Στην την περίπτωση του νέου " 'Ελεύθερου Τύπου", 'ώδυνεν όρος κι έτεκεν μυν' και μάλιστα μυν Ισπανίας. Το διαπίστωσε κι ο Tsagar σε πρόσφατο post του.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η Γιάννα Αγγελοπούλου, ήθελε να βγάλει ένα φύλλο "αλλοιώτικο από τ' άλλα".  Πώς όμως να στο βγάλουν άνθρωποι, που, όχι μόνο ελληνικά δεν μπορούσαν να διαβάσουν, μα ούτε καν αγγλικά; Θα μου πείτε "Μα εδώ έχουν διαπρέψει, όχι μόνο στην Ισπανία, αλλά και στην υπόλοιπη Ευρώπη!". Σύμφωνοι, αλλά με μία διαφορά: Δεν έλαβαν υπόψιν ότι η Ελλάδα, είναι μεν η κοιτίδα του ευρωπαικού πολιτισμού, δεν είναι όμως Ευρώπη!

Το όλο εγχείρημα μου θύμισε μια ιστορία:

Συνεδριάζει το ΔΣ μιας εταιρείας να βρει τρόπους σωτηρίας της, αφού πάει από το κακό στο χειρότερο. Ο κάθε γιάπης λέει το κοντό του και το μακρύ του. Να κάνουμε τούτο, να κάνουμε εκείνο... 

Μέσα στην αίθουσα βρίσκεται και η καθαρίστρια της εταιρείας που ξεσκονίζει. Ακούει, ακούει, αλλά συνεχίζει τη δουλειά της. Μέχρι που κάποια στιγμή δεν αντέχει και ρωτάει:  " Με συγχωρείτε, εγώ μια απλή καθαρίστρια είμαι, αλλά τόση ώρα σας ακούω, να πω κι εγώ μια γνώμη;"

"Άντε, πες την", απαντά ο Διευθύνων Σύμβουλος.

"Ακούστε κύριοι. Πριν η κακούργα η τύχη με ρίξει να κάνω τη καθαρίστρια εδωμέσα, εγώ που με βλέπετε ήμουνα τσατσά σε μπορντέλο!"

"Ε, και λοιπόν;", πετάγεται ο Εμπορικός Διευθυντής.

"Ε, λοιπόν, εμείς εκεί είχαμε μιαν αρχή: Κάθε φορά που δεν πήγαιναν καλά οι δουλειές, δεν αλλάζαμε κρεβάτια, ούτε εβάφαμε τους τοίχους, πουτάνες αλλάζαμε!"

Στον "Ελεύθερο Τύπο" αλλάξανε μεν μία-δύο τσατσάδες, κάνανε ριζική ανακαίνιση στη μόστρα, αλλά από δημοσιογράφους μία από τα ίδια...  Πώς να ανέβουνε οι δουλειές;

Αγαπητή Λολίτα,

Με σχόλιό σου σε δικό μου post ζητάς να πάρω θέση στο θέμα της λογοκρισίας. Το κάνω ευχαρίστως και επειδή το πράγμα είναι ξεκάθαρο, και γιατί, όσο και να σου φαίνεται περίεργο, παρότι διαφωνώ συχνά με την αισθητική σου, εκτιμώ την ευθύτητα και την εντιμότητά σου εδωμέσα, όπως επίσης και τη συνέπεια με την οποία υποδύεσαι την περσόνα που επέλεξες, της χαζής/ απαίδευτης λολίτας δηλαδή, ενώ μπορεί από τα κείμενα και τη στάση σου να διαπιστώσει κανείς -για τα άλλα δεν ξέρω- πως μόνο αμόρφωτη δεν είσαι, αντίθετα, διαθέτεις χιούμορ και ετοιμολογία. Γενικώς είσαι αυτό που είσαι και δεν υποκρίνεσαι το αντίθετο από αυτό που είσαι, άλλο αν υποδύεσαι.

Για τη λογοκρισία θα σου πω κλασικά πράγματα. Και μιας και θέτεις το θέμα ως δικαίωμα προς διεκδίκηση, θα απαντήσω κι εγώ στο ίδιο επίπεδο, ενδεχομένως κάπως άχαρο. Δηλαδή με ό,τι ορίζει το Σύνταγμα των δημοκρατικών χωρών. Οι σύγχρονες Δημοκρατίες λοιπόν προστατεύουν τον πολίτη από τη λογοκρισία, επειδή του αναγνωρίζουν και το δικαίωμα της Ελευθερίας του Λόγου. Εννοείται, φυσικά, πως ο πολίτης προστατεύεται έναντι του Κράτους και μόνο κι όχι έναντι των άλλων πολιτών.
Κι αυτό επειδή όπως ο ίδιος έχει το δικαίωμα να λέει και να γράφει ό,τι θέλει, έτσι το έχει και ο διπλανός του.

Στην πράξη η αναγνώριση αυτού του δικαιώματος σημαίνει πως ο καθένας μπορεί ελεύθερα να εκδίδει εφημερίδα, περιοδικό, να κατέχει άλλα ΜΜΕ, να εκδίδει βιβλία κλπ. Κι αυτό το δικαίωμα έχει τους περιορισμούς του, που ορίζονται ένας -ένας από τη Νομοθεσία, δηλαδή πχ. δεν μπορεί κανείς να βρίσει ή να συκοφαντήσει στο πλαίσιο του διακαιώματός του να λέει και να γράφει ό,τι θέλει. Κι αν το κάνει, πάει φυλακή.

Είναι λογικό ότι όταν σε ένα ΜΜΕ διαφωνεί ο εκδότης με το κείμενο ενός δημοσιογράφου ή ενός αναγνώστη υπερισχύει η γνώμη του εκδότη. Όχι μόνο επειδή πληρώνει και συντηρεί το ΜΜΕ, όχι μόνο επειδή πάει κι αυτός φυλακή για κείμενο που δημοσιεύεται στο ΜΜΕ του το οποίο τυχόν εμπίπτει στις απαγορεύσεις του νόμου, αλλά, κυρίως, επειδή η Δημοκρατία προστατεύει και του ίδιου το δικαίωμα της Ελευθερίας του Λόγου, συνεπώς έχει κάθε δικαίωμα να είναι το ΜΜΕ το δικό του, όπως ο ίδιος το θέλει και το ονειρεύεται. Με το ύφος που του αρέσει και τις θέσεις και τους στόχους που τον εκπροσωπούν.

Κι αυτό γίνεται από καταβολής σε όλα τα ΜΜΕ του κόσμου. Ξέρεις καμμιά ελληνική ή ξένη εφημερίδα που να δημοσιεύει ό,τι της δίνει ο καθένας χωρίς να ελέγξει την ποιότητα και το περιεχόμενο του κειμένου; Γιατί λοιπόν δεν στέλνεις τα κείμενά σου στα ΝΕΑ, την ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, το ΜEGA και αν δεν τα δημοσιεύσουν να μας γράφεις μηνύματα να πάρουμε θέση;

Επιπλέον, ο ιδιοκτήτης του ΜΜΕ, επειδή κρίνεται από το ευρύ αναγνωστικό κοινό, έχει υποχρέωση να του προσφέρει ό,τι νομίζει ότι πρέπει να του προσφέρει.

Έτσι λοιπόν όταν κάποιος διαφωνεί με τον ιδιοκτήτη του ΜΜΕ που συνεργάζεται ή αλλάζει ΜΜΕ και πάει σε ένα άλλο που δέχονται τα κείμενά του ή ανοίγει δικό του ΜΜΕ και γράφει ό,τι θέλει.

Νομίζω, αγαπητή Λολίτα, πως το θέμα είναι απλό. Προς τι το μίσος κι ο αλληλοσπαραγμός;

Η Δημοκρατία πρέπει να εξασφαλίζει το κοινωνικό πλαίσιο της επιλογής, αλλά μέχρι εκεί. Δηλαδή όλοι έχουν λόγο και ύπαρξη άρα ο καθένας διαλέγει από αυτούς όποιον του αρέσει. Η διεκδίκιση των Θεμελιωδών Αρχών της, μια από τις οποίες είναι και η Ελευθερία του Λόγου, γίνεται αποκλειστικά και μόνο έναντι του Κράτους, όταν δεν σε αφήνει να ανοίξεις δικό σου ΜΜΕ ή όταν δεν επιτρέπει την ίδρυση, από κανέναν, του ΜΜΕ που θα σου άρεσε.

ο Νικόλαος Κουτούζης

Το λοιπόν μιας Αναλήψεως κάπου εκεί γύρω στο 1800, μπροστά από την εκκλησία τση, στη Πλατεία Ρούγα, εγίνηκε ένα σούσουρο άλλο πράμα. Σε ένανε από τσι καταστόλιστους με φιόρα, και με ό,τι άλλο ο καθένας εμπόρειε, πάγκους των παστελάδωνε, απάνου από τη φουφού όπου ετηγανίζανε τσι φιτούρες, εδέσποζε ένας πελώριος πίνακας, μια προσωπογραφία του Νικολάκη Αναδάλε, πλούσιου άρχοντα, που ο κακομοίρης όμως είχε πεθάνει εκείνες τσι μέρες, επροχτές ήτανε που του κάμανε τσι οκτώ. Και καλά να είναι κρεμασμένος να λιβανίζεται από το τηγανισμένο λάδι, αλλά το χειρότερο ήταν που είχε στο κεφάλι του ζωγραφισμένα δύο πελώρια κέρατα!

Αφού ο κόσμος είπε κάμποσα για τη κοινωνία που εχάλασε και δε σέβεται μήτε τσι πεθαμένους, μήτε τσι ζωντανούς, εκινήσανε ορισμένοι να πάνε τα συγχαρίκια στο γιό του, που λόγω του θανάτου, είχε κορέτο και δεν εμπόρειε να είναι κι αυτός στο πανηγύρι.

Αντίς άκουσε τα μαντάτα ο Γιαννάκης ο Αναδάλες, επήγε να πέσει κάτου σέκος! Τέτοιο μπόμπιασμα στο πατέρα του; Κι αμέσως εκατάλαβε ποίος την έκαμε. Εκειό το θρασίμι ο παπα- Κουτούζης! Έβαλε τη μπέρτα του κι εκίνησε για το σπίτι του διαολόπαπα.

Ο κακομοίρης ο Νικολάκης Αναδάλες, εκεί που άκουε το "φρου-φρου" από τσι φτερούγες του Χάρου στ' αυτία του, εσκέφτηκε πως θα πάνε στο διάολο σε λίγο καιρό και τα πλούτη και οι δόξες που κατάφερε κι απόκτησε στη ζωή του. Τι απόμενε το λοιπό; Να παραγγείλει το πορτραίτο του στον καλύτερο ζωγράφο της Ζακύνθου, τον παπα- Κουτούζη. Κάτι να απομείνει κι από δαύτονε στο σαλόνι του αρχοντικού του, όταν θα είναι μια ορία κάτω από το χώμα. Η αλήθεια είναι πως δεν είχε και πολύ εμπιστοσύνη στο γιό του. Εφτός είχε έβγει πιο σπαγγοραμμένος και από τον ίδιο. Σιγά μην επλέρωνε, και μάλιστα τον καλύτερο ζωγράφο, για να κάμε πορτραίτα του πατέρα του. Έπρεπε πάση θυσία να το ετοιμάσει πριν αριβάρει για τον άλλο κόσμο.

Δυστυχώς ο έρμος δεν επρόλαβε. Εποζάρισε βέβαια, αλλά λίγες μέρες από την ημερομηνία που ήτανε ορισμένη για να του παραδοθεί από τον Κουτούζη το κάδρο, άφησε γειά τσι όμορφες και γεια τσι παντρεμένες.

Ο Κουτούζης όμως δεινός επαγγελματίας, την καθορισμένη ημερομηνία εχτύπαε τη πόρτα του γιού. ΄Ητανε μόλις δύο μέρες μετά τη κηδεία.

"Χαιρετώ ψυχή μου και νάσαι καλά να τονε θυμάσαι το πατερούλη σου. Ευτυχώς μάτια μου που με εκειό το σπουδαίο μυαλό που είχε πάντα, εσκέφτηκε ακόμα κι εφτούνο. Να ποζάρει για το πορτραίτο. Στο έφερα λοιπό, να το κρεμάσεις, να τονε γλέπεις και να τονε συγχωράς"

"Και πόσο θα μου κουστίσει δέσποτά μου;" ρωτάει ο γιος.

"Ε, είχε πολύ δουλειά. Δώσε μου πενήντα λίρες, κι είμαστε εντάξει".

Ο τσιγκούνης ο γιός εζεματίστηκε, αλλά δεν ήθελε να εκτεθεί κιόλας.

"Δέσποτά μου να τα πληρώσω, αλλά πώς να τα δώσω για ετούτονε εδώ τον πίνακα καυμένε;"

"Γιατί τι έχει;" αλλαφιάστηκε ο Κουτούζης, που καλύτερα να τον έσφαζες παρά να του αμφισβητούσες τη δουλειά του.

"Ε, πώς να στο πω; Ε, δε του μοιάζει και πολύ... δε τόνε πίτυχες παπά μου... για να σου πω την αλήθεια, βλέπω το πίνακα και δεν τονε γνωρίζω το πατερούλη μου"

"Καλά", είπε ο παπάς σκασμένος "Να φύγω τότενες". Κι έβαλε τον πίνακα κάτω από τη μασχάλη, ενώ μέσα του ορκίστηκε εκδίκηση.

Μία και δύο στο Νιόνιο το Χριστοδουλόπουλο που έφκιανε τα παστέλια στα πανηγύρια. Πριν όμως περνάει από το εργαστήριό του και του ζωγραφίζει του πεθαμένου δύο κέρατα στο κούτελο. "Ακου Νιόνιο μου, φτωχός άνθρωπος είσαι" του λέει, "πού να ξοδεύεσαι τώρα να στολίζεις την παγκάδα σου;. Πάρε ετούτονε το πίνακα που δεν έχω εγώ τι να τον κάμω, να τονε βάλεις να κάμεις τη δουλειά σου, που έρχεται και Αναλήψεως. Ο Σατανάς είναι, μου επερίσεψε από μια αγιογράφιση που έκαμα σε ένα εκκλησάκι". Ο Χριστοδουλόπουλος ευχαρίστησε και τση Αναλήψεως τον έστησε πάνω από τη φουφού, να ταιριάζει το θέμα και με τσι φλόγες από τα κάρβουνα, ώστε να αποδίδεται ρεαλιστικότατα η Κόλαση.

Ούλα εφτά τα είχε καταλάβει ο δύο φορές - μια από το Θέο και μια άλλη από το λειτουργό του - χαροκαμένος γιός. Τώρα θα τουδινε να καταλάβει και του τραγόπαπα!

Με το που εκτύπησε εξεπρόβαλε στην πόρτα ο Κουτούζης.

"Τι έπαθες αφέντη μου;" τονε ρωτάει.

"Τί έπαθα; Ρωτάς τι έπαθα μωρέ; Καλά παπάς είσαι εσύ; Τον πατέρα μου μωρέ; Το πατέρα μου τον πεθαμένο να τονέ κρεμάσεις στα πανηγύρια;"

"Α, μπαααα" απαντάει ο Κουτούζης. "Παράλειψή μου που από την αρχή δεν του είχα βάλει κέρατα! Είδες που τώρα, ψυχή, μου τονε εγνώρισες;"

(Η ιστορία είναι αληθινή)

 ΔΕ ΜΟΥ ΛΕΣ ΝΤΑΝΑ ΜΟΥ, ΨΥΧΗ ΜΟΥ, ΑΜΑ ΠΕΡΝΑΣ ΕΞΩ ΑΠΟ ΕΝΑ ΜΠΟΡΝΤΕΛΛΟ ΚΑΙ Ή Η ΠΟΥΤΑΝΑ Ή Η ΤΣΑΤΣΑ Ή Η ΔΟΥΛΑ ΤΟΥΣ ΣΕ ΒΡΙΣΟΥΝ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΡΟΣΒΛΗΘΕΙΣ;

Και να λοιπόν που η Αννίτα Πάνια από trash tv , μέχρι πριν από λίγο, έγινε πρώτο θέμα, όχι μόνο στο site της Lifo, αλλά και της ζωής μας.

Στην πολιτισμένη Ευρώπη, μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα, το να αποκτήσεις ανάπηρο παιδί ή το να έχεις ανάπηρο στο σπίτι εθεωρείτο μεγάλη καλοτυχία. Κι ο λόγος ήταν ότι μπορούσες να το βγάλεις στη ζητιανιά και να κονομήσεις. Αν μάλιστα ήταν και ιδιαίτερα δύσμορφο μπορούσες να το πουλήσεις σε τσίρκο, να πληρώνει ο κόσμος να το βλέπει κι έτσι να το εκμεταλλεύεται ο τσιρκολάνος. Πολύ συχνά προκαλούσαν οι ίδιοι οι γονείς στα παιδιά τους την αναπηρία.

Στην Ευρώπη πια υπάρχουν άλλου είδους ζητιάνοι, τα τσίρκα δείχνουν άλλα θεάματα κι ο κόσμος θεωρεί politically incorect το να πληρώνει να βλέπει τέτοια θεάματα. Στην Ελλάδα όμως τα τελευταία χρόνια η Ελλάδα δεν βλέπεις σχεδόν τίποτε άλλο παρά τέτοια θεάματα στην τηλεόραση, για την οποία δαπανά το 90% του ελεύθερου χρόνου της.

Όμως τα πράγματα δεν προκύπτουν από τη μια μέρα στην άλλη! Υπάρχει μια κοινωνία που τα εκτρέφει, μια πολιτική βούληση που τα επιτρέπει, μια διαδικασία που τα εξελίσσει. Και το κυριότερο, μια υποκρισία όλων μας , που από τη μια τα κατακρίνει και από την άλλη τα στηρίζει.

Έτσι, από την "άλλο Πέπη κι άλλο πρέπει" και τη Μιχαλονάκου, από τις εκπομπές δυστυχίας του Μικρούτσικου και την Πάνια του "Χρυσού κουφέτου" μέχρι την Πάνια του "Je t' aime" περάσανε κάτι δεκαετίες.

Και ας αναρωτηθούμε:

1. Θα συνεχίζονταν αυτές οι εκπομπές αν δεν είχαν θεαματικότητα; Ο Τσιρκολάνος - Καναλάρχης θα έδειχνε τους δυστυχείς ανάπηρους στο κοινό, αν δεν του έλεγε με τα μηχανάκια/μετρητές ότι έρχεται διαφήμιση, αφού όλοι εμείς οι απόγονοι των αρχαίων ελλήνων, οι φορείς των ιδεωδών του ελληνοχριστιανικού πολιτισμού, οι μαχητές της Δημοκρατίας και της κοινωνικής απελευθέρωσης δεν καθηλωνόμαστε στους δέκτες μας;

2.Θα καθηλωνόμαστε όλοι εμείς μπροστά στους δέκτες μας για να τη καταβρούμε με τον ανθρώπινο πόνο του διπλανού μας, αν τα κόμματα που μας κυβερνούν τα τελευταία χρόνια, έστω οι συνδικαλιστές που μας ξυπνούν τις δημοκρατικές συνειδήσεις μας, μας είχαν διαπαιδαγωγήσει αλλιώς; Αν τα σχολεία δεν έβγαζαν αγράμματους με ποικίλα πτυχία τα τελευταία εικοσιπέντε χρόνια; Αν μας είχαν στρέψει το ενδιαφέρον σε ουσιαστικές διασκεδάσεις που εξημερώνουν τα κτηνώδη έντστικτα της ανθρώπινης φύσης, αντί να μας οξύνουν τον κανιβαλλισμό μας με τα ψευτοδιλλήμματα Πασόκ/ΝΔ, Ολυμπιακός/Παναθηναικός, Βίσση/Βανδή, άσπρο/μαύρο;

3. Θα φτάναμε εδώ αν η πεμπτουσία των δήθεν προστατών των προσωπικών δεδομένων, πχ. το ραδιοτηλεπτικό ή έστω ένας εισαγγελέας έκλεινε αυτές τις εκπομπές από την αρχή και αν αφήνανε στην ησυχία του το φιλί του Παπακαλιάτη; Ή μήπως, ανύποπτοι στην νιρβάνα μας και υποκριτικοί υπερασπιστές της δημοκρατίας, της οποίας το αληθές νόημα ελάχιστα κατέχουμε, θα ξεσηκωνόμαστε εναντίον τους ότι τάχα ασκούν λογοκρισία;

4. Είναι μόνο αυτές οι εκπομπές που κατασπαράσσουν σάρκες; Οι κουτσομπολευτικές τι είναι; Τα δελτία ειδήσεων τι είναι; Οι συζητήσεις και τα πάνελ, οι λαύροι πλην σε διατεταγμένο ρόλο δημοσιογράφοι των παραθύρων με τη φρασεολογία λιμανιού του μεσοπολέμου κάθε βράδυ τι είναι;

5. Τα δήθεν σοβαρά talent shows που εξευτελίζουν μικρά παιδιά ή ανθρώπους με ψευδαίσθηση πως έχουν ταλέντο τι είναι; Τα άλλα τα realities που μας κάνουν ηδονοβλεψίες της καθημερινότητας ανθρώπων, ικανών πολλές φορές, που δεν βρίσκουν άλλη διέξοδο για να κάνουν καριέρα τι είναι; Τα σκαλβοπάζαρα των καλλιστείων που εξετάζουν κοριτσάκια δεκαέξι και δεκαοκτώ χρονώ στα δόντια για να δουν τι τιμή πιάνουν τι είναι;

6. Πόσοι από εμάς δεν θα ήθελαν να είχαν τη δόξα και το χρήμα της Ανίτας Πάνια; Πόσες μανάδες και πατεράδες από αυτές που συνοδεύουν τα παιδιά τους στα διάφορα dreams και στις βραδιές των καλλιστείων δεν ονειρεύονται την κορούλα τους πχ. μια Τατιάνα; Και τι δεν θα έδιναν αν μπορούσαν να εξασφαλίσουν μια θέση τηλεπαρουσιάστριας, μη ρωτώντας φυσικά, καν για το τι θα τηλεπαρουσιάζεται στην εκπομπή της;

7. Η εκπομπή της Ανίτας Πάνια από ποιούς αποκτά τα υψηλά ποσοστά θεαματικότητας; Από εμένα και από εσάς, από τη γενιά του Πολυτεχνείου, από τους υπερασπιστές των σοσιαλιστικών και των δημοκρατικών κυβερνήσεων, από τους γιούς και τους εγγονούς των εξορίστων του Αη-Στράτη. Και το στούντιό της από ποιούς ξεχυλίζει κάθε εβδομάδα; Από τα παιδιά που κάνουν τις καταλήψεις στα σχολεία και στα πανεπιστήμια. Και πόσοι από αυτούς είναι εκεί επειδή δεν μπορούν οι δικοί τους να τους αποτρέψουν; Και πόσοι άλλοι είναι με την προτροπή τους;

8. Και ποιοί κάνουν τα cd's των τραγουδιστών του je t'aime πλατινένια; Μόνα τους γίνονται; Ποιοί τα αγοράζον; Ποιοί γεμιζουν τα μαγαζιά που εμφανίζονται από το Κολωνάκι μέχρι άπασα τη χώρα; Οι άγριοι της Αφρικής; Οι απολίτιστοι της Ασίας; Οι φασίστες και οι εχθροί του λαού; Καλά τόσοι πολλοί είναι πια; Επόμενο δεν είναι λοιπόν, και η Ανίτα Πάνια να προχωρήσει από το να παντρολογεί ανθρώπους με ειδικές ανάγκες στο να τους βγάλει στη ζητιανιά με το δισκάκι τους μπας και μαζώξουν κανένα φραγκοδίφραγκο;

Η λίστα των ενόχων έχει λοιπόν ονοματεπώνυμα πολλά. Το όνομα της Πάνια είναι το τελευταίο. Προηγούνται τα ονόματα των Πρωθυπουργών και των Υπουργών και των Βουλευτών των τελευταίων 25 χρόνων, τα ονόματα των εκπαιδευτικών, των δημοσιογράφων, των Εισαγγελένω, των ακαδημαικών, των πνευματικών ανθρώπων και του καθενός μας.

Μήπως όμως η Πολυδούρη είχε δίκιο; Μήπως εικόνα σου είμαστε Ανίτα Πάνια και σου μοιάζουμε;

Καλησπερίζω δυο αδελφές/τέσσερα μαύρα μάτια/ τα δύοοοοοοο τση μικρότερης/με κάνανε κομμάτια!!!!

Τί να κάμω κι εγώ, πήρα μια κανταδούλα αλά μπρατσέτα με τσι ερωτικούς καυμούς μου - Μάης είναι, τι φταίω εγώ, που ανθρώποι και γαιδάροι ετούτη την εποχή είναι στα φόρτε τσους;- κι ήρθα να συγχαριάσω το Στάθη για να γεννητούρια του. Να είσαι καλά Στάθη μου , να χαίρεσαι ό,τι φτιάνεις και να χαιρόμαστε κι εμείς διπλά. Γιατί όχι μόνο περνάει η ώρα μας εδωπά με ούλα εφτούνα τα ευτράπελα που λέγουνται και συμβαίνουνε, αλλά και συναπαντιόμαστε και με κανένανε άθρωπο με σέστο για να ανταλλάξουμε καμμία παρόλα.

Τι τα θέλετε, ψυχή μου, ο επτανήσιος παραμένει επτανήσιος! Εδώ σεισμοί κάθε τόσο μας αφανίζουνε και εμείς αντακάπου απ' την αρχή, που λέει κι ο Pilgrim, καλή του ώρα, στο εξαιρετικό επανακαμπτήριο post του. Τι κι αν δεν είμαστε τση μόδας, τι κι αν είμαστε κολλημένοι στα έθιμά μας, τι κι αν δε θυμόμαστε τσιτάτα του ενός και του αλλουνού; Ό,τι μαθαίνουμε το ακουμπάμε σε μια ακρούλα στην καρδιά μας και το ξεχνάμε αφήνοντάς το να κάμει τη δουλειά του. Ε, μα τι; Στη γύρα θα το βγάνουμε κάθε τόσο; Μουρλοί είμαστε δε λέω. Αλλά κι εφτούνη τη συφορά που έχουνε μερικοί τη μία να είναι με το γλυκό στο στόμα και την άλλη με το τάραμα στην καρδιά και με τη χολή στα χείλη, πώς να την πεις;.

Ως διαφορετικοί μου φαίνεται πως έχουμε θέση σε ένα μπλογκ σαν αυτό. Που, απ' ό,τι ψυχανεμίζουμαι άλλαξε μπας και πετύχει μια ειλικρινή ανταλλαγή απόψεων για θέματα της καθημερινότητας, χωρίς πόζες και χωρίς μωροφιλοδοξίες για ανταλλαγή μπράβο, λιστολαγνείες και αλληλογλειψίματα, κι από την άλλη καμώματα του "υπεράνω".

Μια είναι η αλήθεια. Πως ο καλός ο συγγραφέας στη φουρτούνα φαίνεται. Ας βγει στην αγορά με βιβλίο του κι ας κάμει best seller. Κι άμα δε γράφει για να πάρει νόμπελ αλλά για να σώσει τη ψυχή του, ας μάθει πως η ικανοποίηση είναι το ίδιο το γράψιμο κι όχι το μπράβο εκείνου στον οποίο είπε κι αυτός μπράβο χθες. Και ας το πάρουμε όλοι απόφαση πως όλα όσα γράφουμε τυχαίνει δυστυχώς και να έχουν ξαναγραφεί χιλιάδες φορές στην ιστορία της ανθρωπότητας και να έχουν διατυπωθεί απείρως καλύτερα. Δεν μπορεί να είναι λοιπόν αριστούργημα το κειμενάκι που γράψαμε για να ξαλαφρώσουμε, πολύ δε περισσότερο αριστούργημα με καμμιά δεκαριά επίθετα από μπρος στον υπερθετικό.

Αν το καταλάβουμε όλοι αυτό και το στηρίξουμε με τη στάση μας, δεν θα γίνει αυτό το site ανιαρό, όπως πολλές στιγμές ήταν το προηγούμενο. Ούτε θα κινείται σε κλίμα ανάλογο με εκείνο των τριτοκλασάτων λογοτεχνικών συλλόγων.

Κυνικά ίσως όλα αυτά, αλλά αυτή είναι η γνώμη μου. Που μπορεί να είναι και λάθος. Όμως το καλό με τα blogs είναι ότι σου επιτρέπουν να την λες.

Για μια τέτοια προσπάθεια, συμορφώθηκα σε αυτήν την ανάγκη κι όχι στις δημαγωγίες του καθενός, κι ήλθα συρρικνώνοντας πριν το όνομά μου κόβοντας δηλαδή το "τη μυρωδιά την έχει" , αφού τα γράμματα πρέπει να είναι πια το πολύ 32 και συσκευάζοντάς το σαν αρωματικό βότανο έτοιμο για εξαγωγή στην Ευρωπαική Ένωση, γραμμένο με λατινικά γράμματα.