«Μοιάζω να στέκομαι στο φως, κι όλα τ' άλλα γύρω μου βυθίστηκαν στο σκοτάδι. [...] Τα τέρατα αργούν να πεθάνουν. Αργούν πολύ. Τρομερά πολύ. Η ματαιοδοξία τους είν' απέραντη, σχεδόν τόσο απέραντη, όσο κι η αηδία που νιώθουν για τον εαυτό τους».

Η μετάφραση είναι του αγαπημένου δασκάλου μου, του Μάριου Πλωρίτη. Μιλάει η Αλεξάντρα ντελ Λάγκο, η ξεπεσμένη τεκνατζού αρτίστα στο «Γλυκό πουλί της νιότης» του εξίσου αγαπημένου μου Τενεσί Ουίλιαμς. Η πρώτη φορά που διάβασα αυτή τη φράση ήταν κάτω από μια φωτογραφία της Αλίκης Βουγιουκλάκη, σ' ένα φωτογραφικό αφιέρωμα του Nitro στο ελληνικό θέατρο. Απρίλης του 96, λίγους μήνες πριν πεθάνει.

Εγώ ήμουν τότε άρρωστος, στο νοσοκομείο. Και ήξερα ήδη, καλά, πως ήμουνα κι εγώ τέρας. Δεν έχω διαψευσθεί έκτοτε.

Εξηγούμαι: τα τέρατα κατά βάθος δεν έχουν αισθήματα. Κι αυτά που νομίζουν ότι έχουν είναι μάλλον συγκεχυμένα (επομένως ψεύτικα: τα αισθήματα είναι απόλυτα και έχουν κάθετες γραμμές).  Νομίζουν ότι αγαπούν, μισούν, φοβούνται, χαίρονται. Ξέρουν μονάχα τις λέξεις, δε νιώθουν τη διαφορά. Δεν μπορούν να κατανοήσουν πόσο εύκολα μπορούν να πληγώσουν τους άλλους με μια κουβέντα, έστω καιρό επεξεργασμένη και μέσα τους αυτονόητη. Δεν μπορούν, γιατί και να τα χαράξεις, εκείνα δεν θα ματώσουν.

Αργούν, είπαμε, πολύ.

Τα τέρατα παρακολουθούν τον κόσμο σαν να είναι παραμύθι. Σαν να μην κυλά ο χρόνος τον αφήνουν να ξοδεύεται σα βρύση ανοιχτή σε λειψυδρία. Δεν νοιάζονται.

Έχουν ένα θέμα με την πραγματικότητα. Την πραγματική. Βλέπουν άλλα χρώματα από τους ανθρώπους, προϊόντα της παραμυθιακής και όχι παραμυθένιας φαντασίας τους

Το καλύτερο όμως συμβαίνει όταν το τέρας γίνεται, για κάποιο λόγο, κομμάτια. Το έχετε δει στο Terminator. Το έχω δει στον καθρέφτη μου.  Εκεί κάτω, στο χώμα, κάτω από τη μπούρμπερη που έχει προκαλέσει η κατακρήμνισή τους, τα φιρφιράκια ενώνονται σε χρόνο dt - σε λίγο το τέρας θα ξανασχηματιστεί και θα ξανασηκωθεί. Χωρίς γρατζουνιά.

Μετανοούν τουλάχιστο; Αδύνατο. Ό,τι έπραξαν, το αντιμετωπίζουν σαν να το έκανε κάποιος άλλος. Δεν έχουν ιστορία τα τέρατα, ούτε παρελθόν, ούτε παρόν, ούτε μέλλον. Έχουν μόνο τον ανύπαρκτο κόσμο  που έχουν φτιάξει, σα μικροί θεοί, στο κεφάλι τους.

Όταν ξεκίνησα να γράφω ημερολογιακές σελίδες στο Δίκτυο, μ' αυτό το ψευδώνυμο, σε μια άλλη ιστοσελίδα, το έκανα από αδήριτη ανάγκη: ήθελα να παροχετεύσω κάπου την πολύ σκοτεινή πλευρά μου, για να μη σκάσει κάποια στιγμή εντός μου και δεν συμμαζεύεται. Εκείνο το παλιό ημερολόγιο ήταν κακότεχνο, ωμό και σκληρό - σαν την αλήθεια. Αλλά ίσως ήταν πιο ουσιαστικό.

Εδώ, στη Lifoland, κλείνω σήμερα δυο χρόνια. Εδώ συστήθηκα όπως ήθελα να συστηθώ, με την ασφάλεια ότι κανείς γνωστός δε διαβάζει. Το τελευταίο δεν ισχύει πια (αν και μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού οι γνωστοί μου που διαβάζουν) - κι ίσως και μόνο γι' αυτό τον λόγο θα ήταν πιο σωστό να είχα σταματήσει.

Σερφάροντας, τότε, είχα πέσει στο σάιτ της Lifo. Δεν την είχα δει (άτιμη επαρχία) ποτέ στο χαρτί. Θαύμαζα (και εξακολουθώ) τον άνθρωπο πίσω απ' αυτήν - τον παρακολουθώ από παιδάκι, από το Τέταρτο (11 χρονών ήμουνα τότε και κάποιοι τέτοιοι τύποι μου άνοιξαν χωρίς να το ξέρουν τα μάτια σε έναν άλλο κόσμο). Όταν είδα ότι είχε τη δυνατότητα για μπλογκ (με τα απολύτως απαραίτητα τότε) σκέφτηκα ότι θα ήταν ωραίο να μπορείς να παίζεις στην αυλή του σπιτιού κάποιου  που θαυμάζεις για τα κείμενά του, και μάλιστα χωρίς να σου λέει «Μήπως είναι λιγουλάκι αργά; Μήπως η μανούλα θα σε ψάχνει και πρέπει να γυρίσεις σπίτι;».

Τότε ήμασταν πολύ λίγοι. Κάποιοι είναι ακόμα εδώ και τους νιώθω σαν παλιούς συμμαθητές. H Dana, ο Voudas, ο athento, ο Stranger. Ήρθαν κι άλλοι. Έφυγαν πολλοί. Μου λείπουν πάρα πολύ, κάποιοι. Δεν είναι εξαντλητική η λίστα. O Trashtest, η Conscious, ο gremlin, το karagiozaki... Κι άλλοι...

Δεν έγινα ποτέ κανονικός μπλόγκερ. Δεν έφτιαξα ποτέ δικό μου μπλογκ στο blogger ή στο wordpress. Δεν έχει νόημα. Κάτι τόσο αυτιστικό και εγωιστικά ψυχοθεραπευτικό δεν νομίζω ότι μπορεί να πάρει άλλες διαστάσεις. Τι καινούριο κι ενδιαφέρον μπορεί να πει κανείς απομονωμένος σ' ένα νησί με 30.000 κατοίκους, χωρίς ερεθίσματα, μακριά από τις εξελίξεις;

Δεν νιώθω, ευρισκόμενος εδώ, μέλος κάποιας κοινότητας. Σαν συνεπιβάτης σε μια κρουαζιέρα νιώθω (τώρα θυμήθηκα ένα ωραίο παλιό ποστ του Rock) που επειδή μοιραζόμαστε τον ίδιο χώρο αισθάνομαι ότι ο ίδιος πρέπει από σεβασμό στους υπόλοιπους να έχω κάποιους αυτοπεριορισμούς. Έναν προσωπικό μου κώδικα συμπεριφοράς που λέει τι δεν θα κάνω στη Lifoland. Που προσδιορίστηκε κυρίως από πράγματα που δεν μου άρεσαν εδώ μέσα. Με τα δικά μου, υποκειμενικά κριτήρια.

Επίσης, δεν ήρθα εδώ για να γνωρίσω κόσμο- είμαι ευτυχής ωστόσο που μέσα από τα κείμενά τους έχω «γνωρίσει» ανθρώπους εξαιρετικούς χωρίς να τους έχω ποτέ δει από κοντά (με μία και μοναδική εξαίρεση). Τα ρούχα ντύνουν τον άνθρωπο, τα κείμενα τον γδύνουν - και τα κείμενα και τα σχόλια. Ίσως, επειδή στη δουλειά μου η αγαπημένη μου ασχολία είναι να ψάχνω τι μου λένε τα κείμενα για τον άνθρωπο που τα έγραψε και την εποχή του. Τα κείμενα είναι οι άνθρωποι που τα γράφουν. Τους βλέπεις, μέσα τους. Βλέπεις πιο πολλά απ' όσα θέλουν να σου πουν. Ίσως κι άλλα απ' αυτά που σου λένε.

Αυτά τα δυο χρόνια, τίποτα άλλο δεν είχε εδώ εκτός από τη ζωή μου και τη ματιά μου στον κόσμο. Αυτήν, που παλιά γραφότανε σε τετράδια, τώρα την έβαλα σε μερικά πίξελς και τη ξαπόστειλα στο διάστημα. Να φύγει, μακριά. Στο βουνό. Στον άσπρο γιαλό. Δεν ξέρω πόσο διαφέρει αυτό από ένα κακό ριάλιτι. Δεν ξέρω πόσο διαφορετικός είμαι από ένα παρατράγουδο της Αννίτας Πάνια. Αντιλαμβάνομαι ότι έχω γίνει γραφικός (ιδίως όταν ποστάρω αισθηματικά - τελευταία το έχω κόψει: μπορεί να πάω στη Ράνια Θρασκιά να τα πω). Είμαι ένα παρατράγουδο μετά μουσικής - είναι ωραίο στο ημερολόγιό μου να κρατάω και αυτά που παίζουν στο κεφάλι μου.

Γι' αυτό είμαι ευγνώμων σε όσους αυτά τα δυο χρόνια διάβασαν αυτό το αυτιστικό και δύστροπο ιστολόγιο. Θα ‘μουνα ψεύτης αν έλεγα ότι δε μου αρέσει αυτό...  «Γράφουμε για να μας αγαπούν», είχε πει η Κική Δημουλά. Για όποια και όση αγάπη έλαβα χάρη σ' αυτά τα κείμενα ευχαριστώ. Ελπίζω να πρόσφερα κι εγώ αισθήματα, ελάχιστα έστω. Ελπίζω να μην αισχροκέρδησα εδώ.

Ευχαριστώ κι εκείνον που μου έκανε ένα από τα πρώτα σχόλια, τέτοιες μέρες, εδώ και δύο χρόνια. Το εξέλαβα πολλαπλώς, και ακολούθησα τη συμβουλή.

«Μείνε μαζί μας».

Προτού σπεύσει να με διαψεύσει ο Radio Nowhere, διευκρινίζω: αναφέρομαι στο καινούριο άλμπουμ των Guns n Roses "Chinese Democracy" που κυκλοφορεί εντός των ημερών παγκοσμίως (μετά από 17 ολόκληρα χρόνια!!!!)

 Ορκισμένος (και οργισμένος) φαν των GnR δεν υπήρξα ποτέ. Ωστόσο, μού είναι αξέχαστα τα καλοκαίρια μεταξύ '88 και '90, με την αδερφή μου και τα ξαδερφάκια από την Αμερική να χτυπιούνται με το "appetite for Destruction" και το "Lies, Drugs, Sex" (που είχαν σε κασέτες, ειρήσθω εν παρόδω). Οι νεαρές είχαν και το απαραίτητο μαλλί για να το παίζουν Slash, ενώ ο ξαδερφούλης μου είχε ξεμαλλιάσει μια κούκλα που είχε μια αλογοουρά που μπαινόβγαινε στο κεφάλι της για να αποκτήσει κόμη Axl.

 Κι εγώ ψιλογούσταρα τα σλόου τους (και βέβαια το Sweet child o'mine). Οι τελευταίοι τους δίσκοι που κυκλοφόρησαν πακέτο με βρήκαν πρωτοετή στη νομική, και με συνεβούλευαν "Use your illusion" δις. Δεν υπήκουσα. Το "Spaghetti Incident" που βγήκε μετά δεν πιάνεται - ήταν όλο διασκευές.

 "Don't you cry tonight, there's a heaven above you baby" έσκουζε ο Axl, επί ματαίω. Στα δεκαεφτά χρόνια που πέρασαν από τότε (άλλη τόση ζωή απ' όση είχα ζήσει, δηλαδή), ο Axl πήρε περισσότερα ναρκωτικά απ' όσο είναι το βάρος του, η αδερφή μου έγινε τραπεζικός, οι ξαδέλφες στην Αμερική έγιναν η μια παιδίατρος και η άλλη δασκάλα σε ειδικό σχολείο, και ο ξαδελφούλης που ξεμάλλιαζε την πατατούφα το πήρε απόφαση και ξύρισε το κεφάλι του γουλί. Εγώ παρέμεινα ένα σούργελο της κοινωνίας.

 Και τώρα νάτοι πετιούνται, με τραγούδι που παραπέμπει σε Σάλιντζερ. Catcher in the Rye. Οι πρώτες κριτικές που διάβασα είναι χλιαρές. Έχουνε γίνει πολλά στη μουσική έκτοτε, λένε. Εμ έχουνε, δεν έχουνε, Axl, καρδιά μου; Αλλά νομίζω ότι για χάρη εκείνων των καλοκαιριών (που, παρότι οι άλλοι με κορόιδευαν που άκουγα Whitney Houston και  Kylie ,ήταν μακράν τα ωραιότερα της ζωής μου), λέω να πανηγυρίσω κι εγώ την έλευσή τους.

 Όχι τίποτα άλλο, αλλά γιατί με το ρυθμό που πάνε (πρώτα περνάει ο κομήτης του Χάλεϊ και μετά σηκώνονται από το κρεβάτι για ηχογράφηση) προβλέπω ο επόμενος δίσκος να με βρει απασχολημένο.

 Θα ανακεφαλαιώνω τα ένσημά μου για σύνταξη τραγουδώντας λίγο από το...

 "Take me down to the paradise city where the grass is green and the girls are pretty"...

Εκεί έξω είναι η ζωή.

Όχι εδώ.

Στα όνειρά μας

(και στα χαμένα)

Στην καρδιά μας.

Στην προσμονή.

Στη λαχτάρα.

Εκεί, που όλα είναι αληθινά.

Τρέξε.

Εκεί. Έξω.

Καληνύχτα. Φιλί.

Από όλες τις λατρευτές μου θλιμμένες μούσες, την Jewel, την Sarah Mc Lachlan, την Norah Jones και την (πιο τρελλάρα) Alanis Morissette, η πιο αγαπημένη μου είναι η Dido.

 Τόσα χρόνια περίμενα τον νέο (τρίτο) δίσκο της. Ασπρίσαν τα μαλλιά μου, τριανταπεντάρισα, ερείπιο έχω γίνει (ας όψονται!), ακόμα να φανεί η Διδώ.... Όχι, δεν το ‘σκασε με τον Αινεία. Κυκλοφορεί, επιτέλους, στις 17 του μηνός.

 Μου είχαν λείψει τόσο τα τραγούδια της (τα ακούς και νομίζεις ότι αγκαλιάζεις ένα αγαπημένο πρόσωπο που φορά κάτι απαλό και λινό). Το καινούριο της "Don't believe in love" είναι ένα παιχνίδι που διαψεύδει τον τίτλο του... Σαν τραπουλόχαρτο με τον άσσο τυπωμένο σ' όλες τις ανάποδες πλευρές.

 Η χαρμολύπη της θα συντροφέψει το χειμώνα μου (που ξεκίνησε χθες πανηγυρικά, με μια σφοδρή καταιγίδα που με κράτησε ξύπνιο από τις 3 το πρωί)...

 Ασταμάτητη η βροχή (αν και είναι τόσο ωραία όταν πέφτει στα κεραμίδια του πατρικού μου και ξέρω πως το επόμενο πρωινό ξημερώνει Κυριακή).

 Ώρα να γυρίσω σπίτι. Και να ξανακούσω τον προηγούμενο δίσκο της, το "Life for rent"...

 Ώρα να βάλω νέο ενοικιαστήριο, δεν νομίζετε;

Η τηλεόραση για μας τους επαρχιώτες είναι πολλές φορές η μοναδική διέξοδος διασκέδασης (και τείνει να γίνει και για τους κατοίκους του κλεινού άστεος φαντάζομαι, τώρα που σφίγγουν τα ζωνάρια). Ειλικρινά βαριέμαι τις κατηγορίες εναντίον της, τη στιγμή που εις έκαστος μπορεί να διαλέξει τι θα δει (ή να διαλέξει ριζοσπαστικότερες λύσεις, όπως έχει προτείνει κατά καιρούς ο ψίθυρος.  Να ξεριζώσει την κεραία και να βρει την υγειά του).

Μ' αρέσει να βλέπω σήριαλ στην τηλεόραση γιατί περνάω καλά... Στις πιο πολλές περιπτώσεις είναι επαγγελματικές δουλειές, όχι πρόχειρες (τουλάχιστον όχι τόσο όσο μια εκπομπή όπου ο καθένας λέει το μακρύ του και το κοντό του). Και γιατί,  λόγω σπουδών, έχω μια μεγάλη αγάπη για τους ηθοποιούς, τους σκηνοθέτες και τους σεναριογράφους.... Το αίμα νερό δε γίνεται. Φέτος έχω ξεχωρίσει μερικές πραγματικά καλές δουλειές - προσπαθώ να τις παρακολουθώ ανελλιπώς και με φανατισμό...

Τα Μυστικά της Εδέμ (Mega, Δευτέρα - Παρασκευή 7.00-8.00) νομίζω ότι είναι η καλύτερη φετινή σειρά. Δεν είναι μονάχα οι Ακρίτα -Κυρίτσης που υπογράφουν το σενάριο. Όλη η παραγωγή είναι προσεγμένη, και όλοι οι ηθοποιοί, παλιότεροι και νέοι, είναι εξαιρετικοί (μια λατρεία προς τη Φαίη Ξυλά θα μου την επιτρέψετε, έτσι;). Όλο το κόνσεπτ της σειράς, το κυνήγι και η ανατροπή των ονείρων μιας παρέας τριαντάρηδων είναι νομίζω το «μυστικό» που κινεί το μύθο και το ενδιαφέρον.

Δεύτερη πιο αγαπημένη μου σειρά τα «40 κύματα» (Ant1, Τετάρτη 9.00-10.00). Παραμυθένια ιστορία (η όμορφη υπηρέτρια που πιάνει δουλειά σ' έναν πύργο και ερωτεύεται τον στριμμένο πυργοδεσπότη). Κάτι η Λίνα Σακκά που είναι γλυκύτατη, κάτι τα σμιγμένα φρύδια και οι αγριοφωνάρες του Μιχάλη Μαρίνου, κάτι όλη η ατμόσφαιρα, το αποτέλεσμα είναι γοητευτικό...

Έπειτα, η «Πολυκατοικία» (που νομίζω ότι είναι το χιτ αυτής της χρονιάς -  Mega, Δευτέρα και Παρασκευή 9.00-10.00)... Το ξένο σενάριο έχει προσαρμοστεί υποδειγματικά στα ελληνικά δεδομένα - αλλά και οι ηθοποιοί είναι όλοι εξαιρετικοί. Όχι μόνο ο Παύλος Χαϊκάλης και η Μάρθα Βούρτση, όλοι είναι ένας κι ένας! Νομίζω ότι είναι μια, τηρουμένων των αναλογιών, συνέχεια των σειρών τύπου «Λούνα Παρκ» ή «Η Γειτονιά μας» (που πάει πιο πίσω ακόμα στις κωμωδίες των αθηναϊκών αυλών - αν πω το «Φυντανάκι» κάποιος από εδώ μέσα θα με ξυλοφορτώσει, αλλά, είπαμε, τηρουμένων των αναλογιών..)  

Νούμερο τέσσερα, εκ μεταφοράς από πέρυσι, οι «Ευτυχισμένοι μαζί» (Mega, Παρασκευή 10.00-11.00)... Κι εδώ οικογενειακή σειρά, με μαμάδες, μπαμπάδες και παιδιά, διασκευή, καλοκουρδισμένη και έξυπνα μεταφερμένη στα καθ' ημάς. Ο Γιάννης Μπέζος είναι σπουδαίος ηθοποιός - απογειώνει κάθε ατάκα με τρόπο που εμάς μας φαίνεται φυσικός, ωστόσο από κάτω έχει πολλή δουλειά... Αλλά και το υπόλοιπο καστ φυσάει...

Πέντε, μια σειρά που δεν φαίνεται να τραβάει πολύ σε νούμερα τηλεθέασης, αλλά εμένα μού αρέσει πολύ,  το "Ο Άγγελός μου, ο διάβολός μου» (Alpha, Τρίτη 10.00)... η Μυρτώ Αλικάκη, ο Μάξιμος Μουμούρης και ο Πέτρος Λαγούτης είναι το τρίο της σειράς - νομίζω ότι κι εδώ οι ηθοποιοί σώζουν το σενάριο (ένας άγγελος κι ένας εξαποδώ κατεβαίνουν στη γη με σκοπό να κατακτήσουν μια νεαρή χωρισμένη μητέρα)...

 Υπάρχουν κι άλλες καλές δουλειές για όλα τα γούστα (πρόχειρα μου έρχονται τα «Άγρια Παιδιά», το "LAPD", τα «Μαύρα Μεσάνυχτα», το «Litsa.com», το «Κλειδί του Παραδείσου».) Δεν έχω δει ακόμα τον «Ψεύτη παππού» (ET1) και τα «Ματωμένα χώματα» (Alpha), διασκευές από τα ομώνυμα έργα της Άλκης Ζέη και της Διδώς Σωτηρίου.

Χαίρομαι, στ' αλήθεια, όταν βλέπω καλές δουλειές από ανθρώπους που σέβονται πρώτα τον εαυτό τους κι έπειτα τον τηλεθεατή. Και θα ‘λεγα ευθαρσώς ότι προτιμώ ένα καλό σήριαλ από ένα βαρετό σερφάρισμα στο Ίντερνετ... Ειδικά όταν, σε αμφότερες τις περιπτώσεις, ακούω και ωραία τραγουδάκια, σαν αυτό το τρυφερό κομμάτι του Μιχάλη Χατζηγιάννη από την «Πολυκατοικία».

Όποιος ξέρει την απάντηση στο ερώτημα που θέτει, το τραγούδι, παρακαλώ να την αφήσει σε σχόλιο...

Κολυμπώντας καθημερινά σε μια πολύχρωμη πιξελωτή θάλασσα από λέξεις, προσπαθώντας να μην τρελλαθώ με τόσες διαφορετικές φωνές μέσα στο κεφάλι μου, νιώθω πως ετούτη η εποχή, ανάμεσα στα άλλα που έχει κατορθώσει με τεράστια ομολογουμένως ταχύτητα, κατάργησε ουσιαστικά ένα Μ. Το μεσαίο του αρκτικόλεξου ΜΜΕ. Τα μέσα επικοινωνίας δεν είναι πια «μαζικής επικοινωνίας»... Η επικοινωνία γίνεται ατομική υπόθεση, κομμένη και ραμμένη στα μέτρα του καθενός μας. Δεν κρέμεσαι από την εφημερίδα - ούτε κι η εφημερίδα κρέμεται πια στο περίπτερο. Εσύ ζητάς αυτό που θες να καταναλώσεις ως πληροφορία (κι αυτό δεν είναι πάντα ελευθερία, είναι και περιορισμός...)

 Όλα είναι παντού. Μπορείς, θεωρητικά, να τα δεις όλα. Μα μια ώρα, μια μέρα, μια ζωή δεν φτάνουν. Όσο περνά ο καιρός νιώθω όλο και λιγότερο ενημερωμένος.

 Και όλο και περισσότερο αμόρφωτος.

 Ποτάμια από λόγια, εκατομμύρια εκατομμυρίων κουβέντες, γραμμένες, ηχογραφημένες, ηλεκτρονικές κυλούν γύρω μου, περνούν από πάνω μου.

 Τι μένει απ' όλα αυτά;

 Τι κρατάς; Τι πετάς; Τι αξίζει;

Η εικόνα είναι έργο του Freedom Rodriguez. Δείτε τη δουλειά του στο

http://freedomrodriguez.blogspot.com/

Ακούμε Jalisse, "Fiumi di parole" (το αγαπημένο τραγούδι κάθε πικραμένου πολυλογά...)

Δεν έχω μεγάλες προσδοκίες από τον νέο Πρόεδρο της Αμερικής, τον Μπαράκ Ομπάμα. Αισθάνομαι όμως ότι ο κόσμος ολόκληρος, κι όχι μόνο η χώρα του, απλά έχουν τεράστια ανάγκη από μια μικρή, απειροελάχιστη έστω, ελπίδα ότι κάτι θ' αλλάξει. Ελπίδα επιτακτική, απελπισμένη (!) ελπίδα,  μέσα σ' ένα ζοφερό οικονομικό περιβάλλον, σε μια παγκόσμια περιβαλλοντική κρίση, σ' ένα διεθνές σκηνικό βίας, ανισοτήτων και εξαθλίωσης.

Το μόττο του Ομπάμα «Αλλαγή» αποδείχθηκε ικανό για να εκφράσει την ελπίδα ενός λαού (και μιας υφηλίου κρεμασμένης στο άρμα της υπερδύναμης) για κάτι καινούριο. Που δεν το ξέρεις. Δεν ξέρεις ούτε καν αν θα έρθει (σαν τον επιθεωρητή στο έργο του Γκόγκολ). Απλά, έχεις μια απίστευτη ανάγκη να ξεφορτωθείς μια για πάντα το παλιό. Αλλαγή ή απαλλαγή το λένε αυτό; Σαν ξόρκι, του αγιασμού, να φύγουνε τα παγανά.

Η «Αλλαγή» φορέθηκε και στα καθ' ημάς, κι έχουνε περάσει κιόλας 27 χρόνια (μελαγχολήστε, τώρα!). Μπορεί ο τόπος να μην άλλαξε όσο όλοι εκείνοι που πίστεψαν σ' αυτήν προσδοκούσαν, μπορεί τα πράγματα να μην έγιναν τόσο καλύτερα όσο ονειρεύονταν, ωστόσο «κάτι» άλλαξε. Αυτό το «κάτι» (η πραγματική μεταπολίτευση, ίσως) του 1981 μας σημάδεψε (ποικιλοτρόπως) για πάντα.

Έτσι κι η σημερινή Αμερική (που κι εγώ το κρυφοκομμούνι τη θεωρώ χώρα μαγική όπως το λένε μερικοί) χρειάζεται ένα «κάτι», ένα «ξεκόλλημα», ένα «Πάμε γι' άλλα». Ένα όραμα, χαμένο για χρόνια στη δίνη μάταιων πολέμων και θυέστειων δείπνων του καπιταλιστικού συστήματος. Ένα φωτάκι απ' αυτό που ανάβουνε τη νύχτα κάπου μέσα στο σπίτι όσοι φοβούνται το σκοτάδι. Ένα τοσοδά μικρούλι όραμα.

Ο Μπαράκ Ομπάμα φαίνεται ότι έχει όραμα. Η Αμερική έχει ανάγκη ένα καινούριο όραμα. Που σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό θα στρογγυλέψει και θα κατασπαραχθεί, είναι νομοτελειακό. Είθε κάποιο σπαραγματάκι  απ' αυτό ν' απομείνει. Για τη χώρα του και για τον κόσμο.

Ας του ευχηθούμε «καλή τύχη» (κι έπειτα ας την ευχηθούμε, καλού κακού, και σε μας).

Μια σταλίτσα ελπίδα, αυτή είναι η γεύση της νίκης του Μπαράκ. Γλυκιά σταλίτσα, μολαταύτα.

Σάββατο στο χωριό - δίχως ρεύμα. Μια μεγάλη φωτιά είχε αποκόψει ολάκερο το βόρειο νησί από τον πολιτισμό.

Σουρούπωνε, στην αυλή. Δεν ήθελε να μπει μέσα. Πέρασε πλάι στα ρόδα και τα γαρίφαλα που θάλλουν ακόμα - τα χρώματά τους σκοτείνιαζαν μαζί με τη μέρα.

Τους έστειλε φιλί, ψιθυρίζοντας ένα τραγουδάκι.

Μαγικό, πώς πέφτει η νύχτα στον κόσμο. Για να το δεις, πρέπει να σβήσουν όλα τα φώτα παντού.

Κι απόψε, τό ‘χεις.. Πουθενά στον ορίζοντα, ούτε το παραμικρό φωτάκι. Αργά αργά, κατέβαινε το σκοτάδι, κι  η ματιά εξοικειωνόταν σιγά σιγά, κι έβλεπε όλο και πιο πολλά στο φως που λιγόστευε.

Χιλιάδες χρόνια, μήνες, μέρες, έτσι νυχτώνει ο κόσμος. Ποτέ σου δεν τον είχες δει; Μπορεί, ποτέ.

Όμορφη νύχτα. Ούτε ένα αστέρι στον ουρανό.

Ψέματα. Ένα, μοναδικό, μακριά, στο νοτιά.

Παράξενο αστέρι, παράξενο φως... Σαν πορτατίφ, πλάι σ' ένα ουράνιο μαξιλάρι.

Τί σόι πλάσμα διαβάζει, εκεί πάνω; Τί διαβάζει;

Τί χρώμα έχει το φως;