Πριν από τρία χρόνια, τέτοιες μέρες ξεκίνησε το ταξίδι μου στη Lifoland. Πάνε δυο μήνες από την τελευταία ανάρτηση. Νομίζω ότι είναι καιρός πια για οριστική σιωπή...
Δεν έχει νόημα να συνεχίζεις κάτι απλά για να υπάρχει - αν δεν έχεις τον ενθουσιασμό να χτυπήσεις τις λέξεις στο πληκτρολόγιο, να βρεις την εικόνα, το βίντεο, να ποστάρεις, είναι καλύτερο να το βουλώσεις.
Θα μπορούσα να βρω πολλές προφάσεις. Όχι ψεύτικες. Νιώθω ότι το μπλόγκινγκ πια έχει ξεπεράσει την ενθουσιώδη φρεσκάδα της ελεύθερης έκφρασης που είχε όταν ξεκινούσα. Ότι πια ο διαδικτυακός λόγος έχει γίνει σαν τον προφορικό. Χιλιάδες φωνές, ποτάμια λόγων που πετούν και πετιούνται, που δεν ακούγονται. Αυτόν τον κατακερματισμό η επικοινωνία και τα μέσα της θα τον ξεπεράσει μονάχα αν βρει καινούρια μέσα. Εκτός κι αν μείνει ένα μόνο Μέσο, το ίδιο το δίκτυο, κι ο καθένας εκεί έχει το προσωπικό του μεσάκι, τη γωνίτσα του που θα είναι μόνο δική του και κανείς άλλος δε θα την ξέρει. Θα μπορούσα να πω επίσης ότι δε μού αρέσει να βλέπω τα μπλογκς να έχουν αλωθεί από παραδημοσιογραφικές νεότερες (και χειρότερες) εκδόσεις του αυριανισμού - δεν μουτζουρώνουν, αλλά σου λερώνουν το μυαλό εξίσου, είναι το ίδιο κακογραμμένες και το ίδιο εμετικές - όσο περισσότερο γλοιώδεις είναι τόσο πιο εύκολα γλιστρούν επιχαίροντας στις ανώτατες θέσεις των στατιστικών.
Δεν θα μείνω σ' αυτά. Νιώθω, έτσι απλά, ότι έχω ανάγκη και λαχτάρα για κάτι αλλιώτικο. Μια καινούρια γλώσσα. Μια καινούρια επικοινωνία. Που πρέπει να τη βρω. Όση σιωπή κι αν χρειαστεί. Που την ψάχνω ακόμη. Όχι επειδή ο κόσμος θα καταστραφεί αν δεν υπάρχουν τα γραφτά μου, αλλά επειδή δεν μπορώ, ούτε ξέρω να κάνω κάτι άλλο. Ευτυχώς ή δυστυχώς δεν ζω από τα γραφτά μου. Αλλά όταν γράφω ξέρω ότι είμαι ζωντανός.
Νιώθω απέραντη ευγνωμοσύνη απέναντι στη Lifo, που, χωρίς να την ρωτήσω, έπιασα μια άκρη στον καναπέ της. Δεν έφτιαξα ποτέ δικό μου μπλογκ, εδώ μέσα ένιωθα ζεστασιά και ασφάλεια - κι ελπίδα ότι κάποιος κάποτε μπορεί να διαβάσει. Έτσι, σαν αδέσποτος σκύλος που κάθεται και κλαίει έξω από το παράθυρό σου, και νομίζει πως είσαι το αφεντικό του. Ευχαριστώ, από την καρδιά μου, για τη φιλοξενία.
Αυτά τα τρία χρόνια μού έκανε απίστευτο καλό όλη αυτή η επικοινωνία, όλη αυτή η διαδικασία. Έδωσε δρόμο σε λόγια, εικόνες, μουσικές και αισθήματα που ήταν εγκλωβισμένα μέσα μου κι έπρεπε με κάποιον τρόπο να βγουν στο φως, για να μην πνιγώ, για να μπορέσω να προχωρήσω. Αν το παράκανα με τα μελό εσώψυχά μου, συμπαθάτε με... Τελειώσανε κι αυτά, έτσι;
Και μού έκαναν επίσης απίστευτο καλό όλοι οι υπέροχοι άνθρωποι που γνώρισα μέσα από τα δικά τους κείμενα. Όλοι όσοι γράψανε σχόλια στα ποστάκια μου, όλοι όσοι μου έστειλαν προσωπικά μηνύματα... Σας ευχαριστώ, και σας αγαπάω πολύ. Όλους. Δε θα πω ονόματα, συγνώμη, νικς.... Ξέρουν εκείνοι που διαβάζουν ποιοι είναι...
Δε θα σβήσω τα ποστάκια μου, εννοείται, δεν μπορώ να σβήσω ένα κομμάτι από τη ζωή μου. Θα τα αφήσω σαν ξεχασμένη οδοντόβουρτσα, εδώ...
Ώρα να φεύγουμε, λοιπόν, θείε πιλ... Αντί για αντίο, να σας ζητήσω μια χάρη; Να ακούσετε αυτό το τραγουδάκι. Δε γίνεται χωρίς τραγουδάκι. Είναι το τελευταίο...
Κι έρχονται λιακάδες, και μετά βροχές δυνατές στο νησί... Και το μπλουζάκι αρχίζει τα βράδια να μην είναι αρκετό - η υγρή ψύχρα του νησιού στις βραδινές περαντζάδες.
Στο σχολείο, λιακάδα. Καμμία μέρα ίδια. Κανένα παιδί ίδιο. Καμμία ώρα ίδια. Μάχη, κάθε στιγμή. Χαρά. Μεγάλη Χαρά. Και ορμή, πείσμα -σού το πετάνε τα παιδιά κι εσύ να φορτίζεσαι σαν μπαταρία - σαν τα αεικίνητα αρκουδάκια της διαφήμισης.
Χορτάριασε και το ιστολόγιο. Νιώθω πως δεν έχω πια να πω πράγματα. Νιώθω πως δεν προσθέτει τίποτα σε όσα βλέπουμε και ακούμε άλλη μια ματιά από τη δικιά μου οπτική γωνία. Δεν αισθάνομαι κάτι καινούριο να βγαίνει από τις λέξεις μου. Οπότε, καλύτερα να τις φυτέψω κάπου βαθιά, μήπως και ξαναφυτρώσουνε. Γιατί αυτούς τους μήνες πρέπει να γράψω χιλιάδες λέξεις. Ο χρόνος μετράει ανάποδα, πια.
Και μέσα στις λιακάδες και τις βροχές, ακούς και την πιο σκληρή κουβέντα. «Δεν υπάρχεις». Όχι με την έννοια που της έχουμε προσδώσει σήμερα, είμαι σίγουρος. «Δεν υπάρχεις». Δεν είσαι εκεί. Δεν είσαι πουθενά. Δεν είσαι γενικώς.
Και να ξέρεις ότι έχει δίκιο η αγαπημένη φωνή που σού το φώναξε. Μόνο πιξελάκια είναι τελικά ο θείος pil (εσχάτως, ούτε κι από αυτά). Ο κύριος από πίσω, δεν υπάρχει. Δεν.
Ναι, η ζωή σου δεν μπορεί ν' αλλάξει εντελώς όταν αλλάζεις δουλειά. Μπορεί, όμως, ν' αλλάξει πολύ. Όσο το καινούριο είναι ακόμη καινούριο, έχεις τον πρώτο ενθουσιασμό, αυτόν που είχες ξεχάσει μετά από εννιάμισι χρόνια.
Δέκα μόλις χιλιόμετρα μακριά απ' την παλιά δουλειά, κι όμως νιώθω πως βρίσκομαι σ' έναν καινούριο κόσμο. Από τη γραφειοκρατία, το χαρτοβασίλειο, τα τηλεφωνήματα, την ένταση, ξαφνικά, αλλού. Απολύτως αλλού. Απέναντι, αντί για την οθόνη ενός υπολογιστή ή έναν περισσότερο ή λιγότερο υπομονετικό επισκέπτη, δεκάδες ζευγάρια μάτια. Παιδικά. Που σε σκανάρουν και σε αξιολογούν κάθε στιγμή. Που δεν μπορείς να τα κάνεις για λίγο minimize στην επιφάνεια εργασίας για να χώσεις το κεφάλι σου ανάμεσα στα χέρια σου με απόγνωση, όπως στο γραφείο. Που δεν έχεις ούτε ένα δεύτερο για να σκεφτείς πώς θα τους απαντήσεις, πώς θα αντιδράσεις.
Στο σχολείο, στην τάξη, δεν υπάρχει τέτοιο περιθώριο. Είσαι από την πρώτη ως την τελευταία στιγμή σε ενέργεια. Μια απίστευτη ενέργεια, που εκείνα τα βλέμματα από κάτω, εκείνες οι φωνές και οι φάτσες που σε κοιτούν, προσδοκούν κι αμφισβητούν, με κάποιο περίεργο τρόπο την ανατροφοδοτούν. Σε βάζουν στην πρίζα. Να δώσεις κι άλλο. Πιο πολύ. Δεν μπορούσα ποτέ στη ζωή μου να φανταστώ, όσο κι αν μού το έλεγαν, ότι έχει τόση δύναμη αυτή η επικοινωνία. Δεν είχα μπει ποτέ σε τάξη, κι έτρεμα τη στιγμή.
Σήμερα ήμουν όρθιος στην αίθουσα και μιλούσα τέσσερις ώρες. Πρώτη φορά, φέτος, και αυτή θα είναι στην καλύτερη περίπτωση η καθημερινότητά μου από δω και πέρα. Όχι, ακόμα δεν έχω βραχνιάσει. Ξαναθυμήθηκα να δουλεύω το διάφραγμα. Ούτε φωνάζω όταν μιλάνε μέσα στην τάξη. Προσπαθώ να τρέξω να τους φτάσω. Να τους κερδίσω.
Είναι υπέροχο κάθε ώρα, κάθε μέρα να ξεκινάς από το μηδέν για να κατακτήσεις κάτι, έστω μικρό, μέσα σε σαράντα λεπτά. Ιδίως όταν στο τέλος νιώθεις πως κάτι άστραψε εκεί μέσα, σ' ένα μικρό σχολείο της επαρχίας, που, όπως σε κάθε σχολείο, καμιά μέρα, καμιά ώρα, καμιά στιγμή δεν είναι ίδια με την άλλη.
Όπως σήμερα, που ένας μικρούλης, τελείως αδιάφορος (μέχρι υπνηλίας) στην παράδοση του μαθήματος για την Αρχαία Αίγυπτο, μού πέταξε στο επόμενο μάθημα ότι «κύριε, οι πυραμίδες φαίνονται καθαρά και από το Google Earth. Τις είδα!».
Έχει κι άλλα, βέβαια - έχει λίγο πιο πρωινό ξύπνημα, έχει και πολύ διάβασμα για προετοιμασία - συνειδητοποιώ ότι χαίρονται απίστευτα όταν τους δίνω links στο Ίντερνετ, όταν χρησιμοποιώ παραδείγματα από τον κόσμο τους για να περιγράψω άλλους κόσμους. Έχει αλλάξει το σχολείο. Δεν είναι οι δάσκαλοι πια στα μάτια τους αυθεντίες. Είναι διαμεσολαβητές. Κι έτσι πρέπει, μου φαίνεται, να φερόμαστε. Σαν εκδότες εισιτηρίων προς το όνειρο. Σαν τροχιοδεικτικά. Δες - εκεί κάτω υπάρχει ένας γενναίος νέος κόσμος - εγώ σου δείχνω το δρόμο και, αν θες, όρμα του.
Δεν ξέρω πόσο θα κρατήσει αυτή η ενέργεια μέσα στην τάξη. Οι άλλοι συνάδελφοι μού λένε ότι παρά τα πάνδεινα που τραβούν, κρατά για πάντα.
Πίστευα ότι δεν θα μπορούσα ν' αντέξω τον αποχωρισμό από την άλλη δουλειά, που ήταν ολόκληρη η ζωή μου, κυριολεκτικά. Ξέρω ακόμα πόσο την αγαπώ, κι ότι θα μπορούσα να έμενα εκεί μέχρι την τελευταία μου αναπνοή. Είμαι σίγουρος ότι κάτι από μένα πέθανε πάνω στο χαρτί της παραίτησής μου. Πως ένα κομμάτι μου κόπηκε. Μα φαίνεται πως μπορώ να ζήσω χωρίς αυτό. Πως αυτό το καινούριο με τη φόρα του απάλυνε, έσβησε τον πόνο. Άρα, αυτό το κομμάτι που έχασα δεν ήταν η καρδιά μου. Ή, κι αν ήταν, φόρεσα μια καινούρια. Με γεια.
Είναι ίσως σημαδιακό. Έχω προσπαθήσει να ανεβάσω τέσσερις φορές αυτό το ποστ και κατέστη αδύνατο. Και τώρα, εγώ, ο φλύαρος, δεν έχω λόγια.
Όλα συμβαίνουν πολύ γρήγορα, δεν προλαβαίνω όχι να τα διαχειριστώ, ούτε καν να τα αφομοιώσω. Μπορεί και να είναι για καλό.
Και ένας φόβος τριγύρω. Όχι μόνο ένας. Ο φόβος του αποχωρισμού από το παλιό. Ο φόβος του καινούριου, του άγνωστου. Και ο φόβος ότι κάτι θα στραβώσει τελευταία στιγμή, και θα χαθούν και το παλιό και το καινούριο.
Τρεις, ως εδώ. Κι άλλοι, περιρρέοντες. Πιο σοβαροί. Που ξεπηδούν κι αυτοί ξαφνικά. Εκεί που όλα μοιάζουν να πηγαίνουν καλά. Απλώς καλά.
Δεν ξέρω αν θα τελειώσει η εποχή. Απλά αισθάνομαι την ανάγκη να τελειώσει αυτό το τέλος.
Το νησί σιγά σιγά γεμίζει ασφυκτικά. Οι πινακίδες στ' αμάξια έχουν εξωτικούς συνδυασμούς γραμμάτων, όχι τα συνηθισμένα ΚΕΑ, ΚΕΒ, ΚΕΖ. Στους δρόμους δε βλέπεις πια μόνο γνωστούς... Αγοραφοβία στην κεντρική πλατεία και στον μεγάλο πεζόδρομο της μικρής μας πόλης... Πολύχρωμα ρούχα, καπέλα και ομπρέλες, χιλιάδες ζευγάρια μαύρα γυαλιά πετούν το ένα στο άλλο τις ακτίνες του ήλιου...
Όγδοος χρόνος στη σειρά, δίχως διακοπές... Τελευταίες μέρες σε αυτή τη δουλειά... Τουλάχιστον όπως ήταν μέχρι τώρα... Σε κανα-δυο βδομάδες θα ξέρεις πού θα βρίσκεσαι από τον Σεπτέμβρη. Εδώ, αλλού, όπου κάτσει η μπίλια του τροχού της τύχης.
Περίεργη αίσθηση. Σαν να ξεκολλούν χιλιάδες κομμάτια σου όσο φεύγουν οι μέρες κι εσύ να γίνεσαι πιο βαρύς. Επειδή δεν αντέχεις τους αποχαιρετισμούς, πρόσκαιρους ή οριστικούς. Επειδή διαπιστώνεις ότι δεν έχει απομείνει τίποτα πάνω σου πέρα απ' αυτά τα κομμάτια, που τώρα χάσκουν κάπου πεταμένα.
Μα είναι Αύγουστος... Και σε διαπερνά και σένα ο απαλός ήχος από το ανέμελο βήμα των άλλων, το χαλαρό βλέμμα, η αίσθηση ότι για λίγο ο χρόνος σταματά. Κι όλα, ακόμα και τα πεταμένα κομμάτια σκεπάζονται από μια μουσική... Στίχοι του Διονύση Καρατζά, μουσική του Γιώργου Ανδρέου - το τραγούδι που καλωσορίζει αυτόν τον μήνα...
Είναι προφανές ότι δεν έχω διάθεση να γράψω τελευταία. Θα το ρίξω, με την άδειά σας, πάλι στις ελαφρότητες.
Καθώς χαζεύω το τελευταίο μεγάλο γιουροντίσκο σουξέ με τον τίτλο σαμποτάζ "Evacuate the dancefloor"των (γερμανών) Cascada, που ξεπέρασε ήδη τις 1.000.000 θεάσεις στο Youtube και πέρασε και από την κορυφή των τσαρτ της Βρετανίας, συλλογίζομαι πόσο μάταια προσπαθεί η Ευρώπη να αντιγράψει την λαίλαπα που ακούει στο όνομα Lady Gaga. Η τελευταία είναι λιγότερο μια ποπ-σταρ και περισσότερο ένα πρότζεκτ, ένας ρόλος - πολύ μακριά από τα ποπ είδωλα που θυμόμαστε εμείς οι τριανταρισμένοι. Η κοπελιά που τραγουδάει στους Cascada προσπαθεί να είναι μια ευρωπαία εκδοχή αυτού του πράγματος, όπως λέμε μια φέτα Βουλγαρίας. Παραπάνω ζουμπουρλού από τη λαίδη, λιγότερο ουφοειδής στο ντύσιμο και περισσότερο ξανθιά φουρνάρισσα στην όψη... Νομίζω όμως ότι το αποτέλεσμα είναι ψιλοευχάριστο για ένα βραδάκι σε παραθαλάσσιο κλαμπάκι - σαν ένα σακούλι δρακουλίνια που το καταβρόχθισες και μετανιώνεις την ώρα και τη στιγμή.
Μ' αυτά και μ' αυτά μου έρχονται στο νου άλλα σαχλά ασμάτια του καλοκαιριού. Χιλιάδες. Με πρώτο πρώτο το ανεκδιήγητα τσαχπινογαργαλιάρικο "Asereje - The Ketschup song" των Las Ketschup που στοίχειωσε προ ολίγων ετών κάποιο καλοκαίρι μας - τα κορίτσια δεν ξανακούστηκαν παρά χρόνια μετά, στη Γιουροβίζιον της Αθήνας, όπου εκπροσωπώντας την Ισπανία με το "Un blody mary" πήγαν άπατες και γκρίνιαξαν και από πάνω. Το "Asereje" (πέρα από τα σχετικά κουνήματα που εν αντιθέσει με τη Μακαρένα δεν τα θυμάμαι πια) είχε μια άσπιλη λοβοτομημένη χαρά μέσα του - τη χαρά του χρυσόψαρου, που δεν την κερδίζει η αιωνιότητα, αλλά, λόγω έλλειψης μνήμης, η λήθη.
Κι έπειτα, το ανυπέρβλητα κιτς "La plage de Saint-Tropez" των Army of Lovers, μια εποποιία υστερικής τσιρίδας - μια γροθιά στο κατεστημένο χρόνια πριν το τρας γίνει κατεστημένο. Λατρεύω αυτό το τραγούδι γιατί ακούγοντάς το νομίζεις ότι είσαι πάνω στη μεγάλη μπαλαρίνα του λουνα-παρκ και στριφογυρίζεις (αν και ξέρεις ότι κατεβαίνοντας δεν θα γλιτώσεις από τη γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση)...
Αχ, αυτά τα σαχλά τραγούδια του καλοκαιριού, όσα χρόνια κι αν περάσουν, συγκινούν εμάς τους σαχλούς ακροατές που τα μαζεύουμε σε μια γωνιά της καρδιάς μας σαν τσαλαπατημένες σερπαντίνες, φθαρμένες και βρώμικες - από τα χορευτικά βήματα μιας παλιάς καλοκαιρινής χαράς, που ακόμα και σαν ανάμνηση τρεμοσβήνει μέσα μας...
Ωραίο θα'τανε να θυμηθείτε κι εσείς κι άλλα τέτοια σαχλά τραγούδια...Έτσι, να ζωντανέψει λιγάκι η Lifoland...
Η μαγεία της στιγμής περνά από δίπλα μας. Είναι τόσο προσωπική που μπορεί κανείς άλλος να μην την αντληφθεί μέσα στο πλήθος. Κι ίσως αυτή να είναι η αξία ενός μπλογκ: ότι μπορεί να αποτυπώσει τις μαγικές στιγμές του καθενός μας - αυτές που κι οι ίδιοι αύριο ίσως θα ξεχάσουμε, και να μας κάνει να τις μοιραζόμαστε, με την αγωνία κάποιος άλλος ν' ανακαλύψει τη μαγεία τους.
Σας είχα γράψει για τον μικρό Σ... παλιά, εδώ, όταν το ειδικό σχολείο του νησιού μας επισκέφτηκε το χώρο της δουλειάς μου. Ο Σ... είναι αυτιστικός - ο τρόπος που καταλαβαίνει τον κόσμο είναι αλλιώτικος από τον δικό μας, κι εκείνος δεν το ξέρει. Και γι' αυτό οι γέφυρές του με τον δικό μας κόσμο, όπως τον βλέπουμε εμείς, είναι δύσκολες, στριφνές, στενές. Μα κάπου μπορείς να τις βρεις. Σχεδόν δυο χρόνια έχουν περάσει από τότε κι ακόμα έχω τη ζωγραφιά που μου χάρισε.
Κυριακή πρωί, πριν πάω στο πατρικό, σταματώ στο κοιμητήριο της μικρής μας πόλης. Στην εκκλησία του, τη Δραπανιώτισσα, γίνεται μνημόσυνο για ένα πρόσωπο πολύ οικείο και αγαπημένο. Κόσμος πολύς, ζέστη πολλή, ένταση...
Μέσα στον κόσμο, βλέπω τον Σ..., υποβασταζόμενο από ένα άλλο αγόρι, που του έμοιαζε, μάλλον αδελφό του. Ο Σ... περνά από μπροστά μου και πάει ν' ανάψει το κερί του. Ασυναίσθητα η προσοχή μου φεύγει από τη λειτουργία - τον παρακολουθώ.
Ο Σ... είναι μπροστά απ' το κηροπήγιο και μόλις ανάβει το κερί του, κάποιος ανοίγει μια κοντινή πόρτα για να μπει λίγη δροσιά. Το αεράκι που εισβάλλει ξαφνικά στο ναό σβήνει όλα τα αναμμένα κεριά...
Η πόρτα κλείνει. Εγώ κοιτάζω μόνο τον Σ... σαν κανείς άλλος να μην υπήρχε εκεί μέσα. Ατάραχος, μένει εκεί. Ο αδελφός του τον τραβάει να φύγουν. Δε φεύγει. Χωρίς δεύτερη σκέψη, παίρνει και ανάβει ένα ένα όλα τα σβησμένα κεριά. Όλα. Κι ύστερα κάνει στην άκρη.
Δεν είμαι καλός χριστιανός. Θεωρώ όμως ιερότερη απ' όλες τις στιγμές της λατρείας εκείνη που ο πιστός ανάβει ένα κερί, κάπου. Κάθε κερί έχει έναν πόνο, μια προσευχή, μια λαχτάρα, μια ελπίδα.
Τούτο το πρωί της Κυριακής ο Σ... που η επιστήμη λέει ότι δυσκολεύεται να επικοινωνήσει στοιχειωδώς με τους άλλους ανθρώπους, που ζει μέσα σ' έναν δικό του, παράξενο για μας κόσμος, εκείνος, ο ίδιος Σ... φρόντισε ώστε όλες οι προσευχές, όλες οι ελπίδες όλων μας εκεί μέσα να μείνουν ζωντανές. Το κεράκι του καθενός μας ξανάναψε, χάρη σε κείνον. Εκείνον, που ανέλαβε μόνος του αυτό το καθήκον. Να κρατήσει αναμμένη τη φλόγα. Και που το έφερε εις πέρας, για όλους.
Δεν ξέρω αν το σκέφτηκε έτσι ο Σ... Θα 'θελα πολύ να καταλάβω το μυαλουδάκι του, τον κόσμο του. Μα νιώθω ότι μ' ένα μυστήριο τρόπο, επικοινώνησε μαζί μας. Άρρητα. Μ' αυτό που ο καθένας μας έχει βαθιά μέσα του και δεν εκφράζει. Όπως δεν το εκφράζει κι εκείνος. Με τον δικό μας, μύχιο αυτισμό.
Δεν θυμάμαι τίποτα άλλο από κείνη τη λειτουργία. Δεν υπήρχε τίποτα άλλο εκεί μέσα μετά απ' αυτό. Τέλειωσε η λειτουργία, χαιρέτησα τους λυπημένους κι έφυγα. Δεν ξέρω, και δε με νοιάζει αν κανείς άλλος εκεί πρόσεξε αυτό που είδα εγώ. Στον δικό μου παράξενο κόσμο «αυτό» ισοδυναμεί με μια υπέροχη στιγμή. Απ' αυτές που σε κάνουν πλούσιο, και σού χαρίζουν καινούρια φτερά.
Κάποτε κυνηγούσα με λύσσα τα καινούρια περιοδικά. Σκανάριζα με το μάτι τα περίπτερα από Ομόνοια -Νομική και ορμούσα. Έχει χρόνια να μού συμβεί αυτό. Μάλλον δεν είναι επειδή γερνάω. Είναι επειδή όλα μοιάζουν ίδια πια. Αδυνατώ να διακρίνω αυτό που, ως αναγνώστη, μου λείπει: Τη φόρα του καινούριου.
Τώρα που διαβάζω λοιπόν ότι η Lifo team θα βγάλει την ελληνική έκδοση του Vice, και προτού σαλπάρω διαδικτυακώς να μυριστώ τι εστί (διάολε, τα περιοδικά είναι χαρτί, όχι πιξελάκια), νιώθω την ανάγκη να πω τι θέλω από ένα καινούριο περιοδικό... Λοιπόν, θέλω...
... να μού βαράει κλωτσιά εκεί που πονάει.
... να σπρώχνει στην αγκαλιά μου το καινούριο, αυτό που δεν θα βρω ποτέ μόνος μου στο δίκτυο γιατί δεν ξέρω να το ψάξω
... η καρδιά του να χτυπάει εκεί που συμβαίνουν τα πράγματα και όχι εκεί που «διαμορφώνονται οι τάσεις»
... να μού γνωρίζει ανθρώπους γι' αυτό που κάνουν και όχι γι' αυτό που πρέπει να φαίνονται...
... να είναι του δρόμου και όχι του γραφείου
... να είναι έξυπνο χωρίς να ακκίζεται
... να λάμπει χωρίς να θαμπώνει
... να διαβάζεται και να μην ξεφυλλίζεται
... να με κάνει να το γνωρίζω και από την όψη
... να έχει άποψη και όχι πόζα
... να θέλει να με κεντρίσει και όχι σώνει και καλά να με προκαλέσει
... να με κάνει να σκέφτομαι περισσότερο παρά να θαυμάζω αυτόν που γράφει
... να έχει πένες (πένες, τι να πω, ποντίκια;) και όχι γεννήτριες χαρακτήρων
... να είναι αλλιώτικο όχι για να είναι διαφορετικό, αλλά για να είναι μοναδικό
... να κρύβει εκπλήξεις και όχι εντυπωσιασμούς
... η ψυχή του να είναι πάνω από την ύλη του
... να είναι ένα περιοδικό-καρναβάλι, ένας υπέροχος παρένθετος χρόνος στην καθημερινότητά μου.
Θυμάμαι ότι πρωτοάκουσα αυτό το τραγούδι σε ακουστική βερσιόν στα «Υπέροχα Πλάσματα», το σίριαλ της Μυρτώς Κοντοβά στον Alpha, πέρυσι. Το λάτρεψα μεμιάς, διότι περιέχει με κάποιον παράξενο τρόπο όλη την υπέροχη κουφότητα των παιδικών μου χρόνων. Όλα μου τα ινδάλματα παρελαύνουν εκεί σαν σε εθνική εορτή κόμιξ - οι ήρωες της ασπρόμαυρης 24άρας Ferguson που έπιανε ΕΡΤ και με το ζόρι ΕΡΤ 2. Τα παιδικά που ξεκινούσαν στις 5 το απόγευμα και μέχρι τότε έπρεπε να είχαμε διαβάσει για να τα δούμε απερίσπαστοι.
Κάντε τον κόπο να το ακούσετε αυτό το τραγούδι μια φορά (οι στίχοι, αλλά και το ερασιτεχνικό βιντεάκι από κάποιον μερακλή του Youtube θα σας θυμίσει πολλά...)... Εγώ μετά την ακρόαση έχω ένα πλατύ χαζό χαμόγελο , όπως όταν τελείωναν τα στρουμφάκια κι ο Χαχανούλης ρωτούσε «Τι έγινε παιδιά, τελείωσε;» Κι ο μπαμπα-Στρουμφ απαντούσε: «Ναι, Χαχανούλη, την άλλη βδομάδα τώρα).
Στο «Σκρουτζ Μακ Ντακ» της Μάρως Μαρκέλλου, όλοι αυτοί οι αγαπημένοι ήρωες μεταμορφώνονται σε βασανιστικά κυνικά φαντασματάκια, που μας κατατρέχουν. Εμείς δεν ζήσαμε κατοχές και εμφυλίους και χούντες, και η ιδανική μας κοινωνία ήταν η Λαϊκή Δημοκρατία των Στρουμφ (αλλά λοξοκοιτούσαμε από την άλλη τις βουτιές στα λεφτά που έκανε ο θείος Σκρουτζ).
Διάολε, έκτοτε έβλεπα την κλίση μου: Φαφλατάς και ξερόλας θείος Ντόναλντ, με άδειο πορτοφόλι, να παπιοαγαπά μια Νταίζη που κατά βάθος βαριόταν, βαριέται και θα βαριέται... Αιώνιος θείος και ποτέ μπαμπάς.
Στη Μάρω Μαρκέλλου μού αρέσει και κάτι άλλο (που το έχει και η Ευσταθία, μόνο που εκείνη είναι θεολόγος ενώ η Μάρω είναι νομικάρια και της βγαίνει πιο ζενιάλ): Ότι ο κυνισμός των κατά βάθος πολύ σκληρών στίχων της βγαίνει σε μια χαβαλεδιάρικη «δε βαριέσαι» ερμηνεία, καθόλου επιτηδευμένη - αλλά ενδεικτική της προσπάθειας να θεοποιήσει τα παιδικά μας κόμικς (αφού δεν έχουμε και τίποτα άλλο να θεοποιήσουμε) αποδομώντας τα...
Δεν ξέρω αν παίζουν τα τραγούδια της στα ραδιόφωνα της μεγάλης πόλης... Έχει ήδη ένα δίσκο («Κορίτσι για σπίτι») και, για να την ακούσετε, υπάρχει και το myspace...
Γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε; Ο θείος πιλ περνάει κρίση. Εκεί που έπρεπε να είναι ενθουσιασμένος με το καινούριο, που έσκασε μύτη εσχάτως. Με την προοπτική μιας μεγάλης, πολύ μεγάλης αλλαγής (πολύ μεγάλης για μικρούς ανθρώπους σαν αυτόν).
Κρίση μέσης ηλικίας να την πεις; Ταυτότητας; Υπαρξιακή; Επαγγελματική; Προσωπική; Συναισθηματική; Μια απ' όλα χωρίς κρεμμύδι (με τα κρεμμύδια κλαίω και δεν είναι ώρα για τέτοια).
Πριν από 18 χρόνια έφευγε από το νησί με το απόλυτο «για πάντα». Πριν από 9 χρόνια άδειασε ό,τι είχε στο κλεινόν άστυ και ξαναγύρισε στο νησί - από το μηδέν... Και τώρα, πάλι ένα κοντέρ μηδενίζει (ούτε στοίχημα πια, κάθε 9 χρόνια). Μα πάλι πρέπει να ξεφορτώσει από πάνω του καλά, κακά, τα πάντα και να φύγει χωρίς έρμα, χωρίς τίποτα...
Το θέμα είναι, τώρα στα 35, φόρτωσε - ξεφόρτωσε, τι να έχει απομείνει από το δόλιο όχημα; Όσο γαϊδούρι και να ήτανε με τόσα φορτία σακαράκα έχει απομείνει... Πού να τραβήξει τον ανήφορο;
Λοιπόν, ο θείος δεν θα καμωθεί ότι περνάει τους νταλκάδες του ακούγοντας υστερομεσαιωνικά μαδριγάλια. Όπερ εστι μεθερμηνευόμενον, απόψε έχω μια πελώρια λαχτάρα να ακούσω Πλούταρχο. ΠΛΟΥΤΑΡΧΟ. Επειδή, όπως λέει το παρατιθέμενο άσμα, ανάμεσα σε άλλα πολύ σωστά και «μέσα από τη ζωή», και όπως συμβαίνει επί δεκαετίες βέβαια, αλλά απόψε με μεγαλύτερη λύσσα «τά 'χω με τον εαυτό μου». Αλλά, και επειδή στον έναν νταλκά έρχονται καπάκι και προστίθενται και απαξάπαντες οι άλλοι, για το σύνολο του περιεχομένου του άσματος (άντε, τώρα, θα ξαναρχίσω τα αισθηματικά και θα κάνω πάλι την Lifoland εκπομπή της Ράνιας Θρασκιά).
Κρίση είναι, θα περάσει, και ο θείος θα ξαναγυρίσει στη φλυαρία. (Ήδη ξεκίνησε).
11°C
RSS
/ Διεύθυνση project