Το πραξικόπημα του δαχτυλιδιού

By iconology2009

Το δαχτυλίδι-γροθιά στη δημοκρατία

Κλείνουν σήμερα 6 ολόκληρα χρόνια απο την ανάθεση(παράδοση του δαχτυλιδιού με την ορολογία της εποχής) της προεδρίας του Πασοκ στον Γιώργο Παπανδρέου. Φυσικά δύσκολα μπορεί κανείς αυτό να το θεωρήσει εκλογή-αν θέλουμε να κρατήσουν κάποιες βασικές λέξεις το βασικό νόημα τους,τουλάχιστον-και το καραγκιοζιλίκι εκείνο της "εκλογής" ΧΩΡΙΣ ΑΝΤΙΠΑΛΟ επέτεινε ακόμα περισσότερο το θεσμικά και δημοκρατικά παράνομο της μεθόδευσης.

Η μεθόδευση εκείνη, πού είχε τα συστατικά μιάς καλά οργανωμένης συνωμοσίας, δε μπορεί να νομιμοποιηθεί με τίποτε και με καμιά επίκληση νομιμοφανών διαδικασιών. Γιατί τότε καταφεύγουμε στην Βουλγαράκεια (τόσο πρόστυχη και τόσο επαίσχυντη και άλλο τόσο δίκαια αποκρουστική) επιχειρηματολογία ότι το νόμιμο είναι και ηθικό. Ό,τι λοιπόν παρήγαγε εκείνη η ΜΕΘΟΔΕΥΣΗ του ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΔΑΧΤΥΛΙΔΙΟΥ είναι πολιτικά, ηθικά και δημοκρατικά απαράδεκτο. Και όσοι βιαστούν να υποστηρίξουν ότι εν πάση περιπτώσει ο δοτός αρχηγός του ΠΑΣΟΚ είναι ένας νόμιμα εκλεγμένος σήμερα πρωθυπουργός-και μάλιστα με 11% διαφορά απ'το επόμενο κόμμα- τότε είναι σα να δέχονται ότι οι παρανομίες είναι στιγμιαία γεγονότα και όχι διαρκή, παραπέμποντας στην κατάπτυστη εκείνη απόφαση που θεωρούσε το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου σαν στιγμιαίο έγκλημα και όχι διαρκές, που εσήμαινε ότι όλη η παρανομία ξεκινάει μιά στιγμή και την επόμενη θεωρείται τελειωμένη. Και η απόφαση εκείνη στο βαθύ πολιτικό της σκεπτικό-που ήταν σκεπτικό του γέρου Καραμανλή-ήταν ότι δε μπορεί η χώρα να γίνει ένα απέραντο δικαστήριο, όπου θα δικάζονταν αυτοί που συνεργάστηκαν με τη χούντα μέχρι τη τελευταία της μέρα(και σ'αυτούς θάμπαιναν μοιραία όσοι είχαν δοτή εξουσία και σε όσες πράξεις αυτοί  προέβησαν δηλ. κάποιες χιλιάδες δήμαρχοι, νομάρχες μαζί με υπουργούς φυσικά και γραμματείς) το σκεπτικό εκείνο ήταν όντως λειτουργικά θεμιτό-αν και ηθικά επιλήψιμο. Φυσικά θέμα διώξεων και δικών δε τίθεται με την παπανδρεϊκή αυθαιρεσία και παρατυπία.  Ανάλογα λοιπόν και θέτοντας το ζήτημα πραγματιστικά, δεν ζητείται έκπτωση απ'το αξίωμα του εκλεγμένου πρωθυπουργού, δηλαδή δε ζητείται να κηρυχθεί το θεσμικό εκείνο ατόπημα διαρκές, παρόλο ότι ουσιαστικά είναι τέτοιο. Κάνουμε απλά μιά θεμιτή και επιβεβλημένη υπενθύμιση μιάς καθόλα αντιδημοκρατικής μεθόδευσης, που τί σύμπτωση; έφερε στην εξουσία αυτόν και όχι έναν οποιοδήποτε άλλο που, επίσης συμπτωματικά, δεν θα είχε αυτός ο άλλος  τις αναγκαίες εκείνες προδιαγραφές(απ'τις οποίες όσοι επικαλούνται το διαβατήριο, δεν αναφέρονται παρά σε ένα εντελώς δευτερεύον και συγκυριακό συμβολικό στοιχείο-καλοδεχούμενο πάντως σε κάθε περίπτωση κι αυτό) γιά να οργανώσει μιά τέτοια μεθόδευση. Η μεθόδευση αυτή έχει αφήσει βαθειές πληγές στο δημοκρατικό μας πολιτισμό, που δεν είναι άμεσα εμφανείς, ιδαίτερα μέσα απ'την αχλύ και την αίγλη του νικητή-μεθοδευτή στις πρόσφατες εκλογές. Θα φανούν αργότερα. Τη μοιραία ώρα της φθοράς.  

Κρατήστε λοιπόν καλού κακού αυτό το άρθρο με κοπυ πέιστ κι ας πάει χαμένο(υπάρχει μιά κακιά συνήθεια εδώ να σβήνουν από καιρό σε καιρό κάποιες αναρτήσεις...). Αν πάει χαμένο, εγώ θα χαρώ περισσότερο από κάθε άλλο σας.

Υ.Γ. Το ξέρω ότι σας παραφόρτωσα με την αντιπαπανδρεϊκή μου αρθρογραφία. Η μέρα όμως το απαιτεί. Είναι ακριβώς η μέρα που με έκανε εξεγερμένο μπλόγκερ, που μού ξύπνησε τα πολιτικά αντανακλαστικά, που μέχρι τότε αντιδρούσαν ρουτινιέρικα και νυσταγμένα. Από κείνη την ημέρα η πολιτική δραστηριότητα στην Ελλάδα πήρε μιά αποφαστική στροφή:έγινε πράγματι και αποδεδειγμένα υπόθεση συνδυασμού δραστηριότητας γραφείων εδώ κι εκεί(?). Κατάλαβα ότι κάποιοι άλλοι αποφασίζουν ακόμα και γιά το ποιούς θάχουμε αρχηγούς στα κόμματα μας. Παρόλο ότι οι δύο πρωταγωνιστές της μεθόδευσης ήταν αληθινά ήσσονες προσωπικότητες, οι παρασκηνιακοί πρωταγωνιστές ήταν αληθινοί μάστορες της ίντριγκας. Αφιερώνω λοιπόν αυτή μου την ανάρτηση σ'αυτούς (κι ΑΥΤΕΣ!) τους άδικα αφανείς ήρωες, σαν έκφραση θαυμασμού και αποτροπιασμού ταυτόχρονα.