Αχ και να 'χα και γω μια σημαία...

Αχ και να με έκανε η χώρα μου τόσο περήφανο που να έστηνα στο μπαλκόνι μου και γώ τη γαλανόλευκη όπως έκανα παιδί και όπως κάνουνε ακόμα κάποιοι (ρομαντικοί) γείτονές μου.

Η πατριωτική μου περηφάνια όμως εξατμίζεται μόλις σταματήσω να σκέφτομαι την ένδοξη ιστορία αυτού του τόπου και ξυπνάω στο σήμερα...

Ετσι δεν έχω το κουράγιο να ξαναστήσω τη σημαία στο μπαλκόνι – το παραδέχομαι αλίμονο - δεν είμαι καθόλου περήφανος για την Ελλάδα του σήμερα...

Την Ελλάδα των λίγων οικονομικά ισχυρών που απόκτησαν τόσο μεγάλη δύναμη που για να ζήσουν με ακόμη μεγαλύτερη πολυτέλεια  έχουν φέρει στο γκρεμό της εξαθλίωσης τους φτωχούς συμπατριώτες τους.

Την Ελλάδα της αναξιοκρατίας, της ανεργίας, της μίζας, του ρουσφετιού, του θρησκευτικού παροξυσμού και της πολιτικής κοροϊδίας.

Την Ελλάδα των off-shore, των καμμένων δασών της μαφίας και της οικοπεδοφαγίας.

Την Ελλάδα που τιμωρεί την αρρώστια την αναπηρία και την τρίτη ηλικία.

Την Ελλάδα τη δαχτυλοδεικτούμενη από την Ευρωπαϊκή οικογένεια, την Ελλάδα της σαχλαμάρας και της μαγκιάς, την Ελλάδα την ανεπίδεκτη προόδου την ανεπίδεκτη εκσυγχρονισμού, την πρωταθλήτρια της διαφθοράς.

Την Ελλάδα που ξυπνάει στα τηλεπρωϊνάδικα και ξενυχτάει στα σκυλάδικα.

Την Ελλάδα με την τσιμεντένια πρωτεύουσα της ανύπαρκτης αρχιτεκτονικής και της βρωμιάς.

Την Ελλάδα που μοιάζει όλο και περισσότερο στις πατρίδες των τριτοκοσμικών της λαθρεπισκεπτών  που την έπνιξαν στην εισαγόμενη μιζέρια τους.

Την Ελλάδα που στους εταίρους δείχνει διαρκώς τα ηρωϊκά χρόνια της - σαν τη γερασμένη ντίβα που προσπαθεί στην παρακμή της να κρύψει την ασχήμια πίσω απ’τις ξεθωριασμένες φωτογραφίες της νιότης της.

Αχ και νάχα μια σημαία στο μυαλό μου. Αλλά φοβάμαι πως πάει πια - την έχασα...
Βαθιά στην ψυχή μου δεν θέλω νάναι πια πατρίδα μου αυτός ο άθλιος τόπος.
Με κρατάει εδώ μόνο η συνήθεια και οι λίγοι αγαπημένοι που θα  αφήσω πίσω αν φύγω.
Αναρρωτιέμαι αν θάρθει ποτέ μια μέρα να ξαναβγάλω μια περήφανη σημαία στο μπαλκόνι...

Ενάντια στις φωνές που ζητούν τη φορολόγηση της Εκκλησιαστικής περιουσίας - βασικά των εκκλησιαστικών εσόδων - έρχονται κάποιοι και ισχυρίζονται οτι αυτό θα ήταν άνευ νοήματος εφόσον τα έσοδα της Εκκλησίας χρησιμοποιούνται ούτως ή άλλως για κοινωνικό έργο.

Εγώ πάλι έχω άλλη άποψη.

Δεν καταλαβαίνω γιατί το κοινωνικό και φιλανθρωπικό έργο σε μια ελεύθερη χώρα θα πρέπει να περνάει από την διακριτική ευχέρεια την εύνοια και τις ευλογίες του παπαδαριού.

Αν η Εκκλησία θέλει να κάνει φιλανθρωπίες καλά να κάνει και μπράβο της - το φιλανθρωπικό όμως έργο θα έπρεπε να προέρχεται πρωτογενώς και ισοτίμως για πιστούς και απίστους από το ίδιο το κράτος και όχι από τα θρησκευτικά σχήματα κάθε είδους.

Αν λοιπόν η εκκλησία επιμένει να παρουσιάζεται ως ο εθνικός διαχειριστής της ανακούφισης του πόνου, ας το κάνει με φορολογημένα λεφτά και όχι με τις πλάτες του κράτους.

Ούτε η Εκκλησία (όντας φορέας συγκεκριμένης ιδεολογίας) μπορεί να διασφαλίσει την ισότιμη μεταχείριση όλων των πολιτών στο φιλανθρωπικό της έργο, ούτε το κράτος έχει δικαίωμα να κάνει τα στραβά μάτια στον κοινωνικό πόνο και ουσιαστικά να τεμπελιάζει αναθέτοντας την ανακούφιση των εχόντων ανάγκη στους παπάδες με την πρακτική να αφήνει αφορολόγητα τα έσοδά τους.

Ελεος πιά!  Αυτή η τριτοκοσμική - ταλιμπανίστικη - αντίληψη περί φιλανθρωπίας πρέπει να σταματήσει κάποτε. Ολοι οι Ελληνες πολίτες έχουν δικαίωμα στο φιλανθρωπικό πρόσωπο του κράτους και η εκκλησία δεν επιτρέπεται να είναι ακόμα και σήμερα ο κύριος ή ο σημαντικότερος εκφραστής του.

Διαβάζω την είδηση στο in.gr και αναγκαστικά το μυαλό μου πάει σε ένα ζευγάρι ομοφυλοφίλων τους οποίους γνωρίζω και οι οποίοι ζούνε χρόνια μαζί.

Το ΣτΕ λοιπόν αναίρεσε απόφαση του Διοικητικού Εφετείου Αθηνών που απέρριψε αίτηση οικογενειάρχη ο οποίος ζητούσε από την ΔΟΥ Γαλατσίου να του επιστραφεί ο φόρος που είχε καταβάλει για την αγορά πρώτης κατοικίας (διαμέρισμα 93 τ.μ.).

Στην απόφασή του το ΣτΕ αναφέρει ότι «οι έγγαμοι δικαιούνται απαλλαγής από τον φόρο μεταβιβάσεως ακινήτων, για την απόκτηση οικογενειακής στέγης, χωρίς να λαμβάνεται υπ' όψιν απαλλαγή από τον φόρο αυτό, της οποίας είχε τύχει ένας από τους συζύγους πριν από τον γάμο».

Εαν λοιπόν όλα εκείνα τα ζευγάρια των ομοφυλόφιλων που συζούνε αρνηθούν να καταβάλλουν κι' αυτά το αντίστοιχο ποσό φόρου όταν αγοράζουν ένα κοινό διαμέρισμα, δεν είναι λογικό το ΣτΕ να τους δικαιώσει κι'αυτούς ? Μάλλον απίθανο εφόσον δεν είναι "παντρεμένοι" - απόδειξη δύο μέτρων και δύο σταθμών στα ανθρώπινα δικαιώματα στη χώρα αυτή. Κατά τα άλλα ο Παπανδρέου διατυμπανίζει σεβασμό στον πολίτη...

Γίνεται πολύς ντόρος για τους Gay Γάμους - βγαίνουν πολλοί και λένε πως δεν είναι ΩΡΙΜΗ η κοινωνία μας να αποδεχτεί κάτι τέτοιο. Ωραία - είναι στη "διακριτική ευχέρεια" (αλλά όχι αναγκαστικά και "δικαίωμα" με την αυστηρή έννοια του όρου) της εκάστοτε κυβέρνησης να επιβάλλει την άποψη της πλειοψηφίας στη μειοψηφία. Ετσι λειτουργούν οι Δημοκρατίες, ομοφυλόφιλοι σκάστε - εσείς δεν θα έχετε τη δυνατότητα του γάμου - σας την απαγορεύουν οι ετεροφυλόφιλοι οι οποίοι δεν είναι ακόμη ώριμοι να αποδεχθούν κάτι τέτοιο στην κοινωνία τους.

Παράλληλα όμως το ίδιο κράτος ασκεί ευνοϊκότερη φορολόγηση στα ετεροφυλόφιλα ζευγάρια που παντρεύονται (ενώ δηλαδή δεν παραχωρεί το δικαίωμα στα ομοφυλόφιλα ζευγάρια να νομιμοποιήσουν τη σχέση τους με κάποιο αντίστοιχο τρόπο).  Αναρρωτιέμαι: Τα Ευρώ των φόρων που πληρώνουν οι ομοφυλόφιλοι δεν είναι ίδια με των ετεροφυλόφιλων? Δεν τα τυπώνει η ίδια τράπεζα? Δεν κερδίζονται με τον ίδιο ιδρώτα? Η κοινωνία είναι δηλαδή ΩΡΙΜΗ να αποδεχθεί τα λεφτά τους αλλά ΑΝΩΡΙΜΗ να αποδεχθεί τους "γάμους" τους?  Πολίτες του ίδιου κράτους δεν είναι και οι μεν και οι δε? Τις ίδιες υποχρεώσεις δεν έχουν? Γιατί όχι και τα ίδια δικαιώματα?

"Ευαισθησίες" θα μου πείς τώρα...