Ο τίτλος του μυθιστορήματος του Κώστα Μουρσελά θα μπορούσε να απεικονίζει και την κατάσταση του θείου πιλ - αλλά το κλείσιμο του Ελεύθερου Τύπου, του City FM και του πόρταλ E-tipos.com (το μεγάλο μπαμ που ακολούθησε κάποια μικρότερα, όπως αυτό του "Derby", του περιοδικού "Diva", και της «Χώρας», το κόψιμο σελίδων και ενθέτων από εφημερίδες) ήρθε να αντικαταστήσει τη δικιά μου δυσθυμία, που ούτως ή άλλως δεν αφορά κανέναν αλλον... Ένα κλείσιμο που ανοίγει δρόμους, φοβάμαι...
Υπάρχει ασφαλώς η συναισθηματική φόρτιση του τέλους μιας εφημερίδας που κάποτε ήταν πρώτη σε κυκλοφορία (ιδίως μεταξύ 1985-89, στα κιτρινότερά της), αλλά και του άδοξου τέλους μιας φιλόδοξης (ίσως και κενόδοξης) επένδυσης που ξόδεψε αφειδώς χρήμα για να φτιάξει την "World's best designed newspaper", παίρνοντας μεγάλα ονόματα από άλλα μαγαζιά, αλλά λησμόνησε ότι μια όμορφη εφημερίδα με μεγάλα ονόματα πρέπει να έχει και μια ταυτότητα, μια συγκολλητική ουσία που την κάνει να διαβάζεται κιόλας.
Το χειρότερο όμως και το πιο εξοργιστικό είναι οι 450 εργαζόμενοι που μένουν άνεργοι. Όχι μόνον τα μεγάλα ονόματα, που κάπου θα ξανατρυπώσουν με σκυμμένο το κεφάλι και με λιγότερο μισθό. Αλλά και τα νέα παιδιά με τα μπλοκάκια, οι καθαρίστριες, οι διοικητικοί, όλοι εκείνοι που βρέθηκαν ξαφνικά από το υπερντιζαϊνάτο κτίριο του Blue Land Center στο δρόμο.
Και το ακόμα χειρότερο είναι η όρεξη που ανοίγει, όχι μόνο στα μιντιακά μαγαζιά, αλλά και παραέξω για ψαλιδίσματα. Αφού «μέχρι και η Γιάννα έκλεισε το μαγαζί», τι να κάνουν τα άλλα, δόλια συγκροτήματα; Να δείτε τι θυσίες θα ζητήσουν, από ευαισθησία ντε, για να μην συμβεί κι εκεί το μοιραίο. Να δείτε ποιος θα ξανακουνηθεί για αύξηση - και πόσοι θα λάβουν ραβασάκι «μείωση ή απόλυση». Και να δείτε τι σιωπή θα πέσει ανάμεσα σε όλους για τις θέσεις εργασίας που θα μειώνονται στα πλαίσια «εκλογίκευσης», «εξορθολογισμού δαπανών», ή "flexicurity". Και τέλος, να δείτε πόσοι θα έχουν την αυτοκτονική διάθεση να επενδύσουν για μια καινούρια ή παλιά-που-θέλει-να-γίνει-καινούρια εφημερίδα... Λυπάμαι που το λέω, αλλά δεν ξέρω και πολλούς κάτω από 25 που να διαβάζουν εφημερίδες.
Τελειώνουν οι εφημερίδες; Νομίζω ότι τελειώνουν τα media γενικώς, όπως τα ξέραμε. Από τη στιγμή που καθένας μας μπορεί να φτιάξει ένα δικό του, η έννοια του μέσου (με την έννοια της διαμεσολάβησης ανάμεσα στην πληροφορία και τον καταναλωτή της) καταργείται. Τα νέα μέσα είναι ά-μεσα. Δεν χρειάζεται Ερμής να μεταφέρει μηνύματα όταν τα πας μόνος σου πια όπου θες.
Δεν λέω ότι θα πάψουν να υπάρξουν δημοσιογράφοι. Φοβάμαι όμως ότι σε λίγο καιρό αυτή θα είναι μια δουλειά που δεν θα πληρώνεται. Γιατί ποιος θα πληρώνει για ένα έγκυρο δημοσιογραφικό πόρταλ ή μια εφημερίδα όταν ένα τρισάθλιο μπλογκ χωρίς έξοδα, μόνο με μπαλαφάρες, κόπι-πέιστ, χοντράδες και βρισίδια μπορεί να κάνει πολλαπλάσιες επισκέψεις;
Θα έρθει και η «διόρθωση» θα μού πείτε... Θα ξεσκαρτάρει η αγορά. Αλλά θα ξεσκαρτάρει σε βάρος κυρίως των ανθρώπων που δουλεύουν για ένα (χαμηλό) μισθό, όπως εμάς τους απέξω. Ως τότε όμως, πόσοι άνθρωποι θα μείνουν άνεργοι; Και σε τι μπορεί να ελπίζει σήμερα ένα παιδί που μόλις τελειώνει μια σχολή δημοσιογραφίας;
Η ερώτηση μού ήρθε από ένα πολύ αγαπημένο πρόσωπο στο μέηλ. Πανικός - είμαι ο πλέον ακατάλληλος για να απαντήσω. Έχω, βλέπετε, οχτώ χρόνια να κάνω καλοκαιρινές διακοπές, όπως οι φυσιολογικοί άνθρωποι. Δηλαδή, μερικές μέρες, συνεχόμενες, χωρίς δουλειά, πλάι στη θάλασσα, με μαγιό και σαγιονάρες.
Στα νησιά ο περισσότερος κόσμος είναι σαν κι εμένα, λέω για να παρηγορηθώ. Γιατί οι περισσότεροι δουλεύουν για τις διακοπές των άλλων. «Ναι, αλλά εσείς έχετε όλο το χρόνο διακοπές», μου αντιτείνουν. Όποιος το λέει, του χαρίζω την καρέκλα μου. Έχει και ρόδες και είναι πράσινη. Όχι, δεν είναι ηλεκτρική. Εγώ είμαι νευρόσπαστο.
Έχουμε άλλα καλά, δε λέω. Σε λίγη ώρα είσαι στη θάλασσα. Ή στο βουνό, ή κάπου μακριά από τη μικρή μας πόλη, που κι αυτή έχει πήξει από αυτοκίνητα. Το πιστεύετε ότι έχουμε κι εμείς φανάρια και παρκόμετρα; Αλλά, σε πέντε - δέκα λεπτά μπορείς να αποδράσεις... Έτσι οι δικές μας αποδράσεις είναι μικρές. Λίγο καλοκαίρι και μετά πίσω στη δουλειά. Όχι παρένθετος χρόνος, εδώ. Ένας είναι ο χρόνος.
Πίσω στο καλοκαίρι... Είναι άραγε τα αδειανά σχολεία απέναντι από το παράθυρο του γραφείου; Ήδη αποζητάω τις φωνούλες (ή τσιριδούλες) των μικρών. Είναι η μυρωδιά από φτηνό λάδι καρύδας που κυριαρχεί όπου βρίσκονται τουρίστες (κι αυτούς βέβαια φέτος τους βλέπουμε με το κυάλι); Είναι οι τζόγκερς με τα αμάνικα και τα σορτσάκια, οι αναψοκοκκινισμένοι ημίγυμνοι βορειοευρωπαίοι ή ο κομπλεξικός θείος πιλ που βγάζει τη μπέρμπελη με μακριά παντελόνια; Είναι τα ψάθινα καπέλα και τα τεράστια γυαλιά ηλίου; Η ζέστη της μικρής μας πόλης, που γίνεται ανυπόφορη το μεσημέρι; Οι λιγοστοί πια, λόγω δολαρίου, ομογενείς που καταφθάνουν από την Αμερική (και που φοβάμαι πως θα τους στραβοκοιτάνε όλοι φέτος μπας και κουβαλάνε καμιά νέα γρίπη;). Είναι τα ενοικιαζόμενα Νταεγού με τους τουρίστες που πηγαίνουν σαν χελώνες, για να μην πω σαν τον θείο πιλ και χειρότερα (με το δίκιο τους οι άνθρωποι σε τέτοιους γκρεμούς); Είναι οι περιοδεύουσες συναυλίες, παραστάσεις και εκδηλώσεις που θα φάμε φέτος με το κιλό; Ή μήπως το λαϊκό προσκύνημα στα υπαίθρια καφέ της πόλης;
Είναι παγωτό σοκολάτα που σου βάφει τα χείλη; Παγωμένο ποτήρι που το ακουμπάς απαλά στο λαιμό; Σποράκι από πεπόνι που το παίζεις με τη γλώσσα; Καρπούζι που η φλούδα του γίνεται γλυκό; Η σκιά της κληματαριάς; Πρωινά ξυπνήματα για περπάτημα ως το Κάστρο; Αλάτι στα μαλλιά; Άμμος ανάμεσα στα δάχτυλα; Στριφογυριστές βουτιές κάτω από το νερό; Κουνούπια - καμικάζι που εφορμούν τη νύχτα; Λυμένα μέλη σ' ένα σεντόνι, ντάλα μεσημέρι; Τζαζ συναυλίες βιρτουόζων τζιτζικιών;
Επειδή πρέπει να της δώσω μια συγκεκριμένη απάντηση, μπορείτε, θερμοπαρακαλώ, να με βοηθήσετε; Να μου πείτε, τέλος πάντων, να μάθω κι εγώ:
Βλέποντας, αυτές τις ημέρες, τις εικόνες εξαθλίωσης στο κτίριο του πρώην Εφετείου της Οδού Σωκράτους, με τους δεκάδες δυστυχισμένους ανθρώπους να συνωστίζονται εκεί σαν τα ποντίκια, το μυαλό μου πάει 12 χρόνια πίσω... Τότε που στο ισόγειό του κτιρίου αυτού πήγαινα να δώσω προφορικές εξετάσεις για να βγάλω την άδεια του δικηγόρου... Εκατοντάδες, τότε, υποψήφιοι δικηγόροι καθόμασταν σε μια μεγάλη αίθουσα, στις θέσεις των κατηγορουμένων οι εξεταζόμενοι και των ακροατών οι υπόλοιποι, που κατοικοεδρεύαμε εκεί κάμποσες μέρες πριν για να ακούμε τις ερωτήσεις που έπεφταν στους πριν από μας... Βρώμικο ήταν και τότε το κτίριο, σ' έπνιγε, σαν να κουβαλούσε πάνω του όλη τη μαυρίλα που ξεχείλιζε από τα δικόγραφα, από τις διαφορές, από τις αγωνίες των ανθρώπων. Η κατάληξή του δεν εκπλήσσει, αν αναλογιστεί κανείς πόσες κατάρες και πόσο μίσος ξέμειναν εκεί μέσα, ακόμη κι όταν το Εφετείο μεταφέρθηκε πίσω από τον Άρειο Πάγο.
Ήμουν 23, τότε. Ήδη είχα περάσει και γραφτεί στη θεατρολογία. Τα σχέδιά μου να φύγω έξω για μεταπτυχιακό (εννοείται, όχι στα Νομικά) είχανε ματαιωθεί βιαίως, και όπως αποδείχτηκε, οριστικά. Όταν προγραμματίζουμε να γίνουν όλα στην ώρα τους και με τάξη, ο θεός γελάει.
Είδα εκεί μετά από καιρό τους παλιούς φίλους. Που προχωρούσανε κανονικά, και απορούσανε πώς εγώ είχα αλλάξει σχολή, πώς χάθηκα από τα δικαστήρια, πώς, πώς πώς... Πού να τους εξηγούσα. Από την αμηχανία μου πήγαινα κι έφτιαχνα τις καρέκλες στο πίσω μέρος της αίθουσας, κι έλπιζα πως όλο αυτό το μαρτύριο θα τέλειωνε. Πάντα αρρώσταινα όταν έμπαινα σε δικαστήριο - ακόμα και όταν ήμουν ασκούμενος.
Στις εξετάσεις ήμουνα τυχερός. Στη δικιά μου ομάδα (δέκα-δέκα μας εξέταζαν) ήμασταν όλοι πανάσχετοι. Οι άλλοι ήτανε σχεδόν μουγγοί, άλλοτε με αμηχανία, άλλοτε με έπαρση («δεν το ξέρω, γιατί σπούδασα στις Βρυξέλλες» είπε μια νεαρά). Εγώ απάντησα μόνο τις ερωτήσεις που είχαν ξαναπέσει τις προηγούμενες μέρες. Έτυχε να με ρωτήσουν μόνο αυτές...
Οι εξετάσεις τέλειωσαν κι εγώ έφυγα ανακουφισμένος - είχα εξεταστική και στην άλλη μου σχολή. Δυο μήνες μετά το τηλέφωνο της μάνας μου χτύπησε. Ήταν μια άγνωστη φωνή, που ήθελε να της πει κάτι για το γιο της. Τρομοκρατήθηκε. Νόμισε ότι κάτι κακό είχε γίνει πάλι. Ήταν ο πατέρας ενός φίλου - βγήκανε τα αποτελέσματα και ήθελε να της δώσει συγχαρητήρια που ο γιος της ήτανε μέσα στους πρώτους στη βαθμολογία. Θα γινότανε δικηγόρος. Δικηγόρος!
Δεν θυμάμαι αν ήτανε την ίδια μέρα ή την επόμενη που της ήρθε και το άλλο τηλεφώνημα, εκείνο που ενδόμυχα φοβόταν. Λίγες μέρες μετά, ο γιος της είχε βγει από το νοσοκομείο, γρήγορα, ευτυχώς, αυτή τη φορά. Ήταν παραμονές Δεκαπενταύγουστου, η Αθήνα ήταν άδεια. Ο γιος της είπε να την πάει βόλτα στο κέντρο και μετά Πλάκα και Αρχαία Αγορά.
«Θα μου κάνεις μια χάρη;» τον ρώτησε. «Θα με πας στο Εφετείο να δούμε τα αποτελέσματα;»
Και πήγαμε. Ήτανε κολλημένα στο ισόγειο - ένας τεράστιος κατάλογος (σχεδόν όλοι είχανε περάσει, αλλά η μάνα μου το θεώρησε μέγα επίτευγμα). Έψαξε, βρήκε το όνομά μου. Είδαμε και τη βαθμολογία, εκείνη χάρηκε, εγώ δεν μπορώ να πω το ίδιο, φύγαμε.
Ήταν η τελευταία μου επίσκεψη στο κτίριο της οδού Σωκράτους. Ποτέ δεν ξαναβρέθηκα εκεί. Ως δικηγόρος δεν έκανα ούτε μια παράσταση. Δεν πρόλαβα καν να γίνω «Παρ' Εφέταις». Το Εφετείο έφυγε, πήγε στην Αλεξάνδρας. Σε τρία χρόνια έφυγα κι εγώ, γύρισα στο νησί, και, τέτοιες μέρες ήτανε, πριν από οχτώ χρόνια, πήγα στον Δικηγορικό Σύλλογο και άφησα εκεί την παραίτησή μου από το «δικηγορικό λειτούργημα».
Πόσοι κοιμούνται άραγε τώρα σ' εκείνη την αίθουσα; Πού είναι οι μανάδες τους; Υπάρχει κανένας φίλος τους εκεί μέσα, εκεί έξω, κάπου; Κι αυτοί, ονειρεύονταν να πάνε στο εξωτερικό για κάποιο λόγο. Και μ' αυτών τα σχέδια γέλασε ο θεός; Υπάρχει κανείς που περιμένει να τελειώσει η αγωνία του φτιάχνοντας τις καρέκλες;
(Από το Άσμα Ασμάτων - και τον Μεγάλο Ερωτικό του Μάνου Χατζιδάκι)
Τα ύψη κρύβονται στα βάθη της ψυχής. Εκεί και τα μεγάλα έργα. Που είναι μεγάλα γιατί μας περιέχουν όλους. Και ολόκληρους. Κι όταν τα κοινωνούμε, στην πραγματικότητα τα ανακαλύπτουμε κάπου βαθιά μέσα μας. Εκεί βρίσκεται η έκπληξη του ύψους. Στο πόσο βαθιά ταξιδεύει εντός μας. Στο πόσο οικείο είναι τελικά όλων μας το απόκρυφο βάθος.
Ακόμα και σήμερα, 15 του μηνός, 15 χρόνια μετά την αποχώρηση του Μάνου Χατζιδάκι, δεν αισθάνομαι καμιά, απολύτως καμιά απουσία. Η μουσική του είναι εδώ. Εντός μας. Είναι γενετικό υλικό. Που τα χώρεσε όλα και τα προχώρησε. Αυτή είναι ίσως η πεμπτουσία της ελληνικότητας, εκείνης, της αληθινής, που ξεπερνά σύνορα και γεωγραφίες. Να χωράει και να προχωράει. Μπροστά. Με τις αποσκευές της, καντάρια αιώνων, ελαφριές σαν φτερό στο καπελάκι της.
Αν δεν θέλουμε να κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας, ο πραγματικός νικητής αυτών των Ευρωεκλογών είναι δεν είναι ούτε η (αναμενόμενη και προαναγγελθείσα) αποχή, ούτε το ΠΑΣΟΚ (που είναι ωστόσο καθαρά πρώτο), ούτε οι Οικολόγοι (ακόμα θυμάμαι μειδιώντας το «πουσάρισμα» των δημοσκοπήσεων που τους έδιναν κάτι ξεγυρισμένα 10άρια, όπως έδιναν και στον ΣΥΡΙΖΑ ξεγυρισμένα 20άρια παλαιότερα).
Ο ΛΑ.Ο.Σ. του Γ. Καρατζαφέρη, ο πραγματικός νικητής των εκλογών αυτών είτε το θέλουμε είτε όχι εμείς τα κρυφοκομμούνια, εκτοξεύθηκε στο 7.15% (από 4,1 το 2004) και ψηφίστηκε από 366.615 συμπολίτες μας, 100.000 περισσότερους από το 2004. Κοινώς, έσκισε.
Καθόλου περήφανος δεν είμαι γι' αυτό το αποτέλεσμα, ωστόσο νομίζω ότι είναι ανάγκη να το ψάξουμε λιγάκι το ζήτημα, καθώς ο σχηματισμός αυτός, σε αντίθεση με άλλους (ΔΗΑΝΑ, Πολιτική Άνοιξη, ΔΗΚΚΙ), δείχνει να ξεπερνά το πρόσκαιρο και να παγιώνεται με ανοδικές τάσεις στο πολιτικό σκηνικό.
Πού έκανε τα υψηλά του ποσοστά ο ΛΑΟΣ; Στις Α, Β Αθηνών, υπόλοιπο Αττικής και Πειραιά (από 8,61 μέχρι 9,50%) , στις Α και Β Θεσσαλονίκης (9,82 και 9,29) και σε όλη σχεδόν τη Θράκη και τη Μακεδονία (όπου ήταν τρίτο κόμμα). Το ρεύμα του στην υπόλοιπη Ελλάδα ήταν ανοδικό, αλλά σαφώς ασθενέστερο.
Τι σημαίνει αυτό, με το κουτό μυαλό μου; Ότι ο ΛΑΟΣ ψηφίστηκε στην Αττική κυρίως για τις θέσεις του για τη λαθρομετανάστευση, και στη Βόρειο Ελλάδα για τις θέσεις του απέναντι στη FYROM και την ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας. Γιατί άλλες θέσεις για άλλα ζητήματα δεν είχαμε τη χαρά να μάθουμε, παρά τη συχνότατη παρουσία των εκπροσώπων του στα μέσα.
Κοινώς: Ο ΛΑΟΣ χάιδεψε αυτιά. Για την ακρίβεια, χάιδεψε τις πιο κρυφές κοινωνικές και εθνικές φοβίες του Έλληνα. Τις χάιδεψε μόνος του με πάθος και πήρε μόνος του φαλάγγι όσους βρήκαν απάγγιο κι απανέμι σ' αυτό που είχαν πάντα στο πιο μύχιο κομμάτι του εγώ τους, αλλά έτρεμαν να εκφράσουν. Έπαιξε με την ξενοφοβία και τον μύχιο εθνικισμό των Ελλήνων. Που αποδείχτηκε ότι είναι και τα δυο υπαρκτά όταν ανέκυψαν τα ανάλογα ζητήματα. Η μετανάστευση, που αλλάζει τον επί δεκαετίες αναλλοίωτο κοινωνικό ιστό, αλλά και ό,τι απειλεί το ελληνικό αρχαιόθεν κλέος: Οι σκοπιανοί, οι τούρκοι, οι «θολοκουλτουριάρηδες» αριστεροί (που τελικά φαίνεται ότι έχουν κάτσει σε όλων το λαιμό). Μπορεί πριν από δέκα-είκοσι χρόνια ο Έλλην να διερρήγνυε τα ιμάτιά του για την άνοδο της Λέγκας του Βορρά στην Ιταλία ή του Λεπέν στη Γαλλία, ή του μακαρίτη Πιμ Φόρτουιν στην Ολλανδία, τώρα όμως που τα αντίστοιχα ζητήματα χτύπησαν την πόρτα του έδειξε τα ίδια αντανακλαστικά.
Είναι εντυπωσιακό αλλά μάλλον φυσικό, ότι ο ΛΑΟΣ είναι ένα κόμμα κυρίως τηλεοπτικό - κόμμα παραθύρων, πάνελ και μεσημεριανών εκπομπών. Δεν γνωρίζω τη διείσδυση στα επαγγελματικά σωματεία, το φοιτητικό κίνημα ή το πώς οργανώνεται η βάση του. Δεν αισθάνομαι ότι έχει σπουδαίες επιδόσεις στους τομείς αυτούς. Για την ακρίβεια, δεν νομίζω ότι υπάρχει ως κόμμα στον κοινωνικό στίβο. Υπάρχει κυρίως στις τηλεοπτικές συχνότητες (όχι στους δρόμους, αλλά μέσα στα σπίτια μας). Η προώθηση των απόψεών του γίνεται με μια εσάνς λάιφστάιλ κυρίως από τα τηλεοπτικά κανάλια, από τις γνωστές φυσιογνωμίες που εκπροσωπούν το κόμμα (με πρώτα βιολιά τους κ.κ. Γεωργιάδη, Βελόπουλο και Πλεύρη), και κυρίως από τον επικοινωνιακό πρόεδρό του, τον Γ. Καρατζαφέρη, που έχει το χάρισμα να περνάει τις πιο επικίνδυνες απόψεις (ή τα σκαλοπάτια που οδηγούν σ' αυτές) με έναν ανάλαφρο, χαριτωμένο, τηλεοπτικό τρόπο. Το βήμα για να ακουστούν οι απόψεις του ΛΑΟΣ δίνεται αφειδώς, και η τακτική (που ξεκινά από πατερουλίστικες δωροεπιταγές στο ταμείο της φτώχειας, παρασκήνια γάμων με μουσουργούς-τηλεπαρουσιάστριες και φτάνει μέχρι ομηρικούς καβγάδες, και κακόφωνες, αναιδείς και επηρμένες υλακές) είναι άκρως ανταποδοτική, αν κρίνουμε από το αποτέλεσμα των εκλογών.
Γιατί άραγε το πολιτικό σύστημα επέτρεψε τη διείσδυση στους κόλπους του ενός σχηματισμού σαν το ΛΑΟΣ (που προσέχει πάντα να διαχωρίζει τη θέση του από την ακροδεξιά - ας μην ξεχνάμε όμως ότι και η Χρυσή Αυγή πήρε 23.500 ψήφους);
Η Νέα Δημοκρατία βολεύεται πολλαπλά: Αφ' ενός ξεφορτώνεται, χωρίς να τα χάνει τα δεξιότερα της δεξιάς στοιχεία, που πηγαινοέρχονται στο ΛΑΟΣ, ώστε να μην έχουν πρόβλημα συγκατοίκησης οι πιθανοί ψηφοφόροι του «μεσαίου χώρου». Αφ' ετέρου, έχει έναν εταίρο για πιθανή μετεκλογική συνεργασία. Αλλά, επιπλέον, έχει και ένα ανάχωμα για ψήφους που της φεύγουν και θα μπορούσαν να πάνε στο ΠΑΣΟΚ. Όσοι δεν πιστεύουν το τελευταίο, ας δουν τις αναλύσεις για τις διαρροές της ΝΔ σε αυτές τις ευρωεκλογές.
Το ΠΑΣΟΚ βολεύεται να έχει έναν τρυποκάρυδο που ροκανίζει το ποσοστό της ΝΔ την ίδια στιγμή που εκείνο έχει την Αριστερά να ροκανίζει τα δικά του ποσοστά.
Η Αριστερά έχει πάλι έναν όχι ταξικό αλλά ιδεολογικά αντίθετο εχθρό για να την βρίζει και εκείνη να αισθάνεται διωκόμενη από «σταγονίδια». Ενίοτε αυτό το στρίμωγμα (νομίζει ότι) της κάνει και καλό (Πες με «θολοκουλτουριάρη» και φτιάχνομαι!).
Όλο το σύστημα εν γένει βολεύεται να έχει ένα ανάχωμα πιο ήπιων τόνων που θα εκφράζει εθνικιστικές και ξενοφοβικές τάσεις και θα εμποδίζει την ανάπτυξη πιο ακραίων στοιχείων. Ό,τι ήταν κάποτε ανεπιτυχώς το «Κόμμα των Προοδευτικών» του Μαρκεζίνη, για να αποφευχθούν φαινόμενα τύπου ΕΠΕΝ (που είχε κάνει κάποτε εκστρατεία με αφίσες του Παπαδόπουλου και είχε εκλέξει ευρωβουλευτή).
Είναι άραγε ακίνδυνος ο κ. Καρατζαφέρης και οι περί αυτόν; Νομίζω ότι ο ίδιος είναι. Να το πω καλύτερα. Δεν είναι επικίνδυνος. Μου είναι μέχρι και συμπαθής . Η δυναμική που δημιουργείται όμως από την άνοδο του κόμματός του είναι επικίνδυνη. Αυτή η «λαϊκή δεξιά», όπως την ξέρουμε σήμερα, δημιουργεί τις προϋποθέσεις για να την προσεγγίσουν μεγάλες μάζες πολιτών και να προσεταιριστούν ιδέες (ή ψήγματα ιδεών) εθνικισμού και μισαλλοδοξίας, κοινωνικού και φυλετικού ρατσισμού που δεν ξέρουμε πού μπορεί να οδηγήσουν αργότερα, όταν τα πρόσωπα που θα αναδειχθούν στον χώρο μπορεί να είναι άλλα, αλλά και όταν οι κοινωνικές συνθήκες θα είναι διαφορετικές...
Καμιά φορά, τα μικρά, μπουμπουκίζοντα και βαβουριάρικα γκίζμο που θρέφουμε σαν παιχνιδάκια στον κόρφο μας και ενίοτε γελάμε μαζί τους, όταν έρθει το πλήρωμα του χρόνου μεταλλάσσονται, και γίνονται σαρκοβόρα Γκρέμλιν (και δεν εννοώ το ατάσθαλο γατί). Ας το προσέξουμε λιγάκι....
Ελάχιστα πριν τις εκλογές οφείλω να σας ενημερώσω για ένα ανείπωτο οικογενειακό μου δράμα, το οποίο ενδεχομένως εν αγνοία σας ζείτε κι εσείς οι ίδιοι. Ένα δράμα που είναι πέρα για πέρα αληθινό και δυναμιτίζει τα θεμέλια της εκλογικής διαδικασίας.
Εξηγούμαι: η αγαπημένη μου θεία Θωμαΐς είναι γραμμένη δύο φορές στους εκλογικούς καταλόγους. Μία φορά με το πατρικό της όνομα, στο χωριό που γεννήθηκε. Και μία φορά με το όνομα του συζύγου της, στο χωριό του συζύγου της.
Όπερ εστί μεθερμηνευόμενον: Αν η θεία μου είχα προνοήσει να μην παραδώσει την παλιά της ταυτότητα όταν παντρεύτηκε, θα μπορούσε κάλλιστα να ψηφίσει δύο φορές, αφού τα χωριά μας ελάχιστα απέχουν. Φευ, δεν μπορεί να απολαύσει δωρεάν και με το νόμο το προνόμιο της πολυψηφίας, το οποίο εμείς οι νεώτεροι έχουμε τη χαρά να το ζήσουμε μόνο στέλνοντας αλλεπάλληλα SMS στο τραγούδι της προτιμήσεώς μας στη Γιουροβίζιον.
Σας διαβεβαιώ, ουδέποτε η θεία Θωμαΐς θα διενοείτο να πράξει κάτι τέτοιο, καθότι ηθικό και ακέραιο στοιχείο. Τώρα όμως ξέρετε τι άλλο τρομερό συμβαίνει; Ακόμη κι αν η θεία πάει να ψηφίσει με το κανονικό της όνομα στο κανονικό της χωριό, θα απέχει από τις εκλογές με το πατρικό της όνομα στο παλιό της χωριό. Σαν άλλη Δρ Τζέκυλ και Μίστερ Χάιντ, η θεία Θωμαΐς θα τραβήξει ταυτοχρόνως και για την κάλπη και για την παραλία.Η Θωμαΐς η παρούσα θα είναι μια νομοταγής πολίτης (ή πωλήτρια, αν ακολουθούμε την νεότερη γραμματική), ενώ η Θωμαΐς η απούσα, ανάλογα με την στάση που τηρεί κανείς έναντι της αποχής, θα είναι είτε μια απολιτίκ ανέμελη ζαμανφουτίστρια που αλωνίζει τις αμμώδεις ακτές της νήσου, είτε μια πασιονάρια του σιωπηλού, ξαπλωτού και με υψηλό δείκτη προστασίας κινήματος αντίστασης στο (πανθομολογούμενο) μαύρο χάλι της πολιτικής μας ζωής, με σύνθημα: «Και μαυρίστε τους και μαυρίστε».
Οποία σύγχυση και στην τελική αποτίμηση του αποτελέσματος! Η θεία θα είναι και στους ψηφίσαντες και στους μη ψηφίσαντες. Όλοι θα πανηγυρίσουν για τη στάση της. Και εγώ, ο λατρευτός ανηψιός της, που υποστηρίζω ότι πρέπει να ψηφίζουμε στις εκλογές έστω με κατίμαυρη καρδιά, αλλά και η μαμά μου, πρωθιέρεια της αποχής, που τάχα μου έδωσε αυτή την εβδομάδα την ταυτότητά της για να της βγάλω ΑΜΚΑ γιατί ξέρει πως είναι σφόδρα πιθανόν ότι κάπου θα την ξεχάσω και θα έχει δικαιολογία για να μην ψηφίσει (Την καταγγέλλω δημόσια, αν δεν το καταλάβατε).. Σύγχυση στα κόμματα, στους εκλογολόγους, στην καταμέτρηση της αποχής, που είμαι σίγουρος ότι, με τη βοήθεια της θείας αλλά και χιλιάδων άλλων διπλοεγγεγραμμένων ή αποδημησάντων από τον μάταιο τούτο κόσμο, θα χτυπήσει τρελά ποσοστά.
Το τελευταίο δεν το λέω τυχαία. Πρόσφατα ο ταχυδρόμος έδωσε στη μαμά μου ένα γράμμα από το ΠΑΣΟΚ που απευθυνόταν σε μια γειτόνισσα, που επί κυβερνήσεων Σημίτη είχε μετοικήσει εις τας αιωνίους μονάς. Όταν η μαμά το έδωσε στη νύφη της, εκείνη κάγχασε βουερά: Το γραμμα περιείχε κάρτα μέλους του κόμματος στο όνομα της μακαρίτισσας, και της ζητούσε να πληρώσει και συνδρομή, αλλά και να συμπληρώσει μερικά στοιχεία, μεταξύ των οποίων E-mail και κινητό. Μπήκα στον πειρασμό να ζητήσω από τη νύφη να πληρώσω εγώ τη συνδρομή και να τη στείλω στο κίνημα με διεύθυνση «Οικισμός Κερκαλού (έτσι λέγεται η περιοχή που φιλοξενεί το νεκροταφείο μας), οδός Αναπαύσεως, 4ο υπόγειο αριστερά». Πού την είχαν βρει τη μακαρίτισσα; Υποψιάζομαι στους εκλογικούς καταλόγους. Άρα, και αυτή μεθαύριο θα κάνει αποχή. Ελπίζω, δηλαδή.
Αν υποψιαστώ ότι στους εκλογικούς καταλόγους συμπεριλαμβάνεται και επομένως θα κάνει επίσης αποχή και η γιαγιά μου η Κατερίνα, η οποία απεβίωσε το έτος 1978, θα σκεφτώ πολύ σοβαρά να κατέβω στις επόμενες εκλογές. Αν τους μαζέψω όλους αυτούς (κάποιον τρόπο θα βρω) η εκλογή μου είναι βεβαία.
Αυτά. Καλή ψήφο σε όλους (ή καλό μπάνιο, αλλά, ρίξτε και μία ψήφο όπου αγαπάτε, τζάμπα είναι), και καλή επιτυχία (για να μην ξεχνιόμαστε) σε ΟΛΗ την Αριστερά (Δεν διαβάζει η Αλέκα, το έχω τσεκάρει από το προηγούμενο ποστ).
Παρακολουθώ με προσοχή, τις τελευταίες εβδομάδες, τα κρυφοξεχειλίσματα των μύχιων πόθων πολλών, πολιτικών, δημοσιογράφων και πολιτών, πόθων που επικεντρώνονται σε ένα αντικείμενο: την αποκαθήλωση του Αλέξη Τσίπρα αμέσως μετά την προσδοκώμενη πτώση των ποσοστών του ΣΥΡΙΖΑ στις ευρωεκλογές της Κυριακής.
Οι δημοσκοπήσεις που δείχνουν την πτώση των ποσοστών του ΣΥΡΙΖΑ είναι οι ίδιες που εκτόξευαν προ μηνών το κόμμα σε ποσοστά που θύμιζαν το αλήστου μνήμης σύνθημα του ΚΚΕ (17% - Β΄κατανομή). Αντίστοιχα, οι ίδιες δημοσκοπήσεις δείχνουν συντριπτικά αυξημένα τα ποσοστά των «Οικολόγων Πράσινων» (που αυτό το δίμηνο είναι το νέο trend, με άγνωστη τύχη μετά τις εκλογές). Περίεργα σκαμπανεβάσματα, που αμφιβάλλω ότι θα επαληθευθούν στις κάλπες. Και οι μιντιάνθρωποι που θρηνωδούν για την πτώση είναι οι ίδιοι που αναδείκνυαν ποικιλοτρόπως μέχρι πρότινος τον καινούριο χαρισματικό ηγέτη.
Δεν θα ήθελα να ήμουν στη θέση του Αλέξη Τσίπρα αυτές τις μέρες. Τον παρακολουθούσα απόψε από τηλεοράσεως να μιλά στην πλατεία Κοτζιά - έβλεπα αυτό που ήξερα από την αρχή: έναν χαρισματικό νέο άνθρωπο (που δεν είναι ούτε Τσε ούτε Φιντέλ αλλά ούτε και Σημίτης στο μπαλκόνι), ένα φρέσκο και όμορφο πρόσωπο, έναν συνομήλικό μου που μπορεί να μιλάει σχεδόν την ίδια ξύλινη γλώσσα, αλλά τουλάχιστον δείχνει ότι έχει ένα κάποιο τσαγανό. Ότι έχει έναν ενθουσιασμό (ίσως χωρίς υποδομή, ίσως χωρίς πείρα), που κάπου μπορεί να βγάλει. Ότι έχει μια φόρα - τη φόρα του καινούριου (ακόμη κι αν αυτό δεν είναι και τόσο καινούριο). Ότι, τέλος πάντων, είναι, διάολε, μια καινούρια φάτσα, χωρίς κοστούμι και γραβάτα, που νιώθεις ότι είναι λίγο πιο ανθρώπινος από την μέση εικόνα του πολιτικού αρχηγού που ξέραμε ως τώρα. Και πιο κοντά στη δικιά μας, παραζούζουλη γενιά που παλεύει να ενηλικιωθεί επαγγελματικά και συναισθηματικά στα 35.
Δεν άλλαξε τίποτα από τότε που έγινε πρόεδρος, εδώ και περίπου ένα χρόνο, όταν όλοι τον αποθέωναν. Δεν πρόλαβε καν να επιχειρήσει να διαψεύσει τις προσδοκίες. Ίδιος ήταν και τότε με το 18% και τώρα με το 4% των δημοσκοπήσεων. Τι φταίει λοιπόν;
Θαρρώ, το ίδιο σύστημα που έριξε πάνω του τα φώτα αποφάσισε ότι θα λάμψει ακόμη πιο πολύ αν τον πυρπολήσει. Ότι η συγκλονιστική και πιασάρικη ιστορία επιτυχίας πρέπει να έχει και μια θεαματική πτώση. Ότι η νεανική αυθάδεια ή τόλμη θα πρέπει να ακολουθείται νομοτελειακά από ένα ωραίο στραπάτσο. Σκεφτείτε όλους τους πολιτικούς αρχηγούς, έναν προς έναν. Ποιος θα ήταν ιδανικός πρωταγωνιστής σε μια σκηνή καταδίκης του πολιτικού μας συστήματος, όπου το θύμα διαπομπεύεται γυμνό και καθισμένο ανάποδα σε γάιδαρο στην πλατεία Συντάγματος (ωχ, δίνω ιδέες για περφόρμανς τώρα); Μπορείτε να φανταστείτε ιδανικότερο πρωταγωνιστή σε αυτόν τον ρόλο εκτός από τον Αλέξη; Για την ακρίβεια, μπορείτε να φανταστείτε κάποιον άλλον από τους πολιτικούς αρχηγούς στην ίδια θέση; Ο Αλέξης είναι το μόνο θύμα που σ' αυτή την περίπτωση μπορεί να ξυπνήσει όλα τα αισθήματα του θεατή: χαιρεκακία, ανακούφιση (με παραπομπή στο «Καληνύχτα Κεμάλ, αυτός ο κόσμος δεν θ' αλλάξει ποτέ), συμπόνοια και θλίψη, αλλά και ολίγη από σαδιστική ηδονή.
Το έγκλημα του Αλέξη είναι ότι είναι νέος. Ότι τα μαλλιά του δεν άσπρισαν ακόμα, ότι εκτός από το να τον θαυμάσεις είναι το ίδιο εύκολο (και πιο εύκολο) να τον ζηλέψεις. Και αμέσως, αυτόματα, να τον ρεζιλέψεις. Και εσύ, μεσήλικα και υπερήλικα πολιτικέ, που φοβήθηκες μήπως διαταραχθεί και στο δικό σου κόμμα η βραδυκίνητη σαν μαούνα επετηρίδα και εγώ, ο μεσήλιξ και υπερήλιξ πολίτης, που μπορεί να φοβάμαι ότι το καινούριο θα σκάσει μύτη την ώρα που νόμιζα πως θα του αλλάξω πάνες.
Έχοντας βιώσει από πρώτο χέρι τι σημαίνει να μη σε πιστεύουν και να μη σού δίνουν σημασία μόνο και μόνο επειδή είσαι νέος («Συγνώμη που δε σας χαιρέτησα, αλλά δε μου γεμίσατε το μάτι» μού είχε πει κάποτε μια καλοπροαίρετη κατά τα άλλα κυρία η οποία τώρα πια δε χάνει ευκαιρία να μου λέει πόσο με εκτιμά και με θαυμάζει), έχοντας ο ίδιος πλέον γκρίζα μαλλιά και πολλά ψυχοσωματικά μετά από 9 χρόνια που είμαι «νέος και άπειρος» και η «διάδοχος κατάστασις», δεν μπορώ παρά να στέκομαι στο πλευρό του Αλέξη. Και παρότι κρυφοκομμούνι, να εύχομαι στον ΣΥΡΙΖΑ καλή επιτυχία στις εκλογές, έτσι για να σκάσουν και να κρεπάρουν όσοι (ενδεχομένως όχι μόνο από τους αντιπάλους του) θέλουν να τον φάνε αμάσητο. Στην ανάγκη, μπορεί να φτάσω στο σημείο και να τον ψηφίσω (Αυτό να μην το διαβάσει η συμπατριώτισσά μου Αλέκα, γιατί την έβαψα).
Γιατί όσο κι αν αυτό που εκπέμπει σε επίπεδο ιδεών ο Αλέξης είναι ακόμη λίγο παλιό, υπάρχει μια ελπίδα, ίσως η μόνη στο σημερινό μας σκηνικό, στο φρέσκο του πρόσωπο, να ξεφυτρώσει κάτι καινούριο, όσο είναι ακόμα καιρός, πριν παλιώσει κι ο ίδιος...
Για τον Τάσο Γεωργόπουλο θέλω πολύ καιρό να γράψω. Αφορμή, το κλιπ του τραγουδιού του που βρήκα στο You tube, και το οποίο τραγούδι περιγράφει επιτυχέστατα το (κυριολεκτικώς) state of mind του θείου pil: «Έχω μια θάλασσα μες στο κεφάλι μου». Κλιπ γυρισμένο στην κορυφή του πιο ψηλού βουνού του νησιού μας (για να καταλάβετε, σ' αυτό το νησί έχουμε τρικυμίες όχι μόνο στα κρανία, αλλά και στα βουνά). Εδώ γεννήθηκε ο Τάσος, εδώ ζει, εδώ φτιάχνει τα τραγούδια του.
«Χαμένο νησί» είναι κι ο τίτλος του πρώτου προσωπικού cd του Τάσου, που έχει βγει από τη Lyra. Με τα τραγούδια ή και τη φωνή του είχε συμμετάσχει και στο "Project One" των RED, καθώς και στους δίσκους του Γιώργου Μυλωνά και του Πάνου Μουζουράκη. Με το συγκρότημά του, τους BanDa BanDa, παίζουν λάιβ όχι μόνο στο νησί μας, αλλά και στο κλεινόν άστυ.
Είναι πολύ παρήγορο και ακόμα περισσότερο ελπιδοφόρο, σε μια εποχή που πραγματικά δεν ακούμε ωραία καινούρια τραγούδια (όχι, κατά τη γνώμη μου, γιατί δεν φτιάχνονται αλλά γιατί για κάποιους λόγους δεν φτάνουν στα αυτιά μας) να υπάρχουν (γιατί υπάρχουν, σε πολλά μέρη της Ελλάδας) παιδιά σαν τον Τάσο, που με προσωπικό ενθουσιασμό και μεράκι πειραματίζονται, ψάχνουν, παλεύουν, αναζητούν το καινούριο... Έχω την αίσθηση ότι η δισκογραφία (αλλά και όλο το σύστημα προβολής της παραγόμενης μουσικής) αδυνατεί πλέον να παρακολουθήσει αυτό που της έδινε ζωή: τη μουσική εκεί που πραγματικά παράγεται. Στα λάιβ, στις ατέλειωτες ώρες στο στούντιο, στην επώαση των καινούριων ήχων σε ένα περιβάλλον που δεν έχουν τον πρώτο λόγο μιντιακά πολυκαταστήματα, μάνατζερ, στυλίστες, κομμώτριες και lifestyle δημοσιογράφοι- ή, στη χειρότερη, αρχισυντάκτες και πανελίστες πρωινομεσημεριανών τηλεοπτικών εκπομπών.
Ο Τάσος και η γυναίκα του και φωνή των BanDa BanDa, η Ευαγγελία Σκιαδαρέση ήταν συμμαθητές μου στο σχολείο. Θα μού πείτε «είσαι προκατειλημμένος». Όχι. Δεν είμαι. Τους θαυμάζω γι' αυτό που με πραγματική αγάπη και πάθος προσπαθούν. Είμαι περήφανος γι' αυτούς, γιατί σε αυτή τη μικρή άκρη της Ελλάδας, όπου όλοι βαυκαλιζόμαστε με το ένδοξο παρελθόν μας εκείνοι αναζητούν δρόμους για να δηλώσουν ότι υπάρχει και παρόν εδώ, ότι η μουσική αυτού του τόπου δεν μπορεί να σταματάει στα «παραδεδομένα», αλλά πρέπει να κοιτάει και έξω από το νησί, και πέρα από τα σύνορα. Ψάχνουν με πειραματισμούς, με συνεργασίες (εντός και εκτός Ελλάδας), χωρίς κολλήματα, χωρίς σταριλίκια. Δουλεύουν με υπομονή, με σοβαρότητα, με αγωνία, με απελπισία, με ό,τι εμπεριέχει η ανησυχία του αληθινού καλλιτέχνη... Χαρίζουν το χρόνο που απομένει από τις κανονικές δουλειές τους στο όνειρό τους.
Όταν κουβαλάς τέτοιες θάλασσες μέσα στο κεφάλι σου, ασφαλώς ο πλους είναι πολύ μακρύς. Είναι ωραίος, ωστόσο. Γιατί ξέρεις καλά πως οι εκτός θάλασσες δεν είναι παρά νέα, μικρά και μεγάλα ταξίδια, για να ανακαλύπτεις καινούρια, χαμένα νησιά.
12°C
RSS
/ Διεύθυνση project