εντωμεταξύ, διαχειριζόμαστε. Διαχειριζόμαστε την αναζήτηση ενός εαυτού, το μπλογκ μας, το διαμέρισμά μας, το τελευταίο μοδάτο σκουπίδι, τα μικρά δράματα των σχέσεών μας, ποιος γαμάει ποιόν…..οποιαδήποτε προσθετική επέμβαση χρειάζεται  για να κρατηθούμε από το Εγώ μας.  

Αν η «κοινωνία» δεν είχε γίνει μια τόσο αφηρημένη έννοια, τότε θα μας έδειχνε όλα τα υπαρξιακά δεκανίκια που μας επιτρέπουν να σερνόμαστε, το σύνολο των εξαρτήσεων που αποκτήσαμε με αντάλλαγμα μια ατομική ταυτότητα.

Το ανάπηρο άτομο είναι ο ιδανικός πολίτης του αύριο.

Η επιβεβλημένη αρχή του να «γίνεις κάποιος» συντηρεί την παθολογική κατάσταση που κάνει αυτήν την κοινωνία απαραίτητη.

Η επιβεβλημένη αρχή του να είσαι δυνατός παράγει την ίδια την αδυναμία με την οποία αυτοσυντηρείται. Έτσι όλα φαίνεται να παίρνουν έναν θεραπευτικό χαρακτήρα. Ακόμα και η δουλειά, ή ο έρωτας. Όλα αυτά τα « πώς τα πας;» που ανταλλάσσουμε μεταξύ μας δίνουν την εντύπωση μιας κοινωνίας που αποτελείται από αρρώστους που παίρνουν ο ένας την θερμοκρασία του άλλου.

Η κοινωνικότητα αποτελείται σήμερα από χιλιάδες μικρές γωνίτσες, χιλιάδες μικρά καταφύγια όπου μπορούμε να κρυφτούμε. Τα οποία είναι καλύτερα από το να βρεθούμε έξω στο κρύο. Όπου τα πάντα είναι ψεύτικα, γιατί δεν αποτελούν παρά ένα προκάλυμμα για να ζεσταθούμε. Όπου τίποτα δεν μπορεί να συμβεί αφού είμαστε όλοι πολύ απασχολημένοι με το να τρέμουμε σιωπηλά μαζί. Σύντομα αυτή η κοινωνία θα κρατιέται μόνο από την ένταση όλων των κοινωνικών όντων που πασχίζουν να βρουν μια απατηλή θεραπεία. Ένα εργοστάσιο παραγωγής ενέργειας που δουλεύει αντλώντας καύσιμα από ένα γιγαντιαίο ρεζερβουάρ δακρύων που δεν έχουν χυθεί ακόμα,  αλλά που μπορεί να ξεχειλίσουν από στιγμή σε στιγμή.

ΕΙΜΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΙΜΑΙ Ποτέ η εξουσία δεν βρήκε ένα τόσο φαινομενικά αθώο σλόγκαν. Η συντήρηση του εαυτού σε μια κατάσταση  διαρκούς χειροτέρευσης,  σε μία χρόνια κατάσταση λίγο πριν την κατάρρευση. Αυτό είναι το καλύτερα κρυμμένο μυστικό της σημερινής τάξης των πραγμάτων.

Ο αδύναμος, καταθλιπτικός, αυτοκριτικός, εικονικός εαυτός είναι κυρίως ο αιώνια προσαρμοζόμενος υποτελής πολίτης. Έτσι όπως τον χρειάζεται η αλυσίδα παραγωγής που διαρκώς ανανεώνεται, η τεχνολογίες που με αυξανόμενο ρυθμό παλιώνουν, οι κοινωνικοί κανόνες που συνεχώς ανατρέπονται, και η γενικευμένη προσαρμοστικότητα και ευελιξία.

Αυτός ο εαυτός είναι  την ίδια στιγμή είναι και ο πιο αχόρταγος καταναλωτής και παραδόξως ο πιο παραγωγικός, αυτός που θα ριχτεί με ενθουσιασμό και ενεργητικότητα ακόμα και στο πιο μικρό πρότζεκτ, για να επιστρέψει έπειτα από λίγο στην αρχική κατάσταση της προνύμφης.

Τι είμαι λοιπόν; Από την παιδική μας ηλικία περάσαμε μέσα από μυρωδιές, ιστορίες, ήχους, συναισθήματα, νανουρίσματα, ουσίες, χειρονομίες, ιδέες, εντυπώσεις, βλέμματα, τραγούδια και φαγητά. Τι είμαι; Συνδεδεμένοι με μέρη, δοκιμασίες, προγόνους, φίλους, αγάπες, γεγονότα, γλώσσες, αναμνήσεις, με ένα σωρό πράγματα που προφανώς δεν είμαστε εμείς. Όλα όσα μας συνδέουν με τον κόσμο, όλα όσα αποτελούν εμάς, όλες οι δυνάμεις που μας απαρτίζουν δεν δημιουργούν μια ταυτότητα, κάτι που μπορούμε να επιδείξουμε αυτόματα όταν μας ζητηθεί, αλλά μια μοναδική, ζωντανή ύπαρξη, από την οποία εμφανίζεται- σε συγκεκριμένες στιγμές και μέρη- αυτό τον ον που λέει «Εγώ».

Η αίσθηση ότι δεν έχουμε συνοχή είναι απλώς η συνέπεια της ανόητης πεποίθησής μας ότι ο εαυτός μας είναι μόνιμος αλλά και στην ελάχιστη σημασία που δίνουμε στα πράγματα που μας κάνουν αυτό που είμαστε.

Σε ζαλίζει όταν βλέπεις το σλόγκαν της Reebok « ΕΙΜΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΙΜΑΙ» θρονιασμένο σ’ έναν ουρανοξύστη της Σαγκάης. Η Δύση έχει εξαπολύσει παντού τον αγαπημένο της Δούρειο Ίππο. Την αντίθεση ανάμεσα στον εαυτό και τον κόσμο, το άτομο και την ομάδα, ανάμεσα στους συναισθηματικούς δεσμούς και την ελευθερία.

Ελευθερία δεν είναι η διάλυση των συναισθηματικών μας δεσμών, αλλά η ικανότητά μας να δουλεύουμε πάνω σ’ αυτούς, να τους δημιουργούμε ή να τους λύνουμε. Η οικογένεια υπάρχει ως οικογένεια δηλαδή ως κόλαση μόνο γι’ αυτούς που παραιτήθηκαν από την προσπάθεια να αλλάξουν τους εξουθενωτικούς της μηχανισμούς, ή δεν γνωρίζουν το πώς. Η ελευθερία του «να μην έχεις ρίζες» ήταν πάντοτε μια πλασματική ελευθερία. Δεν μπορούμε να ξεφορτωθούμε αυτό που μας δένει χωρίς την ίδια στιγμή να χάσουμε αυτό πάνω στο οποίο θα δοκιμάσουμε τις δυνάμεις μας.

Το «Είμαι αυτό που είμαι», λοιπόν, δεν είναι απλώς ένα ψέμμα, μια απλή διαφημιστική εκστρατεία, αλλά μια στρατιωτική εκστρατεία, μια πολεμική ιαχή ενάντια σε ό,τι κοινό υπάρχει μεταξύ των ανθρώπων, ενάντια στα αόρατα νήματα που τους ενώνουν, οτιδήποτε εμποδίζει την απόλυτη απομόνωσή τους, ενάντια σε ό,τι μας κάνει να υπάρχουμε και διασφαλίζει ότι όλος ο κόσμος δεν θέλει και δεν χρειάζεται να έχει λεωφόρους, Ντίσνει λαντ και εμπορικά κέντρα. Βαρετά, χωρίς συναίσθημα αλλά με σωστή οργάνωση, άδειους, ψυχρούς χώρους όπου τίποτα δεν κινείται.

Η Γαλλία δεν θα ήταν η χώρα των αγχολυτικών, ο παράδεισος των αντικαταθλιπτικών, η Μέκκα των νευρώσεων, αν δεν ήταν και η πρωταθλήτρια της ανά ώρα παραγωγικότητας στην Ευρώπη. Αρρώστιες, κόπωση, κατάθλιψη μπορούν να θεωρηθούν τα ατομικά συμπτώματα αυτού που πρέπει να θεραπευτεί. Συμβάλλουν στην συντήρηση της παρούσας τάξης πραγμάτων, στην δουλική μας προσαρμοστικότητα σε ανόητους κανόνες, και στο να εκμοντερνιστούν τα δεκανίκια μας.

Αλλά ο εαυτός μας  δεν είναι κάτι μέσα μας που βρίσκεται σε κατάσταση κρίσης. Αυτό θέλουν να μας πείσουν ότι συμβαίνει. Θέλουν να κάνουμε τον εαυτό μας κάτι που καθορίζεται εύκολα και ξεκάθαρα, προσβάσιμο σε σχέση με τις ιδιότητές του, ελεγχόμενο.

Σε αντίθεση με ό,τι μας μάθαιναν στα παιδικά μας χρόνια νοημοσύνη δεν σημαίνει να ξέρεις πώς να προσαρμόζεσαι, ή αν είναι μια κάποια ένδειξη νοημοσύνης, είναι η νοημοσύνη των σκλάβων.

Η μη προσαρμοστικότητά μας, η κόπωσή μας, είναι πρόβλημα μόνο γι’ αυτούς που έχουν στόχο να μας υποτάξουν. Είναι άλλο ένα σημείο εκκίνησης, ένα σημείο συνάντησης για νέες επαναστατικές δραστηριότητες. Μπορεί να αποκαλύπτουν ένα τοπίο πιο κατεστραμμένο αλλά απείρως πιο εύκολο να το μοιραστούμε από όλα τα ψεύτικα ονειρικά τοπία που η κοινωνία συντηρεί για τους δικούς της λόγους.

Δεν έχουμε κατάθλιψη, κάνουμε απεργία. Για όλους όσους αρνούνται να διαχειριστούν τον εαυτό τους, η κατάθλιψη δεν είναι μια κατάσταση αλλά ένα πέρασμα, ένα βήμα πιο κοντά στην πολιτική ιδεολογική αντίθεση. Έπειτα από αυτό η φαρμακευτική αγωγή και η αστυνομία είναι ο μόνος τρόπος να συμβιβαστούμε.

 Μετάφραση Βασιλική Δήμου

The coming insurrection