Παραμονές της 25^ης Μάρτη πάντα στο πατρικό μας επικρατούσε μια αναταραχή. Αναταραχή με την καλή έννοια βέβαια. Κόσμος πήγαινε και ερχόταν, τηλεφωνήματα, ανταλλαγές δίσκων βινυλίου, αφίσες για τους τοίχους, απαραίτητα ψώνια σε ποτά και snacks. Προετοιμασίες για το ετήσιο πάρτι με αφορμή την ονομαστική εορτή του αδελφού μου. Μπόμπιρας εγώ τότε παρακολουθούσα από κοντά τις ετοιμασίες  με μεγάλη περιέργεια.

Το βράδυ του πάρτι όλα ήταν έτοιμα. Τα τρία δωμάτια του παλιού μας σπιτιού στην Αριστομένους, είχαν αδειάζει από τα έπιπλα. Μόνο καρέκλες κυκλοφορούσαν στις γωνίες και τραπεζάκια για τα ποτά. Στους τοίχους κολλημένες αφίσες τραγουδιστών και ηθοποιών από το Φαντάζιο και άλλα περιοδικά... Στο τραπέζι μπουκάλια βερμούτ, martini και φυσικά ξηροί καρποί διαφόρων ειδών. Εκείνη τη χρονιά θυμάμαι υπήρχε και ηχητική αναβάθμιση. Το μικρό πικάπ OSCAR, θα το αντικαθιστούσε ένα πιο σύγχρονο στερεοφωνικό με ηχεία, δανεισμένο από φίλο του αδελφού μου!

Γύρω στις 10 όλοι οι «μεγάλοι» είχαν μαζευτεί και το πάρτι σιγά σιγά ξεκίναγε...

Ήξερα καλά δύο μόνο από τους μεγάλους... Το Νέστωρα και το Γιάννη. Ήταν οι κολλητοί του αδελφού μου. Φόραγαν και παντελόνια καμπάνες και ο ένας είχε και φαβορίτες.

Τα φώτα σταδιακά χαμήλωναν εντελώς και η μουσική έπαιζε δυνατά. Charms, Idols, Νοστράδαμος, Olympians και ξένο ρεπερτόριο. Ο χορός έδινε και έπαιρνε. Ήταν η εποχή του σέικ και του μπουζ.

Στριφογύρναγα ανάμεσα στα πόδια των μεγάλων...

Κάποια στιγμή με στρίμωξε σε μία γωνία μέσα στο σκοτάδι μια  κοπέλα. «Εσύ είσαι ο Κώστας;» μου είπε. «Ναι, εγώ είμαι», της απάντησα. «Εγώ είμαι η Έφη, φίλη του αδελφού σου», μου απάντησε. Έτρεξα προς το Νέστωρα κατακκόκινος. Αυτός έτρωγε αδιάφορος τυροπιτάκια, που είχε φροντίσει να φτιάξει η κυρ Άρτεμη. «Κάτσε εδώ μικρέ να μου κάνεις παρέα», μου είπε ο Νες όπως τον έλεγαν χαϊδευτικά.

Μέσα στο σκοτάδι φαίνονταν οι κάφτρες από τα πρώτα τσιγάρα που άναβαν. Ένα από αυτά, έκανε και μια τεράστια τρύπα στις κουρτίνες θυμάμαι, αλλά ήταν γεγονός αναμενόμενο για ένα πάρτι με τόσα πολλά άτομα.

Γύρω στις 12 άρχισαν τα μπλουζ. Πάντα μου άρεσαν τα μπλουζ. Καθόμουν σε ένα σκαμνάκι και τους χάζευα που χόρευαν. Ήταν εποχές αθώου φλερτ εκείνες.

Ο αδελφός μου ήταν αρχηγός και τα έδινε όλα. Χορό, κέφι, αστεία με όλους.

Κατά τις 12.30 είχε έρθει και η αστυνομία. «Παρακαλώ χαμηλώστε τη μουσική»,  τόνισε ένας χωροφύλακας.

Η μουσική χαμήλωσε λίγο και το πάρτι συνεχίστηκε μέχρι αργά... Δεν θυμάμαι μέχρι τι ώρα. Μάλλον είχα αποκοιμηθεί σε κάποια πολυθρόνα...

Ένα ακόμη πάρτι είχε τελειώσει. Το πρωί ξεκίναγε η αποκατάσταση του χώρου. Μέχρι το βράδυ όλα ήταν όμως πριν. Τα έπιπλα ξανά στη θέση τους, τα κάδρα, τα κρεβάτια, όλα. Η ζωή του σπιτιού μας έμπαινε ξανά στους κανονικούς της ρυθμούς. Μέχρι την επόμενη χρονιά και για λίγα χρόνια ακόμη, που ο αδελφός μου θα διοργάνωνε εκείνα τα αξέχαστα πάρτι της Αριστομένους.

Βαγγέλη, χρόνια πολλά για τη μεθαυριανή γιορτή σου!

Νταρ Ες Σαλαάμ Τανζανία. Ξημερώνει. Υγρασία. Στον δρόμο κόσμος πολύς. Γυναίκες με χρωματιστά τουρμπάνια στα κεφάλια, άντρες με ποδήλατα. Η γλώσσα σουαχίλι. Γλώσσα χωρίς ρήματα χωρίς πληθυντικούς και ενικούς. Εδώ όλοι είναι ίσοι. Εκτός από τους Αλμπίνο. Τους Ζερού-Ζερού. Η λέξη στα σουαχίλι σημαίνει Αλμπίνο. Στην πραγματικότητα σημαίνει «το πνεύμα», το φάντασμα. Οι Αλμπίνο μοιάζουν με φαντάσματα, κατάλευκοι, με ξανθά μαλλιά, ξεθωριασμένα μάτια.

Ενας στους 4.000 κατοίκους της Τανζανίας είναι Αλμπίνο. Περίπου 400.000 σε συνολικό πληθυσμό 40 εκατομμυρίων. Επίσημη καταγραφή δεν υπάρχει. Ο αλφισμός ή αλμπινισμός ή λευκοπάθεια είναι μία εκ γενετής πάθηση και οφείλεται στην έλλειψη χρωστικής του δέρματος, με αποτέλεσμα να αδυνατεί ο οργανισμός να παράγει μελανίνη. Λόγω του λεπτού δέρματος και της έλλειψης μελανίνης αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα όρασης αλλά και καρκίνο του δέρματος.

Σύμφωνα με μια ευρέως διαδεδομένη δεισιδαιμονία που καλλιεργήθηκε από τους 161.000 μάγους της χώρας, τα μέλη του σώματος όσων γεννήθηκαν χωρίς μελανίνη στο δέρμα, φέρνουν καλοτυχία και πλούτο!

Ένα εμπόριο φρίκης ανθρώπινων μελών έχει στηθεί και εξαπλώνεται με ραγδαίους ρυθμούς και στις γειτονικές χώρες. Κυνηγοί κεφαλών δολοφονούν και ακρωτηριάζουν Αλμπίνο για να πάρουν τα μέλη τους. Είναι οι Ζερού Ζερού, ο "Κανένας", τα "Φαντάσματα".

Με περιορισμένη όραση και υπό την αδυσώπητη απειλή του καρκίνου του δέρματος, τοποθετούνται στο περιθώριο από την πρώτη στιγμή που έρχονται στη ζωή. Θεωρούνται καταραμένοι από την γέννα, αφού κατά την παράδοση είναι παιδιά μοιχείας ενώ πλέον τείνουν να γίνουν και εμπορεύσιμο προϊόν: ένα χέρι αλμπίνο στη μαύρη αγορά της Τανζανίας, της Κένυας, της Νοτίου Αφρικής, της Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό, του Μπουρουντί κοστίζει 1.500 ευρώ.

Ο μύθος των Αλμπίνο

Ο μύθος λέει ότι οι Αλμπίνο ήταν φαντάσματα, που κυκλοφορούσαν ανάμεσα στους θνητούς. Ηταν αθάνατοι, γι' αυτό και οι οικογένειες όταν πέθαιναν τους έθαβαν μέσα στο ίδιο τους το σπίτι για να μη δει κανείς τον νεκρό. Στα χωριά όταν μια οικογένεια αποκτούσε ένα παιδί Αλμπίνο το έπνιγε στη γέννα. Οι γηραιότεροι ακόμη πιστεύουν ότι ένα παιδί Αλμπίνο είναι κακός οιωνός. Ωστόσο η παράδοση «μεταλλάχτηκε». Από τον Μάιο 2007 ένα ξέφρενο ανθρωποκυνηγητό έχει συγκλονίσει την ειρηνική κατά τα άλλα Τανζανία. Πάνω από 200 Αλμπίνο έχουν σφαγιαστεί σαν ζώα μπροστά στα μάτια των συγγενών τους. Οι αριθμοί ποικίλλουν. Πολλοί χωρικοί δεν δηλώνουν το περιστατικό. «Συνέβη ξαφνικά λόγω της πίστης στη μαγεία, οι μάγοι είναι η πηγή του κακού. Οι άνθρωποι πάνε στους γιατρούς για τη μαγεία και τους λένε τα προβλήματά τους και οι μάγοι λένε ότι «εάν θέλετε να λύσετε τα προβλήματά σας, πρέπει να έχετε το χέρι ενός Αλμπίνο, πρέπει να έχεις το αυτί ενός Αλμπίνο, θα είναι η πηγή της ευημερίας σου, άρα βρείτε το χέρι ενός Αλμπίνο» θα  πει η πρώτη Αλμπίνο βουλευτίνα, Αλ Σάιμα Κεγκίρ, στο σπίτι της στο Νταρ Ες Σαλαάμ.

___________________
To ντοκιμαντέρ «Zερού Ζερού-Τα Φαντάσματα» της σειράς Ντοκιμαντέρ Εξάντας της ΝΕΤ, σε σενάριο και σκηνοθεσία Γιώργου Αυγερόπουλου συμμετέχει στο 11ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης και  θα προβληθεί στη ΝΕΤ σήμερα 18/3, στις 22.00.

Πηγή:http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_world_1_17/03/2009_307838 

Διαβάστε και εδώ: http://www.flash.gr/page.ashx?pid=9&aid=288833&cid=153

Όλα ξεκίνησαν  πριν 2 χρόνια περίπου, όταν η Dana Semitecolo, άρχισε να ανεβάζει συνταγές μαγειρικής (κοτόπουλο σούπα, μουσακά και άλλες νοστιμιές).

Κανείς δεν ανησύχησε τότε, μιας και όλοι υπέθεσαν ότι πρόκειται για μεμονωμένο περιστατικό που θα κάνει τον κύκλο του. Και όμως...

Πρόσφατα ο ιός της μαγειρικής χτύπησε την Alice. Συνεχόμενες συνταγές, κυρίως πίτες όλων των ειδών. Στη συνέχεια ακολούθησε με συνταγή και ο Gpoint!

Το σύμπτωμα άρχισε να ανησυχεί την κοινότητα της Lifo και ο tsagar αναγκάστηκε να κάνει προληπτικά, δωρεάν εμβολιασμό στα εγγεγραμμένα μέλη.

Και εκεί που φαινόταν πως ο ιός της μαγειρικής παρουσιάζει ύφεση, ανεβάζει συνταγή σήμερα και ο Greendim! 

Η επιδημία έχει αρχίσει να παίρνει ανεξέλεγκτες διαστάσεις. Ο χώρος έχει αρχίσει να μυρίζει από μακριά οινομαγειρείο.  Από τα routers των χρηστών αναδύονται μυρωδιές τσιγαρισμένου κρεμμυδιού, φρεσκοκομμένου μαϊντανού και τηγανισμένης μελιτζάνας.

Αναγκάστηκα να ρωτήσω ειδικούς. Μου είπαν ότι η επιδημία μπορεί να αντιμετωπιστεί μόνο με τους παρακάτω τρόπους:

- Με λίγο φρέσκο τριφύλλι μουσκεμένο σε ξύδι και ραντισμένο στις 4 γωνίες του κάθε δωματίου του σπιτιού.

- Με αποξηραμένη ματζουράνα κρεμασμένη σε τούλι πάνω από τον υπολογιστή.

- Καίγοντας  αποξηραμένο αγριόχορτο στο τζάκι του σπιτιού και λέγοντας δυνατά το όνομα της συνταγής που μας έχει καρφωθεί στο μυαλό, για να ελευθερωθούμε από την δύναμή της.

- Με λίγα φύλλα ιτιάς στις γωνίες του σπιτιού.

- Με λίγα άνθη βελανιδιάς κάτω από το πληκτρολόγιo, για να αποφύγουμε τις ανεπιθύμητες σκέψεις.

- Γράφοντας το όνομά μας με κόκκινο μελάνι σε φύλλο λεμονιάς και πετώντας  το μέσα στην κεντρική μονάδα του pc.

Αν παρόλα αυτά νιώθουμε ακόμη έντονη την ανάγκη να γράψουμε συνταγή, τότε:

Ραίνουμε τις γωνιές του δωματίου μας με φρέσκια αγγελική λέγοντας: «Πνεύματα του κακού, Φύγετε μακριά μου! Μόνο πνεύματα του καλού, θέλω κοντά μου».

Τέλος, ανακατεύουμε λίγα φύλλα καρότου με αλάτι και τα σκορπίζουμε στο γραφείο που βρίσκεται το pc.

Προς το παρόν σας χαιρετώ, πάω να αγοράσω κόκκινο μελάνι και να βρω ένα φύλλο λεμονιάς, γιατί ήδη και εγώ νιώθω έντονη την ανάγκη να γράψω συνταγή...!!

Μην επαναπαύεστε. Η επιδημία είναι έξω από την πόρτα σας!

Μετά την απονομή των βραβείων του Γενάρη, παρατηρείται μια υποτονικότητα στη συγγραφή κειμένων από τους περισσότερους bloggers.

Μετά την άνθηση του περασμένου Δεκέμβρη, ήρθε ο μαρασμός το τελευταίο δίμηνο.

Λίγοι έμειναν πιστοί και τακτικοί στις παραδόσεις... animalera, vam33, ezak, anodien, stranger, voudas, pilgrim, gpoint και κάποιοι ακόμη, αλλά γενικότερα ο χώρος λειτουργεί υποτονικά το τελευταίο διάστημα.

Μέχρι και οι διπλοί και τριπλοί χαρακτήρες εξαφανίστηκαν! Για τέτοιο χάλι μιλάμε....

Εντάξει δε λέω, αποκτήσαμε γραφείο για συνοικέσια αλλά και αυτό υπολειτουργεί.

Έψαξα να βρω τι φταίει... Πήρα τηλέφωνα...

Η Alice μου είπε ότι έχει χαθεί γιατί κάνει ψυχανάλυση στο σκυλάκο της και μετά περιμένει εμένα...

Η Dana μου είπε ότι μετά το βραβείο, γράφει με εντατικούς ρυθμούς καινούργιο τσελεμεντέ και δεν προλαβαίνει ούτε μουσακά να ετοιμάσει...

Ο dark έχει βάλει adsl και τη βγάζει όλη μέρα κατεβάζοντας ταινίες για ενήλικες από το διαδίκτυο...

Ο man δεν έχει χρόνο γιατί ασχολείται με τα διοικητικά της Πανάθας...

Ο Greendim επέστρεψε, αλλά ανεβάζει ένα ποστ ανά μήνα, γιατί τα κουνελάκια τον έχουν εξουθενώσει...  

Το ροδόψαρο γέννησε και όλη μέρα είναι με τις πάνες και τα μπιμπερό....

Και πολλοί ακόμη είναι εξαφανισμένοι... Πού είστε χαμένοι ρε παίδες;

Γράψτε κανένα ποστάκι, γιατί του χρόνου δεν έχει βραβεία ούτε ζωγραφιστά...

Αφιερωμένο το παρακάτω λαϊκό άσμα υψηλής αισθητικής σε όλους αυτούς που λείπουν, με την ελπίδα να τους ξαναδούμε σύντομα στα παλιά λημέρια!