Ήταν κάποτε μια ζούγκλα. Μια όμορφη ζούγκλα, στην οποία ζούσαν πολλά άγρια ζώα. Σε αυτήν τη ζούγκλα ίσχυε, προφανώς, ο νόμος της ζούγκλας: Ο πιο δυνατός είχε πάντα δίκιο, και επομένως έκανε ό,τι ήθελε. Έτσι, σε αυτήν τη ζούγκλα κυβερνούσαν τα λιοντάρια, οι αυτοανακηρυχθέντες "βασιλείς της ζούγκλας". Χάρη στην ελέω Θεού δύναμή τους, τα λιοντάρια μπορούσαν να εξουσιάζουν όλα τα άλλα πλάσματα της ζούγκλας, και τα άλλα ζώα αποδέχονταν αυτή την εξουσία, πιστεύοντας κι αυτά ότι πήγαζε από τον Θεό.

Τα λιοντάρια, λοιπόν, έκαναν ό,τι ήθελαν: 'Ετρωγαν όποιον δεν τους άρεσε, κρατούσαν όλη την τροφή για τον εαυτό τους και δε τη μοιραζόντουσαν με τους υπηκόους τους, οι οποίοι δυσκολευόντουσαν να τα βγάλουν πέρα, και έπαιρναν όλες τις σημαντικές αποφάσεις μόνοι τους, αγνοώντας τις ανάγκες και τις επιθυμίες των άλλων ζώων.

Μετά από αιώνες ολόκληρους βασιλείας των λιονταριών, κάποια στιγμή έγινε το αναπόφευκτο: Όλα τα άλλα ζώα ξεσηκώθηκαν, με σκοπό να διώξουν τους τυράννους από την εξουσία. Η αλήθεια είναι ότι τα ζώα είχαν ξεσηκωθεί κι άλλες φορές, όμως όλες τις προηγούμενες είχαν αποτύχει, γιατί δεν ήταν αρκετά οργανωμένα και συσπειρωμένα. Όμως, εκείνη την περίοδο τα πράγματα είχαν φτάσει στο απροχώρητο. Τα λιοντάρια, όπως συμβαίνει και με οποιονδήποτε έχει στα χέρια του μια απόλυτη εξουσία, τυφλώθηκαν από αυτή την εξουσία και πλέον αποτελούσαν κίνδυνο για τους υπηκόους τους. Κι αυτοί το μόνο που μπορούσαν να κάνουν ήταν να τους εκδιώξουν.

Αν και δεν ήταν και πολύ αισιόδοξα στην αρχή, λόγω των προηγούμενων αποτυχημένων προσπαθειών τους, τελικά τα ζώα κατάφεραν να εκδιώξουν από τη ζούγκλα τους τα λιοντάρια. Ήταν η πρώτη φορά που τα ζώα της ζούγκλας συνειδητοποιούσαν ότι ενωμένα έχουν μεγαλύτερη δύναμη κι από το πιο δυνατό λιοντάρι. Ήταν η πρώτη φορά που ο νόμος της ζούγκλας ανατρεπόταν: Πολλά αδύναμα ζώα έτρεψαν σε φυγή λίγα πανίσχυρα λιοντάρια. Μετά την επιτυχία αυτή ακολούθησε τρικούβερτο γλέντι. Τα ζώα της ζούγκλας τραγουδούσαν ευτυχισμένα το "The Lion Sleeps Tonight" και άλλα χαρούμενα τραγούδια, ελπίζοντας σε ένα καλύτερο μέλλον.

Ποτέ δε συμπάθησα το πρωινό ξύπνημα. Πόσο μάλλον όταν πρόκειται για πρωί Σαββάτου. Ήξερα ότι η μέρα δε θα πήγαινε καλά - φαινόταν από το πρωί.

Κοίταξα αγουροξυπνημένος από την μπαλκονόπορτα. Συννεφιά έξω. "Παράξενο", σκέφτομαι, "χθες δεν είχε ούτε ένα σύννεφο". Αλλά είναι πολύ νωρίς για να σκεφτώ ότι κάτι άλλο μπορεί να συμβαίνει. Ο εγκέφαλός μου χουζουρεύει ακόμα. Κι έτσι απλώς το δέχομαι σαν δεδομένο: Έχει συννεφιά.

Η ώρα πάει 10. Δύο ώρες από την ώρα που ξύπνησα. Κι ακόμα κάθομαι. Βαριέμαι. Αποφασίζω να σηκωθώ και να κάνω μια βόλτα. Μια μεγάλη βόλτα, να περάσει η ώρα.

Το επόμενο πρωί, όταν τα ζώα της ζούγκλας ξύπνησαν, βρέθηκαν μπροστά στο πρώτο πρόβλημα της νέας τους εποχής: Εντάξει, τα διώξαμε τα λιοντάρια - και τώρα; Ποιος θα κυβερνήσει τώρα;

Αμέσως, δημιουργήθηκαν δύο απόψεις: Η μία υποστήριζε ότι θα έπρεπε να διατηρηθεί η δομή της διακυβέρνησης των λιονταριών, δηλαδή να υπάρχουν ένα ή περισσότερα ζώα που να παίρνουν τις αποφάσεις και να διαχζειρίζονται τον πλούτο της ζούγκλας, αλλά με τη διαφορά ότι αυτά τα ζώα θα τα ψήφιζαν οι ίδιοι οι κάτοικοι της ζούγκλας. Η άλλη αντέτεινε ότι οι αιώνες σκλαβιάς από τα λιοντάρια είχαν πια φτάσει στο τέλος τους και στη νέα εποχή θα έπρεπε όλα τα ζώα να είναι ίσα και όλος ο πλούτος της ζούγκλας να ανήκει σε όλους. Επρόκειτο για δύο εκ διαμέτρου αντίθετες απόψεις.

Σύντομα, η ζούγκλα χωρίστηκε στα δύο. Οι ζηλωτές της κάθε άποψης διαπληκτίζονταν καθημερινά μεταξύ τους, και δεν άργησε να ξεσπάσει εμφύλιος πόλεμος, ο οποίος κράτησε χρόνια ολόκληρα. Στο τέλος, επικράτησε η πρώτη άποψη, η οποία είχε και τη στήριξη των λιονταριών, που είχαν την ελπίδα ότι θα μπορούσαν να επιστρέψουν στην εξουσία κάποια στιγμή.

Μ'αυτά και μ'αυτά, ήρθε η ώρα των εκλογών. Όλα τα ζώα της ζούγκλας κλήθηκαν να ψηφίσουν τον υποψήφιο που πίστευαν ότι θα τους εκπροσωπούσε καλύτερα και θα διαχειριζόταν καλύτερα τα πράγματα της ζούγκλας. Ναι, αλλά ποιοι ήταν οι υποψήφιοι;

Αυτό ήταν ένα σοβαρό πρόβλημα. Γιατί υπήρχαν έξυπνα, ικανά και τίμια ζώα, τα οποία θα μπορούσαν να διοικήσουν ενάρετα τη ζούγκλα. Όμως αυτά τα ζώα είτε δεν ήταν συμπαθή στα υπόλοιπα (κανείς δε συμπαθεί τους ξερόλες), είτε δεν ήθελαν να μπλεχτούν με κάτι τέτοιο, είτε δεν συμπαθούσαν το ένα το άλλο και δεν ήθελαν να συνεργαστούν μεταξύ τους. Αντίθετα, οι ύαινες, τα πιο μοχθηρά ζώα της ζούγκλας, έβαλαν σε εφαρμογή ένα πονηρό σχέδιο: Βλέποντας ότι κανένα από τα τίμια ζώα δεν σκόπευε να θέσει υποψηφιότητα (και αυτά που θα έθεταν δεν θα έπαιρναν πολλές ψήφους), συνεργάστηκαν μεταξύ τους (πάντα έτσι δε γίνεται; Οι κακοί να συνεργάζονται υπέροχα μεταξύ τους και οι καλοί να τρώγονται με τα ρούχα τους;) και δημιούργησαν 3-4 διαφορετικά κόμματα, τα οποία δήθεν είχαν αντιπαλότητα μεταξύ τους, ενώ στην πραγματικότητα ήταν όλοι φίλοι και συνεργάτες. Έτσι, όποιο κόμμα και να ψήφιζαν τα ζώα της ζούγκλας, πάλι οι ίδιοι θα κυβερνούσαν.

Οι υποψήφιες ύαινες έταζαν λαγούς με πετραχήλια στα σαρκοφάγα ζώα, γκαζόν και χόρτα στα φυτοφάγα και γενικά υπόσχονταν πολλά πράγματα. Παράλληλα, κατηγορούσαν δήθεν η μία την άλλη για διάφορα πράγματα, κάνοντας τα άλλα ζώα να πιστέψουν ότι όλες ενδιαφέρονταν για το καλό του τόπου. Όλα τα ζώα έσπευσαν να ασκήσουν το εκλογικό τους δικαίωμα, τώρα που το είχαν για πρώτη φορά. Και πρώτο κόμμα βγήκε - μαντέψτε! - ένα από τα κόμματα που δημιούργησαν οι ύαινες. Πλέον, ο νόμος της ζούγκλας είχε ανατραπεί εντελώς: Δεν κέρδιζε πλέον ο πιο δυνατός, αλλά ο πιο πονηρός.

Τα ζώα της ζούγκλας ένιωθαν για πρώτη φορά ελεύθερα. Πλέον, είχαν έναν ηγέτη που τα ίδια είχαν επιλέξει, ο οποίος ήταν ουσιαστικά ένας από αυτούς, θεωρητικά καταλάβαινε τα προβλήματά τους και μοίραζε υποσχέσεις για ένα καλύτερο μέλλον. Ναι, αλλά ήταν όντως ελεύθερα;

Η πρώτη διακυβέρνηση των μοχθηρών ζώων δεν ήταν και τέλεια. Οι ύαινες διόρισαν συγγενείς και φίλους τους στα κυβερνητικά αξιώματα, έκλεβαν χρήματα από τα ταμεία της ζούγκλας και γενικά ενδιαφερόντουσαν περισσότερο για τους εαυτούς τους, παρά για τα άλλα ζώα - όχι ακριβώς αυτό που περίμεναν τα ζώα της ζούγκλας όταν τις ψήφιζαν.

Κι όμως, τα ζώα-ψηφοφόροι δεν παραπονιόντουσαν. Γιατί μπορεί η κυβέρνηση να έκανε αυθαιρεσίες, έκανε όμως και καλά πράγματα: Έφτιαξε δρόμους στη ζούγκλα, δημιούργησε δουλειές, γενικά υπήρχε ευημερία. Μπορεί να μην ήταν όλα τα ζώα πλούσια, αλλά τουλάχιστον μπορούσαν πια να ζουν αξιοπρεπώς. Μπορούσαν να ερωτεύονται...

...μπορούσαν να κάνουν πλάκες...

...τέλος πάντων, ένιωθαν ευτυχισμένα. Κι ας ήξεραν ότι οι ύαινες δεν έκαναν την τέλεια διακυβέρνηση. Κι έτσι, τις ξαναψήφισαν.

Βγαίνω στον δρόμο και καταλαβαίνω ότι κάτι δεν πάει καλά. Μια περίεργη μυρωδιά είναι διάχυτη παντού. Δεν μπορώ να την προσδιορίσω. Ο ήλιος έχει μια απόκοσμη λάμψη, λες και παλεύει να φωτίσει το δρόμο κόντρα σε μια πανίσχυρη σκιά. Σκέφτομαι μήπως έχει έκλειψη ηλίου, αλλά το απορρίπτω. Θα το ήξερα. Δεν καταλαβαίνω. Και μετά κοιτάζω στον ουρανό. Και τα καταλαβαίνω όλα.

Ωστόσο, δεν άργησε μετά από μερικά χρόνια να συμβεί το αναπόφευκτο: Οι ύαινες ξέφυγαν από τον έλεγχο, παρασυρμένες από την εξουσία που είχαν στις πατούσες τους. Όπως και τα λιοντάρια παλιότερα, έτσι και οι ύαινες είχαν πάψει πια να ασχολούνται με τα άλλα ζώα και εκμεταλλευόντουσαν τη εξουσία για να πλουτίσουν. Άρχισαν να ακούγονται οι πρώτες γκρίνιες από κάποια ζώα, κάποιες χλιαρές διαμαρτυρίες. Αλλά τίποτα το ιδιαίτερο. Στις επόμενες εκλογές, τα ζώα ψήφισαν ένα άλλο κόμμα, το οποίο ευαγγελιζόταν αλλαγή και διαφάνεια, όμως κι αυτό το είχαν δημιουργήσει οι ύαινες. Κι έτσι δεν άλλαξε τίποτα.

Αντίθετα, τα πράγματα γίνονταν όλο και χειρότερα. Η εκάστοτε κυβέρνηση επιδιδόταν σε κάθε είδους αυθαιρεσίες και τα μέλη της πλούτιζαν απροκάλυπτα, την ίδια στιγμή που τα άλλα ζώα άρχιζαν πάλι να δυσκολεύονται να τα βγάλουν πέρα. Τα ζώα της ζούγκλας διαμαρτύρονταν, αλλά δεν άλλαζε τίποτα. Όμως, η κατάσταση μύριζε μπαρούτι...

Κάποια στιγμή, η βόμβα εξερράγη: Ένα τσιράκι της κυβέρνησης, χωρίς κανέναν απολύτως λόγο, σκότωσε εν ψυχρώ το μικρό ενός ελαφιού, τόσο μικρό που δεν είχε ακόμα απογαλακτιστεί. Η βαρβαρότητα αυτού του φόνου εξόργισε τα άλλα ζώα, τα οποία διαμαρτυρήθηκαν πιο έντονα από ποτέ. Η ζούγκλα ήταν σε κατάσταση πολιορκίας για μέρες ολόκληρες. Τα ζώα, με αφορμή το θάνατο του μικρού ελαφιού, βρήκαν τον τρόπο να εκφράσουν και τη γενικότερη δυσαρέσκειά τους για τους χειρισμούς της κυβέρνησης.

"

Μαντεύετε τι έγινε μετά; Φαντάζομαι πως ναι: Οι ύαινες γλυκάθηκαν από τα λεφτά που τους απέφερε όλη αυτή η ιστορία και βάλθηκαν να κάψουν κι άλλα δάση, μέχρι που η ζούγκλα απογυμνώθηκε τελείως από το πράσινο. Έμειναν μόνο κανά-δυο δάση, τα οποία τα ζώα ορκίστηκαν ότι θα προστάτευαν με όλες τους τις δυνάμεις, γιατί χωρίς αυτό θα δυσκόλευε αφάνταστα η ζωή τους.

Κι έτσι, φτάνουμε στο σήμερα. Το ένα από τα δύο δάση που απέμειναν έχει πιάσει φωτιά. Μεγάλη φωτιά, καταστρέφεται ολοσχερώς. Κινδυνεύουν οι ζωές αρκετών κατοίκων της ζούγκλας, καίγονται οι φωλιές τους. Η κατάσταση είναι τραγική.

Φωτιά! Πάλι, ρε πούστη; Τι βρήκαν πάλι να κάψουν; Τι έμεινε, τέλος πάντων να κάψουν; Κανείς δεν ενδιαφέρεται πια για τα δάση;

Κοιτάζω πάλι στον ουρανό. Κοιτάζω δεξιά.

Κοιτάζω αριστερά.

Ενστικτωδώς, αρχίζω να κινούμαι προς τον γαλάζιο ουρανό, προς τα αριστερά. Δεν ξέρω που πάω, δε με ενδιαφέρει. Έτσι κι αλλιώς δεν είχα προορισμό. Δεν είχα, όμως, και ένα τεράστιο σύννεφο καπνού να με κυνηγά, να απειλεί να καλύψει ολόκληρο τον ουρανό με γκρίζο. Έχω ανάγκη το γαλάζιο. Επιταχύνω το βήμα μου. Προσπαθώ να μην κοιτάζω προς τα πάνω. Μόνο μπροστά. Το mp3 παίζει επίμονα τον "Μπαγάσα", κι αναρωτιέμαι αν αυτό είναι κάποιο γαλαξιακό μήνυμα που δεν αδυνατώ να αποκρυπτογραφήσω.

Γιατί ρε πούστη; Γιατί κανείς δεν προστατεύει τα δάση; Οικοπεδοφάγοι και εμπρηστές πάντα θα υπάρχουν. Αλλά γιατί δεν τους εμποδίζει κανένας; Γιατί τους αφήνουμε να κάνουν ό,τι θέλουν;

Δεν πάει άλλο. Πρέπει επιτέλους να γίνει μια εξέγερση. Να ξεσηκωθούμε όλοι, να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας. Δε γίνεται να αφήνουμε τις ζωές μας στο έλεος του κάθε ανίκανου. Ήρθε η ώρα να ξεσηκωθούμε.

Υπάρχουν δύο επιλογές για τα ζώα της ζούγκλας. Είτε θα εξεγερθούν, ακολουθώντας το παράδειγμα των προγόνων τους και συνειδητοποιώντας την απίστευτη δύναμη που έχουν αν ενωθούν όλα μαζί, είτε θα αφήσουν την κατάσταση να συνεχιστεί πάλι, μέχρι να συμβεί η επόμενη καταστροφή.

Εσείς τι λέτε ότι θα κάνουν τελικά τα ζώα της ζούγκλας;

Γυρίζω σπίτι μετά από δύο ώρες. Πονάνε τα πόδια μου. Τα μαλλιά μου είναι καλυμμένα από στάχτες - σαν τον Νικοπολίδη έγινα. Κάνω ένα μπάνιο και μετά κάθομαι στην τηλεόραση. Όλα τα κανάλια δείχνουν τις φωτιές.

"Κάτι πρέπει να γίνει", λέω απογοητευμένος. Και γυρίζω πλευρό και κοιμάμαι.

Ξυπνήστε με όταν αλλάξει ο κόσμος. Ή έστω ξυπνήστε με όταν θα θέλετε να τον αλλάξουμε μαζί.

ΛΕΝΕ: "Το ότι κερδίσαμε σήμερα δε σημαίνει ότι εξασφαλίσαμε και την πρόκριση, υπάρχει και ο επαναληπτικός, στον οποίο πρέπει να είμαστε συγκεντρωμένοι και προσεκτικοί"

ΕΝΝΟΟΥΝ: "Καλά, αυτοί είναι τόσο άσχετοι που ούτε τα κορδόνια τους δεν μπορούν να δέσουν! Άλλα τόσα θα φάνε στη ρεβάνς!"

ΛΕΝΕ: "Δεν ήμασταν καλοί σήμερα, αλλά υπάρχει και ο επαναληπτικός αγώνας, στον οποίο θα είμαστε καλύτεροι και θα παλέψουμε για την πρόκριση"

ΕΝΝΟΟΥΝ: "Χάλια η ομάδα, λέμε, δεν έχουμε στον ήλιο μοίρα. Κάτσε τουλάχιστον να κρατήσω τη δουλειά μου μέχρι τον επαναληπτικό, και μετά βλέπουμε"

ΛΕΝΕ: "Είναι μια δύσκολη κλήρωση, αλλά εμείς θα δώσουμε το 100% των δυνατοτήτων μας για να πάρουμε την πρόκριση"

ΕΝΝΟΟΥΝ: "Σκατά, δεν περνάμε ούτε με διαιτησία 80-20. Αλλά τουλάχιστον δεν μπορεί κανένας να μας την πει. Την έσωσα τη δουλειά μου για την ώρα"

ΛΕΝΕ: "Η κλήρωση δεν είναι τόσο εύκολη όσο φαίνεται, ο αντίπαλός μας κρύβει παγίδες και θα πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί"

ΕΝΝΟΟΥΝ: "Σας καλούμε όλους το βράδυ στον Βέρτη, όπου θα γιορτάσουμε την διαφαινόμενη πρόκρισή μας! Θα το κάψουμε!"

ΛΕΝΕ: "Είμαι ικανοποιημένος από την προσπάθεια των παικτών μου, παρά την ήττα"

ΕΝΝΟΟΥΝ: "Έχουν να φάνε ένα χέσιμο μετά τη συνέντευξη τύπου, οι χαραμοφάηδες..."

ΛΕΝΕ: "Δε θέλω να μιλήσω για τη διαιτησία"

ΕΝΝΟΟΥΝ: "Θέλω να μιλήσω για το ότι μας έσφαξε το κοράκι σήμερα, αλλά δε θέλω να πληρώσω πρόστιμο μετά"

ΛΕΝΕ: "Μπορεί να είμαστε 15 βαθμούς μακριά από την κορυφή, αλλά το πρωτάθλημα δεν έχει χαθεί ακόμα"

ΕΝΝΟΟΥΝ: "Σας παρακαλώ, οπαδοί της ομάδας, μη με λυντσάρετε από τώρα, περιμένετε να τελειώσει το πρωτάθλημα, να απολυθώ, να πάω πίσω στη χώρα μου και μετά κάντε ντου στους παίκτες"

ΛΕΝΕ: "Η ομάδα χρειάζεται χρόνο ακόμα για να δέσει"

ΕΝΝΟΟΥΝ: "Χρειάζομαι χρόνο ακόμα για να βρω μια ενδεκάδα της προκοπής να κατεβάσω"

ΛΕΝΕ: "Το επεισόδιο με τον Χ παίκτη θεωρείται λήξαν και θα είναι κανονικά στην αποστολή για το επόμενο παιχνίδι"

ΕΝΝΟΟΥΝ: "Άμα παίξει το κωλοπαίδι, εμένα να μου τρυπήσετε τη μύτη με κομπρεσέρ"

ΛΕΝΕ: "Η ήττα μας στο φιλικό δε σημαίνει τίποτα, τα φιλικά γίνονται για να δούμε κάποια πράγματα και να διορθώσουμε τα λάθη μας"

ΕΝΝΟΟΥΝ: "Καλά, άμα παίζουμε έτσι στα φιλικά, που οι άλλοι είναι χαλαροί, στα επίσημα θα μαζεύουμε πεντάρες"

ΛΕΝΕ: "Η ομάδα είναι πλήρης σε όλες τις θέσεις, δεν χρειαζόμαστε μεταγραφές"

ΕΝΝΟΟΥΝ: "Ήταν ένας Γερμανός, ένας Ιταλός κι ένας Πόντιος..."

ΛΕΝΕ: "Αξίζαμε κάτι παραπάνω από το σημερινό παιχνίδι"

ΕΝΝΟΟΥΝ: "Αξίζαμε να φάμε κι άλλα γκολ στο σημερινό παιχνίδι"

ΛΕΝΕ: "Αναλαμβάνω προσωπικά την ευθύνη για την ήττα"

ΕΝΝΟΟΥΝ: "Θα τα πεθάνω στην προπόνηση τα μουνόπανα, ρεζίλι με κάνανε"

ΛΕΝΕ: "Θέτω την παραίτησή μου στη διάθεση της διοίκησης"

ΕΝΝΟΟΥΝ: "Έλα, ρε παιδιά, μια πλακίτσα κάναμε, δεν πιστεύω να τη δεχτείτε, ε;"

ΛΕΝΕ: "Παρά τη νίκη μας, πρέπει να μείνουμε προσγειωμένοι, γιατί έχουμε δύσκολο πρόγραμμα στη συνέχεια"

ΕΝΝΟΟΥΝ: "Τους σκίσαμε! Είμαστε και γαμώ τις ομάδες! Φέρτε μας την Μπαρτσελόνα να τη λιώσουμε!"

ΛΕΝΕ: "Χρειαζόμαστε την υποστήριξη του κόσμου μας στο επόμενο κρίσιμο παιχνίδι"

ΕΝΝΟΟΥΝ: "Γουστάρω τρελά να ακούω 30.000 καμένους τύπους να βρίζουν τη μάνα μου!"

ΛΕΝΕ: "Πιστεύω ότι ο Χ παίκτης θα βοηθήσει πολύ την ομάδα φέτος"

ΕΝΝΟΟΥΝ: "Ας τολμήσει να μου κουνηθεί ο σκατόφλωρος, και θα βλέπει τα ματς από τον καναπέ του"

ΛΕΝΕ: "Σημασία έχει να κερδίζει η ομάδα, όλα τα άλλα είναι δευτερεύοντα"

ΕΝΝΟΟΥΝ: "Δεν πα' να χασμουριέται ο κόσμος στην εξέδρα από τη βαρεμάρα; Σημασία έχει να κερδίζουμε όλα τα ματς 1-0 στο 90"

ΛΕΝΕ: "Οι προπονητές δεν παίζουν μπάλα, η σημερινή επιτυχία είναι αποκλειστικά των παικτών μου"

ΕΝΝΟΟΥΝ: "Είδατε; Όχι μόνο είμαι προπονηταράς, αλλά είμαι ΚΑΙ μετριόφρων!"

ΛΕΝΕ: "Συγχαρητήρια στην αντίπαλη ομάδα για τη σημερινή τους νίκη"

ΕΝΝΟΟΥΝ: "Στον επόμενο γύρο που σας παίζουμε εντός έδρας θα σας πάρουμε τα σώβρακα"

Μου φαίνεται ότι το Χαλάνδρι θα γίνει η αγαπημένη μου περιοχή για φωτογραφίες! Έχει πολύ υλικό. Για την ώρα, σας έχω 6 φωτογραφίες από το Χαλάνδρι, στην περιοχή που είναι όλα τα μαγαζιά. Κάτι μου λέει ότι θα έχουμε κι άλλες σύντομα.

(σε καρτοτηλέφωνο στο Χαλάνδρι. Ο Χριστός σε ανοιχτή ακρόαση.)

(Πολύ συχνό φαινόμενο στην περιοχή το συγκεκριμένο. Εγώ μπορώ να είμαι το Ecstacy;)

(σε ένα στενό στο Χαλάνδρι. Από τα αγαπημένα μου. Πολύ καλό stencil. Μπράβο, παιδιά.)

(Χαλάνδρι πάλι. Να γιατί μου αρέσουν οι τοίχοι: Γιατί κάνουν ερωτήσεις που οι άνθρωποι φοβούνται να κάνουν.)

(λίγο πιο κάτω από το προηγούμενο. Ο Νταρθ Βέιντερ το ξέρει;)

(στον ίδιο τοίχο με το προηγούμενο. Εγώ τόσα χρόνια κυνηγάω το αδύνατο, αλλά παραμένω χοντρός ρε γαμώτο. Τι κάνω λάθος;)

Επειδή πολλοί στις μέρες μας "αναγκάζονται" να εκδώσουν ανακοινώσεις στις οποίες διαψεύδουν κάτι που ανέφερε ο Τύπος, κάτι που δήλωσε κάποιος άλλος ή τέλος πάντων κάποια φήμη που συνήθως αληθεύει αλλά δεν θέλουν οι ίδιοι να αληθεύει, σας παρουσιάζω σήμερα ένα πολύ απλό πρότυπο, με βάση το οποίο μπορείτε να φτιάξετε πολύ εύκολα και γρήγορα τη δική σας δήλωση διάψευσης, η οποία θα θολώσει για αρκετό καιρό τα νερά και, μέχρι να αποκαλυφθεί ότι τελικά αυτό που σας προσάπτουν είναι αλήθεια, θα το έχουν ξεχάσει όλοι και δε θα ασχοληθεί κανένας. Ή απλά θα φτιάξετε άλλη μία δήλωση διάψευσης - δεν είναι υπέροχος ο τρόπος που δουλεύει το σύστημα;

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΔΙΑΨΕΥΣΗΣ

Απευθύνομαι _____(1)_______, μετά από _______(2)________, σύμφωνα με την/το οποία/ο _________(3)________ . Πρόκειται για _______(4)_______ που προέρχεται από _______(5)______, σε μια προσπάθεια να ______(6)________ . Φυσικά, ______(7)______ και το μόνο που έχω να πω για τους συκοφάντες είναι _____(8)______.

(1)

στον ελληνικό λαό
στους πολίτες αυτής της χώρας
στους πελάτες της εταιρείας
στους ψηφοφόρους μου
στους οπαδούς της ομάδας

(2)

ένα δημοσίευμα (ή μία σειρά δημοσιευμάτων)
μια φήμη που κυκλοφόρησε
μια δήλωση που έγινε
μία εκπομπή γνωστού δημοσιογράφου
μία "αποκάλυψη" ενός blog

(3)

σκοπεύω να παραιτηθώ από τη θέση μου
εμπλέκομαι σε πολιτικό σκάνδαλο
έχω εξώγαμο παιδί
δέρνω την/τον γυναίκα/άντρα μου
χρεωκόπησε η εταιρεία μου

(4)

μια απόπειρα δυσφήμησης
μια σειρά από ψέματα
κακόβουλες και ανυπόστατες φήμες
ασύστολα ψεύδη
προπαγάνδα

(5)

την αντιπολίτευση
μερίδα του Τύπου
τους πολιτικούς μου αντιπάλους
τους αναρχικούς
τους γνωστούς-αγνώστους bloggers

(6)

πλήξουν το πολιτικό μου προφίλ
με διαβάλουν στο πανελλήνιο
βλάψουν την υστεροφημία μου
περάσουν την δική τους πολιτική ατζέντα
με βγάλουν από τη μέση

(7)

επιφυλλάσσομαι των δικαιωμάτων μου
θα καταθέσω μήνυση κατά παντός υπευθύνου
δε θα μείνω με σταυρωμένα χέρια
η συκοφαντία δεν θα περάσει ατιμώρητη
όλος ο κόσμος ξέρει ότι είμαι "καθαρός"

(8)

ότι αργά η γρήγορα θα λάμψει η αλήθεια
"τέρμα τα ψέματα"
ότι ο καιρός θα αποκαλύψει τα ψεύδη τους
ότι θα τα ξαναπούμε στα δικαστήρια
ότι το μαχαίρι θα φτάσει στο κόκαλο

Λοιπόν, να κάτι που ελάχιστοι από εσάς έχετε φανταστεί: Ο πρωθυπουργός μας έχει πολλά κοινά με τον Θεό. Ξέρετε, τον γνωστό, της Βίβλου. Ναι, αλήθεια σας λέω! Δε με πιστεύετε; Πολύ καλά, λοιπόν, δε μου αφήνετε άλλη επιλογή: Θα σας παρουσιάσω μια εικονική μονομαχία δέκα σημείων μεταξύ αυτών των δύο, για να δείτε πόσο μοιάζουν. Είστε έτοιμοι;

FΙGHΤ!

Rοund 1

Ο Θεός χρειάστηκε 6 μέρες για να δημιουργήσει τον κόσμο. Την έβδομη ξεκουράστηκε.

Ο Καραμανλής χρειάστηκε λιγότερα από 6 χρόνια για να διαλύσει την Ελλάδα. Τον έβδομο χρόνο θα ξεκουραστεί (αναγκαστικά).

Συμπέρασμα: Πόντος για τον Θεό, επειδή ήταν πιο γρήγορος.

Rοund 2

Ο Θεός (εννοείται ο Πατέρας, έτσι;) είναι μέρος της ομοουσίας και αδιαιρέτου Αγίας Τριάδας: Πατήρ, Υιός και Άγιο Πνεύμα.

Ο Καραμανλής (εννοείται ο ανιψιός, έτσι;) είναι μέρος της ομοουσίας και αδιαιρέτου Αγίας Τριάδας: Καραμανλήδες, Παπανδρέου, Μητσοτάκηδες.

Συμπέρασμα: Πόντος για τον Καραμανλή, γιατί το Άγιο Πνεύμα δεν πιάνεται (αφού είναι άυλο), και άρα της βιβλικής Αγίας Τριάδας της κάνει τα τρία δύο.

Rοund 3

Ο Θεός εκδίωξε από την Εδέμ τον Αδάμ και την Εύα επειδή υπέπεσαν στο προπατορικό αμάρτημα, τρώγοντας ένα μήλο.

Ο Καραμανλής εκδίωξε από την κυβέρνηση τον Ρουσόπουλο και τον Βουλγαράκη επειδή υπέπεσαν στο προπατορικό πολιτικό αμάρτημα, τρώγοντας τα λεφτά του δημοσίου.

Συμπέρασμα: Πόντος για τον Καραμανλή, γιατί ο Θεός εξάντλησε την αυστηρότητά του χωρίς λόγο. Σκορ 1-2 για τον πρωθυπουργό μας (όλε!).

Rοund 4

Ο μεγαλύτερος αντίπαλος του Θεού είναι ένας εκπεσών άγγελος (ο Σατανάς)

Ο μεγαλύτερος αντίπαλος του Καραμανλή είναι ένας εκπεσών νεοδημοκράτης (ο Μανώλης)

Συμπέρασμα: Πόντος για τον Θεό, γιατί πιο εύκολα τα βάζεις με τον ίδιο τον Σατανά, παρά με τον Μανώλη άμα τα πάρει.

Rοund 5

Ο Θεός δεν έχει δώσει σημάδια της ύπαρξής του εδώ και χιλιάδες χρόνια, αλλά οι πιστοί του περιμένουν τη Δευτέρα Παρουσία.

Ο Καραμανλής δεν έχει δώσει σημάδια της ύπαρξής του εδώ και κάτι μήνες, αλλά οι πιστοί του ψηφοφόροι και αυλικοί περιμένουν τη Δεύτερη Επανεκλογή.

Συμπέρασμα: Πόντος για τον Θεό, γιατί πιο πιθανό είναι να γίνει η Συντέλεια του κόσμου, παρά να επανεκλεγεί ο Καραμανλής. 3-2, μπροστά ο Παντοδύναμος.

Rοund 6

Ο Θεός, για να κάνει τους ανθρώπους να πιστέψουν σε αυτόν, θυσίασε τον γιο του.

Ο Καραμανλής, για να κάνει τους ψηφοφόρους να πιστέψουν σε αυτόν, κάθε τόσο 'θυσιάζει' την Νατάσα.

Συμπέρασμα: Πόντος για τον Καραμανλή, γιατί αυτός μπορεί να θυσιάζει τη Νατάσα όποτε γουστάρει, ενώ ο Χριστός θυσιάστηκε (και αναστήθηκε) μόνο μια φορά.

Rοund 7

Κατά την Δευτέρα Παρουσία, μεγάλες συμφορές θα συμβούν στον κόσμο, μέχρι να έλθει η Βασιλεία του Θεού.

Κατά τη Δευτέρα μετά τις εκλογές, μεγάλες συμφορές θα συμβούν στην Νέα Δημοκρατία, όταν θα έρθει η Βασιλεία του Γιωργάκη.

Συμπέρασμα: Πόντος για τον Θεό, γιατί στην περίπτωσή του υπάρχει χάπι εντ. 4-3, προβάδισμα και πάλι για το φαβορί.

Rοund 8

Όταν ο λαός του πείνασε, ο Θεός του έστειλε μάννα εξ ουρανού.

Όταν ο λαός του πείνασε, ο Καραμανλής του έστειλε τα φουσκωμένα εκκαθαριστικά της εφορίας.

Συμπέρασμα: Πόντος για τον Θεό, γιατί το μάννα τρώγεται. 5-3 το σκορ για τον Παντοδύναμο.

Rοund 9

Ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο κατ'εικόνα και καθ'ομοίωσίν του.

Ο Καραμανλής έκανε την Ελλάδα κατ'εικόνα και καθ'ομοίωσίν του (κοινώς, σαν τα μούτρα του).

Συμπέρασμα: Ισοπαλία, γιατί κι οι δύο σκατά τα κάνανε.

Round 10

Χιλιάδες πιστοί προσεύχονται καθημερινά στον Θεό για να λυθούν τα προβλήματά τους, αλλά δεν παίρνουν απάντηση.

Χιλιάδες Έλληνες διαμαρτύρονται καθημερινά στον Καραμανλή για να λυθούν τα προβλήματά τους, αλλά δεν παίρνουν απάντηση.

Συμπέρασμα: Πόντος για τον Καραμανλή, γιατί αυτός τουλάχιστον εμφανίζεται μια στο τόσο και λέει δυο-τρεις μαλακίες να έχει ο κόσμος να ασχολείται.

Τελικό σκορ: 5-4 υπέρ του Θεού. Εντάξει, νίκησε το φαβορί. Αλλά ήταν σκληρή μάχη.

Με τους γιατρούς δεν είχα ποτέ ιδιαίτερα καλή σχέση. Κι αν κάποτε ο λόγος ήταν ότι σιχαινόμουν τα εμβόλια και την εξέταση με το ξυλάκι στη γλώσσα (που μου φέρνει αηδία ακόμα και σήμερα), σήμερα θα έπρεπε αυτή η σχέση θεωρητικά να έχει βελτιωθεί. Θεωρητικά. Γιατί στην πραγματικότητα τους αντιπαθώ λίγο λιγότερο από τους μπάτσους, άντε κι από τους δικηγόρους.

Μην αρχίσετε τα “δεν είναι όλοι έτσι, οι λίγοι βγάζουν το κακό όνομα στους πολλούς, σ’όλα τα επαγγέλματα υπάρχουν καλοί και κακοί” και τέτοια, τα ξέρω αυτά. Μπορεί και να είναι δικό μου το πρόβλημα, να είμαι προκατειλημμένος μαζί τους, αλλά δεν έχω γνωρίσει ποτέ στη ζωή μου έστω και έναν γιατρό που να εμπιστευτώ απόλυτα (να φανταστείτε ότι δικηγόρο έχω γνωρίσει!).

Θα σας περιγράψω την περιπέτεια που πέρασα, εξαιτίας ενός τέτοιου Inglorious Docter, και βγάλτε τα δικά σας συμπεράσματα. Θα προσπαθήσω να είμαι σύντομος, και λογικά θα αποτύχω, όπως και τις άλλες φορές που το επιχείρησα.

Όλα ξεκίνησαν την περασμένη Κυριακή, όταν εντελώς ανεξήγητα άρχισα να κρυώνω, την ώρα που έβλεπα σε DVD το “Seven Pounds” με τον Γουιλ Σμιθ (πολύ καλή ταινία, αγαπάμε Γουιλ από την εποχή του “Fresh Prince of Belair". Άσχετο). Λέω “εντελώς ανεξήγητα”, γιατί έκανε αυγουστιάτικη ζέστη και δεν είναι και πολύ συνηθισμένο ένας άνθρωπος να τουρτουρίζει από το κρύο στα μέσα του Αυγούστου.

Την εξήγηση την έδωσε το θερμόμετρο: 37.8 – νέο ατομικό ρεκόρ για το 2009, αλλά πολύ μακριά από το περσινό, όταν έπαθα γαστρεντερίτιδα στον Στρατό και άγγιξα το 39.

Τέλος πάντων, πήρα ένα αντιπυρετικό και ησύχασα. Μπορεί και να μου πέρναγε και χωρίς χάπι – υπάρχει καταγεγραμμένη η περίπτωση που με έπιασαν άγρια ρίγη στο ημίχρονο του αγώνα Ολυμπιακός-Γιουβέντους, όταν ακόμα ο Ολυμπιακός κέρδιζε, και στο τέλος, μετά το γκολ του Κόντε, μου πέρασαν από μόνα τους, προφανώς φοβούμενα την οργή μου. Και πολύ καλά έκαναν.

Στο θέμα μας. Το επόμενο πρωί δεν ήμουν και πολύ καλά. Πόναγε λίγο ο λαιμός, ένιωθα σαν να είχε περάσει οδοστρωτήρας πάνω από το κεφάλι μου, τέτοια απλά πραγματάκια. Αλλά κατά τ’άλλα μια χαρά. Από τα συμπτώματα είχα ήδη καταλήξει στο συμπέρασμα ότι είχα ένα απλό κρύωμα, από αυτά που όλος ο κόσμος παθαίνει κατά καιρούς και κανείς δεν ανησυχεί μήπως πεθάνει από αυτό. Αλλά έλα που διανύουμε περίοδο τρομοκρατίας και όλοι νομίζουν ότι με το πρώτο φτάρνισμα έχουν πάθει την γρίπη των χοίρων και πρέπει να μείνουν σε καραντίνα για να μη μολύνουν και τους άλλους! Έτσι, αναπόφευκτα μου πέρασε κι εμένα απ’το μυαλό ότι μπορεί να την είχα πατήσει τελικά και να μην είχα ανοσία στη γρίπη (ως γνωστό γουρούνι), και άρχισα να σκέφτομαι να συντάξω τη διαθήκη μου. Αλλά μετά θυμήθηκα ότι δεν έχω τίποτα να αφήσω σε κανέναν, και τα παράτησα.

Ωστόσο, ήταν φανερό ότι αυτό που είχα πάθει ΔΕΝ ήταν γρίπη. Γιατί ούτε επίμονο πυρετό είχα (με ένα αντιπυρετικό εξαφανίστηκε), ούτε βήχα ή έστω δύσπνοια, ούτε καν πονοκέφαλο. Μέχρι το βράδυ εκείνης της μέρας, όμως, εμφανίστηκε ένα άλλο περίεργο σύμπτωμα: Ένας πόνος στα μάτια, κάθε φορά που κινούσα τις κόρες των ματιών στις άκρες τους. Δεν ήταν και κανένας φρικτός πόνος, αλλά ένιωθα σαν να νύσταζα όλη μέρα, ενώ δεν ήθελα να κοιμηθώ. Παράξενα πράγματα.

Πρωί Τρίτης: Τα ίδια, συν κάτι καινούργιο: Μια μύτη τελείως βουλωμένη, να μην περνάει ούτε μόριο αέρα από μέσα της. Και ο πόνος στα μάτια ακάθεκτος. Δυστυχώς, ήταν πλέον προφανές ακόμα και για μένα: Έπρεπε να πάω σε *γκουλπ!* γιατρό.

Εκείνο το πρωί, επίσης, συνειδητοποίησα ότι ο πόνος που ένιωθα στα μάτια δεν επικεντρωνόταν μόνο εκεί, αλλά και γενικότερα στα φρύδια, πάνω από τη μύτη και γενικά στην περιοχή που επιστημονικά ονομάζεται “ιγμόρειο”. Έκανα, λοιπόν, ένα google search για το λήμμα “ιγμορίτιδα” και ανακάλυψα ότι τα συμπτώματα αυτής της ασθένειας (που δεν μπορώ να κρατηθώ και να μη γελάσω όταν ακούω ή λέω το όνομά της) ήταν περίπου ίδια με τα δικά μου. Αλλά δεν ήθελα να το ρισκάρω και να κάνω μόνος μου τη διάγνωση μέσω Internet – άλλωστε μιλάμε για το ίδιο Internet όπου βρίσκεις ιστοσελίδες που αρνούνται ότι συνέβη το Ολοκαύτωμα, ότι μας κυνηγάνε οι Νεφελίμ και τέτοια.

Έτσι, το ίδιο απόγευμα πήγα σε έναν γιατρό, όχι σε κάποιον που ήξερα, σε έναν γνωστό γνωστού, καθότι οικογενειακός γιατρός δεν υπάρχει – και να υπήρχε, δε θα με άντεχε για πολύ. Όταν του είπα για τα συμπτώματα, φόρεσε τη μάσκα που προστατεύει από τον ιό της γρίπης και άλλα τέτοια δαιμόνια (κάτι που εκείνη την ώρα μου κακοφάνηκε, αλλά τελικά ήταν απολύτως λογικό: Δε με είχε εξετάσει για να ξέρει αν είχα τη γρίπη) και με εξέτασε. Με ακροάστηκε (τα ακροαστικά μου ήταν ίσως καλύτερα από ποτέ – αλλά δε μου το είπε), μου πήρε την πίεση (χαμηλή, όπως πάντα), είδε το λαιμό μου (χάλια, όπως ήταν αναμενόμενο). Μετά επιστρέψαμε στο γραφείο του, όπου άρχισε το θέατρο του παραλόγου.

Τα ακροαστικά ήταν μια χαρά, πυρετός δεν υπήρχε, δηλαδή τα βασικά συμπτώματα της γρίπης δεν ήταν εκεί. Κι όμως, αυτός επέμεινε να πάω να κάνω ένα σωρό εξετάσεις, για να σιγουρευτούμε ότι δεν ήταν η γρίπη των χοίρων! “Μα δεν έχω βήχα ή πυρετό”, αντέτεινα, για να πάρω την απάντηση: “Μπορεί σε σένα να εμφανίζεται αλλιώς, μπορεί να σε χτύπησε στα μάτια και γι’αυτό να πονάς εκεί”. Ναι, η γρίπη-χαμαιλέων.

Όταν παρατήρησα ότι θα μπορούσε και να είναι μια απλή ιγμορίτιδα, απάντησε: “Αν ήταν άλλη εποχή, θα σου έδινα απλά αντιβίωση, αλλά τώρα ποτέ δεν ξέρεις”…Σαν να λέμε “Μωρέ ιγμορίτιδα έχεις, αλλά κάνε και μερικές εξετασούλες 200 ευρώ σε μια ωραία ιδιωτική κλινική, να’χουν δουλειά κι αυτοί οι κακομοίρηδες καλοκαιριάτικα”.

Και αναρωτιέμαι: Οι γιατροί δεν πρέπει να καθησυχάζουν τον κόσμο; Να μην πανικοβάλλουν τους εύπιστους ανθρώπους που φοβούνται ότι η γρίπη είναι κάτι σαν την πανούκλα και θα μας εξοντώσει όλους; Να είναι, τέλος πάντων, πιο ψύχραιμοι από τους ασθενείς τους; Να δίνουν σωστές ιατρικές συμβουλές; Τι από τα παραπάνω έκανε ο συγκεκριμένος γιατρός;

Κι αν εγώ είμαι πολύ λογικός άνθρωπος και δεν είχα καμία διάθεση να κάνω αυτές τις εξετάσεις, οι γύρω μου μάλλον είχαν παραφρονήσει, επηρεασμένοι προφανώς από το κλίμα τρομοκρατίας που καλλιεργούν τα ΜΜΕ. Όχι μόνο με πίεσαν να πάω και να κάνω αυτές τις άχρηστες και ακριβές εξετάσεις (ευτυχώς όχι με δικά μου λεφτά – εξάλλου δεν είχα τόσα), αλλά σχεδόν με έσυραν με το ζόρι στην ιδιωτική κλινική που ο ίδιος ο γιατρός υπέδειξε (γιατί;).

Χθες το πρωί, λοιπόν, βρέθηκα στην εν λόγω κλινική. Μου πήραν δείγμα από τον φάρυγγα για να δουν αν υπήρχε το στέλεχος του ιού Η1Ν1 (με μια απαίσια διαδικασία που θα κάνω πολύ καιρό να ξεχάσω – καλά, μπορεί και να υπερβάλλω, βασικά ήταν το ξυλάκι στη γλώσσα που με ενοχλούσε) και μετά μου πήραν αίμα. Δεν κατάλαβα γιατί ακριβώς χρειαζόταν αυτό το τελευταίο, αλλά τέλος πάντων. Μετά έκανα και μια ακτινογραφία προσώπου, για να δούμε και το ιγμόρειο (η μόνη εξέταση που ήταν χρήσιμη). Την ακτινογραφία θώρακος που ζήτησε δεν την έκανα, όχι τόσο γιατί έκανε 70 ευρώ, όσο επειδή ήταν εντελώς άχρηστη: Αν δεν είχα τη γρίπη, δε θα έδειχνε τίποτα, ενώ αν την είχα θα το είχαμε ήδη μάθει από την εξέταση που είχα ήδη κάνει, και μόνο αν έβγαινε θετική θα υπήρχε λόγος να κάνω την ακτινογραφία.

Τα αποτελέσματα βγήκαν το απόγευμα. Άνοιξα πρώτα-πρώτα τον φάκελο που είχε τα αποτελέσματα για τη γρίπη. Το χαρτί που βρισκόταν μέσα έγραφε:

(συνεχίζεται στο επόμενο…)

(καλά ντε, μια πλάκα κάναμε. Διαβάστε παρακάτω)

Όπως ήταν αναμενόμενο, η εξέταση ήταν αρνητική. Η γενική αίματος, από την άλλη, ήταν σχεδόν τέλεια. Και η ακτινογραφία έδειχνε αυτό που υποψιαζόμουν: Ιγμορίτιδα.

Ήθελα να τρίψω τις εξετάσεις στη μούρη του γιατρού, αλλά αντ’αυτού απλά πήγα πάλι στο ιατρείο του, τού τις έδειξα και μου έγραψε τα (πανάκριβα) φάρμακά μου. Δεν πέταξα καμία σπόντα, γιατί δεν είχα καμία όρεξη – μετά από την πρωινή ταλαιπωρία αρρώστησα ακόμα χειρότερα, και μάλλον έχασα το χιούμορ μου.

Κι έτσι, μετά απ’όλα αυτά, κάθομαι τώρα σπίτι για να ξεκουραστώ όχι τόσο από την αρρώστια, όσο από την ψυχική κούραση που μου προκάλεσε όλη αυτή η ηλίθια ιστορία. Και φυσικά εύχομαι να είχα πιστέψει εκείνο το site όπου είχα διαβάσει για την ιγμορίτιδα, και να είχα γλιτώσει απ’όλα αυτά.

Inglourious Docters. Coming soon to a hospital near you.

Εδώ και αρκετά χρόνια, περίπου οκτώ ή εννιά, έχω ένα παράξενο χόμπι: Συχνά τα βράδια ξενυχτάω δίπλα στο ραδιόφωνο, ακούγοντας εκπομπές αθλητικών ραδιοφωνικών σταθμών. Για όσους και όσες δεν το ξέρουν, οι αθλητικοί σταθμοί (και όχι μόνο, αν δεν κάνω λάθος) μετά τα μεσάνυχτα δίνουν την ευκαιρία στον κόσμο να βγει στον αέρα και να πει τη γνώμη του για τα τεκταινόμενα στο χώρο του αθλητισμού. Βέβαια, συχνά η κουβέντα ξεφεύγει από τη μπάλα και πηγαίνει στην πολιτική και  στην ιστορία, κι αυτό κάνει ακόμα πιο ενδιαφέρουσες αυτές τις εκπομπές. Θυμάμαι ότι ήμουν μαθητής στο Λύκειο ακόμα όταν άκουσα για πρώτη φορά τέτοια εκπομπή, και είχα αποφασίσει ότι ήθελα κι εγώ κάποτε να κάνω κάτι τέτοιο. Να αφήνω, δηλαδή, τον καθένα να μου λέει τον πόνο του, να βγαίνουν μετά κι άλλοι να σχολιάσουν τον πόνο του άλλου και να πουν και τον δικό τους, κι εγώ στη μέση, σαν σταθμάρχης που βλέπει τα τρένα να περνούν, να σηκώνω και να κλείνω τηλέφωνα. Μέχρι σήμερα δεν το έχω πετύχει.

Να σημειώσω ότι τέτοιες εκπομπές υπάρχουν και το μεσημέρι, αλλά οι βραδινές είναι πιο ενδιαφέρουσες, γιατί αυτοί που τηλεφωνούν είναι πιο ενδιαφέροντες τύποι: Νταλικέρηδες που αναζητούν παρέα στο μοναχικό ταξίδι τους, νυχτοφύλακες που βαριούνται τη ζωή τους, φαντάροι που περιμένουν να τελειώσει η σκοπιά τους, μεθυσμένοι τύποι που δεν έχουν άλλο τρόπο να περάσουν το βράδυ τους, ή απλώς άνθρωποι κολλημένοι με τη μπάλα, που δεν έχουν πρόβλημα να χάσουν δύο ώρες από τον ύπνο τους προκειμένου να μιλήσουν για δύο λεπτά για την αγαπημένη τους ομάδα. Όλο το underground μαζεμένο σε μία εκπομπή - σαν να βλέπεις τον "Δράκουλα των Εξαρχείων" σε γήπεδο.

Τέλος πάντων, γι'αλλού ξεκίνησα κι αλλού μ'έβγαλε ο δρόμος. Αυτό που ήθελα να πω είναι ότι, ακούγοντας αυτές τις εκπομπές για αρκετά χρόνια, έχω βγάλει κάποια συμπεράσματα για το τι συμβαίνει όταν σε έναν απλό άνθρωπο δίνεται η δυνατότητα να μιλήσει σε ένα μικρόφωνο - έστω κι αν το "κοινό" του είναι καμιά δεκαριά άλλοι ξενύχτηδες. Και να τι εννοώ:

- Πρώτον, οι περισσότεροι που τηλεφωνούν σε τέτοιες εκπομπές είναι "σεσημασμένοι", δηλαδή τηλεφωνούν σχεδόν σε καθημερινή βάση, ο παρουσιαστής της εκπομπής τους ξέρει με το μικρό τους όνομα και ξέρει περίπου τι θα πουν. Το να μιλάς σε μικρόφωνο είναι εθιστικό: Όταν το κάνεις μια φορά, θες να το ξανακάνεις. Νιώθεις ότι το κοινό σου σε επευφημεί, ότι θέλει κι άλλο, κι έτσι νιώθεις κι εσύ όχι μόνο χαρούμενος που έχεις ικανοποιήσει το κοινό σου, αλλά και "υποχρεωμένος" να το ικανοποιήσεις και πάλι το επόμενο βράδυ, για να μην το απογοητεύσεις. Αποκτάς μια αυτοπεποίθηση, πιστεύεις ότι εκφράζεις όλον τον κόσμο (ή τουλάχιστον τον κόσμο της ομάδας σου) και τελικά καταλήγεις αυτοανακηρυχθείσα αυθεντία, να λες τη γνώμη σου επί παντός επιστητού και να εκνευρίζεσαι με όποιον διαφωνεί μαζί σου. Λοιπόν, κοίτα να δεις: Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με τους δημοσιογράφους. Στην αρχή είναι λίγο "μαγκωμένοι", αλλά όταν νιώσουν ότι έχουν την αποδοχή του κόσμου αρχίζουν να επιβάλλουν τη γνώμη τους. Αλλά το ίδιο συμβαίνει και στους bloggers. Και στους πολιτικούς. Και σε όλους όσους εκτίθενται δημόσια - όσο "δημόσια" κι αν είναι. Σύμπτωση; Μάλλον όχι.

- Όταν μιλάς δημόσια, ο χρόνος δεν είναι ποτέ αρκετός. Όπως οι πολιτικοί στα τοκ-σόου ζητούν συνέχεια "να ολοκληρώσουν τη φράση τους", και εκνευρίζονται όταν ο πολιτικός του άλλου κόμματος ζητάει το ίδιο πράγμα, έτσι και σε αυτές τις εκπομπές όλοι όσοι τηλεφωνούν διαμαρτύρονται ότι ο προηγούμενος μίλησε ένα τέταρτο, ενώ οι ίδιοι δηλώνουν ότι "θα πουν δυο πραγματάκια μόνο" και καταλήγουν να μιλούν ένα μισάωρο! Η έννοια της συντομίας δεν υπάρχει στο λεξιλόγιο ούτε των πολιτικών, ούτε και αυτών των τύπων. Το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να πουν όσο το δυνατόν περισσότερα, όση ώρα κι αν χρειαστεί. Αν μπορούσαν να μιλάνε όλο το βράδυ, θα το έκαναν χωρίς δισταγμό - το ίδιο και οι πολιτικοί, αν μπορούσαν θα μιλούσαν για μια ολόκληρη εκπομπή χωρίς να τους διακόψει κανένας. Σύμπτωση; Μπα...

- Κλασική ατάκα σε τέτοιες εκπομπές: "Κοίτα να δεις, εγώ παρακολουθώ μπάλα 46 χρόνια...". Το λένε για να δείξουν στον παρουσιαστή ότι έχουν δει πολλά τα μάτια τους και ξέρουν τα πάντα για το ποδόσφαιρο - ισχύει όμως; Όχι. Είναι σαν να λέει κάποιος "κοίτα να δεις, εγώ έχω δει όλες τις ταινίες του βωβού κινηματογράφου..." για να μας πείσει ότι ξέρει αν ήταν καλή η τελευταία ταινία του Χάρι Πότερ. Γιατί όση σχέση έχει ο σημερινός κινηματογράφος με αυτόν της εποχής του Μπάστερ Κίτον, άλλη τόση έχει και το ποδόσφαιρο της δεκαετίας του '70 με το σημερινό ποδόσφαιρο. Ωστόσο, αυτός που τηλεφωνεί και δεν έχει καμία φερεγγυότητα εκ των προτέρων (αφού δεν είναι γνωστός) νιώθει την ανάγκη να πείσει αυτούς που τον ακούνε ότι είναι γνώστης του θέματος, κανονική αυθεντία. Και αυτός είναι ο μόνος τρόπος να το πετύχει. Και η πλάκα είναι ότι συχνά πιάνει: Όπως οι ιστορίες που διηγούνται οι παππούδες στα εγγόνια τους, έτσι και οι ιστορίες από το Γουέμπλεϊ ή από το ματς του Ολυμπιακού με τη Σάντος δημιουργούν ένα δέος στους νεώτερους, οι οποίοι άντε να έχουν δει το 0-1 του Παναθηναϊκού μέσα στο Άμστερνταμ. Κι έτσι, οι απόψεις που εκφράζουν φέρουν την υπογραφή μιας "αυθεντίας", όσο ανάποδες κι αν είναι, με τον ίδιο τρόπο που οι απόψεις ενός "βετεράνου" πολιτικού ή δημοσιογράφου θεωρούνται ιδιαίτερα βαρύνουσες χάρη στο πλούσιο παρελθόν του. Κι ας είναι το παρόν τους εντελώς άδειο.

- Οι "κακές συνήθειες" του Έλληνα βγαίνουν πάντα σε αυτές τις εκπομπές. Η γκρίνια για τον προηγούμενο που μίλαγε ένα τέταρτο, ο εκνευρισμός για τον άλλο που ήταν γαύρος και κορόιδευε την ομάδα του ενώ εκείνοι δεν έχουν φτάσει ποτέ στους 4 της Ευρώπης, ο εκνευρισμός ενός άλλου γαύρου με αυτόν, που η ομάδα του έχει να δει πρωτάθλημα κάτι χρόνια, η απαξίωση ενός άλλου προς όλους τους ποηγούμενους, γιατί θεωρεί πως η ομάδα του θα έπρεπε να είναι αιώνια πρωταθλήτρια αλλά την έχουν φάει τα κυκλώματα, το παραλήρημα ενός άλλου για τους Εβραίους που κάνουν κουμάντο στον κόσμο και άρα και στο ελληνικό ποδόσφαιρο, η αγανάκτηση κάποιου άλλου που παρανόησε μια κουβέντα του παρουσιαστή και τον βρίζει πατόκορφα χωρίς να τον αφήνει να εξηγήσει τι εννοούσε...Όπως στο καφενείο ο καθένας λέει τα δικά του, αλλά σχολιάζει και αυτά που λέει ο άλλος για να ενισχύσει τη δική του γνώμη. Καβγάδες για ασήμαντα θέματα, που κάποιοι τα παίρνουν πολύ στα σοβαρά. Ενώ άλλοι τα παίρνουν στ'αστεία και γελάνε μαζί τους και παρακολουθούν την κουβέντα, χωρίς να συμμετέχουν. Το Καφενείον "η Ελλάς".

Συμπέρασμα: Αυτά παθαίνεις όταν δίνεις σε έναν Έλληνα το μικρόφωνο...

Δεν ξέρω αν το έχετε παρατηρήσει, αλλά όλα τα είδη ταινιών έχουν κάποια κοινά στοιχεία. Κλισέ, στερεότυπα, χολιγουντιανές συμβάσεις, τέτοια πράγματα (π.χ. οι βόμβες πάντα έχουν μια τεράστια κόκκινη ένδειξη για το πότε θα σκάσουν, να ξέρουν κι οι πρωταγωνιστές πόση ώρα έχουν για να τις απενεργοποιήσουν, και άλλα πολλά).

Αλλά σήμερα σας αποκαλύπτω ότι έχουν και κοινή αφετηρία. Δείτε και μόνοι σας, διαβάζοντας τις παρακάτω μικρές περιλήψεις για το τι συνήθως συμβαίνει σε κάθε ταινία, χολιγουντιανή και μη:

Δραματική ταινία

Ένας άντρας και μια γυναίκα ερωτεύονται. Μετά τσακώνονται και χωρίζουν, αλλά αγαπιούνται ακόμα. Και πριν προλάβουν να επανασυνδεθούν, ο ένας από τους δύο πεθαίνει. Φυσικά, ο άλλος δεν ξαναερωτεύεται ποτέ κανέναν/καμία άλλο/η και είτε πεθαίνει, είτε δε μαθαίνουμε ποτέ τι απέγινε, γιατί μετά την κηδεία πέφτουν οι τίτλοι του τέλους.

Κοινωνική ταινία

Ένας άντρας και μια γυναίκα ερωτεύονται. Μετά τσακώνονται και χωρίζουν, αλλά αγαπιούνται ακόμα. Όμως δεν ξανασυναντιούνται για πολύ καιρό, και στο μεταξύ παντρεύονται με άλλους. Στο τέλος, ξανασυναντιούνται και αποφασίζουν να τα παρατήσουν όλα για να είναι μαζί.

Μεταφυσικό δράμα

Ένας άντρας και μία γυναίκα ερωτεύονται. Είναι πολύ αγαπημένοι, αλλά ο ένας από τους δύο πεθαίνει. Ο άλλος πλαντάζει στο κλάμα, μέχρι που το φάντασμα του/της νεκρού/ής κάνει την εμφάνισή του και αναστατώνει τη ζωή του ζωντανού. Ευτυχώς, το μαρτύριο του ζωντανού δεν κρατάει πολύ, γιατί στο τέλος αποφασίζει να αυτοκτονήσει για να βρει τη μοναδική του αγάπη στον άλλο κόσμο. Κλάμα με τη σέσουλα.

Ταινία εποχής

Ένας άντρας και μία γυναίκα ερωτεύονται. Όμως οι γονείς του ενός δε θέλουν τον άλλο επειδή είναι ταπεινής καταγωγής, κι έτσι το ζευγάρι τυπικά χωρίζει, αλλά συναντιέται στα κρυφά για ένα στα γρήγορα. Όταν οι γονείς του ενός το καταλαβαίνουν, μετακομίζουν σε άλλη περιοχή, όσο το δυνατόν πιο μακριά, αλλά ο έρωτας όλα τα νικάει, κι έτσι στο τέλος το ζευγάρι μένει μαζί, και ζουν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.

Ρομαντική κομεντί

Ένας άντρας και μια γυναίκα ερωτεύονται. Τα φτιάχνουν, περνάνε καλά, αλλά από μία παρεξήγηση χωρίζουν. Μετά πάνε να τα ξαναφτιάξουν, αλλά ο ένας από τους δύο είναι φοβερά γκαφατζής ή/και άτυχος και δεν τα ξαναφτιάχνουν, μέχρι το τέλος της ταινίας, όπου αποφασίζουν ότι τελικά είναι φτιαγμένος ο ένας για τον άλλο και ζουν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.

Κωμωδία αμερικάνικου τύπου

Ένας άντρας και μια γυναίκα ερωτεύονται. Σε όλη την υπόλοιπη ταινία οι ανεγκέφαλοι φίλοι του άντρα προσπαθούν να χωρέσουν όσες το δυνατόν περισσότερες ατάκες με σεξουαλικά υπονοούμενα.

Εφηβική ταινία

Ένα αγόρι και ένα κορίτσι ερωτεύονται, αλλά δεν το παραδέχονται ο ένας στον άλλο. Μετά περνάνε διάφορα μαζί (π.χ. αντιμετωπίζουν έναν τρελό επιστήμονα που θέλει να καταστρέψει τον κόσμο, τους κυνηγάνε 40 μαφιόζοι για να τους σκοτώσουν αλλά τη γλιτώνουν κλπ), μέχρι που στο τέλος ανοίγονται και φιλιούνται αθώα στο στόμα. Και όλα αυτά διανθισμένα με μπόλικη μουσική ποπ.

Παιδική ταινία

Ένα αρσενικό ζώο/ρομπότ/τέρας/οτιδήποτε τέλος πάντων εκτός από άνθρωπος και ένα θηλυκό ζώο/ρομπότ/τέρας/οτιδήποτε τέλος πάντων εκτός από άνθρωπος ερωτεύονται. Αλλά επειδή τα παιδιά δεν καταλαβαίνουν και πολύ αυτό το concept του έρωτα, αυτό αναφέρεται κυρίως στην αρχή και/ή στο τέλος της ταινίας, μετά τις φαντασμαγορικές μάχες και τις φοβερές περιπέτειες των πρωταγωνιστών.

Περιπέτεια

Ένας άντρας και μια γυναίκα ερωτεύονται, αλλά δεν το ξέρουν. Ο άντρας είναι αστυνομικός και η γυναίκα έχει σχέση με έναν τρελό επιστήμονα, που θέλει να καταστρέψει τον κόσμο. Ο άντρας σώζει τη χώρα, τον πλανήτη, τη μάνα του και τον σκύλο του, εξολοθρεύει τον τρελό επιστήμονα και δίνει ένα παθιασμένο φιλί στην γυναίκα, λες κι έχει να πηδήξει 14 μήνες. Και μετά πέφτουν οι τίτλοι του τέλους.

Αστυνομική ταινία

Ένας άντρας και μία γυναίκα ερωτεύονται. Ο άντρας είναι μπάτσος και η γυναίκα είναι η εγκληματίας που πρέπει να συλλάβει, αλλά δεν το ξέρει. Μετά από δεκάδες σκηνές καταδίωξης και πυροβολισμών, τελικά στριμώχνει τη γυναίκα, ανακαλύπτει ότι αυτή είναι η εγκληματίας. αμφιταλαντεύεται για το αν θα πρέπει να τη συλλάβει ή όχι και τελικά, μετά από μία σκηνή πάλης, την πυροβολεί χωρίς να την σκοτώσει και τη συλλαμβάνει.

Ταινία με υπερήρωες

Ένας άντρας και μια γυναίκα ερωτεύονται. Μόνο που τυχαίνει ο άντρας να είναι υπερήρωας και επίσης τυχαίνει η γυναίκα να μπλέκει στα σχέδια ενός παρανοϊκού σούπερ κακού τύπου, που τυχαίνει να έχει προσωπικά με τον υπερήρωα. Ο κακός απαγάγει τη γυναίκα , αλλά ο υπερήρωας τη σώζει με εντυπωσιακό τρόπο, κατατροπώνοντας τον κακό (χωρίς όμως να τον σκοτώσει - είπαμε, θέλουμε sequel) και καταφέρνοντας να διατηρήσει κρυφή την ιδιότητα του υπερήρωα.

Ιστορική ταινία

Ένας άντρας και μία γυναίκα ερωτεύονται. Ένας τουλάχιστον από τους δύο είναι γνωστό ιστορικό πρόσωπο και η ταινία φέρει τον τίτλο του, αλλά στην ταινία δεν απεικονίζονται τόσο τα κατορθώματα που τον κατέστησαν "ιστορικό πρόσωπο", όσο ο έρωτάς του με το έτερόν του ήμισυ. Κι αν ήταν και γκέι, ακόμα καλύτερα.

Θρίλερ

Ένας άντρας και μία γυναίκα ερωτεύονται. Αλλά η γυναίκα χωρίζει τον άντρα, κι αυτός απ'τη στενοχώρια του αρχίζει να σκοτώνει κόσμο, φορώντας μια γελοία μάσκα για να μην τον αναγνωρίζουν. Η ταυτότητα του δολοφόνου δεν αποκαλύπτεται παρά στο τέλος της ταινίας, όταν αποφασίζει να σκοτώσει τη γυναίκα, τηςαποκαλύπτεται και αρχίζει να φλυαρεί για μαλακίες, δίνοντάς της αρκετό χρόνο για να τον αιφνιδιάσει, να τον σαπίσει στο ξύλο και τελικά να τη γλιτώσει (αλλά όχι και να σκοτώσει τον δολοφόνο, ώστε να υπάρχει περιθώριο για sequel).

Σπλάτερ

Ένα αγόρι και ένα κορίτσι ερωτεύονται. Και σκέφτονται "τι καλύτερος τρόπος να χαρούμε την αγάπη μας από το να φορτωθούμε 4-5 φίλους μας και να περάσουμε το καλοκαίρι σε ένα απομονωμένο μέρος όπου καραδοκεί ένας μανιακός δολοφόνος;". Στο τέλος, απ'όλους τους πρωταγωνιστές επιζούν μόνο ο δολοφόνος (για να υπάρχει sequel) και η πρωταγωνίστρια (για να παίξει κι αυτή στο sequel).

Ταινία επιστημονικής φαντασίας

Ένας άντρας και μια γυναίκα ερωτεύονται. Αλλά δυστυχώς δε μαθαίνουμε τίποτα γι'αυτούς τους δύο, γιατί στο μεταξύ εισβάλλουν στον πλανήτη εξωγήινοι και τα κάνουν όλα λαμπόγυαλο, μέχρι να βρεθεί ένας απίθανος τρόπος να εξολοθρευτούν.

Πολεμική ταινία

Ένας άντρας και μια γυναίκα ερωτεύονται. Αλλά πάνω που είναι στα ντουζένια τους, γίνεται πόλεμος και ο άντρας πρέπει να φύγει για το μέτωπο. Εκεί ο άντρας σκοτώνει ό,τι κινείται, επιβιώνει από βομβαρδισμούς και επιστρέφει αλώβητος, επειδή κάθε τόσο σκέφτεται τη γυναικούλα του και η εικόνα της τον εμπνέει να εξοντώνει όποιον βρει μπροστά του. Στο τέλος αγκαλιάζεται με τη γυναίκα του και ζουν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα (μέχρι τον επόμενο πόλεμο, που μπορεί κάλλιστα να γίνει sequel).

Ταινία του Αλμοδοβάρ

Ένας ομοφυλόφιλος και μία τραβεστί ερωτεύονται. Σε όλη την υπόλοιπη ταινία κλαίνε αγκαλιά, διηγούμενοι πόσο πολύ αγαπούσαν τη μαμά τους.

Ταινία του Ντέιβιντ Λιντς

Ένας άντρας με κεφάλι λαγού ερωτεύεται μια γυναίκα. Ο άντρας μπαίνει σε ένα σπίτι, όπου βλέπει τον εαυτό του να κάθεται και να βλέπει τηλεόραση, ενώ η γυναίκα φαντασιώνεται λεσβιακά όργια την ώρα που πίνει τον καφέ της σε ένα μπαλκόνι ενός ξενοδοχείου. Στο τέλος, η ταινία έχει γίνει τόσο μπερδεμένη που λίγοι έχουν αντέξει να φτάσουν ως εκεί, κι απ'αυτούς κανένας δεν έχει καταλάβει τι στο διάολο θέλει να πει η ταινία.

Ταινία σινεφίλ

Ένας άντρας και μια γυναίκα ερωτεύονται. Μετά βλέπουμε τον γαλάζιο ουρανό, τα καταπράσινα λιβάδια και την απεραντοσύνη της θάλασσας. Μέχρι να πέσουν οι τίτλοι του τέλους δε συμβαίνει τίποτα άλλο.

Τσόντα

Πέντε άντρες και οκτώ γυναίκες ερωτεύονται. Μεταξύ τους. Και το δείχνουν.

1. Μανώλης Μητσιάς - Με Λένε Γιώργο (Και Ποτέ Δεν Κυβερνάω)

2. Πελόμα Μποκιού - Ανίκανε, Ανίκανε

3. Πάνος Κιάμος - Για Κάλπη Ετοιμάσου

4. Κώστας Μαρτάκης - Θέλω Επειγόντως Εκλογές

5. Μάκης Χριστοδουλόπουλος - Η Δημοσκόπηση (Που Μου'πεσε απ'τα Χέρια)

6. Αντώνης Ρέμος - Εκατό Φορές Κομμάτια (Έγινε το Κόμμα Μια Βραδιά)

7. Έλενα Παπαρίζου - Θα'μαι Αλλιώς (Από τον Σημίτη)

8. Έλλη Κοκκίνου - Τι του Έχεις Βρει (του Καραμανλή)

9. Γιώργος Νταλάρας - Πέντε Χρόνια Δικασμένος (Έξω απ'το Μαξίμου)

10. Άλκηστις Πρωτοψάλτη - Απέραντο Κενό (στο Πρόγραμμά μας)

11. Γιώργος Μαζωνάκης - Σαν Δυο Σταγόνες Βροχή (Μποιάζω στον Καραμανλή)

12. Νίκος Βέρτης - Βαρέθηκα (να Είμαι Αντιπολίτευση)

13. C Real - Αν Είσαι Εσύ (Πρωθυπουργός, Εγώ Είμαι ο Σπάιντερμαν)

14. Κώστας Μακεδόνας - Το Ποδήλατο (Είναι Δύσκολο Σπορ)

15. Φοίβος Δεληβοριάς - Η Γυναίκα του Πασόκου

16. Κωστής Μαραβέγιας - Δε Μας Πείθεις (Για Πρωθυπουργός)

17. Νίκος Μίχας - Μπουρδέλο (Το Κάναμε το Κόμμα)

Bonus Track:

Michael Jackson - Bad (Politician)

- Σήμερα συνειδητοποίησα ότι ήρθε ο Αύγουστος. Εντάξει, δεν άργησα και πολύ, χθες μπήκε. Και ξέρετε πώς το συνειδητοποίησα; Οδηγώντας στον δρόμο. Και δεν είναι η απουσία του μποτιλιαρίσματος ή του καυσαερίου που με οδήγησαν σε αυτό το συμπέρασμα, αλλά μια άλλη απουσία: Αυτή των "παιδιών των φαναριών". Ναι, αυτών των τύπων που επιμένουν να σου καθαρίσουν το παρμπρίζ (κι ας είναι καθαρό) ακόμα κι αν χρειαστεί να παλέψουν με τους υαλοκαθαριστήρες σου. Παρατηρήστε το κι εσείς, έχουν μειωθεί δραματικά. Φαντάσου, ακόμα κι αυτοί πάνε διακοπές τον Αύγουστο, κι εγώ κάθομαι και ξεροσταλιάζω. Μήπως να αλλάξω επάγγελμα; Τουλάχιστον σε αυτόν τον κλάδο δεν υπάρχει ανεργία: Όσα φανάρια, τόσες δουλειές. Με βλέπω να πλένω τζάμια στο φανάρι του "Υγεία" σε κανα-δυο μήνες - να πέσει λίγο κι η ζέστη. Ή μήπως να πάω τώρα που δεν έχει πολύ ανταγωνισμό να πιάσω κανένα καλό φανάρι για το χειμώνα;

- Σκεφτόμουν τις προάλλες ότι, με βάση τη λογική και τη λαϊκή σοφία, μπορεί κανείς να κάνει τον εξής συλλογισμό:

Η Ζωή είναι μικρή. Η Ζωή είναι ωραία, αλλά τα'χει με άλλον. Άρα, αυτός ο "άλλος" που τα'χει με τη Ζωή είναι παιδεραστής και πρέπει να συλληφθεί.

Νομίζω ότι αυτός ο συλλογισμός δίνει μια εντελώς νέα διάσταση στα παράδοξα τύπου "ο μπάτσος είναι μπουζούκι". Διαισθάνομαι ότι το Νόμπελ Λογοτεχνίας έρχεται προς το μέρος μου.

- Άλλο παράδοξο:

Όταν τρώμε δε μιλάμε. Όμως, ο άνθρωπος είναι φύσει κοινωνικό ον. Άρα, πρέπει να τρώμε το φαγητό μας όσο το δυνατόν πιο γρήγορα, ώστε να μην παρεμποδίζεται η ανθρώπινη επικοινωνία.

Κρίμα που δεν το είχα σκεφτεί νωρίτερα, όταν ήμουν μικρός, που η μάνα μου μού έλεγε να τρώω πιο αργά.

- Περνώντας έξω από ένα ψιλικατζίδικο, είδα ένα κασκόλ της ΑΕΚ, ξέρετε, από αυτά τα φτηνιάρικα που αγοράζουν συνήθως οι μπαμπάδες στα παιδιά τους για να τα μυήσουν στην ομάδα. Το κασκόλ έγραφε "Χανουμάκι 21". Μα "Χανουμάκι"; Θα αγόραζε ποτέ ένας ΑΕΚτζής ένα κασκόλ που γράφει πάνω "Χανουμάκι"; Είναι σαν να πουλάς κασκόλ του Ολυμπιακού που να γράφουν "Κωλόγαυρος 7", η κασκόλ του ΠΑΟΚ που να γράφουν "Βούλγαρος 4". Μερικοί τύποι έχουν μαύρα μεσάνυχτα από μάρκετινγκ.

- Λοιπόν, ας υποθέσουμε τώρα ότι είστε παιδί 8 χρονών και, για κάποιον διεστραμμένο λόγο, βλέπετε ειδήσεις. Ακούτε για τη γρίπη των χοίρων, για τους δεκάδες νεκρούς, για τα κρούσματα στην Ελλάδα, για τους φόβους μετάλλαξης του ιού και όλα αυτά τα τρομακτικά. Και μετά ακούτε ότι υπάρχει το ενδεχόμενο τον Σεπτέμβρη να μην ανοίξουν τα σχολεία, για να μη μολυνθούν τα παιδιά. Ε, εσείς δε θα ευχόσασταν να μεταλλαχθεί ο ιός για να γλιτώσετε ένα μήνα (και ίσως και περισσότερο) σχολείου; Ο μαγικός κόσμος των παιδιών - πόσο μοιάζει με αυτόν των μεγάλων!

- Και για όσους δεν το κατάλαβαν, έχουν σφίξει οι ζέστες...