Τί θέλω από ένα καινούριο περιοδικό (to whom it may concern)
Κάποτε κυνηγούσα με λύσσα τα καινούρια περιοδικά. Σκανάριζα με το μάτι τα περίπτερα από Ομόνοια -Νομική και ορμούσα. Έχει χρόνια να μού συμβεί αυτό. Μάλλον δεν είναι επειδή γερνάω. Είναι επειδή όλα μοιάζουν ίδια πια. Αδυνατώ να διακρίνω αυτό που, ως αναγνώστη, μου λείπει: Τη φόρα του καινούριου. Τώρα που διαβάζω λοιπόν ότι η Lifo team θα βγάλει την ελληνική έκδοση του Vice, και προτού σαλπάρω διαδικτυακώς να μυριστώ τι εστί (διάολε, τα περιοδικά είναι χαρτί, όχι πιξελάκια), νιώθω την ανάγκη να πω τι θέλω από ένα καινούριο περιοδικό... Λοιπόν, θέλω... ... να μού βαράει κλωτσιά εκεί που πονάει. ... να σπρώχνει στην αγκαλιά μου το καινούριο, αυτό που δεν θα βρω ποτέ μόνος μου στο δίκτυο γιατί δεν ξέρω να το ψάξω ... η καρδιά του να χτυπάει εκεί που συμβαίνουν τα πράγματα και όχι εκεί που «διαμορφώνονται οι τάσεις» ... να μού γνωρίζει ανθρώπους γι' αυτό που κάνουν και όχι γι' αυτό που πρέπει να φαίνονται... ... να είναι του δρόμου και όχι του γραφείου ... να είναι έξυπνο χωρίς να ακκίζεται ... να λάμπει χωρίς να θαμπώνει ... να διαβάζεται και να μην ξεφυλλίζεται ... να με κάνει να το γνωρίζω και από την όψη ... να έχει άποψη και όχι πόζα ... να θέλει να με κεντρίσει και όχι σώνει και καλά να με προκαλέσει ... να με κάνει να σκέφτομαι περισσότερο παρά να θαυμάζω αυτόν που γράφει ... να έχει πένες (πένες, τι να πω, ποντίκια;) και όχι γεννήτριες χαρακτήρων ... να είναι αλλιώτικο όχι για να είναι διαφορετικό, αλλά για να είναι μοναδικό ... να κρύβει εκπλήξεις και όχι εντυπωσιασμούς ... η ψυχή του να είναι πάνω από την ύλη του ... να είναι ένα περιοδικό-καρναβάλι, ένας υπέροχος παρένθετος χρόνος στην καθημερινότητά μου. Ζητάω πολλά;
|

13°C




/ Διεύθυνση project
ΣΧΟΛΙΑ: 21
anodien... κι εγώ το λατρεύω το τραγούδι αυτό. Χθες το άκουγα συνέχεια...
Ergina... ναι, ευκαιρία να προσθέσουμε κι άλλα "θέλω". Κι εγώ τα θέλω όλα αυτά.
pastitsio... Τω όντι, Must!
Και εμβριθεις.
Ομολογουμενως.
Το ελληνικό σύμφωνα με το ραδιο αρβυλα που φτανε ιστα αυτάκια μου ήδη του χτυπάει την πόρτα η ελληνική πραγματικότητα.
Βέβαια και στραβά να πάει, ενα κομμάτι μου θα το δικαιολογήσει καθότι το να σταθει ενα εντυπο στα πόδια του χωρις τους νταβαδες του είναι σχεδον αδυνατο. Από εκεί αρχιζουν ολα. από το γεγονος οτι αν κατι το αγορασουν περίπου δεκα χιλιάδες ατομα λεμε οτι εχει φτασει σχεδον στο μαξιμουμ. αυτη ειναι η ελληνική αγορά.
Τεσπαν δε μπορω να συνεχισω την κουβεντα χωρις να χρησιμοποιησω στοιχεια που επισημως δεν υπαρχουν, κι εξαλλου εχουμε και σημαντικοτερα προβληματα.
Ας μεινουμε μονο στο οτι αν υπηρχαν περισσοτεροι ρομαντικοι σαν και μας (σχεδον ενα χρονο μετα, ακομα ζηταω το βαβελ, κι ας ξερω την απαντηση) θα ειχαμε λιγο καλυτερα περιοδικα. Τουλαχιστον.
Res-pect.
Πρέπει να είσαστε μέλος για να αναρτήσετε σχόλια