Για τη Λολίτα περί Λογοκρισίας

Αγαπητή Λολίτα,

Με σχόλιό σου σε δικό μου post ζητάς να πάρω θέση στο θέμα της λογοκρισίας. Το κάνω ευχαρίστως και επειδή το πράγμα είναι ξεκάθαρο, και γιατί, όσο και να σου φαίνεται περίεργο, παρότι διαφωνώ συχνά με την αισθητική σου, εκτιμώ την ευθύτητα και την εντιμότητά σου εδωμέσα, όπως επίσης και τη συνέπεια με την οποία υποδύεσαι την περσόνα που επέλεξες, της χαζής/ απαίδευτης λολίτας δηλαδή, ενώ μπορεί από τα κείμενα και τη στάση σου να διαπιστώσει κανείς -για τα άλλα δεν ξέρω- πως μόνο αμόρφωτη δεν είσαι, αντίθετα, διαθέτεις χιούμορ και ετοιμολογία. Γενικώς είσαι αυτό που είσαι και δεν υποκρίνεσαι το αντίθετο από αυτό που είσαι, άλλο αν υποδύεσαι.

Για τη λογοκρισία θα σου πω κλασικά πράγματα. Και μιας και θέτεις το θέμα ως δικαίωμα προς διεκδίκηση, θα απαντήσω κι εγώ στο ίδιο επίπεδο, ενδεχομένως κάπως άχαρο. Δηλαδή με ό,τι ορίζει το Σύνταγμα των δημοκρατικών χωρών. Οι σύγχρονες Δημοκρατίες λοιπόν προστατεύουν τον πολίτη από τη λογοκρισία, επειδή του αναγνωρίζουν και το δικαίωμα της Ελευθερίας του Λόγου. Εννοείται, φυσικά, πως ο πολίτης προστατεύεται έναντι του Κράτους και μόνο κι όχι έναντι των άλλων πολιτών.
Κι αυτό επειδή όπως ο ίδιος έχει το δικαίωμα να λέει και να γράφει ό,τι θέλει, έτσι το έχει και ο διπλανός του.

Στην πράξη η αναγνώριση αυτού του δικαιώματος σημαίνει πως ο καθένας μπορεί ελεύθερα να εκδίδει εφημερίδα, περιοδικό, να κατέχει άλλα ΜΜΕ, να εκδίδει βιβλία κλπ. Κι αυτό το δικαίωμα έχει τους περιορισμούς του, που ορίζονται ένας -ένας από τη Νομοθεσία, δηλαδή πχ. δεν μπορεί κανείς να βρίσει ή να συκοφαντήσει στο πλαίσιο του διακαιώματός του να λέει και να γράφει ό,τι θέλει. Κι αν το κάνει, πάει φυλακή.

Είναι λογικό ότι όταν σε ένα ΜΜΕ διαφωνεί ο εκδότης με το κείμενο ενός δημοσιογράφου ή ενός αναγνώστη υπερισχύει η γνώμη του εκδότη. Όχι μόνο επειδή πληρώνει και συντηρεί το ΜΜΕ, όχι μόνο επειδή πάει κι αυτός φυλακή για κείμενο που δημοσιεύεται στο ΜΜΕ του το οποίο τυχόν εμπίπτει στις απαγορεύσεις του νόμου, αλλά, κυρίως, επειδή η Δημοκρατία προστατεύει και του ίδιου το δικαίωμα της Ελευθερίας του Λόγου, συνεπώς έχει κάθε δικαίωμα να είναι το ΜΜΕ το δικό του, όπως ο ίδιος το θέλει και το ονειρεύεται. Με το ύφος που του αρέσει και τις θέσεις και τους στόχους που τον εκπροσωπούν.

Κι αυτό γίνεται από καταβολής σε όλα τα ΜΜΕ του κόσμου. Ξέρεις καμμιά ελληνική ή ξένη εφημερίδα που να δημοσιεύει ό,τι της δίνει ο καθένας χωρίς να ελέγξει την ποιότητα και το περιεχόμενο του κειμένου; Γιατί λοιπόν δεν στέλνεις τα κείμενά σου στα ΝΕΑ, την ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, το ΜEGA και αν δεν τα δημοσιεύσουν να μας γράφεις μηνύματα να πάρουμε θέση;

Επιπλέον, ο ιδιοκτήτης του ΜΜΕ, επειδή κρίνεται από το ευρύ αναγνωστικό κοινό, έχει υποχρέωση να του προσφέρει ό,τι νομίζει ότι πρέπει να του προσφέρει.

Έτσι λοιπόν όταν κάποιος διαφωνεί με τον ιδιοκτήτη του ΜΜΕ που συνεργάζεται ή αλλάζει ΜΜΕ και πάει σε ένα άλλο που δέχονται τα κείμενά του ή ανοίγει δικό του ΜΜΕ και γράφει ό,τι θέλει.

Νομίζω, αγαπητή Λολίτα, πως το θέμα είναι απλό. Προς τι το μίσος κι ο αλληλοσπαραγμός;

Η Δημοκρατία πρέπει να εξασφαλίζει το κοινωνικό πλαίσιο της επιλογής, αλλά μέχρι εκεί. Δηλαδή όλοι έχουν λόγο και ύπαρξη άρα ο καθένας διαλέγει από αυτούς όποιον του αρέσει. Η διεκδίκιση των Θεμελιωδών Αρχών της, μια από τις οποίες είναι και η Ελευθερία του Λόγου, γίνεται αποκλειστικά και μόνο έναντι του Κράτους, όταν δεν σε αφήνει να ανοίξεις δικό σου ΜΜΕ ή όταν δεν επιτρέπει την ίδρυση, από κανέναν, του ΜΜΕ που θα σου άρεσε.