Σύγχρονο εκκλησιαστικό εορτολόγιο

Θεοφάνεια: Κανείς δεν ξέρει τι ακριβώς γιορτάζουμε εκείνη τη μέρα, αλλά όλοι ξέρουν το έθιμο της ρίψης του σταυρού στα παγωμένα νερά χωρίς μπρατσάκια, με την ελπίδα να βρεθεί κάποιος τρελός που θα πηδήξει και θα τον σώσει από βέβαιο πνιγμό. Αυτό το έθιμο δείχνει πόσο μαύρα μεσάνυχτα έχουν οι παπάδες από μάρκετινγκ: Αν μετέφεραν τη γιορτή στις 6 Αυγούστου, τα cross-throwing events σε όλη την επικράτεια θα προσείλκυαν χιλιάδες πιστούς.

Των Τριών Ιεραρχών: Σχολική γιορτή, που μπήκε στο εορτολόγιο μόνο και μόνο για να κάνει την Εκκλησία πιο αρεστή στα παιδιά, γι’αυτήν τη μέρα που γλιτώνουν το σχολείο. Εξετάζεται, μάλιστα, το ενδεχόμενο να γίνει κινητή η εορτή, ώστε να μην πέφτει ποτέ Σαββατοκύριακο. Είναι δύσκολες οι εποχές, μη χάνουμε πελάτες.

2 Φεβρουαρίου: Παλιότερα λεγόταν “της Υπαπαντής”, πλέον λέγεται “της Υφαρπαγής (Δημοσίου Χρήματος και Δημοσίων Εκτάσεων)”. Άλλαξαν οι καιροί…

13 Φεβρουαρίου: Οι άπιστοι, οι μετανάστες και (το χειρότερο) οι καθολικοί γιορτάζουν στις 14 Φεβρουαρίου κάποιον “Άγιο Βαλεντίνο”, αλλά εμείς έχουμε τους δικούς μας αντίστοιχους Αγίους, Ακύλα και Πρίσκυλλα, που γιορτάζουν στις 13 Φεβρουαρίου. Εντάξει, ο Βαλεντίνος είναι πιο πιασάρικος, αλλά πρέπει κι εμείς να προωθήσουμε τα δικά μας παιδιά…

Τσικνοπέμπτη: Μεγάλη εορτή της Χριστιανοσύνης, στην οποία οι πιστοί καταβροχθίζουν με ευλάβεια σεβαστές ποσότητες κρεατικών, ώστε να οπλιστούν με αρκετή χοληστερίνη και αρκετά τριγλυκερίδια για να αντέξουν την επίπονη νηστεία της Σαρακοστής (την οποία ελάχιστοι τηρούν, αλλά την Τσικνοπέμπτη την τηρούν ΟΛΟΙ).

Καθαρά Δευτέρα: Λέγεται “Καθαρά” επειδή οι πιστοί “καθαρίζουν” τον οργανισμό τους από τις κραιπάλες της προ-προηγούμενης εβδομάδας (βλ. Τσικνοπέμπτη), καταναλώνοντας, αντί για τεράστιες ποσότητες κρεατικών, τεράστιες ποσότητες θαλασσινών.

Σαρακοστή: Περίοδος 40 ημερών, κατά τη διάρκεια της οποίας οι πιστοί προσποιούνται ότι νηστεύουν, επιδεικνύοντας σε όλο τον κόσμο την εγκράτειά τους και τις εγκεφαλικές τους βλάβες.

25η Μαρτίου: Διπλή γιορτή για την Ορθοδοξία μας: Αφενός επειδή θυμόμαστε την πολύτιμη συνεισφορά της Εκκλησία στην εποποιία της ελληνικής επανάστασης (αλλά δε θυμόμαστε ότι όση σχέση έχει η διαφήμιση της Vodafone με την ελληνική επανάσταση, άλλη τόση είχε και η Εκκλησία) και αφετέρου επειδή γιορτάζουμε τη μέρα που το Predictor της Θεοτόκου της έβγαλε δύο γραμμές και κατάλαβε ότι ήταν έγκυος. Αν και οι γονείς της δεν χάρηκαν εξίσου, γιατί νόμιζαν ότι ήταν παρθένα.

Μεγάλη Εβδομάδα: Η εβδομάδα αμέσως μετά τη Σαρακοστή, και η πιο θλιμμένη όλης της χρονιάς. Απαγορεύεται αυστηρά το κρέας, η διασκέδαση, οι κωμωδίες, τα κόμικς και οτιδήποτε άλλο μπορεί να υποβαθμίσει την στυλιζαρισμένη θλίψη της Μεγάλης Εβδομάδας. Και ειδικά τη Μεγάλη Παρασκευή. Παράλληλα, επιβάλλεται σε όλους τους πιστούς το μαρτύριο της 35ης προβολής του “Ιησού από τη Ναζαρέτ” στην τηλεόραση, ώστε άπαντες να συμπάσχουν με το Θείο Δράμα. Οι μόνοι που επιτρέπεται να χαίρονται εκείνη τη βδομάδα είναι οι παπάδες, που βλέπουν τα έσοδά τους από τα κεριά να αυξάνονται κατακόρυφα, λόγω της αυξημένης προσέλευσης οπαδών στα γήπεδά τους.

Πάσχα: Η πιο χαρούμενη γιορτή της Χριστιανοσύνης! Μετά από μια περίοδο συσσωρευμένης καντήφλας και εξαναγκασμού, οι πιστοί ξεσπούν και μοιράζονται το χαρμόσυνο μήνυμα της Ανάστασης του Χριστού και γιορτάζουν καταναλώνοντας αυγά, τσουρέκια και μπόλικα αρνιά, που συμβολίζουν τον “Αμνό του Θεού”, Ιησού, που τον “φάγανε” οι Εβραίοι. Μόνο που τα συγκεκριμένα αρνιά είναι μάλλον απίθανο να αναστηθούν.

Του Αγίου Πνεύματος: Το Άγιο Πνεύμα, ως μέλος της Αγίας Τριάδας, έχει κι αυτό τη δική του γιορτή. Βέβαια, από τα μέλη της Αγίας Τριάδας είναι το πιο παραμελημένο, αφού έχει κάνει όλη κι όλη μόλις μία εμφάνιση σε πρωταγωνιστικό ρόλο, κι αυτή στον μουγκό ρόλο ενός περιστεριού. Έτσι, οι πιστοί δεν ξέρουν τι ακριβώς να κάνουν για να τιμήσουν το Άγιο Πνεύμα, και τελικά αποφασίζουν να δώσουν διπλή μερίδα τροφής στο καναρίνι τους.

Δεκαπενταύγουστο: Αντίθετα με τον Χριστό, που τον κλαίμε με μαύρο δάκρυ την Μεγάλη Παρασκευή, η κοίμηση της Θεοτόκου γίνεται σε πολύ πιο χαρμόσυνο κλίμα, με τους πιστούς να τιμούν τη μνήμη της κάνοντας μια βουτιά και γι’αυτήν στη θάλασσα. Επίσης, στη μνήμη της διεξάγονται και οι περίφημες Γονατοδρομίες της Τήνου, κάτι σαν τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Ορθοδοξίας.

Των Αγίων Πάντων: Η μέρα που η Εκκλησία τιμά τη μνήμη των Αγίων που δεν είχαν καλό βύσμα για να γίνουν celebrities Άγιοι, σαν τον Άη Γιάννη και τον Άγιο Δημήτριο, για να έχουν δικές τους γιορτές, αλλά είναι κι αυτοί πολύ σημαντικοί και χρήσιμοι στο χριστιανικό οικοδόμημα, όσο ο δάκος στις ελιές. Επίσης, εντελώς ανεξήγητα, η μέρα που “γιορτάζουν” όσοι είχαν την ατυχία να διαθέτουν κάποιο αρχαιοελληνικό όνομα. Πρώτα τους πολεμάς, μετά τους κάνεις αγίους.

14 Σεπτεμβρίου: Μεγάλη γιορτή, κατά την οποία εορτάζεται η ύψωση του τιμίου σταυρού και του ακόμα πιο τιμίου λαβάρου της Αγίας Λαύρας από τον αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο, σε χριστιανικού χαρακτήρα συγκέντρωση με τίμιο και λογικό αίτημα την αναγραφή του θρησκεύματος στις αστυνομικές ταυτότητες, ώστε να ξεχωρίζουν καλύτερα οι αλλόθρησκοι και να μπορούμε να τους ταλαιπωρούμε πιο εύκολα. Δυστυχώς, οι υπογραφές που μάζεψε για αν υποστηρίξει το αίτημά του δεν θα έφταναν ούτε για να συσταθεί ποδοσφαιρική ομάδα, κι έτσι οι άπιστοι και οι μετανάστες κέρδισαν τη μάχη (αλλά όχι τον πόλεμο).

Της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος: Αν και τείνει να καταργηθεί, αυτή η εορτή υπήρξε για αρκετά χρόνια η σημαντικότερη της Εκκλησίας μας, καθώς αναφέρεται στη μεταμόρφωση που υπέστη η Εκκλησία από τον Σωτήρα της, αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο, από μια ασήμαντη και ανυπόληπτη κρατικοδίαιτη κερδοσκοπική οπισθοδρομική επιχείρηση σε μία φωνακλάδικη κρατικοδίαιτη κερδοσκοπική οπισθοδρομική επιχείρηση. Αλλά αυτός ο τελευταίος ο αρχιεπίσκοπος είναι πολύ low profile και δε συνεχίζει την παράδοση, γαμώτο.

Χριστούγεννα: 25 Δεκεμβρίου, η μέρα που περιμένουν όλα τα παιδιά για να πάρουν τα δώρα τους! Και, δευτερευόντως, η μέρα που γιορτάζουμε τη γέννηση του Χριστού. Βέβαια, αν όντως είχε γεννηθεί Δεκέμβριο σε μια φάτνη, αποκλείεται να είχε επιζήσει – κι αν γλίτωνε από τη μανία του Ηρώδη, θα πήγαινε από κρυοπαγήματα. Αλλά αφού έχουμε βάλει τον “ευαγγελισμό της Θεοτόκου” τον Μάρτιο, πότε να τη βάλουμε να γεννήσει; Την Πρωτομαγιά;