Evacuate the dancefloor (ή τα σαχλά τραγούδια του καλοκαιριού)

Είναι προφανές ότι δεν έχω διάθεση να γράψω τελευταία. Θα το ρίξω, με την άδειά σας, πάλι στις ελαφρότητες.

Καθώς χαζεύω το τελευταίο μεγάλο γιουροντίσκο σουξέ  με τον τίτλο σαμποτάζ "Evacuate the dancefloor"των (γερμανών) Cascada, που ξεπέρασε ήδη τις 1.000.000 θεάσεις στο Youtube και πέρασε και από την κορυφή των τσαρτ της Βρετανίας, συλλογίζομαι πόσο μάταια προσπαθεί η Ευρώπη να αντιγράψει την λαίλαπα που ακούει στο όνομα Lady Gaga. Η τελευταία είναι λιγότερο μια ποπ-σταρ και περισσότερο ένα πρότζεκτ, ένας ρόλος - πολύ μακριά από τα ποπ είδωλα που θυμόμαστε εμείς οι τριανταρισμένοι. Η κοπελιά που τραγουδάει στους Cascada προσπαθεί να είναι μια ευρωπαία εκδοχή αυτού του πράγματος, όπως λέμε μια φέτα Βουλγαρίας. Παραπάνω ζουμπουρλού από τη λαίδη, λιγότερο ουφοειδής στο ντύσιμο και περισσότερο ξανθιά φουρνάρισσα στην όψη... Νομίζω όμως ότι το αποτέλεσμα είναι ψιλοευχάριστο για ένα βραδάκι σε παραθαλάσσιο κλαμπάκι - σαν ένα σακούλι δρακουλίνια που το καταβρόχθισες και μετανιώνεις την ώρα και τη στιγμή.

Μ' αυτά και μ' αυτά μου έρχονται στο νου άλλα σαχλά ασμάτια του καλοκαιριού. Χιλιάδες. Με πρώτο πρώτο το ανεκδιήγητα τσαχπινογαργαλιάρικο "Asereje - The Ketschup song" των Las Ketschup που στοίχειωσε προ ολίγων ετών κάποιο καλοκαίρι μας - τα κορίτσια δεν ξανακούστηκαν παρά χρόνια μετά, στη Γιουροβίζιον της Αθήνας, όπου εκπροσωπώντας την Ισπανία με το "Un blody mary" πήγαν άπατες και γκρίνιαξαν και από πάνω. Το "Asereje" (πέρα από τα σχετικά κουνήματα που εν αντιθέσει με τη Μακαρένα δεν τα θυμάμαι πια) είχε μια άσπιλη λοβοτομημένη χαρά μέσα του - τη χαρά του χρυσόψαρου, που δεν την κερδίζει η αιωνιότητα, αλλά, λόγω έλλειψης μνήμης, η λήθη.

Κι έπειτα, το ανυπέρβλητα κιτς "La plage de Saint-Tropez" των Army of Lovers, μια εποποιία υστερικής τσιρίδας  - μια γροθιά στο κατεστημένο χρόνια πριν το τρας γίνει κατεστημένο. Λατρεύω αυτό το τραγούδι γιατί ακούγοντάς το νομίζεις ότι είσαι πάνω στη μεγάλη μπαλαρίνα του λουνα-παρκ και στριφογυρίζεις (αν και ξέρεις ότι κατεβαίνοντας δεν θα γλιτώσεις από τη γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση)...

Αχ, αυτά τα σαχλά τραγούδια του καλοκαιριού, όσα χρόνια κι αν περάσουν, συγκινούν εμάς τους σαχλούς ακροατές που τα μαζεύουμε σε μια γωνιά της καρδιάς μας σαν τσαλαπατημένες σερπαντίνες, φθαρμένες και βρώμικες - από τα χορευτικά βήματα μιας παλιάς καλοκαιρινής χαράς, που ακόμα και σαν ανάμνηση τρεμοσβήνει μέσα μας...

Ωραίο θα'τανε να θυμηθείτε κι εσείς κι άλλα τέτοια σαχλά τραγούδια...Έτσι, να ζωντανέψει λιγάκι η Lifoland...