Είναι ίσως σημαδιακό. Έχω προσπαθήσει να ανεβάσω τέσσερις φορές αυτό το ποστ και κατέστη αδύνατο. Και τώρα, εγώ, ο φλύαρος, δεν έχω λόγια.

Όλα συμβαίνουν πολύ γρήγορα, δεν προλαβαίνω όχι να τα διαχειριστώ, ούτε καν να τα αφομοιώσω. Μπορεί και να είναι για καλό.

Και ένας φόβος τριγύρω. Όχι μόνο ένας. Ο φόβος του αποχωρισμού από το παλιό. Ο φόβος του καινούριου, του άγνωστου. Και ο φόβος ότι κάτι θα στραβώσει τελευταία στιγμή, και θα χαθούν και το παλιό και το καινούριο.

Τρεις, ως εδώ. Κι άλλοι, περιρρέοντες. Πιο σοβαροί. Που ξεπηδούν κι αυτοί ξαφνικά. Εκεί που όλα μοιάζουν να πηγαίνουν καλά. Απλώς καλά.

Δεν ξέρω αν θα τελειώσει η εποχή. Απλά αισθάνομαι την ανάγκη να τελειώσει αυτό το τέλος.

Το νησί σιγά σιγά γεμίζει ασφυκτικά. Οι πινακίδες στ' αμάξια έχουν εξωτικούς συνδυασμούς γραμμάτων, όχι τα συνηθισμένα ΚΕΑ, ΚΕΒ, ΚΕΖ. Στους δρόμους δε βλέπεις πια μόνο γνωστούς... Αγοραφοβία στην κεντρική πλατεία και στον μεγάλο πεζόδρομο της μικρής μας πόλης...  Πολύχρωμα ρούχα, καπέλα και ομπρέλες, χιλιάδες ζευγάρια μαύρα γυαλιά πετούν το ένα στο άλλο τις ακτίνες του ήλιου...

Όγδοος χρόνος στη σειρά, δίχως διακοπές... Τελευταίες μέρες σε αυτή τη δουλειά... Τουλάχιστον όπως ήταν μέχρι τώρα... Σε κανα-δυο βδομάδες θα ξέρεις πού θα βρίσκεσαι από τον Σεπτέμβρη. Εδώ, αλλού, όπου κάτσει η μπίλια του τροχού της τύχης.

Περίεργη αίσθηση. Σαν να ξεκολλούν χιλιάδες κομμάτια σου όσο φεύγουν οι μέρες κι εσύ να γίνεσαι πιο βαρύς. Επειδή δεν αντέχεις τους αποχαιρετισμούς, πρόσκαιρους ή οριστικούς. Επειδή διαπιστώνεις ότι δεν έχει απομείνει τίποτα πάνω σου πέρα απ' αυτά τα κομμάτια, που τώρα χάσκουν κάπου πεταμένα.

Μα είναι Αύγουστος... Και σε διαπερνά και σένα ο απαλός ήχος από το ανέμελο βήμα των άλλων, το χαλαρό βλέμμα,  η αίσθηση ότι για λίγο ο χρόνος σταματά. Κι όλα, ακόμα και τα πεταμένα κομμάτια σκεπάζονται από μια μουσική...  Στίχοι του Διονύση Καρατζά, μουσική του Γιώργου Ανδρέου - το τραγούδι που καλωσορίζει αυτόν τον μήνα...

Το απόλυτο τραγούδι αυτού του μηνός.