Ώρα να φεύγουμε, θείε pil...

Πριν από τρία χρόνια, τέτοιες μέρες ξεκίνησε το ταξίδι μου στη Lifoland. Πάνε δυο μήνες από την τελευταία ανάρτηση. Νομίζω ότι είναι καιρός πια για οριστική σιωπή...

Δεν έχει νόημα να συνεχίζεις κάτι απλά για να υπάρχει - αν δεν έχεις τον ενθουσιασμό να χτυπήσεις τις λέξεις στο πληκτρολόγιο, να βρεις την εικόνα, το βίντεο, να ποστάρεις, είναι καλύτερο να το βουλώσεις.

Θα μπορούσα να βρω πολλές προφάσεις. Όχι ψεύτικες. Νιώθω ότι το μπλόγκινγκ πια έχει ξεπεράσει την ενθουσιώδη φρεσκάδα της ελεύθερης έκφρασης που είχε όταν ξεκινούσα. Ότι πια ο διαδικτυακός λόγος έχει γίνει σαν τον προφορικό. Χιλιάδες φωνές, ποτάμια λόγων που πετούν και πετιούνται, που δεν ακούγονται.  Αυτόν τον κατακερματισμό η επικοινωνία και τα μέσα της θα τον ξεπεράσει μονάχα αν βρει καινούρια μέσα. Εκτός κι αν μείνει ένα μόνο Μέσο, το ίδιο το δίκτυο, κι ο καθένας εκεί έχει το προσωπικό του μεσάκι, τη γωνίτσα του που θα είναι μόνο δική του και κανείς άλλος δε θα την ξέρει. Θα μπορούσα να πω επίσης ότι δε μού αρέσει να βλέπω τα μπλογκς να έχουν αλωθεί από παραδημοσιογραφικές νεότερες (και χειρότερες) εκδόσεις του αυριανισμού - δεν μουτζουρώνουν, αλλά σου λερώνουν το μυαλό εξίσου, είναι το ίδιο κακογραμμένες και το ίδιο εμετικές - όσο περισσότερο γλοιώδεις είναι τόσο πιο εύκολα γλιστρούν επιχαίροντας στις ανώτατες θέσεις των στατιστικών.

Δεν θα μείνω σ' αυτά. Νιώθω, έτσι απλά, ότι έχω ανάγκη και λαχτάρα για κάτι αλλιώτικο. Μια καινούρια γλώσσα. Μια καινούρια επικοινωνία. Που πρέπει να τη βρω. Όση σιωπή κι αν χρειαστεί. Που την ψάχνω ακόμη. Όχι επειδή ο κόσμος θα καταστραφεί αν δεν υπάρχουν τα γραφτά μου, αλλά επειδή δεν μπορώ, ούτε ξέρω να κάνω κάτι άλλο. Ευτυχώς ή δυστυχώς δεν ζω από τα γραφτά μου. Αλλά όταν γράφω ξέρω ότι είμαι ζωντανός.

Νιώθω απέραντη ευγνωμοσύνη απέναντι στη Lifo, που, χωρίς να την ρωτήσω, έπιασα μια άκρη στον καναπέ της. Δεν έφτιαξα ποτέ δικό μου μπλογκ, εδώ μέσα ένιωθα ζεστασιά και ασφάλεια - κι ελπίδα ότι κάποιος κάποτε μπορεί να διαβάσει.  Έτσι, σαν αδέσποτος σκύλος που κάθεται και κλαίει έξω από το παράθυρό σου, και νομίζει πως είσαι το αφεντικό του. Ευχαριστώ, από την καρδιά μου, για τη φιλοξενία.

Αυτά τα τρία χρόνια μού έκανε απίστευτο καλό όλη αυτή η επικοινωνία, όλη αυτή η διαδικασία. Έδωσε δρόμο σε λόγια, εικόνες, μουσικές και αισθήματα που ήταν εγκλωβισμένα μέσα μου κι έπρεπε με κάποιον τρόπο να βγουν στο φως, για να μην πνιγώ, για να μπορέσω να προχωρήσω. Αν το παράκανα με τα μελό εσώψυχά μου, συμπαθάτε με...  Τελειώσανε κι αυτά, έτσι;

Και μού έκαναν επίσης απίστευτο καλό όλοι οι υπέροχοι άνθρωποι που γνώρισα μέσα από τα δικά τους κείμενα. Όλοι όσοι γράψανε σχόλια στα ποστάκια μου,  όλοι όσοι μου έστειλαν προσωπικά μηνύματα... Σας ευχαριστώ, και σας αγαπάω πολύ. Όλους. Δε θα πω ονόματα, συγνώμη, νικς.... Ξέρουν εκείνοι που διαβάζουν ποιοι είναι...

Δε θα σβήσω τα ποστάκια μου, εννοείται, δεν μπορώ να σβήσω ένα κομμάτι από τη ζωή μου. Θα τα αφήσω σαν ξεχασμένη οδοντόβουρτσα, εδώ...

Ώρα να φεύγουμε, λοιπόν, θείε πιλ... Αντί για αντίο, να σας ζητήσω μια χάρη; Να ακούσετε αυτό το τραγουδάκι.  Δε γίνεται χωρίς τραγουδάκι. Είναι το τελευταίο...

Να είστε όλοι καλά και να ονειρεύεστε. Πολύ.