Δεν

Κι έρχονται λιακάδες, και μετά βροχές δυνατές στο νησί... Και το μπλουζάκι αρχίζει τα βράδια να μην είναι αρκετό -  η υγρή ψύχρα του νησιού  στις βραδινές περαντζάδες.

Στο σχολείο, λιακάδα. Καμμία μέρα ίδια. Κανένα παιδί ίδιο. Καμμία ώρα ίδια. Μάχη, κάθε στιγμή. Χαρά. Μεγάλη Χαρά. Και ορμή, πείσμα -σού το πετάνε τα παιδιά κι εσύ να φορτίζεσαι σαν μπαταρία - σαν τα αεικίνητα αρκουδάκια της διαφήμισης.

Χορτάριασε και το ιστολόγιο. Νιώθω πως δεν έχω πια να πω πράγματα. Νιώθω πως δεν προσθέτει τίποτα σε όσα  βλέπουμε και ακούμε άλλη μια ματιά από τη δικιά μου οπτική γωνία. Δεν αισθάνομαι κάτι καινούριο να βγαίνει από τις λέξεις μου. Οπότε, καλύτερα να τις φυτέψω κάπου βαθιά, μήπως και ξαναφυτρώσουνε. Γιατί αυτούς τους μήνες πρέπει να γράψω χιλιάδες λέξεις. Ο χρόνος μετράει ανάποδα, πια.

Και μέσα στις λιακάδες και τις βροχές, ακούς και την πιο σκληρή κουβέντα. «Δεν υπάρχεις». Όχι με την έννοια που της έχουμε προσδώσει σήμερα, είμαι σίγουρος. «Δεν υπάρχεις». Δεν είσαι εκεί.  Δεν είσαι πουθενά. Δεν είσαι γενικώς.

Και να ξέρεις ότι έχει δίκιο η αγαπημένη φωνή που σού το φώναξε. Μόνο πιξελάκια είναι τελικά ο θείος pil (εσχάτως, ούτε κι από αυτά). Ο κύριος από πίσω, δεν υπάρχει. Δεν.

Οκτώβρης πια...