Χθες, νύχτα, ένα παιδί συναντήθηκε με την άλογη, ανόητη, άμετρη βία.
Σήμερα, το παιδί δεν είναι πια εδώ. Ο φονιάς του φορούσε τη στολή του προστάτη της έννομης τάξης.
Κάποιοι θα το κάνουν ήρωα. Εκείνο δεν θα το μάθει ποτέ. Ούτε θα μάθει ποτέ, γιατί τόση βία. Δεν το ρώτησε κανείς αν ήθελε να γίνει ήρωας. Ίσως να είχε σκεφτεί κάποτε ότι θα μπορούσε να πεθάνει για τις ιδέες του. μα δεν πέθανε για τις ιδέες του, ούτε σε κάποιον αγώνα. Πέθανε χωρίς κανένα λόγο, από μια αναίτια, όπως δείχνουν οι ως τώρα μαρτυρίες ηλίθια, επίδειξη δύναμης, από τα χέρια κάποιου που είχε κάποτε ορκιστεί ότι θα είναι εκεί έξω για να κοιμούνται ήσυχα τόσο εκείνο το παιδί που σκότωσε, όσο και τα δικά του τα παιδιά. Ωραίοι οι όρκοι. Ολέθριο το πάτημά τους.
Κάποιοι θα διαμαρτυρηθούν. Κάποιοι θα εξοργιστούν. Εύλογα. Είναι μεγάλη η οργή που σιγοβράζει μέσα στη νέα γενιά, που μεγαλώνει χωρίς ελπίδα να ζήσει καλύτερα από την προηγούμενη. Μια φυτιλιά ψάχνει για να ξεσπάσει. Κάποιοι θα φωνάξουν, θα πετάξουν πέτρες. Κάποιοι (οι γνωστοί-άγνωστοι μπαχαλάκηδες) θα βρουν την ευκαιρία να «συνεισφέρουν» κάνοντάς αδιακρίτως λαμπόγυαλο τζαμαρίες κι αμάξια.
Τα επεισόδια, σήμερα, στην Αθήνα αλλά και αλλού, θα δώσουν τροφή στα κανάλια. Θα δούμε σπασμένες και καμμένες βιτρίνες. Πολίτες να αναρωτιούνται σε τι έφταιξαν οι περιουσίες τους. Πολιτικούς να ξιφουλκούν με τζάμπα δεκάρικους. Μπλόγκερς να ανταλλάσσουν συνθήματα και φήμες χωρίς αιδώ, χωρίς φειδώ, χωρίς κανένα κόστος. Στον κόσμο τον πιξελωτό το αίμα δε σε πιτσιλάει.
Κι όλα αυτά θα χαρίσουν στην εξουσία εκείνον τον εσωτερικό εχθρό που χρειάζεται για να μας κάνει να ξεχάσουμε τα λοιπά μας χάλια. Θα «αλλάξουν την ατζέντα» (τι σιχαμερή έκφραση, εν προκειμένω!).
Μα εκείνο το παιδί δε θα μάθει ποτέ γιατί όλοι εμείς σήμερα μιλάμε για αυτό. Δε θα αισθανθεί την αληθινή ή ψεύτικη οδύνη μας, ούτε την οργή μας. Δε θα αισθανθεί τίποτα, απολύτως. Γιατί κάποιος δεν το άφησε να ζήσει για να διεκδικήσει το μέλλον του. Στους δρόμους ή στη ζωή. Και κάποιοι άλλοι, δε βγάζω απέξω την αφεντιά μου, στήνουμε ανεξόδως χαρακώματα πάνω στο άψυχό του σώμα.
Ας το αφήσουμε να ησυχάσει. Εν Ειρήνη.
28°C
RSS
/ Διεύθυνση project
ΣΧΟΛΙΑ: 10
Επειδή όλοι εμείς ανεχόμαστε τη δημοκρατία του σήμερα, η οποία υποθάλπει ένα σύστημα που πρεσβεύει και προβάλει τον εμφανέστερο λόγο για τον οποίο κάποιος θα γίνει αστυνομικός: όχι για να προσφέρει κάποιο χρήσιμο κοινωνικό έργο, να βοηθήσει τον πολίτη, αλλά να βολευτεί με σίγουρο μισθό και σίγουρη δουλειά. Μήπως όλοι δεν θέλουννα μπουν γι' αυτό το λόγο στο δημόσιο;
Πρέπει να αντιμετωπίζεται όμως η αστυνομία σαν μια οποιαδήποτε δημόσια υπηρεσία; Και σε τελική ανάλυση, πρέπει να κρίνουμε μόνο τους κακούς μπάτσους, ή εμάς τους ίδιους πρωτίστως που τους υποθάλπουμε με την ελεεινή δημοκρατία μας;
Κρίμα πάντως το παιδάκι που δεν πρόλαβε να ζήσει τίποτα.
Κριμα σε ολους αυτους που θα ζησουν την επομενη μερα εχοντας φορτωθει ολες τις πληγες της σημερινης, και ταυτοχρονα δε θα δουν τιποτα να αλλαζει.
Οπως τους γονεις του. ή τα παιδια του αναπηρου μπατσου. η αυτου που θα χει ενα μικρο μαγαζι στη στουρναρη και δε το χει ξεπληρωσει. και διπλα του το μοθλτιραμα η το πλαισιο θα επισκευαστει σε δυο ωρες. και αλλα πολλά.
Δε θελω να μειωσω το δεντρο. απλά να υπενθυμισω το δασος. καταλαβαινεις γιατί...
Η εννοια του ΕΓΩ εχει να κανει με το ατομο, τον Ατομισμο και με την Ατομικοτητα αλλα και τον ατομικισμο.
Στη ψυχολογια η εννοια τηs Ατομικοτηταs περιστρεφεται γυρω απο το συνολικο χαρακτηρισμο του ξεχωριστου ανθρωπου, με την ιδιαιτερη πολυμορφια των ιδιοτητων του, δηλ. τηs ιδιοσυγκρασιαs , του χαρακτηρα κ.λ.π.. Ο Μαξ Αντλερ τον ατομισμο τον ειχε ερμηνευσει ωs φαινομενο πνευματικηs ζωηs, υποστηριζονταs οτι το κοινωνικο Ειναι και η κοινωνικη Ζωη ταυτιζονται. Αυτο για την Ατομικοτητα. Που στις μερες μας ειναι ανυπαρχτη.
Ο Ατομισμοs τωρα ειναι μια ταση που δινει περισσοτερο εμφαση στο ατομο ωs παραγονταs διαμορφωσηs τηs κοινωνικηs συμπεριφοραs. Βαση τηs θεωριαs του Ατομισμου η κοινωνια σχηματιζεται και υπαρχει απο τη στιγμη που ενα ατομο διαμορφωνει τη συμπεριφορα του με προτυπο τη συμπεριφορα ενοs αλλου ατομου. Επομενωs η κοινωνια δεν ειναι τιποτα αλλο απο μια απλη συναθροιση ατομων που οφειλει την ενοτητα τηs στο ενστικτο τηs μιμισης. Κατι που ειναι πλεον προφανεστατο απο το πως λειτουργουμε ακομα και σε μια κοινοτητα οπως εδω.
δεν αποδέχομαι τη βία αλλά κατανοώ την οργή του λαού -κι όχι μόνο των νέων- κι ανησυχώ για την σταγόνα που θα ξεχειλίσει το ποτήρι, για το πως θα διαχειριστούμε το ξεχείλισμα και τον γνωστό-άγνωστο αποπροσανατολισμο από όλα τα δυσκολά και δυσοίωνα που μας καίνε...
και ακομα καλυτερα τι κανουμε τελικα ή τι θα κανουμε τελικα?
ενα ΤΙΠΟΤΑ.
Πρέπει να είσαστε μέλος για να αναρτήσετε σχόλια