Ετοιμάζοντας βαλίτσες, μπρατσάκια και κουβαδάκια σιγά σιγά για διακοπές, δεν θα μπορούσα να μην ανεβάσω ένα postaki αφιερωμένο σε όλη την τρελοπαρέα της LiFo...

Στα φιλαράκια που περάσαμε μαζί όμορφες στιγμές 5 μήνες τώρα. Στους παλαιότερους αλλά και στους νεότερους... Άλλοι ήδη βρίσκονται τις παραλίες, άλλοι ετοιμάζονται και άλλοι θα παραμείνουν εντός των τειχών... Σας εύχομαι καλό καλοκαίρι όπου και αν βρεθείτε...
Ας ξεκινήσω λοιπόν...

Το πρώτο videaki είναι αφιερωμένο σε αυτούς που θα πάνε εξωτικές διακοπές :)

Monaco για τους ρομαντικούς φίλους...

Sultans of Swing για πιο rock καταστάσεις

Ελα και κόψε με στα δυο... για σοβαρές καταστάσεις...

ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΟΠΟΥ ΚΑΙ ΑΝ ΒΡΕΘΕΙΤΕ ΦΙΛΑΡΑΚΙΑ!!!

Ήταν καλοκαίρι του 1991.

Υπηρετούσα τότε στο Πολεμικό Ναυτικό. Το αντιτορπιλικό μας βρισκόταν για συντήρηση στη Σούδα. Είχαμε νοικιάσει δωμάτιο στα Χανιά και μιας και θα παραμέναμε στο νησί για 2 μήνες (Ιούνιο, Ιούλιο), αποφασίσαμε να επισκεφτούμε ανεξερεύνητες περιοχές της Κρήτης.

Μέχρι τότε επισκεπτόμουν κυρίως τουριστικές περιοχές. Χανιά, Άγιο Νικόλαο, Σητεία, Ρέθυμνο κλπ. Η Κρήτη όμως κρύβει ακόμη και σήμερα ανεξερεύνητες περιοχές που αξίζουν πολλά.

Μια από τις εξορμήσεις μας λοιπόν τότε ήταν και η παραλία Πρέβελη στη νότια Κρήτη.

Η διαδρομή υπέροχη μέσα από φαράγγια και απότομες στροφές, ανέβαζε την αδρεναλίνη στα ύψη! Σταματήσαμε στο μοναστήρι για μια ώρα και συνεχίσαμε για την παραλία.

Φτάνοντας σε κάποιο σημείο, μας ενημέρωσαν πως η συνέχεια της διαδρομής γίνεται με τα πόδια μέσα από τη δεξιά πλαγιά του βουνού.

Ξεκινήσαμε την κατάβαση. Πουρνάρια, απότομοι βράχοι και μικρά ερπετά έκαναν την κατάβαση άκρως ενδιαφέρουσα. Ένας θεριακλής φίλος μας, είχε αρχίσει να δυσανασχετεί… «Πού στο διάολο μας πάει ο Κώστας; Θα αφήσουμε τα κόκαλά μας εδώ»! Μετά από λίγα λεπτά, φτάνοντας σε ένα σημείο του βουνού, απλώθηκε μπροστά μας μια εικόνα ενός παραδεισένιου τοπίου! Θυμάμαι, πρέπει να σταματήσαμε για 5 λεπτά και να χαζεύαμε την απίστευτη αυτή εικόνα με το στόμα ανοιχτό.

Στην παραλία πρέπει να κυκλοφορούσαν 4-5 τουρίστες όλοι κι όλοι…

Πλέον δεν πόναγαν ούτε τα πόδια, δεν μας ένοιαζε ο καυτός ήλιος που μας έκαιγε τις πλάτες, ούτε τα πουρνάρια μου μας έσκιζαν μερικές φορές τα πόδια… Επιταχύναμε… Μια βουτιά σε αυτή την ερημική παραλία ήταν ο στόχος! Μια βουτιά στον Παράδεισο!

Φτάσαμε κάτω… Το ποτάμι έβγαινε μέσα από το κουρταλιώτικο φαράγγι, διέσχιζε την αμμώδη παραλία και χυνόταν στη θάλασσα. Το μέρος γεμάτο φοίνικες, πουλιά και μια ησυχία απίστευτη…

Μαγιό και βουτιά… Το νερό ήταν παγωμένο. Πάγος!! Δεν μας ένοιαζε… Εκείνες τις στιγμές πίστευες ότι κολυμπάς στον Παράδεισο…

Μετά από ώρα βγήκαμε στην παραλία…

Μια μικρή παράγκα, φτιαγμένη από καλάμια και ένας κρητίκαρος παππούς ήταν απ’ έξω.. «Τι έχεις παππού», τον ρώτησα… «Παγωμένο νερό στο ποτάμι και ωμές πατάτες…» απάντησε… Άπλωσα το χέρι μου στο ποτάμι και πήρα ένα μπουκάλι νερό! Κρύσταλλο! Τι ψυγεία και πράσινα άλογα! Οι τουρίστες είχαν πάρει πατάτες, είχαν ανάψει φωτιά και τις έψηναν…

Η αίσθηση τις ώρες που παραμείναμε στο Πρέβελη ήταν πως ζούσαμε σε μια άλλη εποχή… Χωρίς κινητά (δεν υπήρχαν τότε), χωρίς ηλεκτρισμό, χωρίς ντουζ, χωρίς νερό… Εσύ και ο Θεός… Ανεπανάληπτες στιγμές…

Ξεκινήσαμε για την επιστροφή στα Χανιά…

Δεν ήμασταν πια κουρασμένοι. Δεν πονούσαν τα πόδια, η ανάβαση πλέον του βουνού φαινόταν παιχνιδάκι… Το μέρος μας είχε προσφέρει την ηρεμία του και την ψυχική γαλήνη… Φτάνοντας στην κορυφή, γυρίσαμε και κοιτάξαμε πίσω…

Είχε σουρουπώσει… Η φωτιά στους τουρίστες έκαιγε ακόμη… Η σιωπή του τοπίου απίστευτη… Το αεράκι μας χάιδευε το πρόσωπο.. Ανατριχίλα!

Μπήκαμε στο αυτοκίνητο… Δεν μίλαγε κανείς! Το τοπίο μας είχε μαγέψει όλους!

Γεια σου Πρέβελη και σε ευχαριστούμε για τη ανεπανάληπτη εμπειρία…

Σας το προτείνω ανεπιφύλακτα, αλλά επιλέξτε ήσυχες περιόδους (Μάιο, Ιούνιο, Σεπτέμβριο) και μακριά από Αύγουστο αν θέλετε απόλυτη επαφή με τη φύση και όχι πολυκοσμία! Δυστυχώς τα νέα τουριστικά ήθη διαταράσσουν αρκετά την φυσική ομορφιά της περιοχής τον Ιούλιο και Αύγουστο…

ΥΓ. Αφορμή για το post στάθηκε και η όμορφη περιγραφή του greendim στις καλύτερες παραλίες της Ελλάδας.

Από τα καλύτερα συνθήματα που διάβασα το τελευταίο δεκαήμερο... γραμμένο χτες μέσα σε βαγόνι του ΗΣΑΠ!

Και φυσικά δεν θα μπορούσα, να μην ξαναβάλω το πάντα επίκαιρο τραγούδι του Τζιμάκου "Έλληνας Νεοέλληνας".

Καίω τα δέντρα χτίζω μεζονέτες

θα κάνω τα παιδιά μου μαριονέτες,

σ' ένα κλουβί-γραφείο σαν αγρίμι

παίζω ατέλειωτο, βουβό ταξίμι

Έλληνας νεοέλληνας.!!!

Φάκα Adidas μου 'πιασε τη φτέρνα

μπερδεύω το juke box με τη λατέρνα

πάνω απ’ του τάφου μου το κυπαρίσσι

μαύρη χελώνα μ' έχει κατουρήσει.

1. Οι φωτιές στα δάση είναι φυσιολογικά φαινόμενα.

Η φωτιά είναι ομαλά ενταγμένη στα μεσογειακού τύπου οικοσυστήματα. Σε όλες τις χώρες γύρω από τη Μεσόγειο, στην Καλιφόρνια, στο Ακρωτήρι της Καλής Ελπίδας, στη Νότια Αφρική, στην Αυστραλία, στη Χιλή είναι σύνηθες φαινόμενο. Την προηγούμενη μόλις εβδομάδα φωτιά στην Καλιφόρνια έκανε στάχτη 2.000 σπίτια.

Η Ελλάδα δεν είναι ειδική περίπτωση. Ακόμα και τα ζώα της χώρας μας είναι προσαρμοσμένα σε αυτήν. Υπάρχουν πουλιά που πάνε μόνο στις καμένες εκτάσεις γιατί εκεί βρίσκουν πολλά έντομα. Και τα έντομα είναι πολλά, γιατί τα φυτά που βγαίνουν στις καμένες περιοχές ανθίζουν γρηγορότερα. Είναι, όσο και αν δεν το πιστεύουμε, αυτός ο κύκλος της ζωής των μεσογειακών οικοσυστημάτων. Μια καμένη περιοχή, την πρώτη χρονιά μετά τη φωτιά είναι κήπος.

2. Δεν αντιμετωπίζονται σωστά οι πυρκαγιές.

Η πυρκαγιά των δασών θέλει ειδική αντιμετώπιση. Στην Καλιφόρνια των ΗΠΑ έχουν καταγράψει όλες τις προηγούμενες φωτιές, από το 1985 έως σήμερα. Υπάρχουν σε εξειδικευμένα προγράμματα ανά πάσα στιγμή δεδομένα, όπως οι άνεμοι που φυσούν, μετεωρολογικά και κλιματικά στοιχεία, τα είδη των φυτών που έχουν φυτρώσει, η ηλικία τους, οι εκτάσεις που έχουν ξανακαεί, και ο χρόνος που συνέβη αυτό. Έχοντας διαθέσιμα όλα τα στοιχεία μπορούν να αντιμετωπίσουν τις φλόγες κάθε φορά με τον τρόπο που χρειάζεται.

Η σύγκριση με την Ελλάδα είναι καταλυτική. Εδώ ο καθένας λειτουργεί περίπου ως μαθητευόμενος μάγος.

3. Ποιοι είναι οι εμπρηστές

Εμπρηστές στην Ελλάδα είναι η ΔΕΗ, οι ανεξέλεγκτες χωματερές και όσοι έχουν κοπάδια. Δεν υπάρχουν σατανικοί εμπρηστές με κουκούλες και μηχανές που καίνε τα δάση. Υπάρχει και ένα μεγάλο ποσοστό πυρκαγιών που προκαλούνται από άλλες αιτίες. Στη Χαλκιδική η φωτιά ξεκίνησε πέρσι από κεραυνό. Τώρα έλεγε κάποιος ραδιοφωνικός σταθμός ότι υπήρχε εμπρηστικός μηχανισμός στην Πάρνηθα. Είναι λάθος. Βρίσκουν μια παλιά οβίδα και λένε μετά ότι πρόκειται για εμπρηστικό μηχανισμό.

4. Τα πεύκα είναι οι μεγάλοι ένοχοι

Έχουμε μια μανία με τα πεύκα. Τα φυτεύουμε παντού. Στα στρατόπεδα τα βάζουν δίπλα στις πυριτιδαποθήκες. Τα πεύκα όμως έχουν ένα... μειονέκτημα. Χρειάζονται, προκαλούν, τη φωτιά. Ανήκει στο DΝΑ τους.

Στο Πήλιο που δεν έχει πεύκα, πήγαν οι δασολόγοι και φύτεψαν. Τα πεύκα αυτά έχουν καεί έως τώρα τρεις φορές. Στην Πάρνηθα τα πεύκα έκαψαν τα έλατα. Από τη ρητίνη βγαίνει το εύφλεκτο νέφτι.

5. Ο Εθνικός Δρυμός της Πάρνηθας

Υποτίθεται ότι είχαν κάνει Εθνικό Δρυμό και μιλούσαν για τα κρι- κρι που τα έφεραν από την Κρήτη. Είχαν μαντρώσει μια περιοχή και είχαν βάλει μέσα ελάφια. Για να δουλέψει πραγματικά ένα οικοσύστημα με ζαρκάδια και ελάφια έπρεπε να υπήρχαν και λύκοι. Τα ελάφια είχαν γίνει τόσο πολλά που τρώγανε συνεχώς τους φλοιούς των ελάτων.

6. Δεν θα λιγοστέψει το οξυγόνο των Αθηναίων

Άκουσα ότι θα λιγοστέψει το οξυγόνο στην Αθήνα. Το οξυγόνο, τα τελευταία εκατομμύρια χρόνια, δεν έχει ελαττωθεί. Το οξυγόνο παράγεται κατά ενενήντα τοις εκατό απο τους ωκεανούς. Πιστεύει κανείς ότι στη Σαχάρα δεν έχουν οξυγόνο; Στους πόλους που δεν έχουν δέντρα δεν έχουν οξυγόνο άραγε;

Άκουσα επίσης να λένε και να ξαναλένε εξαφανίστηκε ο τελευταίος πνεύμονας πρασίνου. Δεν ήταν ο τελευταίος πνεύμονας πρασίνου στο Λεκανοπέδιο. Υπάρχει η άλλη πλευρά της Πάρνηθας, η Πεντέλη, ο Υμηττός που ξαναπρασίνισε.

7. Δεν χρειάζονται αντιπλημμυρικά έργα,ούτε αναδασώσεις

Στο Άγιον Όρος, πριν από δέκα χρόνια, μια φωτιά είχε κατακάψει τα πάντα. Καθηγητές και οικολόγοι λέγανε ότι έπρεπε να γίνουν αναδασώσεις. Οι καλόγεροι δεν άφησαν κανέναν να μπει μέσα. Οι καλόγεροι ευτυχώς δεν έχουν γίδια. Το δάσος έγινε καλύτερο απ΄ ό,τι ήταν πριν.

Στην Πάρνηθα σήμερα υπάρχει ένας υποόροφος. Είναι ο σχίνος, η κουμαριά, το πουρνάρι. Σε αυτά τα φυτά καίγεται μόνο το από πάνω μέρος. Καίγεται δηλαδή το 40%. Το 60% το αποτελούν οι ρίζες τους. Αυτά τα φυτά «ξαναπετάνε» αμέσως με τις πρώτες φωτιές. Αυτά που ακούμε περί πλημμυρών κ.λπ. είναι ανοησίες. Το έδαφος και το νερό συγκρατούνται από τον υποόροφο, γιατί οι ρίζες είναι ζωντανές.

Δεν πρέπει να πατήσει κανείς μέσα στην καμένη έκταση, να κόψει κορμούς, να τους σέρνει. Στην Πεντέλη, σε εκείνες τις φοβερές αναδασώσεις, μικρών τμημάτων ευτυχώς, σκάβανε και φύτευαν ασθενικά δεντράκια και συγχρόνως καταστρέφανε γύρω στα 100 μικρά φυτά που είχαν φυτρώσει από μόνα τους.

Ο Νίκος Μάργαρης είναι καθηγητής στο Τμήμα Περιβάλλοντος του Πανεπιστημίου Αιγαίου και διευθυντής της ελληνικής έκδοσης του «Νational Geographic».

Πηγή:

http://www.tanea.gr//Article.aspx?d=20070705&nid=5157013&sn=%CE%95%CE%9B%CE%9B%CE%91%CE%94%CE%91&spid=876

Τα σχόλια δικά σας... 

Είναι 10 πίθηκοι σε ένα κλουβί.

Κρεμάμε στο κλουβί ένα τσαμπί μπανάνες.

Όλοι οι πίθηκοι τρέχουν να πιάσουν το τσαμπί.

Ένας από τους πιθήκους, ο πιο γρήγορος, φτάνει πρώτος στο τσαμπί.

Εκείνη τη στιγμή, καταβρέχουμε με πολλή πίεση τους υπόλοιπους, που έχουν μείνει πίσω.

Αυτός που έτρεξε πρώτος και έπιασε το τσαμπί, τρώει τις μπανάνες και το ευχαριστιέται πολύ.

Οι υπόλοιποι προσπαθούν να στεγνώσουν και να ξεπεράσουν το σοκ από το κατάβρεγμα.

Μετά από 1-2 ώρες, η κατάσταση της ομάδας των πιθήκων επανέρχεται στο φυσιολογικό.

Βέβαια, οι 9 που έφαγαν το κατάβρεγμα (και δεν έφαγαν μπανάνες),

κοιτούν με κάποια ζήλια τον ένα που και τις μπανάνες έφαγε και το κατάβρεγμα το γλίτωσε.

Επαναλαμβάνουμε την ίδια ενέργεια, δηλαδή κρεμάμε ένα τσαμπί μπανάνες στο κλουβί.

Τρέχουν όλοι, αλλά ο ίδιος πίθηκος, ο οποίος όπως είπαμε είναι

ο γρηγορότερος καταφέρνει και πάλι να φτάσει πρώτος στο τσαμπί.

Εμείς ξανακαταβρέχουμε με πολλή πίεση τους υπόλοιπους, ενώ ο πρώτος τρώει

επιδεικτικά τις μπανάνες που "κέρδισε δίκαια", αφού ήταν ο γρηγορότερος.

Επαναλαμβάνουμε το ίδιο 2-3 φορές.

Κάποια φορά, καθώς ξεκινάει ο γρήγορος να πιάσει το τσαμπί που τοποθετήσαμε εκ νέου,

τον πιάνουν οι υπόλοιποι εννιά και τον κάνουν μαύρο στο ξύλο.

Βρίσκεται λοιπόν το τσαμπί στη θέση του για κάποια ώρα, χωρίς να συμβαίνει τίποτα.

Κάποια στιγμή, ο γρήγορος ξαναπροσπαθεί να τρέξει προς το τσαμπί,

αλλά οι υπόλοιποι τον ξαναπλακώνουν στο ξύλο, γιατί φοβούνται το κατάβρεγμα.

Μετά από μερικά ξυλοφορτώματα, ο γρήγορος "μαθαίνει το μάθημά του" και δεν ξαναπροσπαθεί.

Μπορεί να προσπαθήσει και κάποιος άλλος, αλλά το αποτέλεσμα είναι πάντα το ίδιο: ξύλο από τους υπόλοιπους.

Εδώ ξεκινάει το ενδιαφέρον της υπόθεσης.

Βγάζουμε από το κλουβί έναν από τους εννιά πιθήκους αυτούς που καταβρέχαμε,

όχι αυτόν που έφτανε πρώτος στο τσαμπί και βάζουμε έναν καινούριο πίθηκο, αντικαταστάτη.

Ο καινούριος πίθηκος, με το που βλέπει το τσαμπί με τις μπανάνες το οποίο φυσικά

δεν ακουμπάει πλέον κανένας από τους "έμπειρους" της ομάδας ορμάει να το πιάσει.

Οι υπόλοιποι εννιά, συμπεριλαμβανομένου και του παλιού "γρήγορου", τον βουτάνε και τον κάνουν μαύρο στο ξύλο.

Ο παλιός "γρήγορος" μπορεί και να χαίρεται που τρώει και κάποιος άλλος ξύλο.

Ο καινούριος δεν ξέρει γιατί τρώει ξύλο, αφού δεν είχε την εμπειρία του καταβρέγματος.

Μαθαίνει όμως πολύ γρήγορα ότι αν ξεκινήσει να πιάσει το τσαμπί, αυτό συνεπάγεται ξύλο από τους υπόλοιπους. Έτσι, ξαναβρισκόμαστε σε κατάσταση "ισορροπίας" μέσα στο κλουβί,

δηλαδή υπάρχει ένα τσαμπί μπανάνες το οποίο δεν πάει να πιάσει κανείς.

Ξανα-αλλάζουμε έναν από τους άλλους 8 πιθήκους

(όχι τον παλιό "γρήγορο" και όχι τον νέο ξυλοφορτωμένο) με έναν αντικαταστάτη.

Όπως καταλαβαίνετε, γίνεται η ίδια ιστορία της προηγούμενης παραγράφου, μέχρι να τους αλλάξουμε όλους (τελευταίο βγάζουμε τον παλιό "γρήγορο", τον πρώτο που έφαγε ξύλο στην αρχή της ιστορίας).

Τι έχουμε λοιπόν;

Έχουμε ένα τσαμπί μπανάνες, μέσα σε ένα κλουβί με 10 πιθήκους, από τους οποίους κανείς δεν τρέχει να το πιάσει, και κανείς δεν ξέρει γιατί (δεδομένου ότι κανένας τους δεν ήταν στην αρχική ομάδα που έφαγε το κατάβρεγμα).

Έτσι ακριβώς ξεκινάει να δημιουργείται η εταιρική κουλτούρα και όχι μόνο...

1. Ο ΕΞΟΡΚΙΣΤΗΣ

Το σενάριο βασίζεται στο βιβλίο του William Peter Blatty, που και αυτός με τη σειρά του βασίστηκε σε ένα αληθινό περιστατικό του πρόσφατου παρελθόντος. Πιο συγκεκριμένα στον τελευταίο επίσημο καθολικό εξορκισμό στις ΗΠΑ, την άνοιξη του 1949. Η βασική διαφορά είναι ότι στην ταινία έχουμε ένα κορίτσι να είναι το υποκείμενο του εξορκισμού, ενώ στην αληθινή ιστορία έχουμε αγόρι. Η Regan λοιπόν, ένα καθώς πρέπει και με τρόπους κορίτσι, αρχίζει να γίνεται όλο και πιο επιθετική και οξύθυμη και να αλλάζει μέρα με τη μέρα ακόμα και εμφανισιακά. Προς το χειρότερο βέβαια! Οι γιατροί δεν μπορούν να διαγνώσουν τι δεν πάει καλά με το κορίτσι, και όταν η κατάσταση ξεφεύγει τελείως από τον έλεγχο, η μητέρα θα καταφύγει στον ελληνικής καταγωγής ιερέα Karras (Jason Miller), ο οποίος βλέποντας την περίπτωση, δεν έχει καμιά αμφιβολία περί του ότι ο Σατανάς κατοικεί μέσα στο άτυχο παιδί. Θα καλέσουν έναν γνωστό για τις επιδόσεις του εξορκιστή, τον επονομαζόμενο πάτερ Μέριν. Συγκεντρώνοντας όλα τα αποθέματα πίστης που έχουν μέσα τους, οι δυο ιερείς θα προσπαθήσουν να βγάλουν το Δαίμονα μέσα από το κορίτσι. Πρόκειται ίσως για τη σημαντικότερη ταινία τρόμου όλων των εποχών.

Trailer Εξορκιστή με μουσική υπόκρουση tubular bells (Mike Oldfield)

2. ΤΟ ΚΟΥΡΔΙΣΤΟ ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ

Η πιο αμφιλεγόμενη ταινία του Κιούμπρικ, που γυρίστηκε το 1971, αποσύρθηκε από το Ηνωμένο Βασίλειο για σχεδόν τριάντα χρόνια (την απέσυρε ο σκηνοθέτης, διότι φοβήθηκε ότι θα λογοκριθεί, λόγω των κρουσμάτων βίας που έριχναν την ευθύνη στην επιρροή της ταινίας). Επανήλθε τυλιγμένη στο μύθο της, λίγο μετά το θάνατό του. Ήρωας του φιλμ ο Άλεξ, αρχηγός μιας συμμορίας που σκοτώνει το χρόνο του ανάμεσα σε ληστείες, βιασμούς, συλλαμβάνεται για φόνο και σε διάστημα δύο χρόνων θεραπεύεται από την εμμονή του στη βία, κλεισμένος σε μια φυλακή της "κρατικής μηχανής". Η κυβέρνηση έχει πετύχει το σκοπό της, ο Άλεξ όμως είναι πιο "χρήσιμος" στο κοινωνικό σύνολο, με την επιθετική, εγκληματική συμπεριφορά του, που πρέπει να αποκατασταθεί. Πρόκειται για μια επιθετική σάτιρα με την οποία ο σκηνοθέτης επικρίνει το κοινωνικό σύστημα, που ενώ δείχνει να εναντιώνεται στη βία, το ίδιο λειτουργεί με τη βία. Η δύναμη όμως της ταινίας βρίσκεται στην δεξιοτεχνική, γεμάτη έμπνευση και εκφραστικότητα σκηνοθεσία του Κιούμπρικ.

3. Η ΛΑΜΨΗ

4. O NONOΣ

Η τρίπτυχη ιστορία του "Νονού", είναι ξεκάθαρα η καλύτερη γκανγκστερική ταινία που έγινε ποτέ, μια προσαρμογή του μπεστ σέλερ του Μάριο Πούτζο, γύρω από τη Μαφία, που τιμήθηκε με πολλά Όσκαρ. Η ταινία εξετάζει με σαιξπηρικές φιλοδοξίες την φύση της εξουσίας και της διαφθοράς, στο μικρόκοσμο μιας αμερικάνικης οικογένειας ιταλικής καταγωγής. Δεν αποτέλεσε μόνο μία τεράστια οικονομική επιτυχία που επέτρεψε το Χόλιγουντ να ξαναβρεί προσωρινά την χαμένη του αίγλη, αλλά και μία έξοχη αλληγορία πάνω στην Αμερική των αρχών του '70, ένας στοχασμός πάνω στην κρίση των αξιών και τη διαβρωτική γοητεία της εξουσίας μέσα στο καπιταλιστικό σύστημα της Δύσης. Αντανακλά όσο καμία άλλη ταινία καλύτερα , την κατάσταση και τις ανησυχίες της αμερικάνικης κοινωνίας την εποχή του Νίξον, μέσα απο ένα ολοφάνερο αλληγορικό μύθο, που όλοι είδαν σωστά σαν μια μεταφορική εικόνα της ίδιας της Αμερικής.

5. TO ΜΩΡΟ ΤΗΣ ΡΟΖΜΑΡΙ

Το "Μωρό της Ρόζμαρι" προκάλεσε ισχυρό σοκ στο κοινό της εποχής του. Πολύ πιστό στο βιβλίο και ιδιαίτερα πειστικό σε σχέση με το αλλόκοτο θέμα του, εκμεταλλεύτηκε κατά τον καλύτερο τρόπο τόσο το στοιχείο της αμφιβολίας (όλα αυτά που βλέπουμε είναι αλήθεια ή δημιουργούνται στο μυαλό μιας ανασφαλούς εγκύου;) όσο και το καστ: η καθαρότητα και η αθωότητα της Φάροου κόντρα στα παραμορφωμένα πρόσωπα των ηρώων που ενσαρκώνουν μια σειρά καρατερίστες. Σήμερα ίσως δεν προκαλεί την ίδια αίσθηση ωστόσο εξακολουθεί να εντυπωσιάζει ως υπόδειγμα μεταφοράς τρομακτικού βιβλίου στον κινηματογράφο (είναι από τις λίγες ταινίες, στις οποίες νικά το Κακό), με την παράλληλη αποτύπωση της εποχής των χίπις, τότε που τα νεανικά όνειρα είχαν χρώματα και μουσική. Το φιλμ τιμήθηκε με Όσκαρ και Χρυσή Σφαίρα Β΄ Γυναικείου Ρόλου (Ρουθ Γκόρντον) και ο Πολάνσκι πλήρωσε ακριβά αυτό του το εγχείρημα. Ένα χρόνο αργότερα και όντας έγκυος, η σύζυγός του, Σάρον Τέιτ (θα τη δείτε στη σκηνή του πάρτι), δολοφονήθηκε φρικτά από τον Τσαρλς Μάνσον.