Δεν έχω μιλήσει ποτέ για ένα βιβλίο που δεν έχω (ακόμα) διαβάσει. Ούτε και σήμερα θα το κάνω (όπου να' ναι φτάνει στο ταχυδρομικό μου κουτί - να κάτι που μού λείπει από την Αθήνα: Η «Πολιτεία» και η «Πρωτοπορία», όπου ορμούσα μόλις άκουγα ή διάβαζα για ένα βιβλίο  που μου κινούσε τρελά  την περιέργεια και ανερυθρίαστα κατασπάραζα το πενιχρό μου φοιτητικό απόθεμα για να το αποκτήσω. Τότε αυτή μου η αδημονία πληρωνόταν με το γεγονός ότι για τις επόμενες μέρες θα έτρωγα μόνο πεϊνιρλί από τον «Γρηγόρη», ενώ τώρα, με τα λεφτά της αντικαταβολής έτοιμα στο πορτοφόλι,  απλά βράζω στο ζουμί μου και περιμένω  και περιμένω και περιμένω το χαρτάκι από το ταχυδρομείο ή το τηλεφώνημα από το τοπικό μας βιβλιοπωλείο).

Φλυαρώ πάλι και χάνω το μέτρο. Δε θα μιλήσω για το βιβλίο καθαυτό, αλλά για την απέραντη χαρά που μού έδωσε η κυκλοφορία του. «Ιστορίες Ψυχοθεραπείας», ο τίτλος, εκδόσεις Μελάνι ο οίκος, και, μη βιάζεστε, όχι, δεν έχει το δικό μου ιστορικό μέσα. Η χαρά μου είναι μεγάλη, πολύ μεγάλη, για έναν άλλο λόγο: το βιβλίο περιέχει κείμενα ξένων συγγραφέων που έχουν ανθολογηθεί και μεταφραστεί από τον Δημήτρη Αθηνάκη - τον Δημήτρη μας.

Οι πιο πολλοί τον γνωρίσαμε εδώ και ένα περίπου χρόνο εδώ, στη Lifoland (κι όταν έφυγε νομίζω όλοι αντιληφθήκαμε πόσο έχουμε φτωχύνει). Όσοι δεν τον γνώρισαν και κόπιασαν στο μπλογκοχωριό εσχάτως, ας τον συναντήσουν στο δικό του σπιτικό, στη διεύθυνση http://athinakisdimitris.wordpress.com  

Εκεί θα βρουν να έχει ξεδιπλωθεί αυτό που ο Δημήτρης ξεκίνησε στα μέρη της Lifoland. Ένα μπλογκ γοητευτικά προσηλωμένο στη λογοτεχνία. Με βιβλιοκριτικές γραμμένες με διαφορετική γραφή από αυτήν που έχουμε συνηθίσει να διαβάζουμε στα ειδικά έντυπα ή στα ένθετα των εφημερίδων. Μια ιδιαίτερη γραφή ενός ανθρώπου πολύ νέου, με εξαιρετική υποδομή και ένα σπουδαίο συναίσθημα. Μια γραφή που αγκαλιάζει το κείμενο και τον συγγραφέα με αγάπη, ακόμη κι αν χρειαστεί στο δρόμο να αποδομήσει αμφοτέρους. Με συνομιλίες - αισθητικά παιχνίδια με λογοτέχνες του καιρού μας. Με τη δικιά του ζωντανή και παθιασμένη ποιητική και μεταφραστική γραφή. Με εντυπωσίαζε η αφοσίωσή του στη λογοτεχνία τη στιγμή που το δικό μου, λόγου χάρη, μπλογκ ήταν ένα κουλουβάχατο από αισθαντικίζουσες ιστορίες και απόψεις επί παντός του επιστητού. Ενώ εγώ (και όχι μόνο εγώ) παλαντζάριζα μεταξύ Αναγνωστάκη και Καλομοίρας,  ο Δημήτρης, αντίθετα, ήταν πάντα εκεί, στην τέχνη του, αφοσιωμένος, σαν οι σειρήνες της ευκολίας και της (ανθρώπινης) αγωνίας να είναι δημοφιλής να είχαν βουβαθεί βλέποντάς τον δεμένο στο κατάρτι της γραφής του.. Και ταυτόχρονα, η γραφή του αυτή δεν ήταν (ούτε είναι) εσωστρεφής, μπορούσε να περνάει απέναντι, να γκελάρει σε μας, χωρίς να βάζει ευκολίες και εκπτώσεις σε όσα είχε να πει, χωρίς να προκαλεί, χωρίς να κομπάζει. Είναι δύσκολο, με τόσες σειρήνες, να είσαι αφοσιωμένος και ταυτόχρονα να είσαι πρωτότυπος, αυθεντικός, ξεχωριστός. Ο Δημήτρης είναι. Και τα τρία.

Επαναλαμβάνομαι, το ξέρω. Τη γνώμη μου για τον Δημήτρη οι παλιοί την ξέρουν. Την είπα (εκεί) τότε, και, τούτη τη στιγμή, που κυκλοφορεί αυτό το βιβλίο, το δικό του βιβλίο (γιατί η ανθολόγηση και η μετάφραση είναι κι αυτές διαστάσεις της δημιουργικής γραφής και ανήκουν στον μεταφραστή σχεδόν όσο και στον συγγραφέα), νιώθω απέραντη ικανοποίηση. Όχι γιατί επαληθεύτηκαν οι προβλέψεις μου (δεν σκοπεύω να υποδυθώ τον Τζέρυ Μαγκουάιρ ή τη Λίτσα Πατέρα της νεοελληνικής λογοτεχνίας), όσο γιατί πιστεύω μέσα από την καρδιά μου ότι ο Δημήτρης αξίζει να πάει πολύ ψηλά.

Όχι μόνο γιατί είναι σπουδαίος σε αυτό που κάνει. Όχι μόνο γιατί  μπορεί να περνάει το αίσθημά του και τη νεανική του ορμή ακόμη και στην φύσει στριφνή κριτική γραφή. Όχι μόνο γιατί είναι μια νέα δύναμη - μια νέα ελπίδα που βγάζει γλώσσα σ'αυτούς που λένε πως η καινούρια γενιά είναι μόνο για να σαχλαμαρίζει στο Facebook και για να παίρνει με σκονάκι πτυχία χωρίς αντίκρισμα ουσιαστικής γνώσης.

Υπάρχει κάτι πιο πολύ σ' αυτόν τον νέο άνθρωπο - κάτι πιο βαθύ, που ελπίζω πως θα το αντιληφθεί κι ο ίδιος. Αλλά εύχομαι, περισσότερο, να το αντιληφθεί το μικρό μας λογοτεχνικό σύμπαν. Εγώ το διαπίστωσα όταν τον είδα από κοντά, όταν ανακάλυψα ότι η γραφή του είναι αυτός και αυτός είναι η γραφή του.

Κι αυτό είναι ότι ο Δημήτρης είναι ποιητής αληθινός. Και τέτοιους σήμερα δεν έχουμε πολλούς.

[Η μουσική υπόκρουση είναι επίσης κάτι ολόφρεσκο που με γεμίζει χαρά: Το καινούριο τραγούδι της Alanis Morissette "Underneath"... ]

Αν και τίποτα σχεδόν δεν ξέρω από ποδόσφαιρο, ομολογώ ότι ήταν γνήσια συγκινητικό αυτό που είδα χθες στο βράδυ, πάνω στο ζάπινγκ... Ο αγώνας με την Ισπανία είχε τελειώσει με ήττα (1-2) και ο Αντώνης Νικοπολίδης μιλούσε για την αποχώρησή του από την Εθνική Ποδοσφαίρου.

Ας κρίνουν οι ειδικοί την αξία του ως τερματοφύλακα. Εγώ κρατώ εκείνη μονάχα τη στιγμή, που από μόνη της είχε κάτι, για μένα, μεγαλειώδες.

Μέσα από τη σκληράδα στο πρόσωπο, σκληράδα της κόπωσης, του άγχους και της απογοήτευσης από τις τρεις ήττες, όλο το μεγαλείο αυτού του αντίο βρισκόταν σε εκείνα τα δάκρυα,  σχεδόν αόρατα πλην υπαρκτά, στην άκρη των ματιών του.

Από αυτά τα δάκρυα που δεν είναι επειδή φεύγεις, αλλά επειδή έζησες, και για όσα έζησες. Για όσα έκανες, κι όσα δεν έκανες. Για το ταξίδι, κι όχι τον προορισμό.

Δεν παραγράφονται αυτά από τους τίτλους τέλους. Το έργο είναι η ζωή κι όχι το φινάλε.

Είπα να μη μιλήσω και κολαστώ, αλλά αν με πιάσεις από τη μύτη, θα σκάσω. Με τί; Με όλην αυτή τη χλαλοή (που εδώ προκάλεσε κυρίως θυμό, αλλά και λίγη σχετική αγωνία του τύπου «βρε μπας και...») που έφεραν οι φήμες στα κανάλια, επικουρούμενες και από δηλώσεις επιστημόνων,  ότι περί τα τέλη του Αλωνάρη στο τρελονήσι θα συμβεί μεγάλος σεισμός που θα το γυρίσει απίκουπα (βλέπε φωτο). Ο επιστήμων, βέβαια, διευκρίνισε ότι δεν το εννοούσε και τόσο (πόσο το εννοούσε δηλαδή;). Συνειδητοποίησα ότι το ζήτημα είναι σοβαρό όταν ένας φίλος μου, που όλως τυχαίως είχε κλείσει διακοπές εκείνες τις συγκεκριμένες μέρες στο νησί, με πήρε τηλέφωνο για να με ρωτήσει, ως ντόπιο...

Κι εγώ τι να απαντήσω, δηλαδή; Αν θα γίνει σεισμός; Χαίρομαι που αναγνωρίζουν όλοι ότι έχω το κληρονομικό χάρισμα. Αλλά μέχρις ενός σημείου, αδέλφια. Να πω έναν ξανάστροφο Ερμή. Να πω ένα φλυτζάνι, άντε μέχρι και γαλλικό. Ένα χέρι να το διαβάσω, που μάθαινα στα χρόνια της Νομικής, στην Ανακριτική (είδες οι σπουδές, πάντα χρήσιμες). Αλλά πότε θά ‘ρθει ο σιορ εγκέλαδος από τα μέρη μας  δεν έχω βρει ακόμη το "secret combination" για να το ανακαλύψω.

Και γιατί να το ξέρω, δηλαδή; Γιατί πρέπει να ξέρω πότε θα έρθει; Τι είναι ο σιορ εγκέλαδος για να κλείσουμε ραντεβού; Οδοντίατρος, να πάω Τρίτη εφτάμισι να μού βγάλει τον φρονιμίτη; Ή κομμώτρια κατ' οίκον, που η πεθερά την καλεί εναγωνίως στο τηλέφωνο: «Έλα Σούζυ, πότε θα ‘ρθεις να μού κάνεις εκείνο το βάψιμο-χτένισμα για το γάμο; Πότε είπες; Αύριο στις πέντε; Ωραία, να κανονίσω τέσσερις τη χαλάουα. Και πόσο είπες ότι θα πάει το μαλλί; Τι είπες; 7,2 ρίχτερ; Φαρμακείο είσαι, Σούζυ μου. Πέρσι, η Φιλιώ, από δίπλα, με 5,9 ρίχτερ με έκανε θεά. Ου να μου χαθείς, τσόκαρο!!!»

Και πές ότι  τη μαθαίνεις τη μαύρη ώρα που θα σού ‘ρθει το τάραμα. Ποία η στάση σου; Τι να κάνεις; Να μαζέψεις τα μπιμπελά από το σύνθετο; Μα εδώ έκανες αμάν να τα ξεφορτωθείς χωρίς να το πάρει χαμπάρι η μανούλα σου. Να τον περιμένεις με καμιά παντόφλα στη γωνία; Δεν είναι ακριβώς η Μικρή Τερέζα. Να κάνεις βεραμέντε τη διαθήκη σου; Μα τι θα αφήσεις, αφού θα σου τα κάνει όλα χαλέπεδο; Να στρώσεις με πίπουλα το ταβάνι για να σου έρθει πιο μαλακά στο κεφάλι μαζί με τη μπανιέρα του από πάνω; Μάλλον απρόσφορο το μέτρο. Να σηκώσεις τις μανέστρες από το σουπερμάρκετ; Μία φιδέ, μία χοχλιούς, μία κριθαράκι, θα στουμπώσεις, πού θα πάει... Ή μήπως να κάνεις στοκ από κονσέρβες με σαρδέλες, πιπεράτες κατά προτίμηση; Θα πάθεις κανένα σκορβούτο, άσε που θα λυσσάξεις και από τη δίψα... Ή μήπως να του στρώσεις του σιορ εγκέλαδου το κοπανέλι το καλό από την προίκα σου και να τονε περιμένεις για να τονε τρατάρεις κανένα κονφέττο; Μα θα καρτερούνε απέξω ορδές οι δημοσιογράφοι για να του χώσουνε (του σεισμού, οι αθεόφοβοι) το ακουστικό στο αυτί, να βγει στο παράθυρο. Να πάρεις τα βουνά; Θα κουτρουβαλιαστείς μαζί με  άλλα αλανιάρικα ντουβάρια... Να κατοικοεδρεύσεις στας εξοχάς μέχρι να περάσει η επίμαχος ημερομηνία; Μα δε γούσταρες ποτέ το ελεύθερο κάμπινγκ. Να πάς πουθενά κοντά στη θάλασσα και να σε θαλασσοπνίξουνε τίποτις τσουνάμια; Και χωρίς αντηλιακό;  Α, πα πα... Jamais των jamών.

Δεν θέλω να ξέρω, δεν θέλω να ξέρω... Γιατί έχω που έχω τα νευροφυτικά μου, απ' όταν άρχισε αυτό το κορκοσουριό έχω αρχίσει να καβγαδίζω αγρίως μέσα στο ίδιο μου το σπίτι. Φερ' ειπείν, χθες τσακώθηκα με τον θερμοσίφωνα. Καθόμουν σε στάση και φάση γαλήνιας αυτοσυγκέντρωσης στον θρόνο μου στο WC του ταπεινού οίκου μου. Ξάφνου, στρέφω το κεφάλι μου προς τα πάνω και τον βλέπω. Είμαι μέσα στο πεδίο βολής του! Και μονολογώ μεγαλοφώνως: «Πικατάρατε, έτσι και μου έρθεις στο δόξα πατρί την ώρα που κάνω meditation, θα ‘μπει ο διάολος μέσα σου και θα κατασκηνώσει» (συγνώμη που βλαστημάω δημοσίως, αλλά είναι ίδιον της φυλής μας). Αφήστε το κουρτινόξυλο τι κατάρες έχει ακούσει, και τι διαολομπασίδι έχουν επίσης υποστεί τα δυο πτυχία μου που η μαμά μου έχει κρεμάσει με καμάρι στον τοίχο της κρεβατοκάμαράς μου στο χωριό (αυτά τα τελευταία βέβαια το είχαν συνηθίσει αυτό και δεν κοκκινίζουν, ενώ το κουρτινόξυλο έχει πέσει από τα σύννεφα γιατί μου είχε μία εκτίμηση) Έτσι και πέσουν να  με πλακώσουν.... Φαντάζεστε τον τίτλο στα κανάλια: «Τον σκότωσε στον ύπνο του πτυχίο με άριστα». «Θύμα του εκπαιδευτικού συστήματος»... «Φόνος με περγαμηνές».

Γεννήθηκα σ' έναν τόπο όπου οι σεισμοί είναι τόσο συνηθισμένοι όσο μια δυνατή καταιγίδα - όπου ακόμη και η περίφημη Κουνόπετρα (παλαιά ατραξιόν του νησιού: βράχος κινούμενος) κάποια στιγμή είδε και απόειδε και κήρυξε στάση εργασίας. Σου λέει, εδώ όλο το νησί σειέται, λυγιέται και κουνιέται ασυστόλως και ανερυθριάστως στο ρυθμό του σέηκ, εμένα θα μου βγει το όνομα ότι είμαι κουνίστρα και ξεδιάντροπη;...  

Και αυτή η (τέως) Κουνόπετρα ξέρει καλά ότι  το μόνο που πρέπει να φοβάσαι είναι ο φόβος. Επομένως, όχι, δεν θέλω να ξέρω πότε θα έρθει ο σιορ εγκέλαδος. Δεν θέλω να μου πει κανείς. Θέλω όμως να είμαι έτοιμος. Πάντα. Να έχω γερά κτίρια, να προφυλάγομαι και να είμαι ψύχραιμος. Να μην ακούω Κασσάνδρες και σειρήνες. Να ζω χωρίς φήμες που πάνε να μου χαλάσουνε τη μέρα. Πειράζει;

Ενόψει λοιπόν αυτής της νέας συντέλειας που μας φέρνουν τα ΜΜΕ έχω να σας κάνω μια πρόταση εσχατολογική:

Μετανοείτε!

Όσοι σκεφτόσασταν να ρθείτε στο νησί μας, και  προβληματιστήκατε λόγω των φημών, και  τελικά το φέρατε από δω, το φέρατε από κει και αλλάξατε γνώμη, Μετανοείτε!

Γιατί είτε έρθει (κούφια η ώρα που το ακούει) είτε δεν μας έρθει ο σιορ Εγκέλαδος, (που, να είστε σίγουροι, δεν πρόκειται να μας κλείσει ραντεβού εκ των προτέρων, πάντα μας κάνει σουρπρίζ) το σίγουρο είναι ένα:

Αυτός που δεν θα έρθει στην Κεφαλονιά, αυτός θα χάσει...

Μετανοείτε, λοιπόν! Ήγγικε γαρ η ώρα των διακοπών!!!

(το άσμα το χρησιμοποίησα μια φορά σε μια παρουσίαση σε ξένους φοιτητές για να περιγράψω την ιστορία της Κεφαλονιάς με ένα τραγούδι. Δε σας λέω ποιο ήταν... Ακούστε το!)

Γλυκά που ξεκίνησε φέτος το καλοκαίρι (αν εξαιρέσουμε τον χθεσινό σεισμό, για τον οποίο το στοιχείο μας προειδοποιούσε μέρες τώρα εδώ στο νησί, με μέτρια κουνήματα)...  Ας είναι οι άνθρωποι καλά, κι όλα τ' άλλα θα φτιαχτούνε. Έχουμε πικρή πείρα εμείς στη δυτική Ελλάδα από τέτοια σουσούμια της φύσης.

Γλυκά, λοιπόν, γλυκά, έτσι για να ξορκίσουμε το βουητό από τη γη... Γλυκά, με δροσούλες, με αεράκι στο πρόσωπο να σε χτυπά, να θες απλά να βολτάρεις πλάι στο κύμα και να μη μπαίνεις μέσα, μόνο χαζεύεις τα καβουράκια να κάνουν πασαρέλα πάνω στον γλιστερό παλιό ντόκο - τα κυματάκια να σκάνε στο Φανάρι - τα περίεργα μαβιά του ηλιοβασιλέματος, που προμηνύουν ότι αύριο πάλι θα φυσάει.

Στην παραλιακή βόλτα της μικρής μας πόλης, από το Λιμεναρχείο ως τη λιμνοθάλασσα με τους κύκνους, ο θείος συναντά, πιο συχνά τώρα, οικογένειες με καροτσάκια, ποδηλατάκια, τους αμετανόητους joggers, στη γέφυρα οι ψαράδες δεν είναι πια μόνοι - ηλικιωμένα ζευγάρια με ζακετούλες περπατούν χέρι χέρι.

Άρχισαν να καταφθάνουν και οι πρώτοι ξανθοί τουρίστες που πρώτοι πρώτοι τσουρουφλίζονται και ξανθίζουν ακόμα πιο πολύ. Η Λάση, έρημος τόπος μοναχικών περιπάτων του θείου τον χειμώνα, πλάι στην πόλη, ξαναγεμίζει ζωή: μια μικρή πόλη μόνο για τουρίστες - προσαρμοσμένη στις ανάγκες τους κι όχι απαραίτητα στην αισθητική του τόπου... Όμορφη κι αυτή, ιδίως τη νύχτα μέσα στα φώτα της, τη μυρωδιά από λάδι καρύδας, τις πολλές γλώσσες που ακούς.. .

Τα σχολεία κλείνουν σε λίγες μέρες - απέναντι από το γραφείο θα σωπάσουν οι χαρούμενες φωνούλες, το σχολικό που κορνάρει το μεσημέρι όταν κάποιος έχει παρκάρει άτσαλα και το έχει κλείσει.

Ανοίγει και το «Άννυ» το θερινό μας σινεμά - από σήμερα ο θείος θα συχνάζει εκεί, και θα βλέπει ό,τι ταινία και να παίζει (όπως το χειμώνα στο θέατρο που λειτουργεί και ως κινηματογραφική λέσχη). Μαζί με τους λίγους που δεν θα βλέπουν Euro...

Ήταν ο πιο δύσκολος αυτός ο χειμώνας που πέρασε. Και δεν έχει τελειώσει ακόμα. Φέτος τα είδε όλα. Πέρα από τα δικά του, τα γνωστά, κατάλαβε ότι όλα αυτά τα χρόνια  και κάτι άλλο δεν πήγαινε καλά.... Ήταν ενοχλητικός; Ανεπιθύμητος; Υπερεκτιμημένος; Ή απλώς ανεπαρκής, ανίκανος; Θα το δείξει ο χρόνος... 

Το καλοκαίρι είναι εδώ θείε. Αμετανόητος,  θες να τελειώσεις, αν σε αφήσουν, ό,τι άρχισες... Το ότι έχεις την πολυτέλεια να ζεις σε έναν επίγειο παράδεισο σου επιτρέπει και αυτό το καλοκαίρι να τρέχεις και να δουλεύεις ως συνήθως διαρκώς, άνευ αδείας (αλλά μάλλον ανεπαρκώς, αν κρίνουμε από τα αποτελέσματα) και τα βράδια να κατηφορίζεις για να σε χτυπάει το θαλασσινό αεράκι, να τραβάς και για καμμιά παραλία. Ας ελπίσουμε φέτος ότι φέτος θα κάνεις περισσότερα μπάνια από το ένα (1) περσινό, έτσι;

Φέτος ο θείος δεν έχει, όπως άλλα χρόνια, διάθεση να τελειώσει το καλοκαίρι γρήγορα, και να ξανάρθει το φθινόπωρο. Ίσως φέτος να είναι η μοναδική χρονιά που αυτό το καλοκαίρι, για κάποιον λόγο που ακόμη δεν μπορεί να προσδιορίσει, θέλει να κρατήσει για πάντα... Να μην τελειώσει ποτέ.

[Νομίζω ότι ο φίλτατος gremlin είχε υποβάλει πέρυσι αντίστοιχο αίτημα - ελπίζω η απουσία του από τη Lifoland να οφείλεται στο διαρκές καλοκαίρι που ζει, οπότε να ελπίζω ότι και το δικό μου αίτημα θα γίνει δεκτό...]

Η πρώτη αντίδραση στην καινούρια αυτή αγωνία του θείου ήρθε πριν από λίγες μέρες, όταν διάβασε ένα μήνυμα στον υπολογιστή του...

Να... όταν ένα μήνυμα έρχεται από τον ουρανό [γι'αυτό και δεν δύναται να σας αποκαλύψει ανατριχιαστικές λεπτομέρειες] κάπως, κάπου, κάποτε, δεν καλοκαιριάζει;  

Σ' αυτό τον ευλογημένο τόπο, ο ουρανός, η θάλασσα, ο ήλιος, το τοπίο, τελικά τα ξορκίζουν όλα. Όλα τα στοιχειά. Και τα εκτός και τα εντός.

Αρκεί με κάποιον τρόπο το καλοκαίρι να φωλιάζει στην καρδιά. Με κάποιον τρόπο. Υπάρχει.

Καλό καλοκαίρι σε όλους!

 Μιλώ προσωπικά, πάντα μιλώ προσωπικά, για την πραγματική ζωή μου, αυτό είναι το νόημα του μπλογκ, άλλωστε. Αυτά που θα πω δεν αφορούν τα (λίγο παραζούζουλα) τεκταινόμενα στη Λάιφολαντ, το διευκρινίζω, αν και έως ενός σημείου μπορεί και να αναζητήσει κανείς κοινούς παρονομαστές.

 Με τα πολλά ζόρια κατάλαβα  ότι η καλύτερη αντίσταση σε ότι σε χτυπάει πισώπλατα και κακόβουλα είναι, τελικά, η παγερή αδιαφορία.  Μού το έλεγαν και δεν το πίστευα. Να είσαι τέτοιο παλιόσκυλο, τέτοια γκαμήλα, τέτοιο παχύδερμο προϊστορικό μαμούθ που ο άλλος να σε βλέπει ήρεμο, ψύχραιμο και να λυσσάει... Να ξέρει ότι σε έχει καταθάψει, ότι πίσω από την πλάτη σου έχει πει τα ακατονόμαστα, ότι έχει πανηγυρίσει έξαλλα ότι σε βγάζει από μπροστά του, να ξέρει ότι το ξέρεις κι εσύ κι εσύ να του φέρεσαι σαν να μη συμβαίνει τίποτα.

 Όχι επειδή είσαι βλαξ (που στην τελική μπορεί και να είσαι). Απλά επειδή είσαι και λίγο υπερόπτης βλαξ. Είσαι από άλλο είδος και το είδος του άλλου το περιφρονείς. Αν η περιφρόνηση είναι κακό αίσθημα, ας αλλάξουμε τη λέξη: Το οικτίρεις.

 Μπορεί να είναι και η «νόσος». Που με τα χρόνια σε κάνει ψύχραιμο, παγερό και απόμακρο. Σε αδειάζει από συναισθήματα, σε έχει συνηθίσει να χτυπιέσαι μόνος σου χωρίς να υπάρχει κανένας λόγος. Όπως χτυπιόσουν και πριν -χρόνια- χτυπιέσαι και τώρα.  

 Έτσι αντιμετώπισα και τη «νόσο». Με αδιαφορία. Αυτή κι εγώ, χέρι χέρι, χωρίς πολλά πολλά. Κανείς δεν έφαγε τον άλλο, ως τώρα, και ακόμα παίζουμε παράταση.

 Έτσι σκέφτομαι κι όταν βλέπω τα μαχαίρια στην πλάτη και τα παλούκια στο μάτι μου: «Νομίζεις ότι μπορείς να μού κάνεις περισσότερο κακό απ' όσο έχω κάνει ώς τώρα ο ίδιος σε μένα; Χα! Δεν το ξέρεις ότι κακό σκυλί ψόφο δεν έχει;»

 Δεν είναι στρουθοκαμηλισμός να παριστάνεις ότι δεν βλέπεις ένα κομπορρήμον παγώνι που κάνει ό,τι μπορεί για να δείξει τα φτερά του. Είναι η πιο ισχυρή μπούφλα που μπορείς να του δώσεις για να ξεπουπουλιαστεί. Και δε θα χαρείς εσύ που ξεπουπουλιάστηκε, εσύ σκοτίστηκες. Αυτό το «σκοτίστηκες» είναι και η χαριστική βολή που του δίνεις. Είναι χειρότερο ακόμη κι από το να το κάνεις να "κελαηδήσει"- να ακουστεί η φριχτή φωνή του.

 Συγγνώμη που απόψε βγήκε όλο αυτό... Ο μοχθηρός εαυτός του προσκυνητή... Αν πρέπει να κρατήσουμε κάτι απ' αυτό το παραλήρημα, είναι το ακόλουθο:

 Αδέλφια, η ζωή είναι αλλού. Ας σπαταλήσουμε τη φαιά ουσία μας για πράγματα θετικά. Εσύ δούλευε αυτό που θες, σαν το μυρμήγκι. Και με μια κεραία, και με ένα πόδι, και πατημένο, προχωράει, και εσένα, μεγάλη πατούσα, σε γράφει.

 Κι ό,τι δεν αφήνεις να σε αγγίξει, δε σε πονάει.

 Και τη ζωή μας πρέπει να αφήνουμε να την καθορίζουν αυτοί και αυτά που αγαπάμε, που εκτιμάμε, που θαυμάζουμε, που μας αφορούν, που μας κάνουν καλύτερους. Όλα τα άλλα, απλά δεν υπάρχουν! ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ. Καληνύχτα.