Ας πούμε ότι μας αρέσει έτσι. Well, I have news for you. We fucking don't. And because I know you like english better than greek, who knows why, I'm writting in your own language from now on. But you  don't seem do get  it,  do you? Well, let me tell you. It's a bloody mess what you have here. Sort it out.

Μου κάνεις καλό σαν την κόκα κόλα.

Η καρδιά είναι ένα ξενοδοχείο με πουτάνες αγάπη μου. Κι εσύ θα έχεις πάντα ένα δωμάτιο κλεισμένο.

Μου κάνεις κακό σαν τα τσιγάρα

Πόση διαφορά μπορεί να έχει ένα σώμα από ένα άλλο, εκτός από τον χρόνο που έχεις περάσει μαζί του; Θυμάσαι; Ήταν πάλι Ιούλιος. Ζέστη, ιδρωμένα σεντόνια. Μόνο που τότε εκείνο το σπίτι έπαιζε Νάνσι Σινάτρα. Εσύ καθισμένος στον καναπέ ενός αγνώστου, έτοιμος να παραδοθείς. Μπανγκ Μπανγκ. Πυροβόλησα. Σειρά σου τώρα. Σε έναν άλλο καναπέ, μ’ ένα άλλο τραγούδι.

Όλα είναι ιερά. Όλα είναι αληθινά.

Πίστη, αγάπη, ελπίς. Το τρίπτυχο των σκλάβων. Των δουλοπρεπών μικροαστών. Των αιωνίως ανασφαλών. Η πίστη τους χτυπάει κάρτα. Η αγάπη τους σου βάζει χειροπέδες. Η ελπίδα τους αναλώνεται στα σούπερ μάρκετ και τις ηλεκτρονικές αγορές. Τα καίω και τα τρία όσο σε περιμένω.

Τίποτα δεν είναι ιερό. Τίποτα δεν είναι αληθινό.

Και σε περιμένω η ώρα μιάμιση το μεσημέρι. Μία και τριαντατέσσερα. Περνάει λίγο αργά η ώρα αγάπη μου όταν την μετράς από τις οκτώ το βράδυ. Μάλλον έχει χαλάσει το ρολόι. Μάλλον έχει χαλάσει ο υπολογιστής. Μάλλον έχει χαλάσει η ώρα Γκρίνουιτς.

Όλα είναι πιθανά, όταν είμαι μαζί σου

Κι ανοίγεις την πόρτα Και το κλειδί στρίβει την καρδιά μου. Αν σε είχα αφήσει να μου πεις τα ψέμματα που έχω πει εγώ, όλα θα ήταν χαμένα. Αλλά τώρα όλα μπορούν να αρχίσουν ξανά. Μ’ αρέσει αυτό το καινούργιο χαμόγελο που έχεις. Ο τρόπος που έβγαλες τα ρούχα σου, αλλιώτικος. Κάθησες κουρασμένος στον καναπέ, άναψες τσιγάρο και κατάλαβα ότι μπορώ να σε ερωτευτώ από την αρχή.

*Θα μπορούσε να λέγεται το μανιφέστο του έρωτα. Αλλά είναι πολύ μπανάλ τίτλος. Επίσης ο έρωτας και η επανάσταση έχουν κάνει πολύ παρέα μαζί κι έχουν σκυλοβαρεθεί ο ένας τον άλλον. Ακούνε άλλη μουσική. Και πάνε σε διαφορετικά πάρτυ.

Ο Howard S. Rowland είναι ένα παιδί που πέθανε πέρσι  στα 51 του. Αυστραλός. Όταν ήταν 16 χρονών έγραψε το Shivers που με τον Nick Cave και τους The Young Charlatans έγινε μεγάλη επιτυχία. Ο Howard έγινε μέλος του ίδιου σχεδόν συγκροτήματος που μετονομάστηκε σε The Boys Next Door και μετά σε The Birthday Party. Ο Νικ Κέιβ κι ο Χάουαρντ δεν τα βρήκαν εντέλει. Οι δρόμοι τους χώρισαν πριν το συγκρότημα του Κέιβ μεταμορφωθεί στους περίφημους Bad Seeds. O Howard S. Rowland ακολούθησε σόλο καριέρα. Και έκανε πολύ καλά. Ένα από τα τελευταία του άλμπουμ πριν πεθάνει το Teenage Snuff Film.

Οι στίχοι με ιτάλικς που παρεμβάλλονται στο ποστ προέρχονται από το τραγούδι Dead Radio αυτού του άλμπουμ.

photo: Vassiliki Dimou

Flotsam & Jetsam - Όσα ξεβράζει η θάλασσα στο Βρετανικό νησί της Κυψέλης. Σκουπίδια και μικροί θησαυροί.

• Διαδρομή Κυψέλη- Λεγραινά

Με 20 ευρώ βενζίνη στο Χοντάκι, τα έχεις όλα. Και βόλτα στην παραλιακή και τρενάκι του θανάτου. Και θέα στη θάλασσα και συγκρουόμενα αυτοκινητάκια. Ο δρόμος για το Σούνιο είναι το πραγματικό Αλλού Φαν Παρκ. Σε κάθε στροφή, είσαι σίγουρος ότι θα πας Αλλού. Και το φαν συνεχίζεται.

Αν πιάσεις την αριστερή λωρίδα, ο από πίσω θα σου κολλήσει στον κώλο γιατί θέλει να πάει με 120, με όριο ταχύτητας 60, που εσύ τα έχεις ήδη παραβιάσει πηγαίνοντας με 80. Αν δεν υπακούσεις, θα προσπαθήσει να σε προσπεράσει στην τυφλή στροφή, γιατί θέλει οπωσδήποτε να πάει Αλλού ρε παιδί μου, και να στείλει και σένα Αλλού και τον απέναντι αμέριμνο μαλάκα.

Επειδή όμως δεν θέλεις να την κάνεις τόσο γρήγορα για Αλλού, πιάνεις την δεξιά λωρίδα. Δυο λωρίδες είναι όλες κι όλες. Έτσι λες; Λάθος. Η δεξιά λωρίδα αγάπη μου δεν είναι για να πηγαίνεις εσύ πιο αργά, είναι για τα παρκαρισμένα. Κι εκεί που χαλαρώνεις και κοιτάς τον Πάτροκλο και τα νερά να στραφταλίζουν, στην επόμενη στροφή, κι εντελώς επάνω στην δεξιά λωρίδα, τσουπ, πέφτεις επάνω στο παρκαρισμένο αυτοκίνητο. Στο παρκαρισμένο είπα; Λάθος. Στη σειρά των παρκαρισμένων. Γιατί αν θες να πας για μια βουτιά, πού Αλλού, θα το αφήσεις το ρημάδι; Πάνω στην δεξιά λωρίδα.

Εγώ και το Στηβάκι ξετρελλαινόμαστε μ' αυτές τις Αλλού εκπλήξεις. Τί ρόλλερ κόστερ και σοκ τάουερ. Η αδρεναλίνη χτυπάει κόκκινο με μια βόλτα μέχρι τα Λεγραινά.

Στην ερώτηση: "Γιατί ρε μωρό δεν έρχεται η αστυνομία να τους γράψει και να τα σηκώσει όλα με γερανό;" Κάνω το σταυρό μου και απαντώ:"Μήπως νομίζεις ότι βρίσκεσαι κάπου Αλλού;"

• Το Βρετανικό Νησί λατρεύει Bill Hicks.

To χρυσό αγόρι με το μαύρο χιούμορ από την Τζόρτζια που πέθανε 32 χρονών από καρκίνο στο πάγκρεας. Γεννημένος σε συντηρητική οικογένεια με χριστιανικές αρχές- ξέρετε Αμερικάνικου τύπου, σκληροπυρηνικές- δεν είχε δοκιμάσει ούτε τσιγάρο ούτε αλκοόλ μέχρι τα 21 του. Ε μετά του έδωσε και κατάλαβε.

Ο "Τσόμσκι με τα σόκιν αστεία" άλλαξε τη stand-up comedy γιατί ήθελε να μάθει τους ανθρώπους να σκέφτονται μόνοι τους. Δεν κάνει καθημερινά μικροαστικά αστεία. Μιλάει για πολιτική και φιλοσοφία. Σιχαίνετε τον Μπους, τη μικρόνοη και συντηρητική Αμερική, τους χριστιανούς φονταμενταλιστές, την ηλίθια ποπ μουσική. Και ναι είναι αστείος. Λάμπει πάνω στη σκηνή.

Ένας από τους θαμώνες του φώναξε κάποτε: "Δεν ερχόμαστε εδώ για να σκεφτούμε" Κι ο Χικς του απάντησε: "Αλήθεια;! Και πού πας για να σκεφτείς; Θα σε βρω εκεί."

Στην Αγγλία και στην Αμερική είναι πια ένας θρύλος, όπως όλοι όσοι φαίνονταν διαφορετικοί και πέθαναν νέοι. Κι ο Bill Hicks ήταν διαφορετικός. Φέτος γυρίστηκε μια ταινία για την ζωή του. Δεν ξέρω αν θα τη δω. Προτιμώ να βλέπω τον ίδιο. Τα αστεία του είναι και θα είναι φρέσκα, γιατί τίποτε δεν έχει αλλάξει από αυτά που σατιρίζει. Κι ο ίδιος ένας σκοτεινός ποιητής που ακτινοβολεί στα βιντεάκια του γιου τιουμπ. Ένα από τα αγαπημένα μου εδώ

Ήθελα καιρό να σας τον συστήσω και κάθησα να μεταφράσω κάποια από τα αστεία του. Ξέρω ότι το ποστ βγαίνει πολύ μεγάλο, αλλά δεν βαριέσαι. Όλα για τον Μπιλ.

για τον εαυτό του

Καλησπέρα σας, με λένε Bill Hicks. Είμαι στην πιάτσα κάνοντας κωμωδία εδώ και 12 χρόνια, γι' αυτό ανεχθείτε με και σήμερα, ενώ θα βάζω το ψεύτικο χαμόγελό μου και θα ξανακάνω τα ίδια σκατά γι άλλη μια φορά. Έχω κουραστεί κάπως να ταξιδεύω, έχω κουραστεί να κάνω κωμωδία, έχω κουραστεί να κοιτάζω τα άδεια πρόσωπά σας να με κοιτάζουν, και να θέλετε να γεμίσω την άδεια ζωή σας με αστεία που σε καμία περίπτωση δεν θα μπορούσατε να είχατε σκεφτεί μόνοι σας.

για το κάπνισμα

Περπατούσα στο Central Park και είδα έναν ηλικιωμένο να καπνίζει. Τίποτα δεν κάνει εμάς τους καπνιστές πιο χαρούμενους από το να βλέπουμε γέρους να καπνίζουν. Αυτός ο τύπος ήταν μιλάμε αρχαίος, καθόταν σ' ένα παγκάκι και άναβε το ένα πίσω απ' τ' άλλο. Πάω και του λέω “Φίλε είσαι ο ήρωάς μου. Έχεις φτάσει σε τέτοια ηλικία κι ακόμα καπνίζεις, αυτό είναι τέλειο.” Κι αυτός μου λέει: “28 χρονών είμαι.”

Λοιπόν, ξέρω πως έχετε την φαντασίωση ότι θα ζήσετε αιώνια επειδή επιλέξατε να μην καπνίζετε. Αφήστε με να γίνω ο πρώτος που θα σκάσει τη φούσκα και θα σας στείλει πίσω στην πραγματικότητα. Κι εσείς θα πεθάνετε. Και ξέρετε τί λένε οι γιατροί; “ Ρε γαμώτο, αν κάπνιζες, θα είχαμε τον τρόπο να σε σώσουμε. Αυτοί που την έχουν γαμήσει, είναι όσοι πεθαίνουν χωρίς λόγο”.

Το χειρότερο είδος μη καπνιστών είναι αυτοί που έρχονται μπροστά στη μούρη σου και βήχουν. Δεν είναι λιγάκι σκληρό αυτό ρε παιδιά; Μήπως πάτε μπροστά στους παράλυτους και χορεύετε κιόλας;

Ναρκωτικά και πολιτική

Χαίρομαι που τα μανιτάρια είναι παράνομα, γιατί έφαγα μια φορά και ξέρετε τί έπαθα; Ξάπλωσα πάνω στο χορτάρι για ώρες και έλεγα “ Θεέ μου, αγαπώ τα πάντα” Αν αυτό τώρα δεν είναι επικίνδυνο για τη χώρα μας τί είναι; Πώς θα συνεχίσουμε να κατασκευάζουμε πυρηνικά όπλα; Καταλαβαίνετε τί εννοώ. Τί θα απογίνει η βιομηχανία όπλων αν συνειδητοποιήσουμε ότι όλοι είμαστε Ένα.

Γιατί το χασίς είναι παράνομο; Δεν πιστεύω να είναι παράνομο γιατί μπορεί να το καλλιεργήσει ο καθένας κι έτσι κανείς δεν βγάζει κέρδος από αυτό; Λέτε;

Το να κάνεις την μαριχουάνα παράνομη είναι σα να λες ότι ο θεός έκανε λάθος. Λες και την έβδομη μέρα ο Θεός κοίταξε κάτω και είπε: “Ορίστε. Η δημιουργία μου. Τέλεια και Αγία. Τώρα μπορώ να ξεκουραστώ. Ω Εαυτέ μου! Άφησα μαριχουάνα παντού. Δεν θα έπρεπε να είχα πιεί εκείνο το τσιγάρο την τρίτη μέρα. Χε, χε ήταν η μέρα που έφτιαξα τον πλατύποδα. Αλλά αν αφήσω τη μαριχουάνα παντού, οι άνθρωποι θα νομίζουν ότι μπορούν να την χρησιμοποιήσουν. Άρα τώρα πρέπει να φτιάξω τους ρεπουμπλικάνους.

Και τότε ο θεός έκλαψε, έτσι νομίζω ότι πάει μετά η ιστορία.

Λένε ψέμματα για τη μαριχουάνα. Λένε ότι σου αφαιρεί το κίνητρο να δουλέψεις. Ψέμματα. Όταν είσαι φτιαγμένος μπορείς να κάνεις ό,τι έκανες και πριν εξίσου καλά. Μόνο που συνειδητοποιείς ότι δεν αξίζει τον κόπο. Αυτή είναι η διαφορά.

Βρίσκω πολύ ενδιαφέρον ότι τα δύο ναρκωτικά που είναι νόμιμα, το αλκοόλ και τα τσιγάρα, είναι τα δύο ναρκωτικά που δεν σου κάνουν απολύτως τίποτα. Και τα ναρκωτικά που μπορούν να σου ανοίξουν το μυαλό και να συνειδητοποίησεις πόσο σε γαμούν κάθε μέρα της ζωής σου; Αυτά είναι παράνομα. Σύμπτωση;

Για τη λογοκρισία της πορνογραφίας

Το Playboy δεν προκαλεί σεξουαλικές σκέψεις. Οι σεξουαλικές σκέψεις υπάρχουν και γι' αυτό υπάρχει το Playboy. Κατανοητό; Ξέρετε τί προκαλεί σεξουαλικές σκέψεις; Αφήστε με να σας το ξεκαθαρίσω εγώ, απόψε θα δώσω τέλος σ' αυτή τη διαμάχη, ελπίζω μια για πάντα όσο είμαστε σ' αυτόν τον πλανήτη, γιατί το εξώτερο διάστημα μας περιμένει, είμαστε καλύτερα και πιο ιδιαίτερα πλάσματα και η αιωνιότητα είναι όλη δική μας. Γι' αυτό αφήστε με να συνεχίσω και να ξεκαθαρίσω αυτό το θεματάκι ώστε να προχωρήσουμε σε κανένα σοβαρό θέμα. Εντάξει; Τέλεια.

Να τί προκαλεί σεξουαλικές σκέψεις: Ο πούτσος σου.

Για τον χριστιανικό φονταμενταλισμό

Έχετε παρατηρήσει ότι οι οπαδοί του Creationism φαίνονται σαν να μην έχουν εξελιχθεί; Μάτια πολύ κοντά το ένα στο άλλο, μεγάλα τριχωτά χέρια και πόδια. “Πιστεύω ότι ο Θεός με δημιούργησε σε μια μέρα” Ναι, και φαίνεται ότι βιάστηκε.

Όποιος δεν πιστέψει στην αστείρευτη αγάπη του Θεού τον περιμένει αιώνια τιμωρία. Με αυτό το σκεπτικό μεγαλώσαμε σωστά; Πίστεψε ή πέθανε; Ευχαριστούμε, ελεήμονα Θεέ για όλες αυτές τις επιλογές.

Πολλοί χριστιανοί φοράνε σταυρούς στο λαιμό τους. Νομίζετε ότι όταν ο Ιησούς έρθει πίσω θα θέλει να βλέπει μπροστά του σταυρούς; Είναι σαν να πηγαίνεις στην Τζάκι Ωνάση φορώντας για μενταγιόν μια καραμπίνα.

Για τα ποπ συγκροτηματάκια τύπου New Kids On the Block

Υπάρχει κόσμος που μου λέει, “Μωρέ Μπιλ, ασ' τους ήσυχους. Είναι τόσο καλοί και δίνουν το καλό παράδειγμα στα παιδιά”. Μαλακίες. Από πότε η μετριότητα και η κοινοτυπία είναι καλό παράδειγμα για τα παιδιά; Εγώ τα παιδιά μου θέλω να ακούνε ανθρώπους που παίζουν παπάδες. Δεν με ενδιαφέρει αν πεθάνανε μέσα σε λίμνες από εμετό. Θέλω κάποιον που παίζει από την καρδιά του.

“μαμά ο κύριος Μπιλ μου είπε να ακούσω κάποιον που η μύτη του τρέχει αίμα”

“ΣΚΑΣΕ ΚΑΙ ΑΚΟΥΣΕ ΤΟΝ ΝΑ ΠΑΙΖΕΙ”

Για την Ροκ μουσική

Λοιπόν, πιστεύω ότι τα ναρκωτικά μας έχουν προσφέρει καλά πράγματα. Ειλικρινά το πιστεύω. Και αν εσείς δεν το πιστεύετε, κάντε μου μια χάρη. Πηγαίνετε σπίτι σας σήμερα το βράδυ. Πάρτε όλους σας τους δίσκους, όλες σας τις κασέτες και όλα σας τα σιντί και κάψτε τα. Γιατί ξέρετε κάτι; Όλοι όσοι έφτιαξαν αυτήν τέλεια μουσική που έκανε τη ζωή σας καλύτερη όλ' αυτά τα χρόνια έπαιρναν πολλλλά ναρκωτικά. Οι Beatles ήταν τόσο λιώμα που άφησαν μέχρι και τον Ringo να πει κανά δυο τραγούδια.

.

Για τη μανία με τα UFO

Ήμουν σ' αυτό που ονομάζω περιοδεία UFO. Που σημαίνει ότι όπως και τα UFO έτσι κι εγώ εμφανιζόμουν τελευταία σε μικρές κωμοπόλεις του νότου, μπροστά σε μια χούφτα βλάχους. Άρχισα να αμφισβητώ την ίδια μου την ύπαρξη.

Λοιπόν, θα σας πω κάτι που έχει αρχίσει να με ενοχλεί με τα UFO. Το γεγονός ότι διασχίζουν ολόκληρους γαλαξίες και σύμπαντα για να μας επισκεφτούν, και πάντα καταλήγουν σε μέρη σαν το κωλο-Faif της Αλαμπάμα. Ίσως τελικά αυτά τα όντα να μην έχουν και τόσο υψηλή νοημοσύνη.

Για την Αμερική

Έχω παρατηρήσει ένα ρεύμα εναντίον της διανόησης σε αυτή τη χώρα, από το 1980 περίπου, τί περίεργο..... Ήμουν στο Νάσβιλ του Τεννεσσύ και μετά την παράσταση πήγα σ' ένα Βαφλάδικο. Δεν είμαι περήφανος γι' αυτό, αλλά πεινούσα. Και κάθομαι να φάω διαβάζοντας ένα βιβλίο. Δεν γνωρίζω κανέναν εκεί, είμαι μόνος, και γι' αυτό διαβάζω ένα βιβλίο. Και τότε έρχεται η σερβιτόρα και μου λέει: Γιατί διαβάζεις; Ποτέ δεν με έχουν ξαναρωτήσει κάτι τέτοιο. Όχι “Τί διαβάζεις;” αλλά “Γιατί διαβάζεις;” Γαμώ το κέρατο, με έπιασες. Χμμμ, γιατί διαβάζω; Μάλλον διαβάζω για πολλούς λόγους, κι ο πιο σημαντικός απ' όλους είναι για να μην καταλήξω σερβιτόρα σε βαφλάδικο.

Ο κόσμος μου λέει “Ρε συ Μπιλ, ο πόλεμος μας έκανε να νιώσουμε καλύτερα για τον εαυτό μας” Αλήθεια; Τί είδους άνθρωποι είναι αυτοί με τόσο χαμηλή αυτοπεποίθηση που χρειάζονται έναν πόλεμο για να νιώσουν καλύτερα; Λοιπόν, για να νιώσετε καλύτερα για τον εαυτό σας να σας προτείνω αντί για πόλεμο ...κοιλιακούς; Κανένα φρουτάκι ίσως; Οκτώ ποτήρια νερό την ημέρα;

Δεν υπάγεται σε κάποια κατηγορία. Ίσως στην κατηγορία άτακτο ακατάτακτο

Υπάρχουν λάθος φιλιά;

Κι αν ναι, ποιός θα τα συγχωρήσει;

Εσύ είσαι ένα λάθος φιλί;

Κι αν ναι, ποιός θα με τιμωρήσει;

Δεν βαρέθηκα ποτέ την εφηβεία. Γι' αυτό με ακολουθεί. Κατά πόδας. Κάποτε της τη σκάω. Κρύβομαι πίσω από λογαριασμούς και κατσαρόλες. Αλλά τα σοβαρά πράγματα δεν μπορούν να σε κρύψουν για πολύ. Έχουν κι άλλες δουλειές να κάνουν. Κι έτσι, με ξαναβρίσκει και κάνει “φτου Βασιλική” στον τοίχο. Ή στον καθρέφτη ανάλογα με τα κέφια της.

Θες να πάμε μια βόλτα πιασμένοι χέρι-χέρι;

Στην κορνίς της Αλεξάνδρειας. Στην προκυμαία της Επιδαύρου.

Κάπου με μνήμες από φιλιά εραστών που βαραίνουν τα μεσημέρια.

Και μετά πρέπει εγώ να τα φυλάω. Μόνο που χάνω το μέτρημα. Δεν κλέβω. Χάνω. Με μπερδεύουν οι αριθμοί. Όλο λάθος υπολογισμοί. Λάθος ηλικίες. Λάθος μέρες. Λάθος ώρες. Αλλά και λάθος φιλιά; Νόμιζα πως στα φιλιά, ουδέν λάθος αναγνωρίζεται. Πάλι λάθος. Ε, βαρέθηκα να τα φυλάω. Φτου και βγαίνω.

Μ' αρέσει ν' ακούω τη φωνή σου στον τηλεφωνητή να δίνει οδηγίες.

Μ' αρέσει να σε υπακούω και να πατώ το σωστό κουμπάκι.

Και βγαίνω. Και βγήκα. Μόνο που δεν ξέρω τί ψάχνω. Αν ψάχνω κάτι. Η καταραμένη εφηβεία έχει φύγει και μ' έχει εγκαταλείψει εκεί, στην αλάνα των 40 παρά κάτι, να παίζω κρυφτό με το τίποτα. Πού είσαι; Που στα κομμάτια είσαι;

Μου χαρίζεις άλλο ένα λάθος φιλί;

Θα το διορθώσω εγώ με κόκκινο κραγιόν.

φωτο: Στηβ Χάρβευ, ως γνωστόν

Flotsam & Jetsam - Όσα ξεβράζει η θάλασσα στο Βρετανικό νησί της Κυψέλης. Σκουπίδια και μικροί θησαυροί.

Σήμερα μας ήρθε ο ΟΤΕ. Ναι μάλιστα έχω ΟΤΕ, γιατί αν κοπεί το ίντερνετ για δύο ώρες θα πρέπει να πληρώσω 20 ευρώ για να ανέβω στα Μελίσσια με το στικάκι μου. Αν κοπεί για δύο μέρες, θα πρέπει να μετακομίσω στα Μελίσσια, να τρώω τυρόπιττες και να κοιμάμαι σε καναπέδες. Αν κοπεί για τρείς μέρες, μετακομίζω όπου υπάρχει ίντερνετ κι ας είναι στα Φιλιατρά Τρυφιλίας. Τέλος πάντων ήρθε ο λογαριασμός του ΟΤΕ. Κι έτσι όπως υπολόγιζα πότε θα μας το κόψουν, έπεσε το μάτι μου στο ταμπελάκι "Επιστροφή- Retour", γιατί τα ταχυδρομία μας έχουν γαλλική παιδεία. Για πρώτη φορά διάβασα τη λίστα απ'την οποία πρέπει να επιλέξεις για να τικάρεις σε περίπτωση επιστροφής:

'Αγνωστος

Απαράδεκτο

Δ/νση Ανεπαρκής

Λάθος Ταχυδρομικός κώδικας

Συνωνυμία

Έφυγε χωρίς να αφήσει Δ/νση

Σκέφτομαι να τικάρω το Απαράδεκτο και να το γυρίσω πίσω. Αναρωτιέμαι αν θα μου το κόψουν.

Οι Deadly Marshmallow είναι ένα γκρουπ. Κι εγώ είμαι ερωτευμένη με τον μπασίστα τους. Στα 38 μου που τα κλείνω την Παρασκευή (καλώς εχόντων το πραγμάτων) , μου επιτρέπω να ερωτεύομαι τα πάντα. Από 50χρονους καθηγητές Πανεπιστημίων που έχουν χάσει τον μπούσουλα, μέχρι 28χρονους μουσικούς που δεν ξέρουν τί είναι ο μπούσουλας, και γυναίκες άνω των 30 που ποτέ δεν αναρωτήθηκαν τί είναι ο μπούσουλας. Ταυτόχρονα.

Τέλως πάντων, Οι Deadly Marshmallow γαμούν και δέρνουν και παίζουν παπάδες (εμβριθής             μουσικολογική άποψη). Τους είδα live στο πάρτυ που έκανε το Ξεμπλογκάρισμα, η παρέα που           βοηθάει τα παιδιά και τις μητέρες τους στις γυναικείες φυλακές της Θήβας. Σας είχα πρήξει γι'             αυτό κανά χρόνο πριν. Τέλος πάντων. Οι Deadly Marshmallow είναι το θέμα μας. Εγώ και το             χορευτικό μου ζευγάρι από τα '90's, το Ζετάκι, δεν σταματήσαμε να χορεύουμε. Ξεπεράσαμε           την κρίση της κρίσης και καταλήξαμε να αναρωτιόμαστε κατά τις 3 το πρωί πού βρισκόμαστε           ένα στενό δίπλα από το σπίτι μας. Γαμώ τα ναρκωτικά. Τους συστήνω ανεπιφύλακτα,                       αυξάνουν μεν την κατανάλωση αλκοόλ, αλλά και την καύση θερμίδων δε.

Θα παίξουν στο After Dark, Διδότου & Ιπποκράτους, στις 24 Ιουνίου ημέρα Πέμπτη, και ναι             είναι διαφήμιση.

Κι επειδή ξέρω ότι βαριέστε να ανοίγετε τα λινκ πού ήδη σας έχω βάλει, αυτό είναι το λινκ στο             my space τους για να ακούσετε τί παίζουν, τεμπελχανάδες.

http://www.myspace.com/thedeadlymarshmallow

Εγώ και το Στηβάκι θα είμαστε εκεί

Τί Μας Ανησυχεί Αυτήν Την Εβδομάδα - Εγώ και το Στηβάκι έχουμε ανησυχίες. Ανησυχούμε. Ησυχία δεν έχουμε

Με ανησυχεί η Κηφισίας. Η λεωφόρος. Κάθε μέρα κολλημένοι με το Στηβάκι μέσα στο Χόντα μέχρι να φτάσουμε στα Μελίσσια, χαζεύω από τα παράθυρα.

• Άνοδος: Διαφημιστικό σλόγκαν εταιρίας κινητής τηλεφωνίας – ύψος Αμαρουσίου.

Έχουν ντύσει το κτίριο με μία πλαστικουριά που απεικονίζει φύλλα κισσού και γράφουν με μεγάλα γράμματα μη και το χάσεις:

Βλέπουμε τον κόσμο όπως κι εσύ. Πράσινο.

Έλα ρε; Μήπως έκανες διπλό μπάι - πας στο Ωνάσειο και σ' έχουν ποτίσει όση μορφίνη δεν έχει πάρει η Μάριαν Φέιθφουλ σε όλη της τη ζωή;

Έτσι πες να σε καταλάβω. Η ζωή είναι ωραία, μπροστά σου απλώνεται το πευκοδάσος του Βωβού, οι εξατμίσεις μοσχοβολούν βασιλικό κι ασβέστη, το Πασόκ είναι στην εξουσία (για πιο πολύ πράσινο), και αν δουλέψεις πολύ, μεθαύριο θα σου δώσουν αύξηση.

Επίσης φίλε, επειδή δεν με ξέρεις, εγώ παίρνω μόνο νόμιμα ναρκωτικά που δεν τα κάνουν ακόμα όλα πράσινα. Ούτε αόρατα. Βέβαια με την συχνότητα που τα παίρνω μπορεί να περάσω από το Ωνάσειο και τότε, ναι,θα βλέπω τον κόσμο όπως κι εσύ.

• Κάθοδος: Υπουργείο Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης -δίπλα στη Χελέξπο

Το πρωτοπρόσεξα μεσημέρι, ίσως να  φταίει και ο ήλιος:

Από 1η Ιουλίου η Ελλάδα κόβει το τσιγάρο.

Στη αρχή σκέφτηκα ότι πήραμε παράταση. Ε, αυτή την 1η Ιουλίου, δεν μπορεί, θα το κόψουμε. Μετά είδα το “2009” και ανησύχησα. Δεν κάνω πλάκα, πήγε ο νους μου στο κακό. Μου συμβαίνει συχνά, να ξυπνάω το πρωί, να κατεβαίνω κάτω για τσιγάρα και να νομίζω ότι έχω χάσει μερικούς μήνες. Πρέπει να κοιτάξω τις εφημερίδες στου Νίκου για να βεβαιωθώ. Τις προάλλες πάλι έλεγα σ' έναν φίλο τί σκατά που μας μπήκε το 2011. Όταν δε, μου δίνουν να υπογράψω κάτι και πρέπει να βάλω και ημερομηνία, κάνω κανά δεκάλεπτο.

Έτσι και το “Από 1η Ιουλίου 2009 η Ελλάδα κόβει το τσιγάρο” με έβαλε σε θανάσιμες σκέψεις τύπου Φίλιπ Κέι Ντικ.

Ρώτησα το Στηβάκι. Αφού έριξε στο μπροστινό αμάξι ένα “Γιου φάκινκγ μπάσταρντ γουέρ ιζ γιορ μπλάντι ιντικέιτορ” (ελεύθερη μτφρ: Ρε παλιομαλάκα που είναι το κωλοφλάς σου), μου απάντησε γαλήνια: ναι ρε μωρό, 2010 έχουμε.

Δεν ησύχασα. Στη δουλειά άνοιξα τον υπολογιστή. 2010 παντού. Και τότε μου μπήκε η δεύτερη θανάσιμη ιδέα τύπου Τζο Γουίνταμ. Κι αν δεν είναι έτσι; Κι αν είμαστε πράγματι στο 2009, απλά δεν το ξέρουμε; Κι αν όλοι κάνουν λάθος και το Υπουργείο Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης γνωρίζει μόνο την αλήθεια;

Νομίζω ότι πρέπει να κόψω ή τις μπύρες ή την επιστημονική φαντασία. Το τσιγάρο πάντως με τίποτα. Ακόμα κι αν έχουμε 2009.

φωτό: το χοντάκι σε μεγάλες στιγμές.

Φίλοι παλιοί και καινούργιοι -για μένα - μπλόγκερ,

Ως Απολογία θα πρέπει να απολογηθώ. Η διαφωνία μου με τη λειτουργία της λάιφο σε επίπεδο διαχείρησης φόρουμ εξακολουθεί να ισχύει. Θα κάνω ό,τι μπορώ για να αλλάξει προς το καλύτερο. Και όχι μόνον όταν παρουσιάζεται ένα πρόβλημα. Αλλά πριν αυτό προκύψει.

Όμως

Βαρέθηκα να μην γράφω. Τελευταία πάω κι αφήνω κάτι μακρυνάρια σχόλια σε φίλους μπλόγκερ μεγαλύτερα ή ίσα με τις αναρτήσεις τους. Είναι καλά παιδιά και κάνουν υπομονή. Αλλά αυτή η μαθηματική εξίσωση δεν είναι καλή. Κάτι μου λείπει. Δεν μου λείπει το μπλόγκσποτ. Ουδέποτε το πότισα, σπανίως το κλάδευα. Πάντα μου φαινόταν ως αυνανισμός. Σαν να έχεις καημό να γυρίσεις τον κόσμο και να πιάνεις δουλειά σε τουριστικό γραφείο κλείνοντας εισητήρια για άλλους. Παρ’ όλα αυτά, ευχαριστώ τους φίλους που πέρασαν από κει κι άφησαν τα σχόλια τους.

Τους ζητώ συγγνώμη που δεν απαντούσα.

Το «British Isle of Kypseli, day ανεξιχνύαστη» εξακολουθεί να υπάρχει στη ζωή μου, αλλά όχι και σ’ αυτά που γράφω. Τουλάχιστον όχι στην μορφή που είχε πριν. Θέλω να γράψω κάτι άλλο. Δεν θα αποφύγετε τα γνωστά επικολυρικά σεντόνια ξαφνικής έμπνευσης, αλλά υπάρχουν πράγματα που θέλω να μοιραστώ μαζί σας και δεν πιάνουν ούτε μια παράγραφο (αν μια παράγραφος θέλει να ονομάζεται σοβαρή).

Υπάρχουν πράγματα που δεν δένουν μεταξύ τους, αλλά θα ήθελα να τα γράψω, κι αυτό σημαίνει πάνω από μια εβδομάδα της ζωής μου γράφοντας στα μπλογκ. Δεν έχω αυτόν τον χρόνο.

Το «British Isle of Kypseli, day ψάξε βρες» πιθανόν να επανακάμψει όταν το έχει ανάγκη, αλλά προς το παρόν τα ποστ της Απολογίας θα εμφανίζονται ως:

Flotsam & Jetsam

Όσα ξεβράζει η θάλασσα στο Βρετανικό νησί της Κυψέλης. Σκουπίδια και μικροί θησαυροί.

Τί Μας Ανησυχεί Αυτήν Την Εβδομάδα

Εγώ και το Στηβάκι έχουμε ανησυχίες. Ανησυχούμε. Ησυχία δεν έχουμε.

Σας φιλώ πολύ

Ήσασταν η καλύτερή μου παρέα τα τελευταία τρία χρόνια (εκτός από το Στηβάκι) και θέλω να συνεχίσετε να είστε. Οι Απολογίες περνάνε συχνά κρίσεις. Αν δεν πρέπει να απολογήσε για τη ζωή σου κάθε λίγο και λιγάκι δεν υπάρχει περίπτωση να αλλάξεις.

ΥΓ Ευχαριστώ τον Enteka (bits and pieces) και το περιοδικό New Statesman για τις νέες ιδέες.

Η Επερχόμενη Εξέγερση

Aποσπάσματα από τον Πέμπτο Κύκλο (μετάφραση: Β. Δήμου)

Τριάντα χρόνια συνεχούς κρίσης, ανεργίας και μηδενικής ανάπτυξης κι ακόμα θέλουν να πιστεύουμε στην οικονομία. Τριάντα χρόνια με διαλείμματα ψευδαισθήσεων.

Το '81 όταν πιστέψαμε πως μια αριστερή κυβέρνηση θα βελτίωνε τη ζωή του κόσμου. Το '86-'89 με το εύκολο χρήμα, όταν όλοι έπρεπε να παίζουμε στο χρηματιστήριο και να γίνουμε πλούσιοι. Το '98 - 2001 με το ίντερνετ όταν όλοι θα αποκτούσαμε μια εικονική καριέρα και η χώρα θα κέρδιζε όλα τα Παγκόσμια Κύπελλα. Αλλά είμαστε πάλι εδώ. Χωρίς άλλα αποθέματα ψευδαισθήσεων, πιάσαμε πάτο. Έχουμε μείνει άφραγκοι ή έχουμε θαφτεί στα χρέη.

Πρέπει να καταλάβουμε ότι η οικονομία δεν περνάει κρίση. Η οικονομία είναι η κρίση. Δεν φταίει ότι δεν υπάρχουν αρκετές δουλειές, φταίει ότι υπάρχουν πάρα πολλές. Δεν είναι η κρίση που μας καταβάλει αλλά η ανάπτυξη. Ευτυχώς, υπάρχουν αρκετοί που έχουν φτάσει σ’ αυτό το συμπέρασμα.

Μιλάμε για όλες τις χώρες, ολόκληρες ηπείρους, που έχουν χάσει την πίστη τους στην οικονομία, είτε γιατί είδαν το ΔΝΤ να έρχεται και να φεύγει σε στιγμές κρίσης και οικονομικής κατάρρευσης ή γιατί πήραν μια γεύση από την παγκόσμια Τράπεζα.

Αυτό που συμβαίνει στην Γουινέα, στην Ρωσία, στην Αργεντινή είναι μια βίαιη απομυθοποίηση αυτής της θρησκείας και των αντιπροσώπων της. « Πώς λέγονται χίλιοι οικονομολόγοι του ΔΝΤ στον πάτο της θάλασσας;» «Μια καλή αρχή.»

Ένα ρώσικο ανέκδοτο: « Δύο οικονομολόγοι συναντιούνται. Ο ένας ρωτάει τον άλλον: Καταλαβαίνεις τί συμβαίνει; Ο άλλος απαντάει: Μισό λεπτό, θα σου εξηγήσω

Όχι όχι, λέει ο πρώτος, δεν θέλω να μου εξηγήσεις. Κι εγώ οικονομολόγος είμαι. Αυτό που σε ρωτάω είναι αν καταλαβαίνεις.»

Κανείς δεν σέβεται πια το χρήμα. Ούτε αυτοί που το έχουν ούτε αυτοί που δεν το έχουν. Όταν τους ρώτησαν τί θέλουν να γίνουν όταν μεγαλώσουν το 20% των νεαρών Γερμανών απάντησε «καλλιτέχνης». Τα λογιστικά τμήματα των εταιριών ομολογούν ότι δεν γνωρίζουν από πού προέρχεται η αξία. Είναι πια κοινή λογική να αντιλαμβανόμαστε την πρόοδο ως συνώνυμη με την καταστροφή.

Η κατάρρευση του σοσιαλιστικού μπλοκ δεν ήταν μια νίκη του καπιταλισμού. Ήταν απλώς η χρεοκοπία μια μορφής του καπιταλισμού. Η διάλυση της Σοβιετικής ένωσης δεν οφείλεται στο ότι οι άνθρωποι επαναστάτησαν αλλά στο ότι η προνομιούχος κοινωνική τάξη – η νομενκλατούρα- περνούσε μια φάση μεταβολής. Όταν κύρρηξε το τέλος του σοσιαλισμού, μια μερίδα της κυρίαρχης τάξης πήρε τον ιδιωτικό έλεγχο αυτών που ήδη ήλεγχε πριν στο όνομα όλων. Στα εργοστάσια το αστείο ήταν «Εμείς κάνουμε πως δουλεύουμε κι αυτοί κάνουν πως μας πληρώνουν». Οι ολιγαρχία απάντησε «Δεν υπάρχει λόγος να υποκρινόμαστε πια». Αυτοί απέκτησαν βιομηχανίες, τράπεζες, στρατιωτικά συγκροτήματα, και νάιτκλαμπ. Οι υπόλοιποι φτώχια και μετανάστευση. Όπως κανείς δεν πίστευε στην Σοβιετική ένωση επί Αντρόπωφ, κανείς δεν πιστεύει στη χώρα μας σήμερα. Τα αφεντικά και οι πολιτικοί ηγέτες δεν κάνουν καν τον κόπο να απολογηθούν για τα σκληρά οικονομικά μέτρα. Δεν διστάζουν να κλείσουν εργοστάσια μες τη νύχτα, και να στείλουν αντιτρομοκρατικές ομάδες για να σταματήσουν μια απεργία. Η στυγνή δραστηριότητα της εξουσίας σήμερα είναι από τη μία να διαχειρίζεται τα ερείπια κι από την άλλη να θέτει τις βάσεις για την Νέα Οικονομία.

Κι όμως δεν υπάρχει αμφιβολία ότι είμαστε κομμένοι και ραμένοι για την οικονομία. Για γενιές ολόκληρες μάθαμε να είμαστε παραγωγικοί και να καταλώνουμε με ευχαρίστηση Και ξαφνικά αυτό που είμασταν αναγκασμένοι να ξεχάσουμε αποκαλύφθηκε. H οικονομία είναι πολιτική. Κι αυτή η πολιτική σήμερα είναι μια πολιτική διακρίσεων όπου τα ανθρωπιστικά συναισθήματα περιττεύουν. Φυσικά το κράτος πάντα αντιμετώπιζε την οικονομία ως πολιτική, το ίδιο και η μεγαλοαστική τάξη που επωφελείται από αυτήν και το προλεταριάτο που έρχεται αντιμέτωπο με αυτήν.

Κι αυτό που μένει στη μέση είναι αυτό το περίεργο μεσαίο στρώμα του πληθυσμού, αυτών που δεν παίρνουν θέση.Η κατώτερη μεσοαστική τάξη. Αυτό το κοινωνικό ζελέ που αποτελείται από όλους αυτούς που θέλουν απλά να ζήσουν την προσωπική τους ζωή μακριά από την ιστορία και τις αναταράξεις της. Αυτός ο βάλτος που μισοκοιμάται και είναι πάντα έτοιμος να κλείσει τα μάτια του στον πόλεμο που μένεται γύρω του. Κάθε ξεκαθάρισμα του μετώπου σ’ αυτόν το πόλεμο συνοδεύεται και από την εφεύρεση μιας νέας μόδας. Και η νέα μόδα είναι η απο- ανάπτυξη. «Καταναλώνεται και παράγεται λιγότερο. Γίνεται ολιγαρκείς. Τρώτε βιολογικά προιόντα. Κάντε ποδήλατο. Μην καπνίζεται και προσέχετε τα προιόντα που αγοράζετε. Να είστε ευχαριστημένοι με τα απολύτως απαραίτητα. Οικειοθελής απλότητα.  Εργαστείτε με στόχο μια υγιή οικονομία. Αποφύγετε μια κοινωνική κρίση που θα υπονομεύσει την δημοκρατία.» Για να το θέσουμε απλά: Κάντε οικονομία. Επιστρέψτε στην οικονομία του μπαμπάκα σας, στη χρυσή εποχή του μικροαστισμού το 1950.

Ένας γραφίστας που φοράει ένα χειροποίητο πουκάμισο, πίνει ένα χυμό φρούτων με τους φίλους του στην ταράτσα ενός καφέ έθνικ. Μιλάνε αστειεύονται, χαμογελούν ο ένας στον άλλον. Νιώθουν πολιτισμένοι. Αργότερα κάποιοι θα ασχοληθούν με την κεραμεική, άλλοι με το Ζεν, την εθελοντική εργασία , κι άλλοι θα φτιάξουν ένα φιλμάκι ανιμέισιον. Αισθάνονται ότι αποτελούν ένα νέο είδος ανθρώπων, σοφότερων και πιο εκλεπτυσμένων από τους προηγούμενους. Και έχουν δίκιο. Είναι περίεργο αλλά η Apple συμφωνεί με το κίνημα της απο-ανάπτυξης για το μέλλον του πολιτισμού.

Αυτή η σύγκληση απόψεων δεν είναι συμπτωματική. Ο καπιταλισμός που έκανε τα πάντα για να διαλύσει τους παλιούς κοινωνικούς δεσμούς, τώρα θέλει να τους ξαναδημιουργήσει με τους δικούς του όρους και ξαναδημιουργηθεί μέσα από αυτούς. Η σύγχρονη ζωή της μητρόπολης είναι το εκκολαπτήριό του. Αυτή η νέα ανθρωπότητα χρειάζεται μια νέα οικονομία που δεν θα ανήκει πια σε μια διαφορετική σφαίρα αλλά θα είναι η πρώτη ύλη των ανθρώπινων σχέσεων. Χρειάζεται έναν νέο ορισμό της εργασίας. Δουλειά με τον εαυτό μας. Έναν νέο ορισμό του κεφαλαίου. Ανθρώπινο κεφάλαιο.

Μια νέα ιδέα παραγωγής και κατανάλωσης. Την παραγωγή σχέσεων, και την κατανάλωση καταστάσεων.

TRAVELLING IDEAS: “An Incomplete Manifesto” is a collaborative project curated by Gigi Argyropoulou and Lisa Alexander as part of the launch of Performance Matters on 30 April 2010 at Club Row Gallery, London:http://www.thisisperformancematters.co.uk

Vassiliki Dimou and Lisa Alexander enacted a response made to TRAVELLING IDEAS: “An Incomplete Manifesto” by Konstantina Georgelou

Photos: Travelling ideas