Και την ίδια μέρα θα κλείνεις 8 χρόνια σ' αυτή τη δουλειά. Και οχτώ χρόνια πίσω στο νησί.
Δεν έχουν νόημα οι επέτειοι και οι ημερομηνίες. Απλά μας δίνουν μια αίσθηση για το χρόνο που περνάει, σαν ένα χαλικάκι στο λάστιχό μας που το ακούμε να κάνει τακ-τακ, την ώρα που το αμάξι τρέχει.
Και μας βάζουν σε σκέψεις, σε ψιλοαπολογισμούς. Ειδικά όσους μπαίνουμε σε καινούριο target group (αντίο 25-34, καλημέρα 35-44 - ειδικά φέτος με απασχολεί ποιος τα χώρισε αυτά έτσι. Γιατί φέτος πάω να γίνω πια μεσήλιξ).
Όταν μου έλεγαν ότι μετά τα τριάντα όλα τρέχουν ξέφρενα, εκτός από μας, που μοιάζουμε τόσο αργοί μπροστά στις αλλαγές, στ' αλήθεια δεν το πίστευα. Τώρα, αρχίζω πια να έχω τα συμπτώματα. Το 2000 μου φαίνεται χθες. Το 1990 προχθές.
Κι εγώ, ίδιος. Με λίγα κιλά περισσότερα, λίγα μαλλιά λιγότερα και πιο γκρίζα, από μυαλά το ίδιο στόκος.
Κοιτάζεις πίσω, μοιραία. Αναρωτιέσαι τι έκανες... Τι δεν έκανες δεν το κοιτάς. Αυτά που έκανες σου φαίνονται λίγα. Και τα χρόνια έχουνε περάσει πια... Αν ήταν να ‘ρθει, θα ‘χε έρθει, έτσι δεν είναι; Οπότε, μάλλον προσπέρασε... Εσύ πήγαινες δεξιά, άκρη, έβγαζες φλας, μονίμως, ούτε που χαμπάριασες.
Σκέφτεσαι όμως, από την άλλη, πόσο τυχερός στάθηκες... Πόσες βλακείες, πόσα μπρος-πίσω, πόσες παλινωδίες, και να ‘σαι, όρθιος από σπόντα, από καθαρή τύχη. Survivor. Σκυλί (από εκείνα που ψόφο δεν έχουν).
Κάποιος φίλος από τα πολύ παλιά που σε ξαναείδε το καλοκαίρι σε ρώτησε: «Δεν μπορώ να καταλάβω πώς φτιάχτηκαν όλοι οι άλλοι κι εσύ δεν έκανες απολύτως τίποτα».
Δεν ήξερες τι να του πεις. Δεν είχες καμμία απάντηση. Ίσως αν γινόσουν αυτό που προσδοκούσαν οι άλλοι, να ήσουν ένα τέρας.
Εσύ δεν ήθελες να γίνεις τέρας. Μάλλον γιατί ήξερες ότι ήδη ήσουν. Άλλου είδους τέρας, ίσως.
Αλλά και τα τερατάκια έχουν δικαίωμα να ονειρεύονται, δεν έχουν; Σε αντίθεση με τους άλλους, τα όνειρά τους μεγαλώνουν όσο μεγαλώνουν κι αυτά. Δεν διαγράφουν από το μπλοκάκι, βάζουν κι άλλα. Και προσπαθούν, όσο μπορούν κι όσο αντέχουν, να αισθάνονται, να αφουγκράζονται, να ανακαλύπτουν.
Τώρα πια, ξέρεις ότι εκτός από τέρας θες να γίνεις και πατέρας... Γιατί όλα, τα γραφτά, τα βιβλία, τα συνέδρια, τα διπλώματα και οι τίτλοι είναι μέσα στο μυαλό, σκονισμένα ράφια, λέξεις ανεμοδαρμένες και αισθήματα στο μελάνι που τα παίρνει και τα σηκώνει ο χρόνος, που την επόμενη μέρα τα ξέχασες, δεν υπάρχουν, είναι μονάχα χαρτιά όμορφα μουτζουρωμένα. Ό,τι μετράει είναι οι άνθρωποι, η συντροφικότητα, να μοιράζεσαι, να σκορπάς αγάπη και ζωή, όση έχεις, όση μπορείς.
Σελίδα τριάντα τέσσερα, complete. Ώρα για να ξεκινήσουμε σελίδα 35, δεν είναι;
ΥΓ. Εκτός από τον υποφαινόμενο, αύριο εορτάζει και η έτερη σεισμογενής ιστολόγος της Lifoland, η καλή μου γειτόνισσα Dana Semitecolo (η οποία σας αποκαλύπτω ότι κλείνει τα 21!). Γειτόνισσα, χρόνια πολλά και καλά, να χαίρεσαι την οικογένεια και σε ευχαριστώ πολύ για τις κουβέντες σου, κάποτε... Επίσης, μεθαύριο γιορτάζει η Conscious (που λείπει από το μπλογκοχωριό εσχάτως και μας λείπει...) Χρόνια πολλά!
Είμαι κάτι παραπάνω βέβαιος ότι σήμερα όλα τα τύμπανα όλων των ανοιχτών ζητημάτων, ήτοι του «μακεδονικού» του κοσοβαρικού του ζαχοπουλικού, του press-gr-ικού, του τσιπρικού, του πασοκικού θα σιγήσουν για να ηχήσουν οι σάλπιγγες του ενός και μοναδικού ουσιώδους και ζωτικού εθνικού μας θέματος:
Μαρτάκης, Χρύσπα ή Καλομοίρα;
Ποιο θα είναι το εθνικό μας σύμβολο στον φετινό διαγωνισμό της Γουροβίζιον; Νομίζω ότι τέτοιες ιστορικές στιγμές καλό είναι να θυμηθούμε κάποιες άλλες στιγμές εθνικής ανάτασης (μη σας πω και επίκυψης) που κανείς άλλος εκτός από τον γερομπαμπαλή θείο pil δεν θυμάται, και που είναι αταίριαστες με αυτό που θα βλέπετε όλη μέρα: Σάκης-Έλενα-Αντίκ, Αντίκ-Σάκης,- Έλενα... Επειδή οι λαοί που δεν έχουν μνήμη δεν έχουν ιστορία, ας ανατρέξουμε σε δύο μνημεία ελληνικών συμμετοχών, που, ώ της συμπτώσεως, έλαβαν χώρα πριν από ακριβώς 20 και 10 χρόνια αντίστοιχα...
1988 - η Ελλάς ζει τις τελευταίες μέρες της σοσιαλιστικής αλά ελληνικά αθωότητάς της λίγο πριν σκάσει μύτη το σκάνδαλο Κοσκωτά. Η ΕΡΤ (που έχει αρχίσει να ζαλίζεται από την ελεύθερη ραδιοφωνία) κάνει ανοιχτή διαδικασία. Αξέχαστη θα μου μείνει η βραδιά. Το επίπεδο των κομματιών ήταν τέτοιο που η κριτική επιτροπή διαπιστώνει με απόγνωση και δηλώνει ευθαρσώς ότι κανένα δεν πρέπει να πάει στας Ευρώπας, αλλά για να μην ξεφτιλιστούμε επιλέγει το μη χείρον. Το άσμα λέγεται «Κλόουν», το ερμηνεύει η γοητευτική Αφροδίτη Φρυδά, και το ρεφραίν του αναδεικνύει τον πλούτο της γλώσσας μας και απεικονίζει με άψογο τρόπο με ποιο στυλ θα κατακτήσουμε ξανά την Ευρώπη:
Κλόουν, κλόουν, είμαι ο κλόουν
Κλόουν, κλόουν, είμαι ο κλόουν
Χα χα χα χα!
Την επόμενη μέρα γίνεται το σύστριγγλο στην εκπομπή «Τρεις στον αέρα» όπου οι δημιουργοί διαμαρτύρονται γιατί η επιτροπή έθιξε το επίπεδό τους. Μεταξύ τους, και ο δημιουργός ενός άσματος που δεν ευτύχησε να προκριθεί. Αξέχαστο και αυτό το ρεφραίν: «Και κάνω χικ, χικ, χικ και είναι τόσο chic" (σας ορκίζομαι, δεν κάνω πλάκα).
Παρόλα αυτά ο Κλόουν θα ταξιδέψει στη μακρινή Ιρλανδία. Παρότι ειδικά το ρεφραίν το είπαμε άψογα, και είχαμε και χορευτικό, ο ιμπεριαλισμός (ΗΠΑ, ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο, ξέρετε οι παλαιοί) συνωμότησε εναντίον μας, οι ευρωπαίοι κατά τα άλλα εταίροι μας συγκράτησαν μόνον το «χα χα χα χα» και τελικώς λάβαμε μόλις 10 βαθμούς (η Κύπρος απουσίαζε) και την 17η θέση. Νικήτρια αναδείχθηκε μια καναδέζα με τσιριχτή φωνή (που ούτε να σιδερώσει τη βάτα της δικιάς μας Αφροδίτης), μια κάποια Celine Dion (προφανώς λαθρομετανάστρια, αφού εκπροσώπησε μάλλον στη ζούλα την Ελβετία).
Δέκα χρόνια μετά, το 1998, με εμάς με τα τσαρούχια Prada στην ΟΝΕ και τον Σημίτη πανίσχυρο, η επιλογή γίνεται μέσα από το βραχύβιο σόου του Γιώργου Μαρίνου «Ζώου Μπιζ». Είναι η πρώτη φορά που ψηφίζουμε με televoting, και νικητής αναδεικνύεται το συγκρότημα «Θάλασσα» με τραγουδίστρια την Διονυσία Καρόκη και τίτλο του τραγουδιού «Μια κρυφή ευαισθησία». Η ευαισθησία του δημιουργού δεν τον απέτρεψε, φευ, από το να τα σπάσει την τελευταία στιγμή με τους βρετανούς διοργανωτές του BBC, και να φάει πόρτα τεθωρακισμένη από το χώρο της εκδήλωσης. Ευτυχώς απέμεινε στο πάλκο η Διονυσία, η οποία, μόνη σαν το λεμόνι, προσπάθησε μέσα στον καβγά να φανεί ψύχραιμη, τσαχπίνα και μέσα στην τρελλή χαρά επί σκηνής - το τραγούδι κακό δεν το λες, ο στίχος όμως ήταν που έφερνε την αύρα του αιώνιου ελληνικού φωτός:
«Όσο κι αν ανάστησα το χάδι σου
Μες στο σκοτάδι σου, πάντα θα ξεψυχώ
Μάταια».
Πιστεύαμε κι εμείς ότι οι κουτόφραγκοι δεν θα σκάμπαζαν γρι από τον ψιλοgoth στίχο και θα νόμιζαν ότι λέμε πάλι για κρασιά, θάλασσες και αγόρια - Μάταια, όμως, που έλεγε και η Διονυσία. Ο διεθνής σιωνισμός ήταν αυτή τη φορά που έβαλε το χέρι του για να μας στερήσει την πρωτιά και νικήτρια αναδείχθηκε η τρανσέξουαλ Ντάνα Ιντερνάσιοναλ από το Ισραήλ. Ευτυχώς εκείνη τη βραδιά ήταν εκεί και η Κύπρος, που μας έδωσε και τους μοναδικούς (12, ως είθισται) βαθμούς που πήραμε - ενώ το φλεγματικό κατά τα άλλα κοινό μας στόλιζε με «ου».
Η 20η θέση εκείνης της χρονιάς, η χαμηλότερη όλων των εποχών για τη χώρα μας, μας ντρόπιασε τόσο πολύ που κάναμε τρία χρόνια να ξαναπατήσουμε στον διαγωνισμό. Σήμερα, 10 χρόνια μετά, οι επιλογές μας δεν είναι καν του επιπέδου «Άνω Μακεδονία», «Νέα Μακεδονία», «Τέταρτο-στενό-δεξιά-από-το-ντιβιντάδικο-Μακεδονία». Βρισκόμαστε σ' ένα κρίσιμο σταυροδρόμι, να η σας πω τρίστρατο, που θα καθορίσει την πολιτιστική μας προσφορά στο νέο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι..
Προσωπικώς προτιμώ το American ντιριντάχτα της Καλομοίρας (που για πρώτη φορά θα νιώθει ότι είναι η μόνη της βραδιάς που καταλαβαίνει τι τραγουδάει) από το «το βράσαμε σε χαμηλή φωτιά, αλλά παρ' όλα αυτά έκοψε» άσμα του Κώστα Μαρτάκη (τον οποίο κατά βάθος ζηλεύω θανάσιμα γιατί είναι ωραίος αλλά δεν το κάνω θέμα), και από το τραγούδι της Χρύσπας το οποίο κατορθώνει το απίστευτο: δύο τραγούδια και δύο φωνές σε ένα. Αλλού πατεί το αγγλικό, αλλού βρίσκεται το ελληνικό... Γιατί δεν έλεγε κάτι σαν το ανυπέρβλητο «Φεύγω για το εφτά, την απιστία», που θα δίδασκε στους ευρωπαίους και αριθμητική;
Ελληνικέ λαέ, με συνείδηση της ιστορικής συνέχειας του γένους, με αίσθημα ευθύνης και το βλέμμα στο μέλλον και στις γενιές που έρχονται, κράτησε ψηλά το ανάστημα... ψήφισε αυτόν που θα δώσει στο έθνος μας πνοή - που θα κατακτήσει την Ευρώπη με τα φώτα του πολιτισμού μας, της βαριάς μας βιομηχανίας...
Γιούργια, λοιπόν, στα κινητά σας, για την Ελλάδα, τον πολιτισμό, το αιώνιο φως!
Υ.Γ. Όχι, δεν εκβίασα τους δημιουργούς των δύο παραπάνω τραγουδιών για να μην αναφέρω τα ονόματά τους, όπως εσχάτως λέγεται ότι συμβαίνει με άλλα ιστολόγια. Απλώς δεν τους θυμάμαι. Φαντάζομαι ότι και των ιδίων η συναισθηματική (και ενίοτε επιλεκτική) μνήμη θα έχει απωθήσει στο υποσυνείδητο αυτές τις ωραίες στιγμές. Κρίμα...
Η ζωή καμμιά φορά τα φέρνει έτσι ώστε μερικές μεγάλες χαρές και συγκινήσεις να έρχονται ανέλπιστα... Ιδίως σε μας που οι ζωές μας είναι συνηθισμένες και λιγάκι βαρετές - αλλά αυτό είναι το δικό μου ιστολόγιο, η δικιά μου καθημερινότητα, δεν έχω άλλη, όσο ασήμαντη κι αν είναι.
Οχτώ χρόνια στη δουλειά κλείνω σε λίγες μέρες... Με πολλές χαρές, πιο πολλές δυσκολίες, αλλά αυτό που έζησα προχθές την Πέμπτη δεν ξεχνιέται εύκολα... Ίσως ήταν η πιο σημαντική στιγμή στα οχτώ αυτά χρόνια. Όλα τα άλλα, έρχονται και πάνε... Αυτό είναι τώρα τόσες μέρες στο μυαλό μου και δε λέει να φύγει...
Μού είχαν τηλεφωνήσει από την προηγούμενη ότι θα ερχόταν επίσκεψη στη δουλειά το Ειδικό Σχολείο του νομού μας... Είχα, ομολογώ, αγχωθεί, γιατί δεν έχω ειδικές γνώσεις, και δεν ήξερα πώς να αντιμετωπίσω αυτά τα παιδάκια που η ζωή τους στέρησε αυτά που εμείς έχουμε αυτονόητα. Δεν ήθελα με κανέναν τρόπο να τα πληγώσω, να τα κάνω να νιώσουν άβολα και ξένα.
Και να'τα που έσκασαν μύτη εννιά παιδάκια με τις δασκάλες τους... Εννιά αξιολάτρευτες γελαστές φατσούλες, όλα με μάτια λαμπερά, με λαχτάρα να γνωρίσουν κάτι καινούριο. Κανένα δεν είχε ξανάρθει εδώ... Ποιος ξέρει αν πηγαίνουν πουθενά εκτός από το σχολείο... Ποιος ξέρει πόσο έχουν αποκλειστεί, πόσο τα έχουν κοροϊδέψει οι συνομήλικοί τους (ξέρουμε πόσο σκληρά είναι καμμιά φορά τα παιδιά), πόσο οι δικοί τους τα έχουν κρύψει από την κοινωνία, την ίδια τη ζωή...
Έσπασε από νωρίς ο πάγος. Είπαμε τα ονόματά μας. Όλοι, εκτός από έναν. Τον Σ.... Μια τσαχπίνα μικρούλα δίπλα του μού είπε πώς τον λένε.
Τα παιδιά είχαν έρθει προετοιμασμένα, με ερωτήσεις. Ανοίξαμε κουβεντούλα. Όχι μόνο για την επίσκεψή τους. Όλοι ήθελαν να χιονίσει, για να βγουν στο χιόνι και να παίξουν, είπαμε για τα αγαπημένα τους παραμύθια , κάναμε πλάκα και γελούσαμε όλοι μαζί, εκτός από τον Σ... που ήταν πέραν του κόσμου τούτου. Η δασκάλα μού εξήγησε ότι το παιδάκι έχει αυτισμό, γι' αυτό δεν ήθελε να επικοινωνήσει. Κάποια στιγμή μού είπε ότι στον Σ... αρέσουν οι χάρτες. Ψάξαμε και βρήκαμε ένα βιβλίο με χάρτες και του το έδωσα. Το ξεφύλλισε με λαχτάρα και μιλούσε μόνο με τη δασκάλα γι' αυτό ενώ εμείς οι υπόλοιποι είχαμε ανοίξει απίστευτη πολυλογία...
Τα παιδιά είχαν φέρει μαζί τους και ζωγραφιές από το σχολείο. Μού τις έδωσαν όλοι, ένας ένας, εκτός από τον Σ... που είχε ζωγραφίσει κάτι και το έδωσε στη δασκάλα για να μού το δώσει... (Αυτή η ζωγραφιά του Σ... είναι και στην εικόνα αυτού του ποστ).
Έπειτα σκεφτήκαμε ότι είναι καλή ιδέα να ζωγραφίσουν όλοι κάτι επιτόπου. Μια και δυο αρχίζουν όλοι να ζωγραφίζουν και μού το φέρνουν με πολλή αγάπη. «Τι θα τις κάνετε;» μου λέει ένα κοριτσάκι. «Θα τις πετάξετε;». «Όχι, θα τις βάλω σ' ένα ντοσιέ και θα τις κρατήσω για πάντα, για να σας θυμάμαι». «Θα σας ξαναδούμε, θα σας καλέσουμε στο σχολείο στη γιορτή μας».
Ξαφνικά το μάτι μου πέφτει στον Σ... Με μια μονοκοντυλιά ζωγραφίζει τα δυο νησιά μας, τους κεντρικούς δρόμους και τα βασικά τοπωνύμια και βάζει σημάδια για κάποιους ιερούς ναούς. Μονοκοντυλιά. Χωρίς να σηκωθεί ο ίδιος, μου το δίνει, και μού λέει τι είναι αυτό που ζωγράφισε «Το νησί, οι δρόμοι, οι εκκλησίες». Κοφτά και σταράτα.. Είναι αμφίβολο αν ένα παιδί στην ηλικία του θα μπορούσε να το κάνει αυτό. «Είσαι απίθανος», του λέω.. Μου χαμογελά. Εγώ, στον ουρανό.
(Αυτή τη ζωγραφιά την κρατάω για μένα - γράφει το πραγματικό όνομα του παιδιού, δεν θέλω να το «φωτογραφίσω» με κανέναν τρόπο).
Έρχεται η ώρα του αποχαιρετισμού, και χαιρετιόμαστε με αστειάκια. Θα πάνε εκδρομή σε ένα ανοιχτό μέρος, μετά από μας. «Πόσο σας ζηλεύω».
«Να έρθετε μαζί μας, κύριε. Σας παρακαλούμε...»
«Αχ βρε παιδιά, το θέλω τόσο πολύ, αλλά έχουμε τόση δουλειά».
Σάββατο απόγευμα φτάνω στην Αθήνα - ακόμη δεν έχει ξεσπάσει ο χιονιάς. Όλοι με συμβούλευαν να το αποφύγω, μα ένας συνεργάτης και φίλος μού είχε ζητήσει να πω δυο λόγια σε μια παρουσίαση. Δεν μπορούσα να του αρνηθώ. Άφησα το νησί ηλιόλουστο, κι όσο με το πούλμαν πλησιάζαμε στο κλεινόν άστυ σκοτείνιαζε, σκοτείνιαζε, σκοτείνιαζε... Ο οδηγός είχε στο ράδιο την ενθρόνιση του Αρχιεπισκόπου... Τα λόγια του χάνονταν στις στροφές της Κορίνθου-Πατρών... Ό,τι συγκράτησα ήταν ό,τι επιθυμώ να ακούω από έναν ορθόδοξο χριστιανό. Καταλλαγή, αλληλεγγύη, κοινωνική προσφορά, αγάπη.
Βραδάκι είχε αρχίσει ήδη να χιονίζει στο Μαρούσι... «Αν θες να βγεις, κάνε το τώρα». Οντεόν Σινεφίλοι, το παλιό μου στέκι (απόψε δεν αντέχω τα μούλτιπλεξ)... «Μόλις χώρισα», απογευματινή, ό,τι ελαφρότερο μπορεί να δει κανείς, ό,τι χρειαζόμουνα εκείνο το βράδυ... Χαριτωμένο, κεφάτο, με εμφανή τα θεατρίζοντα γκαγκς της αρχικής του εκδοχής, με φρέσκα, ωραία πρόσωπα, μια τσιχλόφουσκα με εξαίρετη γεύση. Στο φεύγα, το χιόνι πυκνό, με πήρε και με σήκωσε... Είκοσι λεπτά ποδαρόδρομος ως το σπίτι, όνειρο σκέτο.
Η εκδήλωση ήταν την άλλη μέρα το πρωί στο κέντρο. Ξυπνάω, κι έξω όλα άσπρα. Ανοίγω τηλεόραση, τίποτα δεν κουνιέται, ο ΗΣΑΠ ως το Ηράκλειο και λίγα μπλε λεωφορεία. Ταξί ούτε λόγος. «Πού θα πάς;» Σιγά μην δεν πάω, αφού ξεκουνήθηκα και ήρθα ως εδώ. Σε λίγο κατηφορίζω την Κηφισίας (από το οδόστρωμα, άκρη άκρη) - στον κόμβο της Αττικής Οδού βλέπω ένα μπλε λεωφορείο που πάει Φάληρο, και ορμάω. Παρέα με μερικές φιλιππινέζες ταξιδεύουμε ως τον Ευαγγελισμό. Δεν θα πάρω μετρό. Θα δω την Αθήνα χιονισμένη.
Παίρνω το δρόμο για τον προορισμό μου, το πνευματικό κέντρο του Δήμου Αθηναίων, κατηφορίζοντας τη Βασιλίσσης Σοφίας. Τρώω κάτι ξεγυρισμένες γλίστρες αλλά δεν πτοούμαι. Χαζεύω τον χιονισμένο Εθνικό Κήπο, το Σύνταγμα, την Πανεπιστημίου. Όνειρο η Αθήνα άσπρη.
Ο κόσμος λίγος στην εκδήλωση - απορώ πώς ήρθαν κι αυτοί. Το ίδιο απορούν κι αυτοί για το πώς ήρθα εγώ. Έπειτα, ζεστή σοκολάτα με τους άλλους συντελεστές στο Φίλιον - γιατί όλοι εκεί μέσα διαβάζουν «Καθημερινή της Κυριακής»;
Η φιλοδοξία μου να γυρίσω στο Μαρούσι για να πάρω τις αποσκευές και να ξανατρέξω στα ΚΤΕΛ αποδεικνύεται, όπως και πολλές άλλες, μάταιη. Χάνω το δρομολόγιο - δεν πειράζει, αύριο το μεσημέρι, όχι το πρωί, γιατί όλα θα είναι παγωμένα.
Δε βαριέσαι, εγώ ένα δρομολόγιο έχασα - το ίδιο το απόγευμα η Σερβία έχασε ολόκληρο το Κόσοβο, που κήρυξε την ανεξαρτησία του - κι εγώ χωμένος σε μια πολυθρόνα απλώς κοίταζα το πυκνό χιόνι και ξεκοκάλιζα κυριακάτικες εφημερίδες. Δεν μπορώ να κάνω τίποτα άλλο, δεν έχω τίποτα μαζί για να δουλέψω, δεν μπορώ να πάω πουθενά, μόνο να πούμε τα νέα μας με τους δικούς μου που με φιλοξενούν.
Δευτέρα πρωί, όλα ξέξασπρα και ακίνητα. Ομορφιά, ομορφιά, ομορφιά. Τώρα τίποτα δεν κυκλοφορεί. Χάνω και το επόμενο δρομολόγιο. Δεν πειράζει, θα προλάβω το απογευματινό. Μεσημέρι, δεν έχει ταξί, τρέχω με το σακ βουαγιάζ στον ηλεκτρικό - καμμία ξεγυρισμένη γλίστρα αυτή τη φορά, το συνήθισα μάλλον. Ούτε στην Ομόνοια ταξί για Κηφισό, πάω να πιάσω το αστικό -κατηφορίζουμε τη Ζήνωνος ... Αυτή τη φορά η Ζήνωνος δεν λέει να μας αφήσει να φύγουμε, το λεωφορείο κάνει κυριολεκτικά τσουλήθρα... Στον Κηφισό όλα κλειστά, κάθομαι έξω στο κρύο χωρίς εφημερίδα (οξύτατο πλήγμα).
Το πούλμαν φεύγει κανονικά - δίπλα μου κάθεται ένας παππούς που τον έχει αλαλιάσει ο χιονιάς. Ήρθε από την Αυστραλία μετά από 25 χρόνια... «Χριστούλη μου», σκέφτηκα «άλλο νησί άφησε κι άλλο θα βρει»...
«Να μη φύγεις ποτέ από το νησί, τ' ακούς;» μου λέει...
Μακάρι, παππού... Μόνο τουρίστας μπορώ να είμαι πια στην Αθήνα... Περαστικός και βιαστικός. Να περνάω, να περπατάω ασταμάτητα, να βλέπω, να αφουγκράζομαι, να φεύγω... Δεν μπορώ πια να ζήσω εκεί. Δεν μπορώ να λειτουργήσω εκεί, με χιόνι ή χωρίς. Εγώ, το παιδί της πόλης, έγινα παιδί της μικρούλας πόλης. Ίσως να μίκρυνα κι εγώ... Ίσως να μεγάλωσε η πόλη. Ίσως εγώ να ήμουνα πάντα πολύ μικρός για τη μεγάλη πόλη.
Το ταξίδι έληξε ήσυχα. Αν εξαιρέσουμε το γεγονός ότι το πλοίο από την Πάτρα χάλασε και ταξιδέψαμε από την Κυλλήνη, που πρόσθεσε το κατιτίς του ακόμα σ' εκείνο το συναρπαστικό ταξίδι, που δεν είχε σόπινγκ-θέραπι, δεν είχε μελέτη, δεν είχε επαφές με φίλους, αλλά είχε πολύ-πολύ λευκό!!!
Το τραγουδάκι αφιερωμένο στη χιονισμένη Αθήνα, που μάλλον ποτέ μου δεν θα ξαναδώ έτσι! Γιατί μετά το χιόνι, έρχεται μια βροχή - και το άσπρο, τέλος!
Μόνο οι τρελοί, τα παιδιά και οι ερωτευμένοι έχουν την πολυτέλεια να βλέπουν τον κόσμο αλλιώτικα ωραίο, γοητευτικά ανεστραμμένο, ως καρναβάλι διαρκείας.
Να χαζεύουν τα άστρα που κολυμπούν στη θάλασσα ξαπλωμένοι στα σύννεφα της αυλής τους.
Ναι, ναι, κι εμένα μού τη δίνουν οι "ημέρες", αλλά όταν μάς θυμίζουν ότι έχουμε αισθήματα, χαλάλι τους...
(Η φωτο από το http://meneksedia2.pblogs.gr υπέστη τον βανδαλισμό του pil για να μοιάζει με τον καθρέφτη της ημέρας - όλα ανάποδα, όλα κόκκινα).
Ραγδαίες οι εξελίξεις στο πολιτικό σκηνικό, μετά την εκλογή του Αλέξη Τσίπρα στη θέση του Προέδρου του Συνασπισμού. Προτού συμπληρωθούν 48 ώρες από την ανάδειξη του 33χρονου Αλέξη στην ηγεσία του κόμματος της ριζοσπαστικής αριστεράς, των κινημάτων και της οικολογίας (τα παίρνετε σε σετ αλλά και χώρια τους), και όλα τα υπόλοιπα κόμματα προέβησαν σε κινήσεις ριζικής (μη σας πω ριζοσπαστικής και θεωρηθεί ότι αντέγραψαν τον ΣΥΡΙΖΑ) ανανέωσης.
Ειδικότερα, τη θέση του Κωνσταντίνου Καραμανλή στο κόμμα της Νέας Δημοκρατίας και στο Μέγαρο Μαξίμου κατέλαβε η εκ Θεσσαλονίκης ορμώμενη Έλενα Ράπτη. Η τοποθέτηση της κ. Ράπτη έγινε την τελευταία στιγμή, με συνοπτικές διαδικασίες (εμφάνιση με βραδινό και δύο ερωτήσεις από την Μαρί Κυριακού και τη Λόλα Νταϊφά που ήταν στην κριτική επιτροπή) καθώς ο επικρατέστερος για την ηγεσία σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, νέος και ωραίος, κ. Κώστας Κουκοδήμος, την ώρα της εκλογής βρισκόταν σε κοινωνική επίσκεψη αβροφροσύνης σε φιλικό σπίτι.
Με αλαλαγμούς και επευφημίες η νύμφη του Θερμαϊκού χάρισε την Προεδρία του ΠΑΣΟΚ στην Εύα Καϊλή. Οι έτερες υποψήφιες Φώφη Γεννηματά και Μιλένα Αποστολάκη ηττήθηκαν κατά κράτος στο televoting που εφήρμοσε το ΠΑΣΟΚ (που ως γνωστόν πρωτοπορεί σε τέτοιες διαδικασίες). Ειδικότερα, η Εύα (που δεν αμάρτησε) συγκέντρωσε το 90% των SMS, ενώ οι έτερες, που φρύαξαν αλλά τελικά συνεχάρησαν τη νικήτρια με comme il faut ανθυπομειδίαμα, εισέπραξαν μόνο μερικές κλήσεις από σταθερά τηλέφωνα.
Ο νέος ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Απόστολος Γκλέτσος (όχι ακριβώς τριαντάρης, αλλά το είδος δεν ανθεί ιδιαιτέρως στον Περισσό) φορώντας αμάνικο λευκό φανελάκι και τριμμένο κοτλέ τύπου «μόλις σχόλασα από την κολλεκτίβα» ασπάστηκε περιπαθώς την συνυποψήφιά του Λίλα Καφαντάρη (η οποία προσπάθησε να παραμυθιάσει τα συντρόφια χρησιμοποιώντας για την προεκλογική της εκστρατεία βιντεοκασέτες στις οποίες πρωταγωνιστούσε φρέσκια και ολόδροση, πλην όμως χρονολογούνται προ της καταρρεύσεως του υπαρκτού, αλλά, φευ, δεν μασάει ταραμά η εργατιά).
Η μεγάλη έκπληξη προήλθε εκ του ΛΑΟΣ, όπου όλη η φέρελπις κοινοβουλευτική ομάδα, μαζί με την Έφη Σαρρή και τη Νατάσα Αθήνη (που κόπηκαν λόγω ηλικίας) υποσκελίστηκαν από την υποψήφια εκ Κεφαλληνίας και πασίγνωστη τηλεπαρουσιάστρια (και κουμπάρα του Προέδρου) Μαρία Μπεκατώρου, που υποσχέθηκε να επαναλανσάρει τον ντεκαπάζ πατριωτισμό (μια νέα εκδοχή της θεωρίας της Αρείας Φυλής). Αμέσως όλοι οι νυν βουλευτές του κόμματος (Γεωργιάδης, Βελόπουλος, Πλεύρης και λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις), συμπεριλαμβανομένου του (τέως) προέδρου Καρατζαφέρη έβαψαν το μαλλί πλατινέ.
Με αυτή τη σύνθεση, στις επόμενες εκλογές νομίζω ότι δεν έχω επιλογή. Καϊλή δαγκωτό. Εσείς τι θα ψηφίζατε;
Πέρα από την πλάκα, και επειδή θα με πείτε, όχι άδικα, κακεντρεχή εγκάθετο του Περισσού, εγώ θα ευχηθώ στον Αλέξη Τσίπρα καλή επιτυχία. Έχει το δύσκολο έργο να αποδείξει ότι η γενιά ημών των τριάντα και κάτι δεν είναι μια μαμόθρεφτη γενιά του «Δε βαριέσαι» που τα βρήκε όλα έτοιμα και δεν αγωνίστηκε ποτέ για τίποτα. Μήπως, φίλτατοι, ρίχνετε πάνω μας τις ευθύνες γι' αυτό που μας κάνατε εσείς; Γιατί μόνοι μας δεν γίναμε έτσι.
Επιπλέον, επειδή γνωρίζω πολύ καλά πόσο μεγάλο έγκλημα είναι να είσαι νέος σε ένα πόστο που σε θέλει με γραβάτα, λίγη φαλάκρα, λίγο ψαρό μουσάκι, κοστουμάκι ψαροκόκαλο και πολλή κακή χοληστερίνη (χώρια τα απωθημένα εξουσίας του τύπου «να δεις τι θα σου κάνω όταν θα σού 'ρθω από πάνω» που σε λυσσοτρώνε ως υφιστάμενο για χρόνια), υπενθυμίζω σε όλους ότι όταν μας εξετάζει ο γιατρός για ακροαστικά η μαγκιά είναι να φωνάζουμε καθαρά...
Μετά από τόσους μήνες, στην απέναντι γωνιά του δρόμου. Τέσσερις μεσημέρι. Ήλιος. Εκείνος γύριζε. Εκείνη πήγαινε.
ΕΚΕΙΝΗ: -******* μου!
Εκείνη είναι. Η φωνή της. Μην τσιμπιέσαι.
Άτιμη κτητική αντωνυμία... Τί τό θες το «μου»; Εκείνος δεν ήταν «σου», όσο κι αν λαχταρούσε να είναι.
ΕΚΕΙΝΟΣ: Τί κάνεις; Όλα καλά;
Τετριμμένη ερώτηση. Με το ίδιο, χαζό χαμόγελο, εκείνος κάρφωσε το βλέμμα στο πρόσωπό της;
ΕΚΕΙΝΗ: Καλά. Εσύ;
ΕΚΕΙΝΟΣ: Όπως τα ξέρεις. Όλα ίδια. Δεν αλλάζει κάτι ιδιαίτερο....
ΕΚΕΙΝΗ: Τώρα γυρίζεις από τη δουλειά; Και μετά θα ξαναπάς...
ΕΚΕΙΝΟΣ: Δεν ξαναπάω. Αποφάσισα να κάνω ριζική αλλαγή στη ζωήμου. Δεν δουλεύω πλέον απογεύματα.. (Χαζογελάει)
ΕΚΕΙΝΗ: Ωραία... Να ξεκουραστείς...
ΕΚΕΙΝΟΣ: Πρέπει να βγάλω και το διδακτορικό... Εσύ; Καλά; Είσαι εκεί που ήσουνα;
ΕΚΕΙΝΗ: Ναι... Εκεί... Και σε σχολεία μερικές ώρες...
(Παύση)
ΕΚΕΙΝΗ: Ευχαριστημένη....
ΕΚΕΙΝΟΣ: ...Αυτό είναι το παν...
ΕΚΕΙΝΗ: Καλή ξεκούραση, ****** μου.
ΕΚΕΙΝΟΣ: Καλό μεσημέρι ******* (χωρίς «μου», εννοείται). Χάρηκα που σε είδα.
ΕΚΕΙΝΗ: Κι εγώ.
Κανείς δε γύρισε να κοιτάξει τον άλλο, αφού χωρίστηκαν. Ο ένας πήγαινε από δω, η άλλη από κει.
Όμως, όλη την υπόλοιπη μέρα, που περιέργως είχε χάσει όλα της τα χρώματα, εκείνος δεν μπορούσε να ξεχάσει το πρόσωπό της. Μετά τόσον καιρό, σαν κάτι σ' εκείνη την αλλοτινή θεσπέσια εικόνα της να είχε ξεθωριάσει... Σαν κάποιος να ξέπλυνε τα χρώματα, να τα εξαΰλωσε, μαζί με τη θάλασσα και τον ήλιο και τα δέντρα που έγιναν ασπρόμαυρα. Σαν ο χειμωνιάτικος ήλιος να την είχε στιγμιαία κάνει να φαίνεται κουρασμένη, γερασμένη... Σαν κάποιος να της είχε πάρει τη ζωή, και να την είχε κρύψει εκεί που έκρυψε και τα χρώματα του μεσημεριού.
Ίσως τελικά να έφταιγαν τα μάτια του, που δεν τά ‘καιγε πια ο πυρετός.
Μα αν είναι αρρώστεια η αγάπη (νά ‘το στο κεφάλι το τραγουδάκι), κι αν η αρρώστεια μας κάνει ικανούς να αντικρίζουμε την ομορφιά, γιατί γινόμαστε καλά; Γιατί η ανάρρωση έχει κενό κι η αρρώστεια σύμπαν;
Ο πυρετός έφτιαξε τη θεσπέσια εικόνα; Δεν ήταν εκεί και πριν και πάντα η ομορφιά; Και ποιος τη χάλασε; Ποιος τής έκλεψε τα χρώματα; Ποιος έκανε ασπρόμαυρη τη μέρα;
Πού πάει ο έρωτας όταν πεθάνει, άραγε;
Ή μήπως δεν είχε πεθάνει ο έρωτας; Μήπως είχε πεθάνει εκείνος, που κάποτε αγάπησε το ωραιότερο κορίτσι του κόσμου;
Έβλεπα χθες σε κάποιο παράθυρο το πρόσωπό του. Καλοσχηματισμένο, καλοζωισμένο, κοντοκουρεμένο. Νέος, με την τεστοστερόνη εμφανώς in extremis, που θα μπορούσε να ήταν έως και όμορφος. Η έκφρασή του όμως είχε κάτι το αποκρουστικά απωθητικό - αυτή η εικόνα θα μπορούσε να μπει στο προσωπικό μου λεξικό πλάι στη λέξη "φασίστας".
Μιλούσαν για τα προχθεσινά επεισόδια, που εσείς ζήσατε στο κέντρο της Αθήνας κι εμείς ζήσαμε από τον καναπέ μας. Επεισόδια που ήρθαν κουτί για να αποσυμφορήσουν την επικαιρότητα.
Από το στόμα του νεαρού νόμιζα πως δεν έβγαιναν λέξεις. Κάτι διαπερνούσε την οθόνη και με χτυπούσε στο πρόσωπο. Ήταν άραγε οι υλακές του ή απλώς πτύελα; Το μόνο σίγουρο ήταν αυτό που έκρυβαν πίσω από το ακατάληπτο παραλήρημα: Μίσος. Απροσδιόριστο μίσος. Οργή. Οργή, που βρίσκει διέξοδο σε άλογη βία.
Είμαι ένα από τα ελαττωματικά προϊόντα που δεν μπορούν να μισήσουν (για να ακριβολογώ, δεν μπορούν να μισήσουν κανέναν άλλον), ούτε να ασκήσουν βία. Και προσπαθώ να καταλάβω ποιος έκανε έτσι αυτόν τον νέο άνθρωπο. Η φύση, όχι. Κανείς δεν γεννιέται έτσι. Η κοινωνία, άραγε; Αμφιβάλλω αν έχει το απόλυτο φταίξιμο (όλοι θα ήμασταν έτσι στην περίπτωση αυτή).
Βλέπω στα μάτια του εκείνους τους ινστρούχτορες (αξιοπρεπείς και με άσπρο κολλάρο) που έχουν ασελγήσει παρά φύσιν στο μυαλό του. Που τού έχουν σερβίρει στην παιδική του αβγουλιέρα, μελάτο το αβγό του φιδιού. Που τον έχουν φτιάξει ώστε να βγάλει κι άλλους τέτοιους στο μέλλον.
Νομίζω ότι η ταινία "American History X" θα μπορούσε να μας διδάξει πολλά γι' αυτή την ιστορία. Εν τω μεταξύ, δεν αποκλείεται να δούμε τον νεαρό να κάνει καριέρα στα παράθυρα και αργότερα να εκλέγεται και βουλευτής...
Ώρες ώρες με κυριεύει, βλέποντας όλα αυτά, ένας αδιόρατος φόβος, κι ένα ζαλιστικό τραγούδι μπαίνει αυτομάτως στο playlist του μυαλού...
25°C
RSS
/ Διεύθυνση project