Καλοκαίρι κι ο θείος χτυπάει ξεγυρισμένα δωδεκάωρα στη δουλειά.  Αύγουστος αύριο! Αύγουστος, θείε, τ' ακούς;

Ναι, υπάρχουν κάποιοι στον πλανήτη που δουλεύουν Αύγουστο. Ιδίως στα νησιά, εκεί που οι άλλοι κάνουν διακοπές.

Αλλά, δεν ζηλεύουμε, δεν φθονούμε. Κάτι κλέβουμε κι εμείς από την ξενοιασιά των δικών σας διακοπών. Από τα χαλαρά βήματα με τις σαγιονάρες στο πλακόστρωτο, την ώρα που εμείς με τα μακριά μας παντελόνια γυρίζουμε ντάλα μεσημέρι (ή και τη μαύρη νύχτα) από τη δουλειά.. Από το άρωμα καρύδας που ξεχύνεται παντού, από τις λιγούρες που αναδίδουν τα ψησταρέλια στα μαγαζιά της παραλίας, από τη γλυκιά βουή του πλήθους που διαβαίνει μέρα νύχτα τους δρόμους που το χειμώνα τις ίδιες ώρες είναι ψιλοέρημοι...

Και θυμόμαστε κάτι παλιές, δικές μας διακοπές. Αληθινές...  Και κάτι ραδιόφωνα (κολοσσούς μπροστά στα σημερινά i-pod) να παίζουν ...

Το πιο ωραίο καλοκαιρινό τραγούδι της χαζοχαρούμενης δεκαετίας του 80...

Τι κι αν ξεκινάει η Δευτέρα Λυκείου; Τι κι αν ο Αντρέας παντρεύτηκε τη Μιμή;  Τι κι αν κυβερνούν ΝΔ και Συνασπισμός μαζί; Τί κι αν ξεφούσκωσε η μπάλα και δε σκάει καλά κάτω στο μπασκετάκι του σχολείου; Τα αρχαία, να κάνεις επανάληψη τα αρχαία, τι τη θες την Τρίτη Δέσμη αφού είσαι καλύτερος στα μαθηματικά;  Άσε κάτω τον Πρωταγόρα (που σιγά μην τον έπιασες όλο το καλοκαίρι, αχαΐρευτο πλάσμα) κι άκου τι λέει το ράδιο...

Από ένα ΝΤΟΜΙΝΟ είχες ξεσηκώσει κι είχες μάθει απέξω κι ανακατωτά τους στίχους από εκείνο το τραγούδι με την Καίτη Χωματά που είχες δει σ' εκείνες τις εκπομπές του Παπαστεφάνου...

Μόνο ένα αστέρι να το κοιτάς... Μέσα από το γραφείο με τον κλιματισμό να σε ενοχλεί στον ώμο... Και τη φωνή της θείας δίκης να σου τραγουδά, δεκαοχτώ χρόνια τώρα...

 Κάποιος να συλλάβει πάραυτα τη Σοφία Αρβανίτη για το τραγούδι που επιχειρεί επί 20ετία να ανατρέψει το ευτυχισμένο καθεστώς της θερινής μας ραστώνης...

Το ‘χετε δει το έργο. Κι εγώ. Πλειστάκις. Κάθε φορά έχει το ίδιο σασπένς.

 Πρώτα πρώτα μπορεί να είναι λίγο ή πολύ κωμικό να πέφτεις. Ενίοτε γελάς και ο ίδιος (εκ των υστέρων, ως είθισται).

 Κι αφού έχεις σωριαστεί χαμαί και έχεις γίνει και ρεντίκολο, έτσι, πεσμένος ανάσκελα στο καναβάτσο (ε, αν έπεσες μπρούμυτα κάνε έναν κόπο να γυρίσεις) αρχίζεις  να κοιτάς εκεί ψηλά.

 Κι είναι ωραία να κοιτάς ψηλά. Και το ψηλά από εκεί χάμω είναι ωραίο.  Και το να ξέρεις πως θα ξανασηκωθείς είναι ωραίο. Πως θα γλείψεις λιγάκι το γόνατο. Θα βγάλεις τα χαλικάκια από τις παλάμες και τον αγκώνα σου (Άουτς!). Θα κάνεις πως δε βλέπεις το σκισμένο σου μπατζάκι, τα σπασμένα σου γυαλιά, το σπασμένο σου ηθικό, την κουρελαρία εντός σου.

 Θα καταργηθούν αυτά. Το κάτω θα τα πάρει μαζί του. Κι εσύ, θα τ' αφήσεις εκεί. Έτσι ελπίζεις, τουλάχιστον.

 Καμμιά φορά περιμένεις λίγο εκεί κάτω... Καθυστερείς επίτηδες να ξαναβρεθείς όρθιος. Κι απλά κοιτάς, χαζεύεις προς τα πάνω.

 Μην το παρακάνεις.

 Σήκω, ντε. Και κοίτα να μην ξανασαβουριαστείς στο ίδιο σημείο.

 Τουτέστιν, βηματάκι παραπέρα. Αντιλαβού;

Η Άσσος είναι ο τόπος των παιδικών μου διακοπών. Είναι κι ο τόπος που βαφτίστηκα (ψηλά, στο Κάστρο, στην ερημιά, γι' αυτό έγινα ανθρωποδιώχτης). Ίσως γι' αυτό κάθε φορά πρέπει να ξαναβαφτίζομαι εκεί, για να έχω την ψευδαίσθηση ότι έτσι συγχωρούνται οι αμαρτίες μου.

Καμιά θάλασσα δεν είναι σαν τον μικρό (για κάποιους πνιγηρό κι ασφυκτικό) κόλπο της Άσσου. Κανένα πρωινό δεν είναι σαν εκείνο, που ανοίγω το κόκκινο ξύλινο παράθυρο και βλέπω την μεγάλη πετρόστρωτη σκάλα απέναντι, με τις ελιές από τη μια, και τις φραγκοσυκιές από την άλλη. Καμιά  μποκαμβίλια δεν είναι σαν εκείνη του σπιτιού της γιαγιάς. Κανένας περίπατος δεν είναι σαν το ανέβασμα στο Κάστρο (από την άγρια, την πίσω μεριά, απ' τον γκρεμό... από κει και η φωτογραφία του προφίλ μου).

Τώρα πια, έχω τρία χρόνια να διανυκτερεύσω εκεί. Και δυο ν' ανεβώ στον Προφήτη Ηλία, στο Κάστρο, στο γκρεμισμένο πατρικό της μάνας μου, στους τάφους του παππού, της γιαγιάς και του νονού μου. Έστω, να καθαρίσουμε τα μάρμαρα από το παχύ στρώμα από τις πευκοβελόνες που τους σκεπάζει... Και να καθαρίσουμε, όπως μας παραγγέλνει πάντα η μάνα μου, και τον τάφο της δικιάς της νονάς, που ήρθε από τη Ρουμανία και δεν άφησε απογόνους. Κι εκείνον του μπάρμπα-Πέτρου, μπροστά από την εκκλησία, που κι αυτός έφυγε άκληρος και μονάχος - κι ο τάφος του ίσα που φαινόταν εδώ και δυο χρόνια - μονάχα λίγες πέτρες κυκλικά τοποθετημένες. Και μετά να πάμε στην άλλη άκρη του Κάστρου, στην Κοκκινιά, και να χαζέψουμε τα αγριοκάτσικα πάνω στα βράχια και να φωτογραφηθούμε στα τείχη και ο θείος να σκούζει στους μικρότερους «Θα γκρεμοτσακιστείτε, μην ανεβαίνετε στα τείχη!».

Alors,  οι ζωντανοί με τους ζωντανούς, θείε pil... Προχτές, απογευματινό μπάνιο στην Άσσο, έγινες πάλι 17... Σαν τότε, που βουτούσες στο νερό, και μ' ένα μαγικό τρόπο μέσα στο νερό συναντούσες όλους τους αγαπημένους συγγενείς που έρχονται διακοπές. Έτσι και φέτος, μεσοπέλαγα άκουσες τη φωνή τους (γιατί με τέτοια μυωπία πρέπει να σε πλησιάσει στο μέτρο άνθρωπος για να χαμπαριάσεις), μεσοπέλαγα είπατε τα καλωσορίσματα, έτσι, ωραία, όπως παλιά, κι ήταν ίδιοι, κι ας είχαν αλλάξει όλα κι είχαν τόσα ωραία νέα, όπως παλιά, κι όλα εντός έμοιαζαν ίδια, όπως παλιά, κι ας άλλαξε ο τόπος, κι έτσι, ίδια, μετρούσατε τα καινούρια σπίτια, μια και μέσα από τη θάλασσα φαίνεται όλο το χωριό (βέβαια εσύ ένα γενικό περίγραμμα πάντα έχεις κατά νου, καμμία αρχιτεκτονική λεπτομέρεια δεν μπορείς να πιάσεις...) και θυμόσασταν παλιές ιστορίες...

Εκεί κάτω ήτανε το σπίτι της Μαρίκας, που είχε άντρα της τον Κλίτση, κι όλο τρώγονταν, τους θυμάσαι; Εγώ, μόνο τη Μαρίκα έφτασα, τον έθαψε το δόλιο, και τριγυρνούσε το χωριό μ' ένα σκύλο-μινιατούρα, κι έπειτα γύριζε σ' εκείνο το σπίτι, σαν καστράκι γκρεμισμένο πάνω από το κύμα, με τα κόκκινα παράθυρα, που τώρα έγινε ένα πολυτελές συγκρότημα με ενοικιαζόμενα. Θρυλικό στο χωριό το ξέσπασμα χαράς της Μαρίκας όταν βυθίστηκε το «Ηράκλειο» και πίστευε πως ο Κλίτσης ήτανε μέσα... Χαρά διπλή, γιατί και τον ξεφορτώθηκε και θα έπαιρνε και αποζημίωση! Και τι ξεμαλλιασμός έγινε όταν ο Κλίτσης γύρισε ζωντανός και η Μαρίκα τα έβαψε μαύρα...

Έπειτα, ο δρόμος της επιστροφής, όσο κι αν ήθελες να μείνεις το βράδυ στο σπίτι... Κι ένας κατακόκκινος ήλιος να βουτάει στον κόλπο του Μύρτου, έτσι, ίδια, όπως παλιά, και τα σύννεφα να έχουνε κατεβεί και να ‘χουν κρύψει την κορυφή του βουνού, κι εσύ να βλέπεις σύννεφο από πάνω κι από κάτω γκρεμό και πέλαγο.

Ίδια, όπως παλιά, σαν να βαφτίστηκες ξανά, στη θάλασσα, το κόκκινο, το σύννεφο, τον γκρεμό...

Μια βόλτα στο Κάστρο μονάχα έλειπε... Μα θα γίνει κι αυτό, θα δεις...

Τίποτ' άλλο. Απόψε.

Ένα μόνο τραγούδι. Δίχως τέλος.

Διαλέγετε φωνή: Τζίνο Πάολι....

ή Ορνέλα Βανόνι

Φιλί.

Κάτω απ' την ξαστεριά.

Καληνύχτα.

 Χθες στη μικρή μας πόλη τραγουδούσε η Ρένα Κουμιώτη. Έξω, στο λιμάνι (ναυτική εβδομάδα γαρ), με τον Λίνο Κόκοτο, με ωραία πυροτεχνήματα στο τέλος, από την άλλη άκρη της πόλης, με πλαστικές καρέκλες και εκατοντάδες κόσμο (άνω των 50-60 οι πιο πολλοί), με μυρωδιά από ψητά καλαμπόκια και  χρωματιστά μπαλόνια να απειλούν να πάρουν μαζί τους στο άπειρο την κοπέλα που τα κρατούσε, με παιδάκια να τρέχουν μπροστά από τη σκηνή, με παππούδες να ρίχνουν ζεϊμπεκιές, με προβληματάκια στον ήχο... Ήταν υπέροχη, μέσα σ' όλο αυτό. Ντυμένη στα μαύρα μας μετέδωσε την αρχοντιά και τη στιβαρότητα της φωνής της, αυτόν τον κατακόρυφο επιβλητικό γρανίτη, που την ίδια ώρα γινότανε καταρράκτης. Κατακόρυφος πάντως, συνεχώς.

 Έκανε χιούμορ, με το «Κόρη του γιαλού μην κλαις» («Τώρα, τι κόρη του γιαλού μετά από 35 χρόνια, αναρωτήθηκε), είπε όλα εκείνα τα τραγούδια που έπλασαν το μύθο της... Τέλειωσε με το τραγούδι «Το λέγαν Άγια Κυριακή εκείνο το βαπόρι»... Αχ!

 Τέλη δεκαετίας του '80, τέσσερις και τέταρτο ντάλα μεσημέρι, ο pil, Δευτέρα- Τρίτη Γυμνασίου σκάρτα με την αδελφή του, τα γυαλιά ηλίου της μαμάς στα μάτια τους εναλλάξ (μονές εσύ, ζυγές εγώ) και τις ψάθες τους, περιμένουνε κάτω από τις κουκουναριές το πουλμανάκι για τη θάλασσα. Στη στάση, παρέα με πολλούς χωριανούς, ανάμεσα στους οποίους και ένα συμπαθητικό ζευγάρι, κι αυτό φορτωμένο τα θαλασσινά του τσουμπλέκια. Η Αλέκα Παπαρήγα, πριν γίνει γραμματέας του ΚΚΕ και ο μακαρίτης σήμερα άντρας της Θανάσης. Όλοι πάντα όρθιοι, με τα χρωματιστά εισιτηριάκια του ΚΤΕΛ στα χέρια και με το ένα πόδι στον αέρα, πάνω από το σκαλί, αφού το 32άρι παλιό λεωφορείο γέμιζε από τα άλλα χωριά. Μέσα, πάντα θα έβρισκαν τα συνομήλικα ξαδέλφια από την Αμερική που έμπαιναν 5 χιλιόμετρα και 4 χωριά πριν.

 Τι λεωφορείο! Γεμάτο μπιχλιμπίδια και λιλιά, σαν αυτά που βλέπουμε σήμερα στα ντοκιμαντέρ από το Πακιστάν. Γεμάτο «Η Παναγιά μαζί σου», «Μην ομιλείτε εις τον οδηγόν», «I love disco», σημαιάκια του Θρύλου, διαφημιστικά από λάστιχα, κάτω από το καθρεφτάκι ο οδηγός καμαρωτός και στρουμπουλούλης, φωτογραφισμένος μπροστά στο όχημα, λουλουδάκια, κρεμαστά αποσμητικά πεύκου, φωσφοριζέ αυτοκόλλητα με καλλίγραμμα κορίτσια, κατέβαινε, με όλα τα παραπάνω να κάνουν γκλιν γκλον, τον χωματόδρομο αγκομαχώντας, μας άδειαζε και μας περίμενε πλάι στο κύμα ως τις εξίμισι.

 Κι είχε και κασετόφωνο, που επί μονίμου βάσεως έπαιζε Ρένα Κουμιώτη... «Το λέγαν Άγια Κυριακή εκείνο το βαπόρι...»...

 Γιατί μού ‘χει μείνει αυτό το τραγούδι; Ίσως από το ρεφραίν «Αλεξάνδρεια-Ραφήνα, πήγαινε τα χρόνια εκείνα, και για μπάρκο μες στ' αμπάρια, είχε όλο παλικάρια»...

 Σαν τα παλικάρια μες στα αμπάρια κι εμείς τραβούσαμε όχι για την Αλεξάνδρεια, να πολεμήσουμε τους Γερμανούς, αλλά για τη δροσερή βουτιά...

 Και την παραλία μας την έλεγαν Άγια Κυριακή...

 Υ.Γ. Δεν βρήκα το τραγούδι στο youtube. Ακούστε το  «Δώσε μου το στόμα σου»...