5 τίτλοι τηλεοπτικών εκπομπών που θα υπήρχαν αν οι καναλάρχες ήταν bloggers

1. Εφιάλτης στην Μπλογκόσφαιρα
2. Ο Διάδοχος του Pitsirikou
3. Για το Καλό του Blog σας
4. Τhe Next Top Blogger
5. Λίτσα.blοgspοt.cοm

5 τίτλοι τηλεοπτικών εκπομπών που θα υπήρχαν αν οι καναλάρχες ήταν τσοντοπαραγωγοί

1. Σ+Μ
2. Δόκτωρ Ρούλης και Μίστερ Μπήχτης
3. Gamatus Olus
4. Λάκης ο Καυλιάρης
5. Τα Μυστικά Όργια της Εδέμ

5 τίτλοι τηλεοπτικών εκπομπών που θα υπήρχαν αν οι καναλάρχες ήταν geeks

1. Επτά θανάσιμα trοjans
2. Ο Διάδοχος του Μπιλ Γκέιτς
3. Εxtreme Makeοver: Cοmputer editiοn
4. Το ΡC της άλλης
5. ΣυνΔέστε Τους

Λένε ότι η δημοκρατία είναι το καλύτερο και το δικαιότερο πολίτευμα, επειδή ψηφίζουν όλοι οι πολίτες και όλες οι ψήφοι μετρούν το ίδιο. Μήπως, όμως, αυτό είναι και το μεγάλο της πρόβλημα; Διαβάστε τις μαρτυρίες κάποιων ψηφοφόρων στις πρόσφατες εκλογές και προβληματιστείτε:

- ‘Κοίτα, εγώ να σου πω την αλήθεια Σάββατο βράδυ δούλευα, τραγουδούσα σε ένα κέντρο στην Εθνική, και την Κυριακή ξύπνησα κατά τις 2 το μεσημέρι. Ιδέα δεν είχα ότι είχαμε εκλογές. Μετά άνοιξα την τηλεόραση να δω κανένα κουτσομπολιό, αλλά όλα τα κανάλια είχαν αυτές τις εκλογές, και βαριόμουνα. Ε, αφού δεν είχα τι να κάνω, πήγα να ψηφίσω. Ευτυχώς που είχα την ταυτότητα μαζί μου, γιατί δεν ήξερα ότι χρειάζεται κι αυτή. Μπήκα στο παραβάν και κοίταξα τα χαρτιά που μου δώσανε. Δεν ήξερα κανέναν, οπότε ψήφισα τις Κ.Ο.Τ.Ε.Σ., επειδή μου άρεσε το όνομά τους. Αλλά δεν το ξαναείδα πουθενά αυτό το κόμμα, δεν μπήκε στη Βουλή;’

(Σαμπρίνα Κουτσοσπύρου, τραγουδίστρια. Στις επόμενες εκλογές θέλει να είναι υποψήφια με τις Κ.Ο.Τ.Ε.Σ.)

- ‘Μωρέ, εγώ βαριόμουν να πάω να ψηφίσω, αλλά με τράβηξε ο πατέρας μου με το ζόρι. Με το που προκηρύχθηκαν οι εκλογές μ’έπρηξε: ΚΚΕ θα ψηφίσουμε, το ΚΚΕ είναι το καλύτερο, η Αλέκα είναι το μέλλον της Ελλάδας και τέτοια. Ε, από αντίδραση κι εγώ ψήφισα κρυφά Καρατζαφέρη. Άι σιχτίρ πια. Αν και έχω τύψεις τώρα που ανέβηκαν τόσο τα ποσοστά του ΛΑΟΣ. Λεβέντη έπρεπε να ψηφίσω.

(Θανάσης Κουρμπανάς, φοιτητής Πολιτικών Επιστημών. Η πτυχιακή του εργασία έχει θέμα ‘Ο Ωχαδερφισμός και οι Επιδράσεις του στην Ελληνική Πολιτική Ιστορία’)

- ‘Λοιπόν, ντρέπομαι λίγο, αλλά θα το ομολογήσω: Ψήφισα Νέα Δημοκρατία. Αλλά δεν μπορούσα να κάνω αλλιώς. Με σκλάβωσε εκείνος ο υποψήφιός της που μου έστειλε γράμμα – σε μένα προσωπικά, ε; Ο φάκελος είχε το όνομά μου πάνω! Μου έγραφε πόσο σημαντικό ήταν να τον στηρίξω στον αγώνα του και πως με ήθελε στο πλευρό του για να αλλάξουμε μαζί την Ελλάδα. Συγκινήθηκα. Ε, μετά από μια τέτοια κατάθεση ψυχής μπορούσα να μην τον ψηφίσω;’

(Διονύσης Μπουκουβάλας, αγρότης. Πιστεύει ότι οι πολιτικοί ενδιαφέρονται για τους πολίτες, ότι τα πράγματα θα πάνε καλύτερα και ότι η Ελένη Μενεγάκη είναι παρθένα)

- ‘Φίλε, δαγκωτό ΛΑΟΣ ψήφισα φέτος! Δεν υπάρχει άλλο κόμμα! Γιώργαρος και πάλι Γιώργαρος! Ποιος Καρατζαφέρης, ρε; Τον Ανατολάκη λέω! Μεγάλη παιχτούρα, σου λέω! Θυμάσαι τι γαμάτος αμυντικός ήταν στον Θρύλο; Ε, φαντάσου τι γαμάτος Υπουργός Άμυνας θα είναι στην επόμενη κυβέρνηση! Ελπίζω στις επόμενες εκλογές να κατέβει και ο Τζόλε για να γουστάρουμε!’

(Βαγγέλης Καμινιώτης, λιμενεργάτης. Πιστεύει πως ο επόμενος Πρόεδρος της Δημοκρατίας πρέπει να είναι ο Σωκράτης Κόκκαλης)

- ‘Εγώ, φιλαράκι, μια ζωή ΠΑΣΟΚ ψήφιζα, έτσι και φέτος. Αλλά τελευταία μου ήταν, στις επόμενες θα ρίξω ΝΔ, να μάθουν τα τζουτζέκια. Ένα υπουργείο είχαμε ρε στη Σαλονίκη και το καταργήσατε κι αυτό; Γαμώ την Αθήνα σας, γαμώ! Έτσι και δεν πάρει και πρωτάθλημα ο ΠΑΟΚ φέτος, θα γίνει της πουτάνας!’

(Μελέτης Χαραλαμπίδης, ιδιοκτήτης φαστφουντάδικου. Επιμένει να αποκαλεί τα χάμπουργκερ ‘μπουγάτσες με μπιφτέκι’ και τα χοτ ντογκ ‘μπουγάτσες με λουκάνικο’)

- ‘Να σου πω, εγώ δεν ήξερα αν θα ψήφιζα φέτος. Παραδοσιακά ΠΑΣΟΚ ψηφίζω, αλλά μετά τις εκλογές του 2004 υποσχέθηκα στον εαυτό μου να μην ξαναψηφίσω ΠΑΣΟΚ και να το γυρίσω στον ΣΥΡΙΖΑ, γιατί είχα βαρεθεί τις εσωκομματικές διαμάχες, τα συντροφικά μαχαιρώματα και την έλλειψη σύμπνοιας μέσα στο κόμμα. Βέβαια, στο μεταξύ έγιναν τα ίδια και χειρότερα στον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά τι να κάνω; Το είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου. Και αυτό ήταν δέσμευση, όπως θα έλεγε και το ίνδαλμά μου. Πού’σαι ρε Κώστα…’

(Πηνελόπη Τουφεξή, νοικοκυρά. Μαγειρεύει εξαιρετικά σουτζουκάκια σμυρνέικα, αλλά από πολιτική…βράστα)

- ‘Ρε παιδιά, συγνώμη, δεν ήξερα τι έκανα! Δεν το ήθελα, αλήθεια! Μια ζωή Νέα Δημοκρατία ψήφιζα, αλλά ήθελα να τους δώσω ένα μήνυμα, κι έτσι ψήφισα ΠΑΣΟΚ φέτος. Δεν ήξερα τι θα συνέβαινε. Συγνώμη, χίλια συγνώμη! Κώστα, μείνε στην εξουσία, σε εκλιπαρώ! Μην αφήσεις την Ντόρα να πάρει το δαχτυλίδι! Θεέ μου, τι έκανα;;;’

(Περικλής Βαρτάνης, στρατιωτικός. Σκέφτεται να κάνει χαρακίρι με την ξιφολόγχη του για να εξιλεωθεί για το κακό που έκανε στη χώρα)

- ‘Ε, δεν είχα και άλλη επιλογή, ΠΑΣΟΚ ψήφισα! Σε τέτοιο χάλι που άφησε η ΝΔ στην οικονομία, μόνο το ΠΑΣΟΚ μπορεί να την φέρει στα ίσα της. Θυμάσαι επί ΠΑΣΟΚ που είχαμε γαμώ τις οικονομίες, που μπήκαμε στο ευρώ, που έφτασε το Χρηματιστήριο στα ύψη…’ντάξει, μετά γκρεμίστηκαν όλοι οι οικονομικοί δείκτες, υποτιμήθηκε η δραχμή και το Χρηματιστήριο φουντάρισε. Αλλά τι να κάνουμε, δεν μπορείς να τα’χεις όλα στη ζωή…’

(Κούλης Λιρέτας, οικονομολόγος. Κατέχει το παγκόσμιο ρεκόρ απολύσεων στον κλάδο του)

- ‘Εγώ κανονικά ΝΔ ψηφίζω, αλλά τσαντίστηκα με τις μαλακίες που κάνανε οι δικοί μου, και αποφάσισα να μετακομίσω από το ρετιρέ της ‘πολυκατοικίας’ στο ισόγειο, που μού’ρχεται και πιο φτηνά. Ναι, ψήφισα Καρατζαφέρη. Αλλά να σου πω κάτι ρε φίλε; Τώρα που βγήκε το ΠΑΣΟΚ νιώθω σαν να είχαμε συνέλευση στην πολυκατοικία, και ψηφίσαμε για διαχειριστή έναν τύπο που μένει στην απέναντι πολυκατοικία. Με πιάνεις;’

(Στέλιος Καψοκέφαλος, εισοδηματίας. Ταυτιζόταν με τον Καραμανλή, γιατί ούτε αυτός χρειάστηκε να δουλέψει ποτέ στη ζωή του)

- ‘Α, εγώ είμαι πολύ ευαισθητοποιημένη σε περιβαλλοντικά ζητήματα, γι’αυτό και τη μέρα των εκλογών πήρα το τζιπ μου και πήγα δύο τετράγωνα πιο κάτω, που ήταν το εκλογικό κέντρο, για να ψηφίσω Οικολόγους Πράσινους. Μετά πέταξα τα άλλα ψηφοδέλτια χάμω, γιατί δεν έβρισκα σκουπιδοτενεκέ εκεί κοντά, και γύρισα σπίτι για να κάνω μπάνιο – ευτυχώς, είχα αφήσει αναμμένο τον θερμοσίφωνα απο το προηγούμενο βράδυ. Μακάρι να είχαν όλοι τη δική μου οικολογική συνείδηση, έπρεπε να μπουν στη Βουλή οι Οικολόγοι.’

(Σούλα Γκατζολίδου, ιδιοκτήτρια καταστήματος ρούχων. Έχει επικηρυχθεί από 14 διαφορετικές περιβαλλοντικές οργανώσεις διεθνώς)

Ημέρα 14η

Αγαπητό ημερολόγιο,

σήμερα πήγα στη δουλειά με την ψυχολογία του σεισμόπληκτου, ο οποίος μόλις έχει βιώσει την τραυματική εμπειρία ενός ισχυρού σεισμού και περιμένει έντρομος τον επόμενο ισχυρό μετασεισμό. Αλλά, όπως συνήθως συμβαίνει και με τους σεισμόπληκτους, ο μετασεισμός δεν ήρθε ποτέ.

Παραδόξως, σήμερα η κίνηση στο μαγαζί ήταν φυσιολογική. Μερικές μαμάδες με τις γνωριμες, πλέον, λίστες ανά χείρας, παιδάκια που ζητούσαν τα πιο απίθανα πράγματα (αυτά τα Γκορμίτι τι στο διάολο είναι; Τρία μούλικα μου τα ζήτησαν σήμερα!) και οι γνωστοί παππούδες με τις φωτοτυπίες τους. Τίποτα το εξτρίμ. Ρε μπας και τη γλίτωσα;

Ρώτησα το αφεντικό αν αυτή ήταν η περίφημη ‘σχολική περίοδος’, κατά τη διάρκεια της οποίας θα ήμασταν συνέχεια στην πρίζα και το μαγαζί θα έκανε το 70% του τζίρου όλης της χρονιάς. Μου απάντησε καταφατικά, εμφανώς απογοητευμένος. ‘Μα δεν είναι νωρίς;’, τον ρώτησα. Και μου εξήγησε ότι στην περίπτωση των βιβλιοπωλείων ταιριάζει γάντι το ‘κάθε πέρσι και καλύτερα’, η μόνιμη επωδός των απανταχού γκρινιάρηδων. Παλιότερα, λέει, ο μεγάλος χαμός κρατούσε περίπου δύο εβδομάδες και οι μαμάδες αγόραζαν στα παιδιά ό,τι ήθελαν. Αλλά σταδιακά φτάσαμε στη σημερινή κατάσταση, όπου τα σχολικά ψώνια έχουν συμπυκνωθεί σε δύο μόλις μέρες, και μάλιστα οι μαμάδες αγοράζουν μόνο τα απαραίτητα. Και συμπλήρωσε ότι φέτος που έχουμε και την κρίση, ‘ήρθε κι έδεσε’.

Αλλά να σου πω κάτι; Αρχίδια κρίση έχουμε. Αυτή η ‘κρίση’ είναι μόνο για τις κυβερνήσεις, τους τραπεζίτες και τα ΜΜΕ – δηλαδή, μόνο για αυτούς που τους βολεύει να υπάρχει κρίση. Το πίστευα και πριν πιάσω δουλειά στο βιβλιοπωλείο, και τώρα το πιστεύω ακόμα περισσότερο. Και θα σου πω γιατί.

Εκτός από τις καινούργιες σχολικές τσάντες που πουλάμε, τις φετινές, έχουμε σε περίοπτη θέση μια σειρά από περσινές τσάντες, ίδιας ποιότητας με τις φετινές, αλλα διαφορετικής μάρκας, τις οποίες προσφέρουμε σε εξευτελιστική τιμή, κάτω από 20 ευρώ. Θα περίμενε κανείς σε περίοδο οικονομικής κρίσης ότι οι φτηνές τσάντες θα συγκινούσαν τους γονείς, οι οποίοι θα έμπαιναν στον πειρασμό να αγοράσουν στο καμάρι τους μια τσάντα καλής ποιότητας στη μισή τιμή, με το μοναδικό ελάττωμα ότι είναι περσινή. Αμ δε! Τόσες μέρες δουλεύω εδώ, και ενώ οι φετινές τσάντες κάνουν θραύση, από τις περσινές δεν έχει πουληθεί ούτε μία. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά κανένας δεν τους έχει ρίξει κάτι παραπάνω από ένα βλέμμα περιφρόνησης. Αν ήμουν μία από αυτές τις τσάντες, θα είχα αυτοκτονήσει με τα λουριά μου. Τις σνομπάρουν όλοι. Γιατί; Επειδή είναι φτηνές! Ενώ οι άλλες, οι ακριβές τσάντες, πουλάνε περισσότερο κι απ’τον Μάικλ Τζάκσον. Και κατά τ’άλλα έχουμε κρίση. Μακάρι να ήταν έτσι όλες οι κρίσεις!

(τώρα που είπα ‘ακριβές τσάντες’, έχω άλλη μία απορία: Αν όντως διανύουμε περίοδο οικονομικής κρίσης, πώς εξηγείται το γεγονός ότι σχεδόν όλες οι πελάτισσες έρχονται στο μαγαζί με μια πανάκριβη τσάντα Lοuis Vuittοn, Ρrada ή ακόμα και Ηermes; Σκέφτηκα ότι ίσως να τις είχαν αγοράσει πέρσι, πριν έρθει η κακή κρίση και μας αναστατώσει. Αλλά φαίνονται ολοκαίνουργιες, ρε παιδί μου…Εξάλλου, οι τσάντες για τις γυναίκες είναι όπως οι μαρκαδόροι για τα παιδάκια: Όσοι και να υπάρχουν σπίτι, ποτέ δεν είναι αρκετοί για να μη θέλουν να αγοράσουν καινούργιους. Πού πήγαν οι φτωχοί αυτής της χώρας, ρε γαμώτο; )

Πάντως, εγώ δεν το πολυπιστεύω το αφεντικό. Κρατάω μια πισινή και είμαι σε ετοιμότητα για ενδεχόμενο μετασεισμό. Μη μας πιάσει στον ύπνο ο Εγκέλαδος και είμαστε με τα σώβρακα (και μας τα πάρουν κι αυτά)…

(Παπάγου, πίσω από το Άλσος. Ζήτω η Ιονόσφαιρα!)

(Παπάγου, στην οδό Μπαφ…εεεεεεεε, Πάφου ήθελα να πω. Ε, εδώ που τα λέμε, προκαλεί και το όνομα του δρόμου…)

(Σύνταγμα, στην αφετηρία του τραμ. Συμπέρασμα: Το Μyspace είναι εφεύρεση του καπιταλισμού για να καθυστερήσει την επικείμενη επανάσταση.)

5 λόγοι για τους οποίους ο Καραμανλής προχώρησε σε εκλογές, αν και ήξερε ότι θα έχανε

1. Σύντομα βγαίνει στην αγορά το νέο Ρrο, και ήθελε να αφοσιωθεί σ’αυτό.

2. Σκέφτηκε ότι ίσως να συνέβαινε το ίδιο με το 2007, που έγιναν εκλογές μετά από μεγάλες πυρκαγιές και τις κέρδισε.

3. Είχε βαρεθεί τα συνεχόμενα πήγαινε-έλα από τη Ραφήνα και ήλπιζε να μην εκλεγεί καν βουλευτής, ώστε να γλιτώσει (και να ξεκουραστεί, βεβαίως).

4. Ήθελε να δώσει τόπο στα νιάτα, αφήνοντας τη θέση του την Ντόρα, τον Αβραμόπουλο ή τον Σαμαρά (αλλά δεν είχε υπολογίσει καν τον Ψωμιάδη!).

5. Δεν ήθελε να είναι στη θέση του πρωθυπουργού το 2012, όταν θα καταστραφεί ο κόσμος, και να κατηγορηθεί από το ΠΑΣΟΚ ότι οδήγησε τη χώρα στην καταστροφή.

5 πράγματα που θα συνέβαιναν αν ο Ψινάκης είχε δεχτεί την πρόταση του ΛΑΟΣ

1. Το κανάλι της Βουλής θα έπιανε ρεκόρ τηλεθέασης κάθε φορά που θα έπαιρνε τον λόγο ο Ψινάκης.

2. Το πιο συντηρητικό κόμμα της Βουλής θα έβγαζε τον πρώτο μαύρο βουλευτή στην ιστορία του ελληνικού κοινοβουλίου.

3. Θα ήταν αδύνατο να περιοριστούν προεκλογικά οι τηλεοπτικές εμφανίσεις του Ψινάκη.

4. Το νομοσχέδιο για τον γάμο μεταξύ ομοφυλόφιλων θα είχε επιτέλους έναν ισχυρό υποστηρικτή.

5. Για να αντιμετωπίσουν την απειλή του Ψινάκη, το ΠΑΣΟΚ θα επιστράτευε τον Χάρη Σιανίδη, η ΝΔ τον Λάκη Γαβαλά, ο ΣΥΡΙΖΑ τον Σπύρο Μπιμπίλα και το ΚΚΕ τη Λιάνα Κανέλλη (πάντα στον κόσμο του το ΚΚΕ).

5 λόγοι για τους οποίους η νίκη του ΠΑΣΟΚ ήταν μια ‘προσωπική νίκη’ του Γιώργου Παπανδρέου

1. Επειδή ήταν η δεύτερη πιο δύσκολη νίκη του, μετά από εκείνη για την προεδρία του κόμματος στην οποία δεν είχε αντίπαλο.

2. Επειδή έκανε μόνο ένα πραγματικά αξιομνημόνευτο σαρδάμ (το περίφημο ‘πάση Θεού’) σε δύο ντιμπέιτ και άλλες τόσες ανοιχτές συγκεντρώσεις, επίδοση που αποτελεί ατομικό ρεκόρ.

3. Επειδή έτσι λέει η τηλεόραση.

4. Επειδή η διαφορά των 10 μονάδων οφείλεται αποκλειστικά και μόνο στο φοβερό τηλεοπτικό σποτ, όπου ο Γιώργος Παπανδρέου λέει ‘πάμε’.

5. Επειδή πήρε περισσότερους σταυρούς από οποιονδήποτε άλλο υποψήφιο στις περιφέρειες που κατέβηκε.

5 λόγοι που θα λείψουν από τη Βουλή οι Οικολόγοι Πράσινοι

1. Θα άνοιγε επιτέλους ο δρόμος για την είσοδο στη Βουλή και των Οικολόγων του Βεργή.

2. Θα είχαν πολύ ενδιαφέρον οι κόντρες του Τρεμόπουλου με ολόκληρο το ΛΑΟΣ για οποιοδήποτε εθνικό θέμα.

3. Ο Αντώνης Καφετζόπουλος θα σταματούσε, έστω και για λίγο, να γυρίζει εκείνες τις άνοστες ταινίες του.

4. Η είσοδός τους στη Βουλή ίσως να στερούσε την αυτοδυναμία από το ΠΑΣΟΚ, επαναφέροντας στην επικαιρότητα την ιστορική φράση ‘το πράσινο καίει το πράσινο’.

5. Θα είχε πλάκα να τους βλέπουμε να κυκλοφορούν με τα λιλιπούτεια υβριδικά αυτοκίνητά τους, ενώ οι άλλοι βουλευτές θα διατηρούσαν τις πολυτελείς βενζινορουφήχτρες λιμουζίνες τους.

5 λόγοι που τα ποσοστά του ΚΚΕ μειώθηκαν

1. Η μόδα της εποχής είναι η οικολογία, και το ΚΚΕ σε κάτι τέτοια είναι τελείως ντεμοντέ.

2. Μεγάλο ποσοστό των ψηφοφόρων του, που ήταν αντιστασιακοί του ΕΑΜ απεβίωσαν τα τελευταία χρόνια – πόσο θα ζούσαν πια;

3. Οι ψηφοφόροι έχουν βαρεθεί την φάτσα της Παπαρήγα και ήλπιζαν σε πανωλεθρία του ΚΚΕ, μπας και παραιτηθεί.

4. Και οι τελευταίοι που δεν είχαν ακούσει για την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού, τα μάθανε πρόσφατα και απογοητεύτηκαν.

5. Πολλοί ψηφοφόροι μπερδεύτηκαν και ψήφισαν κατά λάθος το Μ-Λ ΚΚΕ.

5 νέα κόμματα που θα κατέβουν στις επόμενες εκλογές (όποτε γίνουν)

1. Κ.Κ.M.Κ. (Καθαρές Κουβέντες – Μέα Κούλπα) του Κώστα Καραμανλή

2. Χ.Ε.Σ.Τ.Ε. (Χρηματιστήριο – Εκσυγχρονισμός Σε Τιμή Ευκαιρίας) του Κώστα Σημίτη

3. Σκα.Μ.Π.Ηλ (Σκάσε Μωρή Πουτάνα Ηλίθια) του Ηλία Ψινάκη

4. Κ.Ε.Π.Ω. (Καλά, Είμαι Πολύ Ωραίος) του Δημήτρη Αβραμόπουλου

5. Οικ.Αν.Απ.Ε.Δ.Ε.Σ (Οικονομική Ανακούφιση για Άπορους Εκατομμυριούχους, Δισεκατομμυριούχους, Εφοπλιστές και Συμφεροντολόγους) του Γιώργου Αλογοσκούφη

Ημέρα 10η

Αγαπητό ημερολόγιο,

η κούραση του full-time αρχίζει και βγαίνει σιγά-σιγά. Και είμαι ακόμα στην τρίτη μέρα, έτσι; Αλλά ίσως να φταίει και η χαμηλή κίνηση στο μαγαζί. Ξέρεις, όταν έρχεται κόσμος στο μαγαζί είναι καλύτερα τα πράγματα. Καλύτερα να τρέχεις πάνω-κάτω επί 8 ώρες, εξυπηρετώντας πελάτες, παρά να στέκεσαι όρθιος κοιτάζοντας το ρολόι, που μετράει αργά και σαδιστικά την ώρα μέχρι να πάει 8.30. Αν και δεν είμαι απόλυτα σίγουρος γι’αυτό, γιατί μέχρι τώρα μόνο τη δεύτερη κατάσταση έχω βιώσει. Όμως σήμερα άνοιξαν τα σχολεία, και μου φαίνεται πως δεν θα αργήσω να νιώσω την αγωνία του τερματοφύλακα πριν από μία ομοβροντία από πέναλτι.

Δίπλα από το βιβλιοπωλείο μας υπάρχει ένα γυμναστήριο. Ξέρεις, ποτέ δεν είχα καλή σχέση με τα γυμναστήρια. Έχω γραφτεί δύο φορές σε γυμναστήριο, με σκοπό να χάσω κιλά. Τελικά, έχασα 100 ευρώ, γιατί και τις δύο φορές τα παράτησα μετά την πρώτη εβδομάδα. Και πριν πιάσω αυτήν τη δουλειά, σκεφτόμουν να γραφτώ και για τρίτη φορά. Αλλά ευτυχώς που δεν το έκανα. Γιατί θα ξόδευα άλλα 50 ευρώ τζάμπα. Ενώ στο μαγαζί όχι μόνο κάνω γυμναστική (και τι γυμναστική, ε; Ολόκληρες στοίβες βιβλίων αντί για βαράκια, δεκάδες πηγαιν’-έλα σε μια μισογκρεμισμένη σκάλα αντί για stepper και αμέτρητες διαδρομές στο μαγαζί αντί για διάδρομο), αλλά πληρώνομαι κιόλας! Αφού σκέφτομαι να πάρω κι ένα ποδήλατο και να πηγαινοέρχομαι με αυτό στη δουλειά, ώστε να συμπληρώσω ένα πλήρες σετ ασκήσεων. Αλλά μάλλον είναι μία από αυτές τις φευγαλέες σκέψεις που μου έρχονται, ενθουσιάζομαι με αυτές στιγμιαία και μετά αναρωτιέμαι πώς μου ήρθε στο κεφάλι μια τέτοια μαλακία. Είναι κάτι που μου συμβαίνει καθημερινά.

Το μόνο κακό της δουλειάς σε βιβλιοπωλείο, συγκριτικά με μια δουλειά σε γυμναστήριο, είναι ο κόσμος που έρχεται στο μαγαζί. Έχω φτιάξει μια λίστα, με βάση την οποία μπορώ να καταλάβω από τουλάχιστον 100 μέτρα απόσταση αν αυτός/ή που έρχεται προς το μέρος μου έρχεται για το δικό μας μαγαζί ή για το γυμναστήριο. Δεν είναι και πολύ μεγάλη: Σε μας έρχονται παππούδες και γιαγιάδες που τους ξέχασε ο Χάρος, ψωνισμένες μαμάδες με τα κακομαθημένα πιτσιρίκια τους, κοστουμαρισμένοι τύποι με γεμάτους χαρτοφύλακες και εκτροχιασμένοι έφηβοι με δεκάδες piercing και γελοία μαλλιά. Στο γυμναστήριο πηγαίνουν μπρατσωμένοι τύποι, απλώς καλοστεκούμενοι τύποι, γυμνασμένες κοπέλες και γυναίκες με κανα-δυο παραπάνω κιλά, που νομίζουν ότι είναι χοντρές (αλλά δεν είναι). Η σύγκριση μάλλον δεν ευνοεί το κατάστημά μας. Από την άλλη, τουλάχιστον εμείς όταν καθαρίζουμε το βράδυ δεν χρειάζεται να σκουπίσουμε τον ιδρώτα από το πάτωμα. Είναι κι αυτή μια παρηγοριά.

Από τα όσα συνέβησαν σήμερα στο μαγαζί, νομίζω ότι το πιο αξιοσημείωτο ήταν το εξής: Ήρθε μία κυρία με το παιδί της, η οποία έψαχνε για μηχανικό μολύβι. Αφού κοίταξε όλα τα μηχανικά μολύβια και ρώτησε τις τιμές για το καθένα ξεχωριστά, τελικά έφυγε χωρίς να αγοράσει τίποτα, λέγοντας το κλασικό “θα ξαναπεράσω”. Αφού έφυγε, το αφεντικό μου αποκάλυψε ότι η συγκεκριμένη κυρία ήταν…κατάσκοπος! Είχε έρθει, λέει, από ένα ανταγωνιστικό βιβλιοπωλείο, για να δει σε τι τιμές πουλάμε τα μηχανικά μολύβια και να προσαρμόσει αντίστοιχα τις δικές της τιμές. Έχω ακούσει για εταιρική κατασκοπία, αλλά και στα βιβλιοπωλεία; Ήμαρτον! Φαντάσου δηλαδή τι θα κάνουν οι πολυεθνικές εταιρείες για να κατασκοπεύσουν τους ανταγωνιστές τους!

(πάντως, από το ύφος του κατάλαβα ότι το έχει κάνει κι αυτός σε αντίπαλα μαγαζιά – στο κάτω-κάτω, πώς ήξερε από ποιο βιβλιοπωλείο ήταν η συγκεκριμένη; Τελικά είναι ζούγκλα εκεί έξω, κι εγώ είμαι ένας ταπεινός και απροστάτευτος μακάκας)

Αύριο είναι Σάββατο. Επιτέλους, ξεκούραση! Τώρα μου είναι εύκολο να το πω αυτό, βέβαια, αλλά όταν με το καλό πληρωθώ νομίζω ότι το Σαββατοκύριακό μου θα γίνει πιο πολύπλοκο, αφού θα αμφιταλαντεύομαι ανάμεσα στην ανάγκη για ξεκούραση και στην επιθυμία να ξεδώσω. Και αν κατά κανόνα η ανάγκη προηγείται της επιθυμίας, με δεδομένη την προϊστορία μου σε αντίστοιχες συνθήκες, μάλλον θα είμαι η εξαίρεση στον κανόνα.

Ημέρα 12η

Αγαπητό ημερολόγιο,

ίσως να παρατήρησες ότι χθες δεν σε ενημέρωσα για τα τεκταινόμενα στη δουλειά μου. Αλλά είχα σοβαρό λόγο.

Αυτό που συνέβη χθες δεν περιγράφεται. Θα μπορούσε να ζωγραφιστεί, βέβαια, αλλά με δεδομένο ότι ζωγραφίζω χειρότερα κι από μπαμπουίνο με πάρκινσον, καλύτερα να προσπαθήσω να το περιγράψω.

Σεισμός 12 ρίχτερ και τσουνάμι στο καπάκι. Ξαφνική επιδρομή και ανελέητη λεηλασία από τις ορδές του Αττίλα. Ρίψη ομοβροντίας από ατομικές βόμβες. Αυτές οι εικόνες μου έρχονται στο μυαλό όταν σκέφτομαι τι συνέβη χθες.

Ήταν Σάββατο, βλέπεις, και μάλιστα το πρώτο Σάββατο της σχολικής περιόδου. Που σημαίνει ότι όλοι οι γονείς που δεν μπορούσαν μεσοβδόμαδα να φέρουν τα κουτσούβελά τους για να ψωνίσουν τα σχολικά είδη (λόγω δουλειάς) ήρθαν όλοι μαζί χθες, ώστε να φύγει από πάνω τους αυτό το βάρος. Και σήμερα έμαθα, μάλλον απότομα, ότι στην περιοχή που βρίσκεται το μαγαζί δε ζουν μόνο παππούδες, αλλά και πολλές οικογένειες.

Ειλικρινά, και δέκα άτομα να ήμασταν δε θα φτάναμε για να εξυπηρετήσουμε τόσο κόσμο. Γιατί ο καθένας είχε μια τεράστια λίστα από (ως επί το πλείστον άχρηστα) πράγματα που ζητούσαν τα σχολεία από τα παιδιά. Χαρτόνια κανσόν, κόλλες, φωτοτυπικό χαρτί (!?!), μαρκαδόροι, λαδομπογιές, τέμπερες, τετράδια, μολύβια, τσάντες, βιβλία (μα τι είδους γονείς αγοράζουν τσάντες και βιβλία στα παιδιά τους μία μέρα ΜΕΤΑ την πρεμιέρα της χρονιάς; Εγώ πάντα τα έπαιρνα αυτά με το που έμπαινε ο Σεπτέμβριος!), ξύστρες, γόμες…Μας ρημάξανε κανονικά. Τίποτα δεν αφήσανε όρθιο. Όταν κλείσαμε το μαγαζί, τα σπιράλ των τετραδίων είχαν μπουρδουκλωθεί μεταξύ τους, το σταντ με τα βιβλία έμοιαζε σαν βομβαρδισμένο και τα κωλόπαιδα είχαν εξαφανίσει όλες τις καραμελίτσες που έχουμε για να γλυκαίνουμε τους πελάτες μας (και ενίοτε και τους εαυτούς μας). Άσε που στον χώρο αντηχούσαν ακόμα οι τσιρίδες των κακομαθημένων που γκρίνιαζαν επειδή θέλανε την ξύστρα Spiderman, το τετράδιο Ρaul Frank (μα δεν είναι πολύ εκνευριστική αυτή η μαϊμού;), την τσάντα Ηellο Κitty ή τα αυτοκόλλητα της Ντόρας της Εξερευνήτριας, και οι γονείς τους απαντούσαν με την διαχρονική (και ελάχιστα αποτελεσματική) ατάκα ‘έχεις άλλα εκατό στο σπίτι’. Τελικά, οι γονείς δεν πρόλαβαν να αλλάξουν στα 15 χρόνια που πέρασαν από τότε που ήμουν κι εγώ κακομαθημένο κωλόπαιδο.

Φοβάμαι να πάω στη δουλειά αύριο. Χθες κοιμόμουν όλο το απόγευμα για να συνέλθω από το σοκ, το ίδιο και σήμερα. Μου φαίνεται ότι θα χρειαστώ ψυχολόγο για να το ξεπεράσω αυτό. Πρέπει να ξεσκονίσω λίγο τη μνήμη μου, γιατί θα με ρωτάει για τα παιδικά μου χρόνια και δε θα θυμάμαι τίποτα. Εκτός, βέβαια, από εκείνη τη μέρα στο νηπιαγωγείο που τα’κανα πάνω μου. Ήταν τόσο τραυματική εμπειρία, που δε θα την ξεχάσω ποτε.

Τώρα που το ξανασκέφτομαι, δε χρειάζομαι ψυχολόγο. Κάνω ψυχανάλυση στον εαυτό μου. Και χρεώνω και λιγότερα.

Ημέρα 13η

Αγαπητό ημερολόγιο,

έχω να κουραστώ τόσο πολύ από τον Στρατό. Βέβαια, υποθέτω ότι αυτή η πρόταση θα ακουγόταν πιο εντυπωσιακή αν την έλεγε ένας πενηντάρης, απ’ό,τι ακούγεται όταν τη λέω εγώ, που έχω-δεν έχω 9 μήνες που πήρα το απολυτήριο. Αλλά είναι εξίσου αληθινή.

Δεν έχω αποφασίσει ακόμα τι από τα δύο είναι προτιμότερο: Να σκοτώνομαι στη δουλειά, ξέροντας ότι όσο οι δουλειές πάνε καλά θα πληρώνομαι κανονικά, ή να έχω την ησυχία μου, αλλά να κινδυνεύω να μην έχω το μισθό μου; Τουλάχιστον, αν κρίνω από τις τελευταίες μέρες, μάλλον θα καταφέρω στο τέλος του μήνα να πληρώσω το λογαριασμό του κινητού μου, που είναι κομμένο εδώ και ένα μήνα – αν μέχρι τότε δεν έχω καταλήξει στη φυλακή.

Λοιπόν, μέχρι σήμερα δεν είχα σκεφτεί πόσο επικίνδυνη είναι η δουλειά μου. Σκεφτόμουν ότι το πολύ-πολύ να πάθαινα κανένα λουμπάγκο, κουβαλώντας άλλη μια κούτα γεμάτη βιβλία. Αλλά σήμερα σκέφτηκα και κάτι άλλο, βλέποντας ένα πιτσιρίκι να φταρνίζεται πάνω στις καινούργιες του ξυλομπογιές: Την ίδια στιγμή που κυκλοφορεί μια θανατηφόρα γρίπη, η οποία χτυπάει κυρίως μικρά παιδιά και νέους ανθρώπους, εγώ είμαι ένας νέος άνθρωπος που έρχεται καθημερινά σε επαφή με δεκάδες μικρά παιδιά, και άρα κινδυνεύω διπλά! Ένα από αυτά τα μούλικα να έχει τη γρίπη, και με βλέπω σε θάλαμο αρνητικής πίεσης στο Σισμανόγλειο. Και να σκεφτεί κανείς ότι προτεραιότητα στα εμβόλια κατά της γρίπης έχουν οι γιατροί, τα παιδιά, οι χοντροί και οι παππούδες – εγώ δηλαδή να κάνω τη διαθήκη μου από τώρα;

Και σαν να μην έφταναν οι μαμάδες με τις ογκώδεις λίστες και τα παιδάκια με τις ατελείωτες απαιτήσεις, κάθε τόσο έρχεται και κάποιος ξεκάρφωτος και θέλει φωτοτυπίες. Ο κόσμος να καίγεται, κι ο κύριος να θέλει να φωτοτυπήσει τη συνταγή της μαμάς του για σπιτικό γαλακτομπούρεκο. Και ακόμα χειρότερα, κάποιοι άλλοι αφήνουν ολόκληρα βιβλία για να τους τα φωτοτυπήσουμε (τι τσιφούτηδες!), αλλά ‘όσο γίνεται πιο γρήγορα, γιατί το χρειάζομαι’. Τι λε’ ρε παιδί μου; Τόσο σημαντικό είναι για σένα, που θυμήθηκες να το φέρεις τελευταία στιγμή; Να πας να το αγοράσεις, τσιγκούναρε!

(φυσικά, αυτές είναι σκέψεις που κρύβονται επιμελώς κάτω από το καλοδουλεμένο μου ψεύτικο χαμόγελο, που το χρησιμοποιώ τόσο πολύ τελευταία, ώστε φοβάμαι ότι θα καταλήξω με μόνιμο χαμόγελο, σαν τον Τζόκερ. Ή, ακόμα χειρότερα, σαν τον Αυτιά. Μπρρρρρρρρ…Δε θέλω ούτε να σκέφτομαι αυτήν την πιθανότητα.)

Αύριο ξημερώνει μια καινούργια μέρα, γεμάτη κούραση και ταλαιπωρία. Ειλικρινά, μερικές μέρες δεν αξίζει να σηκωθείς από το κρεβάτι. Και αυτές είναι ακριβώς οι μέρες τις οποίες είσαι αναγκασμένος να σηκωθείς – έχεις παρατηρήσει πως όταν δε χρειάζεται να ξυπνήσεις νωρίς, ξυπνάς πάντα νωρίτερα κι από τις άλλες μέρες; Είναι νόμος του Μέρφι. Και κανένας νόμος, θεϊκός ή ανθρώπινος, δεν είναι πάνω από τον νόμο του Μέρφι.

Πολλή φιλοσοφία βραδιάτικα. Σταματάω εδώ. Αρκετά τσουρουφλίζω τον εγκέφαλό μου όλη μέρα, δε χρειάζεται να τον αποτελειώνω το βράδυ.

Πάντως, στεναχωρέθηκα που δε βγήκε η Νέα Δημοκρατία...Κρίμα, γιατί είχε το καλύτερο πρόγραμμα για την προστασία του περιβάλλοντος...Κι αυτό φαίνεται και από τη φωτογραφία:

Μου έλειψε η φετινή προεκλογική περίοδος. Παρακολουθούσα πάντα τις προεκλογικές περιόδους από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, δηλαδή από τότε που η μάνα μου με τραβολογούσε στις συγκεντρώσεις του Ανδρέα Παπανδρέου και οι αφίσες στους δρόμους έγραφαν “0+0=14″ και με μπέρδευαν, καθώς μόλις είχα αρχίσει να μαθαίνω αριθμητική. Φέτος δεν μπόρεσα να την παρακολουθήσω πολύ, λόγω δουλειάς, κι έτσι δεν μπόρεσα να γράψω και τα καθιερωμένα προεκλογικά μου posts, όπως έκανα τα τελευταία χρόνια.

Σήμερα, λοιπόν, νιώθω την ανάγκη να γράψω ένα πολιτικό post. Να γράψω πράγματα που θεωρώ λίγο-πολύ αυτονόητα, όμως οι περισσότεροι φαίνεται πως τα αγνοούν, ή απλά δεν τα συμμερίζονται. Να γράψω για το πώς βλέπω εγώ την πολιτική, τους πολιτικούς και τις εκλογές.

Ας ξεκινήσουμε με κάτι δεδομένο: Αν οι εκλογές μπορούσαν να αλλάξουν κάτι, θα ήταν παράνομες. Και ο λόγος που δεν μπορούν να αλλάξουν κάτι δεν είναι μόνο επειδή δεν υπάρχουν τα πρόσωπα που θα φέρουν την αλλαγή, αλλά επειδή, ακόμα και να υπήρχαν, δεν θα τα ψήφιζε κανείς. Το πρόβλημα, δηλαδή, δεν είναι μόνο πολιτικό, αλλά και κοινωνικό. Με πιο απλά λόγια, έχουμε τους πολιτικούς που μας αξίζουν. Κι αυτό επειδή εμείς οι ίδιοι τους ψηφίζουμε.

Από τη μία πλευρά, λοιπόν, έχουμε τους πολιτικούς. Οι σημερινοί πολιτικοί είναι η κατάντια ενός πολιτικού συστήματος, της λεγόμενης δημοκρατίας, που πλέον έχει φθαρεί τόσο βαθιά, που έχει μεταλλαχθεί σε κάτι άλλο. Πείτε το οικογενειοκρατία, διαπλοκοκρατία, οχλοκρατία, πείτε το όπως θέλετε. Αλλά δημοκρατία δεν είναι.

Οι πολιτικοί, όπως και οι δημοσιογράφοι και οι δικηγόροι, αρχικά εμφανίστηκαν στην ανθρώπινη ιστορία για να υπηρετήσουν έναν πολύτιμο σκοπό: Τη διακυβέρνηση μιας χώρας (στην περίπτωση της δημοσιογραφίας, ο στόχος ήταν η ενημέρωση των πολιτών, ενώ στην περίπτωση της δικηγορίας η δικαιοσύνη). Με τα χρόνια, όμως, η πολιτική εξελίχθηκε στην τέχνη του να λες ψέματα με όσο το δυνατόν πιο πειστικό τρόπο (και, τι σύμπτωση, το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και στη δημοσιογραφία και τη δικηγορία, που ειρήσθω εν παρόδω αποτελούν τις καλύτερες βάσεις για να γίνει κάποιος πολιτικός – σύμπτωση; Μπα…). Έτσι, σήμερα οι πολιτικοί κοιτάνε μόνο το δικό τους συμφέρον, βάζοντας σε δεύτερη μοίρα το κοινό καλό.

Θα μου πείτε “δεν είναι όλοι έτσι, υπάρχουν και καλοί πολιτικοί”. Φυσικά υπάρχουν και καλοί πολιτικοί, όπως υπάρχουν καλοί λαθρέμποροι όπλων, καλοί νταβατζήδες και καλοί σχιζοφρενείς δολοφόνοι με πριόνια. Αλλά, όπως γίνεται συνήθως σε αυτές τις περιπτώσεις, το 99% βγάζει το κακό όνομα στο υπόλοιπο 1%. Κρίμα.

Αλλά να λέμε την αλήθεια: δε φταίνε αποκλειστικά οι πολιτικοί γι’αυτό που γίνεται. Η εξουσία τρελαίνει τον άνθρωπο, όσες αντοχες κι αν έχει. Στην καλύτερη περίπτωση, ένα στέλεχος της κυβέρνησης θα υπεξαιρέσει τα μισά λεφτά που μπορεί, και θα διαθέσει τα άλλα μισά για τους πολίτες. Στη χειρότερη, θα τα κρατήσει όλα. Κανείς δεν θα τα δώσει όλα για τον λαό του, τον ίδιο λαό που υποκριτικά αποθεώνει πριν τις εκλογές. Έτσι, βλέπουμε συχνά πολιτικούς να υπόσχονται διαφάνεια, σεμνότητα και ταπεινότητα, και μετά από λίγα χρόνια βλέπουμε Βατοπέδια, Χρηματιστήρια και Μίζενς. Κι αυτό γιατί είναι πρακτικά αδύνατον να έχεις το μέλι στα δάχτυλά σου και να μην το γλείψεις.

Βέβαια, η διαφθορά στην πολιτική δεν ξεκίνησε ούτε με τη Siemens, ούτε με τις υποκλοπές, ούτε καν με τους υδραυλικούς του Νίξον. Η διαφθορά υπάρχει από τότε που υπάρχει και η πολιτική, όμως τώρα πια η κατάσταση έχει εκτραχυνθεί τελείως. Εις οιωνός άριστος, αμύνεσθαι για την πάρτη σου. Αυτό είναι η πολιτική σήμερα.

Τα στελέχη των μικρότερων κομμάτων είναι πολύ λιγότερο διεφθαρμένα από αυτά των δύο μεγάλων κομμάτων, ακριβώς επειδή δεν έχουν καμία εξουσία. Τα μικρότερα κόμματα είναι σαν τις μικρομεσαίες ομάδες στο ποδόσφαιρο, που είναι ικανοποιημένες με μια αξιοπρεπή θέση στο πρωτάθλημα, άντε το πολύ-πολύ να βγουν και στην Ευρώπη. Συνήθως τους αρκεί να γλιτώσουν τον υποβιβασμό. Δεν πάνε για πρωτάθλημα, και γι’αυτό μπορούν ανέξοδα να υπόσχονται τα πάντα και να διεκδικούν οτιδήποτε – απλά, όταν αυτό το οτιδήποτε δεν έρθει, θα μπορούν να λένε ότι “τουλάχιστον προσπάθησαν”, και θα υπερηφανεύονται στα διαφημιστικά τους φυλλάδια ότι “κατέθεσαν 26.000 ερωτήσεις και επερωτήσεις στη Βουλή” (που όλες απορρίφθηκαν ή, απλώς, αγνοήθηκαν). Αυτή είναι η δουλειά τους, να κοντράρουν την κυβέρνηση με την ελάχιστη ισχύ τους, να αποτυγχάνουν, και μετά να υπερηφανεύονται γι’αυτό. Πιστεύετε ότι αν ένα τέτοιο κόμμα ανερχόταν στην εξουσία δεν θα έκανε τα ίδια λάθη με τα μεγάλα κόμματα; Για σκεφτείτε το λίγο…

Ένα άλλο εγχώριο πρόβλημα είναι τα λεγόμενα “τζάκια”. Για να εκλεγεί σήμερα κάποιος πρωθυπουργός δεν χρειάζεται να έχει πρόγραμμα, ρητορική ικανότητα ή χαρισματική προσωπικότητα. Αρκεί να λέγεται Καραμανλής ή Παπανδρέου. Άντε και Μητσοτάκης. Και αν αυτό θεωρητικά δεν είναι και ΤΟΣΟ κακό (με την έννοια ότι κάτι θα έχει πάρει, ρε παιδί μου, από τον πατέρα του ή από τον θείο του το παιδί), στην Ελλάδα είναι. Γιατί αυτοί που φέρουν τα πιο “βαριά” ονόματα, είναι και αυτοί που μοιάζουν να καταρρίπτουν την θεωρία της εξέλιξης των ειδών του Δαρβίνου: Κάθε γενιά βγαίνει όλο και χειρότερη. Επιπλέον, είναι περίεργο που συμβαίνει κάτι τέτοιο στην Ελλάδα: Αν μας άρεσε τόσο πολύ η κληρονομική εξουσία, γιατί διώξαμε τον βασιλιά;

Εκεί που οι πολιτικοί πιάνουν πάτο, είναι στις προεκλογικές συζητήσεις. Θυμίζουν παιδάκια πρώτης δημοτικού:

- Κυρία, κυρία, ο Γιωργάκης έχει κρυφή ατζέντα για την οικονομία!

- Ψέματα λέει, κυρία! Αυτός προκάλεσε έλλειμμα εκατομμυρίων!

- Κυρία, αυτός το ξεκίνησε το έλλειμμα, δε φταίω εγώ!

- Ναι, αλλά οι χειρισμοί του Κωστάκη έφτασαν την κατάσταση στο απροχώρητο, κυρία!

- Ψέματα λέει, κυρία, εγώ παρέλαβα καμένη γη!

Αν όντως μιλούσαμε για τάξη πρώτης δημοτικού, η δασκάλα θα έδιωχνε τον Κωστάκη και τον Γιωργάκη από την τάξη και θα τους έστελνε στον διευθυντή. Γιατί δεν κάνουμε κι εμείς το ίδιο;

Και εδώ είναι που μπαίνει ο δεύτερος παράγοντας των εκλογών: Οι ψηφοφόροι. Γιατί θα ήταν πολύ εύκολο να ρίξουμε τις ευθύνες στους πολιτικούς, όμως δε φταίνε μόνο αυτοί. Φταίμε και εμείς οι ίδιοι, και η οπισθοδρομική νοοτροπία μας. Οι πολιτικοί δεν πρόκειται να αλλάξουν, εμείς όμως ΠΡΕΠΕΙ να αλλάξουμε. Και τότε ίσως να αλλάξουν και οι πολιτικοί.

Η νοοτροπία της πλειοψηφίας των ψηφοφόρων είναι τραγική. Ψηφίζουν το ένα από τα δύο μεγάλα κόμματα, απογοητεύονται από αυτό, και στις επόμενες εκλογές πηγαίνουν και ψηφίζουν το άλλο μεγάλο κόμμα, και περιμένουν να αλλάξει κάτι. Λες και τα άλλα κόμματα είναι απλώς διακοσμητικά. Οι ψηφοφόροι αισθάνονται, προφανώς, την ανάγκη να πηγαίνουν με το ρεύμα και να ψηφίζουν ένα κόμμα εξουσίας, όποιο τους φαίνεται εκείνη την εποχή καλύτερο. Και αγνοούν τα μικρότερα κόμματα, με το σκεπτικό ότι δεν πρόκειται να ανέβουν στην εξουσία, και επομένως η ψήφος τους σε αυτά θα πήγαινε χαμένη.

Μα δεν καταλαβαίνουν αυτοί οι άνθρωποι ότι τα δύο μεγάλα κόμματα είναι ίδια; Δεν καταλαβαίνουν ότι τα συμφέροντά τους ενδεχομένως να εξυπηρετούνται καλύτερα από ένα μικρό κόμμα;

Ίσως και να το καταλαβαίνουν. Αλλά δεν τους πολυνοιάζει. Γιατί κανένας βουλευτής μικρού κόμματος δε θα “βολέψει” το παιδί κάποιου ψηφοφόρου, ούτε θα “μεσολαβήσει” για να έχει αυτός καλύτερη μεταχείριση. Είναι απίστευτο το πόσοι άνθρωποι ψηφίζουν με τέτοια κριτήρια. Όταν διάβαζα στο Λύκειο ότι ο Τρικούπης και ο Δηλιγιάννης, στα τέλη του 19ου αιώνα, βόλευαν τους “ημέτερους” στο Δημόσιο, νόμιζα ότι αυτή η εποχή ήταν πολύ μακριά, Αλλά φαίνεται πως δεν έχουν αλλάξει και πολλά από τότε.

Αυτό που μου κάνει ιδιαίτερη εντύπωση είναι οι φανατικοί οπαδοί των κομμάτων, που συμπεριφέρονται σαν πολιτικοί χούλιγκανς. Γιατί να αφοσιωθεί κάποιος τόσο πολύ σε ένα πολιτικό κόμμα; Τι μπορεί να του έχει προσφέρει, ώστε να τον έχει κάνει τόσο φανατισμένο; Τι αποκομίζουν όλοι αυτοί που πηγαίνουν από εκδήλωση σε εκδήλωση και ακούνε τα ίδια κούφια λόγια και τις ίδιες προεκλογικές υποσχέσεις; Εντάξει, κάποτε υπήρχε ένας Κωνσταντίνος Καραμανλής και ένας Ανδρέας Παπανδρέου. Τότε ήταν λογικό να υπάρχουν οπαδοί τους. Αλλά σήμερα, με τέτοιο έλλειμμα ηγετικών προσωπικοτήτων, γιατί να ακολουθείς φανατικά ένα κόμμα;

Είναι ευθύνη όλων μας να ψηφίζουμε με αντικειμενικά κριτήρια το κόμμα και τον υποψήφιο που θεωρούμε καλύτερο για τη χώρα, και όχι αυτόν που θα μας βολέψει στο Δημόσιο. Αν εμείς οι ίδιοι εκμεταλλευόμαστε έτσι την μία μόλις ψήφο που έχουμε στα χέρια μας, πώς περιμένουμε να είναι σωστοί απέναντί μας οι πολιτικοί, που έχουν στα χέρια τους μια ολόκληρη χώρα;

Από τη μία, λοιπόν, οι πολιτικοί, κι από την άλλη οι ψηφοφόροι. Και στη μέση; Τα ΜΜΕ. Τα οποία ανεβάζουν και κατεβάζουν κυβερνήσεις από μόνα τους. Ο σκιώδης ρόλος τους σε κάθε εκλογική αναμέτρηση δίνει πόντους σε κάποιους και τους αφαιρεί από κάποιους άλλους. Και φυσικά τίποτα δε γίνεται τυχαία.

Και το αποκορύφωμα είναι οι περίφημες δημοσκοπήσεις. Οι οποίες κάποτε χρησίμευαν για να δούμε την άποψη των απλών πολιτών για θέματα επικαιρότητας, αλλά σήμερα χρησιμοποιούνται ως μέσα χειραγώγησης της κοινής γνώμης. Γιατί αν ένας ψηφοφόρος έχει αποφασίσει ότι δε θα ψηφίσει το Χ κόμμα επειδή τον απογοήτευσε, αλλά βλέπει ότι στην τελευταία δημοσκόπηση τα ποσοστά του έχουν πέσει δραματικά, σίγουρα θα μπει στον πειρασμό να “συσπειρωθεί” και να ξαναψηφίσει το ίδιο κόμμα, και είναι πολύ πιθανό να το κάνει. Και καλά να ήταν μια-δυο δημοσκοπήσεις το μήνα, αλλά πλέον έχουμε καμιά δεκαριά τη βδομάδα. Θεωρώ καλή ιδέα την απαγόρευση των δημοσκοπήσεων φέτος. Ο ψηφοφόρος δεν πρέπει να ξέρει τι θα ψηφίσουν οι άλλοι, ώστε να ψηφίσει απερίσπαστα και αντικειμενικά. Οι δημοσκοπήσεις καταπατούν αυτήν την αρχή, και επομένως δε μου έχουν λείψει καθόλου.

Λοιπόν, νομίζω ότι τα έγραψα όλα. Αν όχι, θα επιστρέψω με συνέχεια. Το μόνο σίγουρο είναι ότι σήμερα ξαλάφρωσα. Ψέματα, υπάρχει και κάτι άλλο σίγουρο: Όποιο και να είναι σήμερα το αποτέλεσμα, το 99% των πραγμάτων στην Ελλάδα θα μείνει ίδιο κι απαράλλαχτο.

Εύχομαι να ρίξατε την ψήφο σας εκεί που σας οδήγησε η συνείδησή σας (και όχι η τσέπη σας), και εύχομαι να μην χτυπάτε το κεφάλι σας σε ένα-δυο χρόνια, όπως όλοι αυτοί που ψήφισαν ΝΔ στις προηγούμενες εκλογές.

Καλή εκλογική βραδιά σε όλους!

Μια μέρα έμεινε ακόμα
που θα ακούμε τον χοντρό
Ψηφίζουν όλοι άλλο κόμμα
Και Γιώργο για πρωθυπουργό

Έρχεται ζόρικος χειμώνας
Μίζες και φοροεπιδρομές
Αυξήσεις με ρυθμό χελώνας
Και, κατά τ’άλλα, αλλαγές…

Στην Ελλάδα υπάρχει θέση
Μοναχά για δυο πληγές
Τι μας κάνουν το ξεχνάμε
Όταν φτάνουν οι εκλογές
Που όταν φεύγουν, τότε αρχίζουν οι πουστιές

Μια μέρα έμεινε ακόμα
Τι κι αν το ξέραμε καιρό
Απλώς αλλάζει ο χάρτης χρώμα
Μα εμείς στο ίδιο το σκατό

Στην Ελλάδα υπάρχει θέση
Μόνο για δυο κόμματα
Κι απορούν οι ψηφοφόροι
Που όλα γίνονται στραβά
Και του χρόνου, ρίχνουν πάλι δαγκωτά…

(ευχαριστώ το mp3 μου, που έπαιξε αυτό το τραγούδι πριν πάω να ρίξω την ψήφο μου!)