By iconology2009

Ο Λουδοβίκος ο 14ος είχε τον Σαρλ λε Μπρεν...

Η πρώτη-θεαματική!-κίνηση του κ. Γιώργου Παπανδρέου σαν νέου πρωθυπουργού της Ελλάδας ήταν να καλέσει τον μεγάλο αρχιτέκτονα-πολεοδόμο κ. Χοσέπ Ασεμπίγιο (τον διαμορφωτή της Ολυμπιακής Βερκελώνης) στην Αθήνα. Είδαμε λοιπόν το κ. Πρωθυπουργό να φορά τη νικητήρια στολή του, τα ανασηκωμένα μανίκια του,αναφορά στο επικοινωνιακό του πρότυπο, τον Ομπάμα, με το βλέμμα κατευθείαν στον ορίζοντα ενός μέλλοντος φωτεινού-αισθητική τυπικής σταλινικής εικονογραφίας του 1940-50-να υποδεικνύει τα φαραωνικών διαστάσεων έργα που οραματίζονταν πριν καν ακόμη στεγνώσει το μελάνι από τις υπογραφές της ορκωμοσίας του. Είχε μπεί στο κόσμο της πρόσχαρης, της χαρούμενης, ανέμελης, της αφελούς, της ταξιδιάρικης εξουσίας του. Αυτής που τον φέρνει από καιρό σε καιρό σε ταξιδάκια αναψυχής (όπως η αναποτελεσματικότητα τους τα αποδεικνύει) από το τροπικό Νέο Δελχί, στη μουντή νεόρθοδοξη Μόσχα, κι από το ζοφερό μεταμοντέρνο Βερολίνο, με τη νοικοκυρίστικη συλλογιστική της κρυόκωλης Μέρκελ στη σαμπανιζέ γαλαντομία και τον  αυτοκρατορικό σπεκτακολαρισμό του κλούβια γενναιόδωρου Σαρκοζί. Τα σφιχτά χείλια των Βρυξελλιωτών εκτελεστικάριων συναντούν τα δρακουλέ χαμόχελα του πλανητάρχη και οι σβουρηχτά οδυνηρές πιπιλιές των πρώτων διασταυρώνονται με τις βαμπυρένιες πληγές του δεύτερου στο λαιμό του άκακου στρουθίου, που πήγε να τους κατατροπώσει με το σπινθηροβόλο του πνεύμα του. Σέρνοντας μαζί του δημοσιογράφους και κάμερες, που είναι μόνιμα εγκατεστημένες στις παρακάμερες της επικοινωνιακής του εξουσίας. Πλέει στα πέλαγα μιάς ανείπωτης ευτυχίας, σαν τυπικό… παιδί χαρά γεμάτο. Μέσα σε λιγότερο από έξι μήνες έζησε μέσα στη πολιτική χλίδα ενός απίστευτου επικοινωνιακού γκλάμουρ. Είδε τα 3/4 του πλανήτη! Και ο υπόλοιπος κόσμος-σε κατάσταση υστερικής στέρησης-αδημονεί πότε η σεπτή μορφή του, σαν άλλου Πάπα, θα πατήσει και τα δικά του εδάφη.

Ο κύριος Πρωθυπουργός μας και η χώρα μας έχουν γίνει μελαγχολικά πρωτοσέλιδα-ανέκδοτα. Τί να σκέφτεται άραγε ο συνετός αρχιτέκτονας όταν, διαβάζοντας αυτά τα ιλαροτραγικά που περιγράφονται στις πρώτες ή στις σωμόν σελίδες του διεθνούς τύπου, αναθυμάται τους μεγαλειώδεις οραματισμούς του όπως γλαφυρά ξετυλίγονταν από τον γεμάτο ιδέες εγκέφαλο του μεγαλοφυούς ηγέτη μας; Σε ανάλογες περιστάσεις κάποιοι ξεσπάνε σε ένα κατακλυσμιαίο, απελεύθερο και λυτρωτικό γέλιο. Μερικοί το ρίχνουν στο πιοτί και πιό λίγοι καταλήγουν μάλιστα αλκοολικοί. Πιστεύω ότι ο νηφάλιος Ισπανός αρχιτέκτονας θα καταπιεί δυό γουλιές ουΐσκι, θ’αφήσει ένα διακριτικό χαμόχελο να διαγραφεί αδρά στα χείλια του-κάτι που θα χαροποιήσει τη γραμματέα του- και μόνο λίγο αργότερα, υπό την επήρρεια της οργής που προκαλεί ο άδικα σπαταλημένος χρόνος, θα χαράξει μερικές αδέξιες γραμμές στο σχεδιαστήριο του και θα καταλάβει ότι κάποια στενάχωρα αστεία ανάμνηση του χάλασε τη μέρα. 

Οραματιζόμενος τους Καθεδρικούς του Παπανδρεϊσμού την ώρα που ο κώλος μας καίγεται!

By iconology2009

Ξέρεις τί είναι να σου έρχεται με τη κουρσάρα της, με την φρεσκοκομμένη της κουπ, τη τέλεια συνδυασμένη γκαρνταρόμπα της, το απαστράπτον χρυσαφικό της και να μπαίνει στη γραφειάρα της με τα γκομπλεν της και σεβρ της και να αποφασίζει τη καρατόμηση σου; Και να την υπογράφει  με τη διαμαντόστιχτη μονμπλαν πένα της; Και να σου επιβάλλουν εσένα να κρεμάσεις τις άδειες τσέπες σου στο αγιάζι μιάς απελπιστικής αφραγκίας, αφού πρώτα σού έχουν περιμαζέψει(σα τους πιό πρόστυχους επαίτες) και τις τελευταίες δεκαρίτσες σου, γιά να τις κάνουν επιτροπικά δείπνα στο παλάτι του Ραμπουϊγιέ, σε κάποιο Πύργο Βαυαρέζικο ή σε έσχατη ανάγκη στο Κορφιάτικο Αχίλλειο(σε όλα μπανάλ οι Έλληνες!);

ΜΗΠΩΣ ΖΟΥΝ-και ΠΗΡΩΝΟΝΤΑΙ- ΣΚΑΝΔΑΛΙΣΤΙΚΑ ΠΛΟΥΣΙΑ, ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΚΑΙ ΚΟΜΙΣΣΑΡΙΟΙ; Κάθε φορά που βλέπω σύνοδο Ευρωπαϊκής Ένωσης τυφλώνομαι από το λούστρο και τη στυλιστική τελειότητα (που σημαίνει φράγκα και χρόνος καταναλωμένος γιά την ανάγκη της εικόνας).Πολύ γκλάμουρ βρε παιδιά, αληθινά πολύ γκλάμουρ! Ούτε το κόκκινο χαλί γιά τα Όσκαρ να περνούν οι κουμπάροι μας οι κομισάριοι. Νιώθουμε σκανδαλισμένοι και σ'αυτούς τους καιρούς δεν είναι και το καλύτερο αίσθημα αυτό. Τί θα λέγατε λοιπόν γιά ΠΕΡΙΚΟΠΕΣ τουλάχιστον 50% των κάθε είδους μισθών και επιδομάτων και ωφελημάτων αυτών των θεσμικών παράσιτων; Και μετά ας έλθουν να ζητήσουν 30% περικοπές από μας. Ναι το καταλαβαίνω να σοκάρονται γιατί σπάζουν βιτρίνες στην Αθήνα ή το Παρίσι αλλά πόσοι ξέρουν πώς όταν οι λουσάτοι καθρέπτες των Βερσαλλιών βλέπουν υπουργίνες ή επιτροπίνες αυτοθρυμματίζονται από φθόνο μισώντας τις λαμπερότερες αντανακλάσεις τους;

Κριστίν Λαγκάρντ και Άννα Διαμαντοπούλου προσερχόμενες στο "Χορό των Απολύσεων"

Υ.Γ. Και μιά τελευταία ερώτηση: σε κάθε περιοδεία του(από τις απελπιστικά πολλές!) ο Πρωθυπουργός μας πόσα άτομα έχει συνοδεία; Θέλω να πώ πόσοι από αυτούς πληρώνονται με κρατικό χρήμα; Βλέπω αρκετό μπούγιο κάθε φορά και σκέφτομαι μήπως τώρα που τέλος πάντων ζοριζόμαστε(κατά πως λέει κιόλας)…

By iconology2009

By iconology2009

Με την αφορμή της βέβηλης εικονογράφισης από το γερμανικό περιοδικό Focus του επίκαιρου δραματικού ελληνικού θέματος, σκέφθηκα πόσο καίρια χτύπησαν το φιλότιμό μας οι γερμανοί με μόνη την επιλογή γιά βεβήλωση ενός ανεπίληπτου αριστουργήματος της ελληνικής τέχνης. Και αυτό συνειρμικά με οδήγησε στο να συνειδητοποιήσω ότι οι λαοί έχουν εικονογραφικούς αντιπροσώπους στην ιστορία και που αποτελούν ένα εικονικό έδαφος προσβολής, πολλές φορές ισάξιο με το ίδιο το έδαφος τους και τη θάλασσα τους. Και πόσο η προσβολή αυτή βιώνεται βαθειά ώστε να κινήσει ακόμα και τα πιό βίαια αντανακλαστικά. Είναι μιά ενδιαφέρουσα εκδοχή της ιστορίας, που τώρα στο καιρό της μιντιοκρατίας αποκτάει μιά εντελώς ιδαίτερη δυναμική. Βέβαια οι εμβληματικές εικόνες δεν είναι η αποκλειστικότητα ενός λαού. Κάλλιστα θα μπορούσαν να είναι και ενός πολιτισμού,

π.χ. ο Αύγουστος της Πριμαπόρτα ενώ άνετα εκπροσωπεί το ρωμαϊκό πολιτισμό, δεν είναι δημιούργημα του ρωμαϊκού λαού, αφού κατά πάσα πιθανότητα ο δημιουργός του είναι έλληνας τεχνίτης. Ή η Αγία Τριάδα του Ρουμπλιώφ, 

ενώ συνοψίζει τη ρωσική κουλτούρα και θρησκεία(που είναι ορθόδοξη χριστιανική και αυτή) οι αναφορές της πάνε δυνατά πιό πίσω, στο Βυζάντιο,στου οποίου το γενικότερο κλίμα ανήκει. Από την άλλη μιά εικόνα γίνεται εμβληματική γιά άλλους λόγους και μιλά σε άλλου είδους ενότητες ή ομάδες, προτού γίνει οικουμενική. Η γνωστή Τέταρτη Τάξη(το προλεταριάτο) του Pelizza da Volpedo 

είναι από καιρό κατοχυρωμένη στα κιτάπια της μαχόμενης, της αγωνιστικής, της στρατευμένης εργατικής ταξης(άσχετο αλλά ωραίο:ο σημερινός έλληνας Υπουργός Ασφάλειας τόχει κρεμασμένο στο γραφείο του!Αθάνατο Πασόκ!). Όταν πιά η εργατική τάξη έγινε κατεστημένο τότε η πανηγυρική εμβληματική εικόνα έγινε ο θριαμβευτικός αδριάντας της Μούχινα 

με τον ”Εργάτη και την Αγρότισσα του Κολχόζ”. Όμως η εμβληματικότητα δεν είναι μόνο ένα εικονογραφικό πολιτικό λάβαρο με τον ευφυή τρόπο που το παρέστησε ο Ντελακρουά στην “Ελευθερία που οδηγεί το Λαό” . 

Σε παραλλαγές αυτού του διάσημου εμβληματικού έργου σημειώνεται μιά ανατροπή στο εννοιολογικό της εικόνας. Τα γυμνά στήθη της ελευθερίας οδηγούν στο πιό θεμιτά εύκολο συνειρμό: το σέξ! Οι Γάλλοι όμως, πρωτοπόροι σ’αυτό, κράτησαν σαφή το διαχωρισμό και γιά θέματα κρεβατοκάμαρας, έδωσαν την απόλυτη εμβληματική εικόνα που βασάνισε κάθε γάλλο και μετά με τη διάχυση της εικόνας σε όλο το κόσμο όλους μας: την απρονοησία της ευθύτητας του γυναικείου βλέμματος, που δημιουργεί αμηχανία σχεδόν ευνουχιστική. Το βλέμμα της Ολυμπίας του Μανέ. 

Βέβαια ανάλογη αμηχανία δημιουργούν και εικόνες χωρίς προφανή σεξουαλικότητα αλλά με ένα υπαινικτικό χαμόγελο

, που παρόλο ότι είναι απελπιστικά διάσημο είναι και άλλο τόσο απελπιστικά δυσερμήνευτο. Γι’αυτό και μερικοί προτιμούν να κινούν τα βλέμματα τους σε μιά πιό αποστειρωμένη αλλά σε καμιά περίπτωση λιγότερο εμβληματική ερωτική εικονογραφία της οποίας το απόλυτο ισοδύναμο είναι η Αφροδίτη του Μποτιτσέλλι.

Ραδινή, με κάποιο τρόπο καμπυλώδης αλλά άσαρκη, υπαινίσσεται μόνο τη θηλυκότητα της και πολλοί λένε ότι είναι ένας πρώτος τρόπος να πλησιάσει το αγόρι τη γυνακεία εικόνα χωρίς το σόκ της τριχοφυΐας του εφήβαιου της. Στον αντίποδα κινείται η πιό καλτ εμβληματική εικόνα του σέξ-χαμένη πολλά χρόνια σε μυστικές και απροσέγγιστες ιδιωτικές συλλογές- είναι πιά το μεγάλο κλου της απροκάλυπτης και ωμής ερωτογραφίας: 

η Πηγή του Κόσμου, του Γκυστάβ Κουρμπέ. Κι όμως αν υπάρχει μιά εικόνα που συνοψίζει την εμβληματικότητα της ερωτογραφίας με τρόπο απαράμιλλα απλό, απτό αλλά και ακαταμάχητα συνοπτικό και πυκνό-μοιάζει σχεδόν με στενογραφία του ερωτισμού- είναι η  Αφροδίτη Rokeby του Βελάσκεθ

.

 Είναι νομίζω ότι πιό τελεσίδικο μπορεί να υπάρξει-αν νοείται κάτι τέτοιο-στην ερωτογραφία της γυναίκας. Της γυναίκας όμως που έχει και την άλλη-εμβληματική της ίδιας της ζωής ιδιότητα-της μάνας.Της μάνας που έχει κάνει τη διαδρομή της, που βρίσκεται πιά στο έμπα της φυγής της, αξιοσέβαστη αλλά και στοχαστικά μακρινή. 

Η “Μάνα του Καλλιτέχνη” (πιό γνωστή σαν η Μάνα του Γουίσλερ, του Γουΐσλερ που ο ίδιος προτιμούσε να αποκαλεί το πινακα: Διευθέτηση σε Γκρίζο και Μαύρο!) είναι μιά τυπική εμβληματική εικόνα μάνας έτσι όπως μόνο ο αμερικανικός πουριτανισμός-πνευματικό παιδί του στριφνού προτεσταντισμού-θα την είχε συλλάβει:γεμάτη μελοδραματικά κρυφά νοήματα και κηρύγματα. Ευτχώς που ήρθε ο Grant Wood με το  American Gothic 

γιά να ελαφρύνει το κλίμα και να ισορρόπήσει σε μιά αφελή αλλά δροσερή νεογοτθική εικονογραφία το αμερικανικό όνειρο σαν ελπίδα αξιών ασαφών αλλά τουλάχιστον πιό φωτεινών. Η εικονογραφία της αστικότητας σαν ιδεολογίας του νοικοκυριού πουθενά δε βρήκε τόσο τέλεια τη πραγμάτωση της αλλά και την εικονογραφική ολοκλήρωση τόσο παραστατικά όσο στην Ολλανδία του Βέρμεερ και την τροφαντή του “Γαλατού”

μιά εικόνα που βρίσκεται στον αντίποδα της κομψότητας, της αριστοκρατικότητας του κρινοδάκτυλου άφυλου “Γαλάζιου Αγοριού” του Γκαινσμπορο

ή της πριγκηπικά χαρίεσσας και λυγερής βασίλισσας Νεφερτίτης

Οι δύο αυτές αριστοκρατικές εικονογραφικές οντότητες έχουν ένα ψυχισμό στυλιστικά ατσαλάκωτο και μορφικά τέλειο. Τίποτε δε τους ταράζει τη στυλιστική μακαριότητα και ομορφιά. Μόνο που ο άχωρος ψυχικός συνωστισμός αισθημάτων περίπλοκων και δραματικών δεν είναι παλατιανή ιδιότητα αλλά αγωνία και εναντίωση στη ευκολία της ρηχότητας ενός στυλιστικά αψεγάδιαστου βίου, που η μορφή της “Κραυγής” του Μούνκ θα απαξιούσε ακόμα και να σκεφθεί, πόσο μάλλον να ζήσει.

Η βόρεια τέχνη και η εκπρόσωποι της δε ζούσαν το δράμα της ζωής και τα βιώματα της θρησκείας με λιγότερη αγωνία από του νότιους,απλά τα αναπαριστούσαν πιό έντονα και τους έδιναν πολλές φορές έναν αυτοβιογραφικό χαρακτήρα, που συνήθως έπαιρνε τη μορφή της αυτοπροσωπογραφίας. Από τη φύση της η ίδια η αυτοπροσωπογραφία δε μπορεί να είναι εμβληματική , γιατί είναι πολύ εξειδικευμένη και εξατομικευμένη. Μία όμως κατάφερε να ξεπεράσει αυτό το όριο και να γίνει όχι μόνο εμβληματική του καλλιτέχνη σα δημιουργού αλλά και σχεδόν ολόκληρης της Γερμανικής τέχνης: είναι η Αυτοπροσωπογραφία του Ντύρερ στο Μόναχο

Κι ενώ η ιδιοσυγκρασιακή αυτοπροσωπογραφία είναι αρκετή γιά να δείξει το γερμανικό ψυχισμό με ένταση και πειθώ, έρχεται κάποιους αιώνες μετά η παγερή και σχεδόν μεταφυσικά συμβολιστική τποιογραφία του Φρίντριχ γιά να δείξει μιά άλλη πλευρά του γερμανικού κόσμου, πιό ζοφερή και πιό δραματική αν και όχι βιωματική και μάλλον ψυχρά εγκεφαλική.

Υ.Γ. Σκέφτηκα αρκετά τί καινούργιο προσκόμισε η νέα ελληνική εικονογραφία τέτοιο που να έχει την εμβληματική δύναμη να εκπροσωπήσει το νέο ελληνισμό. Δεν είναι εύκολο κανείς να αποφασίσει. Όχι γιατί η νεα ελληνική εικονογραφία είναι ανεπαρκής αλλά γιατί δεν είναι τόσο διαχυμένη στο συλλογικό ασυνείδητο όχι μόνο το δικό μας αλλά και των ξένων.

Δημοσιεύθηκε Μαρτίου 13, 2010 στις 1:51 πμ στην κατηγορία Η λατρεία των εικόνων. Μπορείτε να παρακολουθείτε

του Παπανδρεϊσμού τα δακρυγόνα! Προκαλούν δάκρυα πλησμονής μιάς άφατης και πρωτοφανέρωτης  χαράς! Είναι της ίδιας ακριβώς υφής χαρά που παρακινεί τον άνθρωπο του μόχθου να χαρίζει το μισθό του γιά το κλέος της πατρίδας. Κλέος της πατρίδας που δεν είναι κάτι άλλο από το κλέος του ίδιου του μεγάλου της ηγέτη (και της οικογένειας του, όπως εμφατικά τόνισε ο φίλος Πρόεδρος Ομπάμα).

Υ.Γ. Η ανάρτηση αφιερώνεται στην κρατική τηλεόραση και τα αφηνιασμένα της από αχαλίνωτο φιλοπαπανδρεϊσμό στελέγχη. Ειδική μνεία αξίζει το νέο της Δ.Σ. και καθένα από τα μέλη αυτού του οργάνου.

By iconology2009

Όποιος ηθικολογεί είναι αναπόφευκτο και να κοινοτοπεί. Η ηθικολογία σε θέματα σεξ ποτέ δεν έχει λογική στέρεη, γιατί αγνοεί το σώμα και τις ιδαίτερες ανάγκες του ή εκδηλώσεις του. Το ίδιο το σώμα της λαγνείας δεν είναι ποτέ ανήθικο. Ανήθικη είναι η διαχείρισή του από τους τρίτους και μόνο απ'αυτούς. Άρα αφήστε κάτω τη Τζούλια. Έχει δικαίωμα να ορίζει το σώμα της, τις ηθικές αντιλήψεις(αν αυτές υπάρχουν-προσωπικά αμφιβάλλω πολύ) περί σώματος και θεμιτής χρήσης του. Έχει δικαίωμα ακόμη και στην καθαγιαστική αυτοκαταστροφή-αν έτσι της προκύψει. Το πρόβλημα δεν είναι λοιπόν η Τζούλια αλλά οι νταβατζήδες της που -θες από επιλογή, θες από αδυναμία χαρακτήρα ή από κάποια απρόσδιόριστη ανάγκη- αποφάσισε να έχει. Και σαν νταβατζή ορίζω αυτόν που διαχειρίζεται τα σώματα και τίς ψυχές άλλων, χωρίς όμως να έχει ο ίδιος τα κότσια να εκθέσει το δικό του σώμα και τη δικιά του ψυχή στον ίδιο κόσμο και με τον ίδιο τρόπο που εκθέτει και τα θύματα του. Οι Τζούλιες του κόσμου την έχουν αυτή τη γενναιότητα (που είναι και η βαθύτερη ομορφιά τους)-ίσως από ηρωϊκή αφέλεια ή από αφελή και άκακη πουτανιά- οι νταβατζήδες τους όμως ποτέ.

Υ.Γ. Η ανάρτηση αυτή είναι αποτέλεσμα της αντίδρασης που μου προκάλεσε η αφόρητα υποκριτική ηθικολογία και το εισαγγελικό δάχτυλο που έτειναν ιεροκηρύστικα ακόμα και δόκιμες-αλλά κρυφές-πουτάνες των ΜΜΕ.

Δεν ξέρει καν την ονομαστική της πιό οικείας σ'ένα πολιτικό λέξης και που -καλώς ή κακώς- τον φέρνει στην εξουσία. Δεν ξέρει την ονομαστική της λέξης ΨΗΦΟΣ! Φαντάσου να του ζητούσαμε και να την κλίνει.  Ο ψοφοδεής και η ψήφο...εμπιστοσύνης.

Πέρυσι ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα κέρδισε(στους αμερικάνους τα Νόμπελ φαντάζουν σαν Όσκαρ) το Νόμπελ Ειρήνης. Φέτος οι επιχειρήσεις του, ενισχυμένου κατά 135.000 χιλιάδες στρατιώτες, αμερικανικού στρατού συνεχίζονται απρόσκοπτα σε Αφγανιστάν και Ιράκ, με ιδιαίτερη επιτυχία μάλιστα κατά των γυναικόπαιδων και του άμαχου πληθυσμού γενικότερα.

Φέτος -αν πιστέψουμε τα λεγόμενα των σαλιαροδημοσιογράφων της ΕΡΤ (χαιρετισμούς στο κο Κούλογλου επ'ευκαιρία, επίλεκτο μέλος του διορισμένου από τη κυβέρνηση του κ. Γιώργου Παπανδρέου Δ.Σ. της κρατικής τηλεόρασης) - προβλέπεται ο εξοχότατος πρωθυπουργός μας κος Γιώργος Παπανδρέου να πάρει το Νόμπελ Οικονομίας. Γιά του χρόνου, μη με ρωτήσετε τί αντίστοιχο με τον κατάλευκο αμερικανό πρόεδρο επίτευγμα θα πετύχει ο δικός μας παμμέγιστος ηγέτης. Δε πιστεύω και στο Θεό γιά να τον επικαλεστώ πάντως. Πετύχαμε (!) όμως ελεύθερη βίζα γιά την Αμερική*(από τη πόλη έρχομαι και στη κορφή κανέλα). Το μεγάλο μαράζι του Έλληνα πάντα αυτό ήταν.

*Με τί θα ισοφαριστεί αυτό το "κέρδος" (εδώ γελάμε πλατειά) άραγε; Οι δημοσιογράφοι (?) στην ΕΡΤ χτυπιόνταν και κοπανιόντουσαν γιά το μεγαλειώδες αυτό κατόρθωμα του κυρίου πρωθυπουργού μας και γιά το πόσο οι άλλοι πολιτικοί(απαξιωτικές και σχετλιαστικές εκφράσεις στα πρόσωπα των σαλιαροδημοσιογράφων εδώ) μέχρι τώρα προσπαθούσαν χωρίς -οι καημένοι!- να μπορούν να το πετύχουν. Ο απορφανεμένος "σεισμογράφος" είχε πρόβλέψει σε κάποια από τις άπονα αλλά και τόσο σοφά λογοκριμένες αναρτήσεις του το πεσκέσι αυτό του αμερικανικανικού διπλωματικού κατεστημένου στον ΜΟΝΟ ΑΞΙΟ μιάς τέτοιας εύνοιας: τον πρωθυπουργό μας Γιώργο Παπανδρέου(είμαι σίγουρος ότι θα καμαρώνει σα γύφτικο σκεπάρνι!). Και φυσικά θα τους το ξεπληρώσει ΠΟΛΛΑΠΛΑΣΙΑ το ανόητο και άδωρο αυτό δώρο...

By iconology2009

Δεν υπάρχει πιά προστακτική στις διπλωματικές σχέσεις. Αυτός που θέλει να διατάξει, τώρα πιά συνήθως παρακαλά και μάλιστα το κάνει με θεαματικό και πανηγυρικό (γιατί όχι; ακόμα και πανηγυριώτικο!) τρόπο. Σχεδόν σαν να παρουσιάζει τον υποτακτικό του σαν πολύτιμο τρόπαιο. Γιατί το κάνει αυτό; Γιατί έχει πρώτα εξασφαλίσει την υποτακτική του θύματος του (και αφού το ίδιο το θύμα προηγουμένως αυτοχειρίασε την ευκτική του). Αν γιά κάποιο λόγο όμως δε την έχει πετύχει, τότε και πάλι παρακάμπτοντας την ξεπερασμένη από τα επικοινωνιακά πράγματα προστακτική, χρησιμοποιεί χωρίς κωλυσιεργία την οριστική και καθαρίζει οριστικά και αμετάκλητα. Στο Πακιστάν και το Αφγανιστάν αυτή τη γραμματική την έχουν μάθει χρησιμοποιώντας αντί γιά μελάνι αίμα.

Horror vacui και πολιτική

By iconology2009

Το Horror Vacui σαν πολιτικός εντυπωσιασμός

Το Horror Vacui (ο φόβος του κενού) είναι βασικά όρος της ψυχολογίας έντονα συναρτημένος με την τέχνη. Το τυπικό σύμπτωμα του φόβου του κενού στη τέχνη είναι το παραφόρτωμα της εικόνας με πολλά στοιχεία που, αντί να βοηθούν στην ανάγνωση της, παράγουν σύγχιση. Το θύμα του φόβου του κενού είναι αυτός που φοβάται την ευθυβολία της απλότητας. Φοβάται το λίγο ακόμα κι αν είναι καίριο και αποτελεσματικό. Γενικά ο χρήστης, που στη πραγματικόπτητα κάνει κατάχρηση, των συνισταμένων του φόβου του κενού, είναι ένα πνεύμα ρηχό, αφελές, φοβισμένο και ανασφαλές. Στη τέχνη και πάλι, αδελφάκι του φόβου του κενού είναι το κιτς, δηλαδή αυτή η αισθητική του κατάφορτου και του μπουκωμένου και του φτηνά μελοδραματικού ( π.χ. η επίκληση στον “άνθρωπο του μόχθου” είναι μιά τυπικά φτηνιάρικη μελούρα, τυπική εκφραστική του λεκτικού κιτς).

Υπάρχει το αντίστοιχό του Horror Vacui στη πολιτική; Μα φυσικά και υπάρχει. Συνήθως εκδηλώνεται σαν πολιτικός ναϊβισμός κατ’αρχήν. Δηλαδή σαν ατελής και εξιδανικευμένη αντίληψη της άσκησης της πολιτικής. Υπάρχει μιά διάθεση εύκολης ρητορείας και στυλάτης, μανιεριστικής πόζας. Ο αφελής πολιτικός θεωρεί ότι, αν συναντήσει ομότιμους του πολιτικούς άλλων κρατών, ασκεί εξωτερική πολιτική. Θεωρεί ότι, αν του σφίξουν θερμά το χέρι, δεν του σφίγγουν δυνατά το λουρί. Προσπαθεί με οπερατικές πρακτικές να δημιουργήσει την αχλύ ενός μεγαλείου και ενός κύρους, επειδή οι κάμερες έχουν το κακό συνήθιο να στέκονται στα εντυπωσιακά προαύλια των ανακτόρων που κατοικοεδρεύουν οι μεγάλοι και δυνατοί αυτού του κόσμου και όχι στα αγχωμένα σαλόνια που γίνονται οι πιεστικές διαπραγματεύσεις του ιδρώτα. Και επειδή αργότερα, η αναπαραγωγή αυτών των εικόνων από το οικογενιακό βίντεο ταιριάζει με το ποτήρι του μελίχρωου ουΐσκυ που στέκεται στο τραπέζι δίπλα στο τζάκι, δημιουργείται στον αφελή πολιτικό η εικόνα ενός πλαστού μεγαλείου και μιάς αύρας κύρους. Και όσο αυτή η σκέψη τον νανουρίζει άλλο τόσο και τον άφιονίζει κι έτσι όλο και καινούργιες επισκέψεις προγραμματίζει. Και όλο απλώνει το αφελές του όνειρο στα σημεία του- αλίμονο τόσο περιορισμένου πιά- ορίζοντα. Υπήρξαν πολιτικοί που δε το κούνησαν ρούπι από την έδρα τους κι όμως άσκησαν πολιτική μεγαλειώδη. Προφανώς δεν τους τσιτσίριζε καμμιά ανασφάλεια το θυμικό…

Το κυριότερο όμως στο ψυχισμό του αφελούς αυτού πολιτικού είναι αυτή η ανεμοδαρμένη αντίληψη του να γεμίσει τη ζωή του -και τη δικιά μας σαν καταναλωτών της πομπώδους του εικόνας- με ατελέσφορη αλλά εντυπωσιακή επικοινωνιακά δράση. Κωνσταντινούπολη, Λευκωσία, Νέο Δελχί, Μόσχα, Λονδίνο, Παρίσι(2), Στοκχόλμη, Κοπεγχάγη,Νταβός, Βρυξέλλες, Λουξεμβούργο, Βερολίνο(2), Γουάσινγκτον. Σαφώς ένας τέτοιος πολιτικός βάλθηκε να θαμπώσει “τον κόσμον όλον” . Είναι όμως τα χρηματοβόρα ταξίδια, οι χαιρετούρες,οι ωραίες αλλά μόνο ωριαίες συναντήσεις εξωτερική πολιτική και μάλιστα πετυχημένη; Ο κουτσός Ταλλεϋράνδος(που δε κατάφερε να κάνει σχεδόν κανένα) θάλεγε πως όχι. Κάποιος θα μπορούσε να πεί σε αυτό το είδος απελπισμένου πολιτικού, που απεγνωσμένα πετάει-ξοδεύει ίσως είναι ένας πιό πετυχημένος όρος-τις επικοινωνιακές του ρουκέτες, ότι υπάρχει και η ΤΗΛΕΔΙΑΣΚΕΨΗ (την εφάρμοσαν πρόσφατα και μάλστα και με αφορμή το ελληνικό ζήτημα, πολιτικοί στους οποίους προσφεύγει ακριβώς ο κύριος Πρωθυπουργός μας δηλ. ο Πρόεδρος Ομπάμα, η κυρία Άγκελα Μέρκελ και ο κύριος Σαρκοζί). Είναι όμως τόσο αντιεπεικοινωνιακό αυτό, δε παράγει εντυπωσιακές τηλεοπτικές εικόνες…Και το τυπικό θύμα αυτού του νοσηρού συμπτώματος του φόβου του κενού, γατζώνεται πάνω στην άδεια εικόνα του εντυπωσιασμού με τον ίδιο τρόπο που η Βουγιουκλάκη ακκιζόταν μπρός στη κάμερα νομίζοντας ότι παράγει τέχνη.

Ο πολιτικός ναϊβισμός σε πλήρη δράση