Δεν θα τους αναγνωρίσεις με φτερά, πούπουλα και φωτοστέφανα. Έχε τα μάτια ανοιχτά για το παράξενο φως που εκπέμπουν. Το φως που διηθίζεται στο σώμα και την ψυχή τους και παίρνει τα χρώματά της.

Οι άγγελοι είναι αλλιώτικα όμορφοι. Το έχει η μιλιά τους, οι κινήσεις τους, το διάφανο δέρμα τους (είπαμε, το φως έχει περάσει μέσα τους - ή μήπως προέρχεται από μέσα τους;). Καθρέφτες οι ίδιοι, κάτοπτρα, δεν μπορείς να τους κρυφτείς, ούτε κι εκείνοι μπορούν να κρυφτούν από το μάτι που λαχταρά να τους δει.

Πολλές φορές δεν χρειάζεται καν να σου μιλήσουν για να καταλάβεις ότι τους ήξερες κατά βάθος από παλιά. Ανέκαθεν. Έρχονται πολλές φορές, χειμωνιάτικα, βάφουν τις μουντές σου μέρες με τα χρώματα της παράξενης λάμψης τους.

Αλλάζουν τη ζωή σου διακριτικά, σαν το κυματάκι που διαβρώνει ένα βράχο και λειαίνει τις γωνίες του. Διακριτικά, αλλά καταλυτικά.

Και φεύγουν - ενίοτε μαζί με το καλοκαίρι. Ξαφνικά, τα εκατομμύρια χρώματα που εν τω μεταξύ είχε αποκτήσει ο κόσμος γίνονται 256 σκιάσεις του γκρι.

Θα ‘σαι τυχερός αν καταλάβεις την αγγελική τους φύση πριν φύγουν. Γιατί καμμιά φορά, δυστυχώς, συλλαμβάνεις το θαύμα μόλις χάσεις τη ζεστασιά από το φως του.

Βέβαια, είναι παρήγορο ότι δεν φεύγουν ποτέ, στ' αλήθεια. Ποτέ. Πάντα ήταν εδώ. Κι εκεί. Δεν μπορείς να τους αγγίξεις όπως δεν μπορούσες. Μα καμιά φορά τις ξάγρυπνες νύχτες ακούς τα γέλια τους κι αποκοιμιέσαι.

Πρέπει όμως κι εσύ να ‘σαι έτοιμος... Να βάψεις το γκρι που απέμεινε με τις νερομπογιές που άφησαν κάτω από το προσκέφαλό σου - ή, όπως λέει το τραγούδι, εκεί που κατοικεί το μυαλό σου: σ' έναν μακρύ γιαλό... Εκεί, που κι εκείνοι, φορτωμένοι μπαγάζια, παίρνουν το καραβάκι, σαν εκείνο το ξανθό κορίτσι του Σολωμού,... κι αφού πανί μαντήλι εχάθη στο νερό...

Ώρα για ζωγραφιές τώρα... Για χρώματα...

Όταν η δουλειά σου (και μοιραία μαζί της  η ζωή σου) έχουν γίνει ολότελα αφόρητες, νιώθεις καμμιά φορά πως έχεις ανάγκη μια σταλίτσα ανεμελιά και αισιοδοξία, τόση όση το ελάχιστο δροσερό νερό που έχει μείνει στον πάτο του ποτηριού και ίσα που σου βρέχει τα ξεραμένα χείλη (και που προσδοκάς ότι κάτι λίγο θα έχει μείνει ακόμα για μετά).

  Είναι από τα μικρά μαγικά που αλλάζουν τη μέρα - μια σαχλαμαρίτσα μουσική τόση δα από τα παλιά που έρχεται στο ipod του κεφαλιού και ανατρέπει ένα ολόκληρο βουνό από χαρτιά, γκρίνιες, ένταση και μιζέρια, αρνητική ενέργεια. Που πετάει την αηδία που νιώθεις, έστω για τέσσερα λεπτά, στα σκουπίδια - την βάζει στη θέση της μ' άλλα λόγια.

 Δεν ξέρω αν θυμάται κανείς πια τις Lois Lane - ούτε άκουσα ποτέ άλλο τραγούδι τους. Απλά το τραγουδάκι τους έχει δροσιά, όχι αυτήν του αιρ-κοντίσιον, αλλά αυτή που έρχεται την κατάλληλη ώρα, ντάλα μεσημέρι, σε χτυπάει στη μούρη και σε κάνει να θέλεις ξανά να βαδίσεις κάτω από τον ήλιο.

 Όταν αναγκάζομαι να βρίσκω τέτοιες διεξόδους - παυσίπονα, για να λυθεί ο κόμπος στο στομάχι και να σκάσει και κανένα χαμόγελο μέσα στην φετινή καλοκαιρινή καταχνιά, έρχεται και το δεύτερο επίπεδο της αυτοκριτικής: Και ο πρώτος συνειρμός που καταφθάνει, μόλις τελειώσουν οι Λόις Λέιν τα νιαουρίσματά τους είναι η γνωστή ατάκα που έλεγαν τα τσαχπινογαργαλιάρικα κοριτσάκια στις ταινίες του '60 όταν κάποιοι ροδομάγουλοι νεαροί τους την έπεφταν με ατυχείς ρήσεις του τύπου «Έχω και κότερο, πάμε μια βόλτα;»... Αυτές, παρόλο που έσκαγαν για βόλτα, παρότι ο τυπάς κότερο καρατσεκαρισμένα δεν έχει, χαμήλωναν τα ματάκια, συνοφρύωναν τα χειλάκια και του πέταγαν το αποδομητικό, πλην γεφυροποιό για την ποθούμενη σχέση:

«Σαχλέ!».

 Τι σημαίνει «σαχλός» άραγε;

 Τι; Κι αυτή η λέξη στο λεξικό έχει τη φωτογραφία μου;

Της Παναγίας αύριο... Βουλιάζει το νησί... Κόσμος σε διακοπές. Άλλοι, καλη ώρα, στα γραφεία... Για λίγο ακόμα.

Σαν επανεκκίνηση του συστήματος αυτή η μέρα. Τα κλείνεις όλα για 24 ώρες. Όλα. Κινητά, υπολογιστές, μάτια... Τρέχεις στην εκκλησία, γλείφεις από τα δάχτυλα τη ζάχαρη της αρτοκλασίας, χαιρετιέσαι με όλους τους χωριανούς που βλέπεις κάθε χρόνο τέτοια μέρα...

Επισκέψεις, χαιρετάς εορτάζοντες...Και περιμένεις κάποια στιγμή της μέρας να βυθιστείς στην απόλυτη ραστώνη του καλοκαιριού. Εκεί που ούτε τζιτζίκι δεν ακούγεται - κοιμάσαι τόσο βαθιά που δεν μπορείς να θυμηθείς ούτε τα όνειρά σου.

Ίσως επειδή τούτη τη φορά το όνειρο δεν μπορεί να πλησιάσει τη γλύκα από το λύσιμο των μελών, που έρχεται μοιραία κάποια στιγμή.

Φέτος, λόγω ειδικών συνθηκών, αυτό το τραγούδι είναι κολλημένο στο μυαλό. Αυτό έχω συνδυάσει με την απόλυτη ραστώνη... Μαζί με το συναίσθημα που περιγράφουν οι στίχοι σε αποτελειώνει (με την καλή έννοια, μάλλον).

Αλλά δεν θα καταφέρεις, πάλι, αυτή την προστακτική (του τίτλου) να την τηρήσεις, ε;

Ασφαλώς όχι.

Να περάσετε καλά. Και να τηρείτε κάπου κάπου  (κατά βάθος στοργικές) προστακτικές σαν κι αυτή του τίτλου, οψέποτε προκύψει λόγος.

R.I.P. Isaac Hayes...

Τί φέρνει στο μυαλό αυτή η λουσάτη σόουλ που μένει πίσω;

70s. Αληθινά ζεστά καλοκαίρια. Μακρουλά αυτοκίνητα που παρκάρουν άβολα. Ανοιχτά τα τζάμια. Μεγάλα γυαλιά. Ιδρώτας. Μακριά μαλλιά. Καμπάνες. Στενοί δρόμοι στα νησιά. Λεωφορεία 32άρια που παίρνουν δεν παίρνουν τη στροφή. 

Χούντα (το Shaft βγήκε το 1971). Φιγουρίνια με πλεκτά καλοκαιρινά. Παστέλ χρώματα και τεράστιοι κύκλοι αντί για τιράντες. Ραδιόφωνο στα μεσαία. Τηλεόραση Α/Μ, μεγάλη σαν σερβάντα.

Στο πικάπ (με μπαταρίες) ο Άιζακ... Σκόνη στους δρόμους. Ελεύθερα κάμπινγκ με παιδιά των λουλουδιών.  Μουσάτα αγόρια. Φαβορίτες.Τηλέφωνο στο περίπτερο.

 Τον πρωτακούς στη Φωνή της Αμερικής (λίγο πιο βραχνοκόκορα εξαιτίας των βραχέων κυμάτων)- ή από πειρατικές κασέτες που φέρνει ο μεγάλος αδελφός ή ο θείος από τα καράβια...

Ανοιχτά στενά πουκάμισα.

Χρώματα, χρώματα, χρώματα. Αληθινά. Λέξεις από μελάνι, όχι πίξελ. Ήχοι από φυσικά όργανα, όχι από πισί.

 Σινεμασκόπ ζωή, επίπλαστος κόσμος με γυαλιστερό περιτύλιγμα, σαν το ασημί "από μέσα" της σοκολάτας αμυγδάλου, που σου αρέσει να παίζεις με τις αντανακλάσεις του. Ωστόσο υλικός, χειροπιαστός. Όπως τα αισθήματά του.

 Τόσο ψεύτικη, τόσο αληθινή. Ζωή.

Νομίζω, αν στο ταξίδι εκεί μακριά  έχεις στα ηχεία του αυτή τη μουσική, αυτές οι εικόνες είναι που θα πρωτορθούν. Ίσως όχι μ' αυτή τη σειρά... Θα παρελάσουν όμως αμέριμνες, σαν μαθητριούλες που ξεχύνονται στα πλακόστρωτα  τολμώντας να πρωτοφορέσουν μίνι (μόλις καταργήθηκε η ποδιά!).

 Έλα, Άιζακ, δυνάμωσέ το να ακούμε κι εμείς.

«Για πάντα». Μεγάλη κουβέντα. Άλλοι την ερμηνεύουν ως «ισόβια». Άλλοι, «ως εχει»...

 Όλα τα «για πάντα» έχουν από κάτω έναν μικρούλη τρόμο: Ότι το «για πάντα» σού στερεί το ερώτημα «και μετά;».

 Το πιο τρομακτικό «για πάντα» είναι όμως αυτό που ξεπηδάει σαν αναγκαία λύση, εκείνη τη στιγμή που συνειδητοποιείς ότι πρέπει να αφαιρέσεις από τη ζωή σου αυτό που αποφάσισες ότι δεν θες πια, ό,τι κι αν είναι αυτό.

 Κι εκεί που πας να κάνεις την αφαίρεση, τι βγαίνει;

 Ζωή μείον «αυτό» ίσον μηδέν.

 Αυτό που πάς να πετάξεις δεν σού αφήνει τίποτα πίσω. Απόλυτο μηδέν το υπόλοιπό σου. Τζούφια η πιστοληπτική σου ικανότητα. Πλην αναμνήσεων, αλλά τι να τις κάνεις; Αναμνήσεις και «μετά» δεν ταιριάζουν. Αυτό πού πήγες να φας σε είχε φάει από μόνο του, από πριν, ενώ εσύ κοιμόσουν. Σε ξεκοκάλισε και τίποτα δεν έμεινε.

 Οπότε, σκέφτεσαι ότι ίσως είναι νομοτέλεια «αυτό» να κρατήσει για πάντα. Για μια ζωή.

 Αλλά, καμμιά φορά, δεν πρέπει να φοβάσαι αυτό το μηδέν εις το πηλίκον. Γιατί το μηδέν είναι από μόνο του καταδικασμένο να μην μπορεί να κρατήσει για πάντα.

 Κι όσο κι αν σε χωρίζουν βουνά κι ωκεανοί από την καινούρια αρχή, τελικά ανακαλύπτεις ότι αυτή είναι μια καινούρια στιγμή.

 Που δεν είναι για πάντα. Είναι μονάχα μια στιγμούλα. Αλλά μπορεί ν' αρχίσει τώρα. Και να κρατήσει κι αυτή.

 Για πάντα;

Συνήθως όταν δεν έχεις λόγια, στην πραγματικότητα έχεις χιλιάδες. Απλά, δεν μπορούν να συμμαζευτούν, να γίνουνε προτάσεις, και εκπέμπουν εντός του κεφαλιού σου σε πολλές, παράλληλες συχνότητες.

Συχνά, όλο και πιο συχνά, με άτσαλες μολυβιές χαράζεις διαχωριστικές γραμμές στο μικρό σου σύμπαν… Εσύ εκεί, οι άλλοι αλλού. Εκεί που θα ήθελες να ήσουν κι εσύ. Αν ήσουν άλλος. Που μπορεί και να είσαι.

Στο διηνεκές απέχεις από το εδώ και το τώρα. Σαν ο χρόνος να σταμάτησε κάπου, εσύ ανατρέχεις πάντα εκεί. Σαν να μην υπήρχε πρόγραμμα για μετά.

Σαν να κάνει χιόνια εκείνο το μετά.

Σαν να θαμπώνουν τα αισθήματα – τα πιο παλιά να φαίνονται πιο γυαλιστερά, πιο αληθινά, πιο παρόντα.

Σαν τα αισθήματα να πρέπει να αποφασίσουν: Να κοιτούν τη γη από ψηλά, η να κοιτούν ψηλά από τη γη;

Μα η αληθινή ζωή είναι έξω από το κεφάλι σου. Είναι καιρός λοιπόν για ένα ταξιδάκι, κοντά.

Εδώ δα, πολύ κοντά.