Στο άδειο μου το μπλογκ απόψε μπήκες...

Γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε; Ο θείος πιλ περνάει κρίση. Εκεί που έπρεπε να είναι ενθουσιασμένος με το καινούριο, που έσκασε μύτη εσχάτως. Με την προοπτική μιας μεγάλης, πολύ μεγάλης αλλαγής (πολύ μεγάλης για μικρούς ανθρώπους σαν αυτόν).

Κρίση μέσης ηλικίας να την πεις; Ταυτότητας; Υπαρξιακή; Επαγγελματική; Προσωπική; Συναισθηματική; Μια απ' όλα χωρίς κρεμμύδι (με τα κρεμμύδια κλαίω και δεν είναι ώρα για τέτοια).

Πριν από 18 χρόνια έφευγε από το νησί με το απόλυτο «για πάντα». Πριν από 9 χρόνια άδειασε ό,τι είχε στο κλεινόν άστυ και ξαναγύρισε στο νησί - από το μηδέν... Και τώρα, πάλι ένα κοντέρ μηδενίζει (ούτε στοίχημα πια, κάθε 9 χρόνια). Μα πάλι πρέπει να ξεφορτώσει από πάνω του καλά, κακά, τα πάντα και να φύγει χωρίς έρμα, χωρίς τίποτα...

Το θέμα είναι, τώρα στα 35, φόρτωσε - ξεφόρτωσε, τι να έχει απομείνει από το δόλιο όχημα; Όσο γαϊδούρι και να ήτανε με τόσα φορτία σακαράκα έχει απομείνει... Πού να τραβήξει τον ανήφορο;

Λοιπόν, ο θείος δεν θα καμωθεί ότι περνάει τους νταλκάδες του ακούγοντας υστερομεσαιωνικά μαδριγάλια. Όπερ εστι μεθερμηνευόμενον, απόψε έχω μια πελώρια λαχτάρα να ακούσω Πλούταρχο. ΠΛΟΥΤΑΡΧΟ.  Επειδή, όπως λέει το παρατιθέμενο άσμα,  ανάμεσα σε άλλα πολύ σωστά και «μέσα από τη ζωή», και όπως συμβαίνει επί δεκαετίες βέβαια, αλλά απόψε με μεγαλύτερη λύσσα «τά 'χω με τον εαυτό μου». Αλλά, και επειδή στον έναν νταλκά έρχονται καπάκι και προστίθενται και απαξάπαντες οι άλλοι,  για το σύνολο του περιεχομένου του άσματος (άντε, τώρα, θα ξαναρχίσω τα αισθηματικά και θα κάνω πάλι την Lifoland εκπομπή της Ράνιας Θρασκιά).

Κρίση είναι, θα περάσει, και ο θείος θα ξαναγυρίσει στη φλυαρία. (Ήδη ξεκίνησε).